De Wijnstok en Zijn ranken

Predikatie over Johannes 15:1, 2
Ik ben de ware Wijnstok, en Mijn Vader is de Landman. Alle rank, die in Mij geen vrucht draagt, die neemt Hij weg; en al wie vrucht draagt, die reinigt Hij, opdat zij meer vrucht drage.
Wat een plechtig tijdstip was de avond voor die nacht, waarin de Heere van leven en heerlijkheid in de handen van de goddelozen werd overgeleverd! Toen Hij, voordat Judas Hem met een kus kwam verraden, Zijn gehele hart als het ware voor Zijn discipelen ontsloot en hun de geheimen van Zijn liefhebbend gemoed meedeelde; toen Hij tot hen zei; “Ik heet u niet meer dienstknechten; want de dienstknecht weet niet, wat zijn heer doet; maar Ik heb u vrienden genoemd. Want alles wat Ik van Mijn Vader gehoord heb, dat heb Ik u bekend gemaakt,” Joh. 15:15.
Hij was er in deze plechtige ogenblikken op uit, om alles onder hun aandacht te brengen, wat hun treurig gemoed kon vertroosten. “Uw hart,” zei Hij, “worde niet ontroerd. Gijlieden gelooft in God, gelooft ook in Mij.” En als er, gedurende het verblijf van de Heere op aarde, ooit een bijzonder tijdstip was, waarin de Heere geestelijke vertroostingen schonk aan degenen die eeuwig van Hem waren, dan was het voorzeker in dat uur, toen Hij hun verslagen zielen zo bemoedigde.
Maar wij bemerken, dat de Heere in dit uur van de beproeving, toen Hij weldra van hen genomen en aan het kruis genageld zou worden, toen Hij op het punt was om hen te verlaten, en Zijn lichamelijke tegenwoordigheid aan hen te onttrekken, niet enkel hen vertroostte. Hij vertroostte ze niet slechts, maar Hij voegde er een ernstige onderwijzing en een diepe waarschuwing bij. Welnu, hieruit zien wij dat, met wat voor Goddelijke vertroosting, uit de mond van de driemaal Heilige, een kind van God ook begunstigd mag worden, de Heere toch zorg draagt, onderwijzing, berisping en waarschuwing daarbij te voegen. De bediening van het evangelie is dus niet alleen een onvermengde toediening van vertroosting, maar komt volkomen overeen met het karakter, dat de Heilige Geest van de Schrift opgegeven heeft, – dat zij “nuttig is tot lering” (dat is, onderrichting), “tot weerlegging, tot verbetering, tot onderwijzing, die in de rechtvaardigheid is, opdat de mens Gods volmaakt zij, tot alle goed werk volmaakt toegerust,” 2 Tim. 3:16. En dit stemt overeen met de beschrijving die de apostel Paulus van zijn eigen prediking geeft, wanneer hij zegt: “onszelf aangenaam makende bij alle gewetens van de mensen, in de tegenwoordigheid Gods,” 2 Kor. 4:2.
Het is dan een volkomen misverstand aangaande de bediening van het evangelie, wanneer men denkt dat het hoofdonderwerp ervan slechts is om de kinderen van God te vertroosten. Dat is een kortzichtige, verkeerde beschouwing van wat de bediening van de Geest is. Wij vinden dat de Heere op hetzelfde ogenblik toen Hij troost in de harten van Zijn bedroefde volgelingen uitstortte, hun een ontzagwekkende waarschuwing toevoegde: “alle rank, die in Mij geen vrucht draagt, die neemt Hij weg, en al wie vrucht draagt, die reinigt Hij, opdat zij meer vrucht drage,” Joh. 15:2. En als de Heere van leven en heerlijkheid aan Zijn volgelingen op dit plechtig tijdstip onderwijs en waarschuwing geeft, dan bewijst het duidelijk dat het een gedeelte van de bediening van de Geest is, zulke hoofdonderwerpen te gebruiken, en zo het Woord der waarheid recht te snijden,” 2 Tim. 2:15, “het kostelijke van het snode uit te trekken,” Jer. 15:19, “scheidende het reine en onreine,” Ezech. 44:23.
“Ik ben de ware Wijnstok, en Mijn Vader is de Landman. Alle rank, die in Mij geen vrucht draagt, die neemt Hij weg, en al wie vrucht draagt, die reinigt Hij, opdat zij meer vrucht drage.” Zonder een eigenlijke tekstverdeling te maken, zal ik onder Gods zegen pogen de onderwerpen aan te roeren, die hier tot onderwijzing van Gods volk zijn neergelegd, voor zover de Heilige Geest mij tot enige lafenis daaraan gebracht heeft, en voor zover Hij mij “de deur des Woords opent” (Kol. 4:5), om zijn betekenis u voor te dragen.
I. “Ik ben de ware Wijnstok.” Het blijkt uit andere gedeelten van de Schrift, dat er in het land van Judea planten waren, die op de wijnstok leken, maar van een vergiftige en dodelijke aard waren. Wij hebben een treffend voorbeeld daarvan in het tweede boek van de Koningen (hoofdstuk 4:39), toen “een van de zonen van de profeten uitging in het veld, om moeskruiden te lezen, en vond een wilde wijnstok en las daarvan en sneed ze in de moespot.” Hij deed dit, daar hij niet scheen te weten, dat zij vergiftig en schadelijk was. Maar zij die beter met deze plant bekend waren, riepen uit: “de dood is in de pot.’’ Hier was dus een plant, die een grote gelijkheid had met de echte wijnstok. Zo’n grote gelijkheid, dat deze zonen van de profeten er door bedrogen werden. Er is daarom veel verborgen in de woorden: “Ik ben de ware Wijnstok,” als tegenovergesteld aan de valse wijnstokken, de schadelijke en vergiftige wijnstokken.
Wij hebben een zinspeling hierop in het boek Deuteronomium, waar wij lezen: “hun wijnstok is uit de wijnstok van Sodom, en uit de velden van Gomorra; hun wijndruiven zijn vergiftige wijndruiven, zij hebben bittere beziën,” (Deut. 32:32); zonder twijfel zinspelend op deze vergiftige wijnstokken, welke in het land van Judea groeiden. Zo vinden wij ook bij Jesaja, dat de Heere een krachtige voorstelling aan Zijn volk doet, dat “Hij een wijngaard had beplant met edele wijnstokken, maar daar Hij verwachte, dat Hij goede druiven zou voortbrengen, had hij stinkende druiven voortgebracht.; (hoofdstuk 5:2.)
Dat wil zeggen, in plaats van trossen van ware vrucht voort te brengen, bracht hij trossen voort van zo’n vrucht, als ik beschreef van “de wijnstok van Sodom, en “vergiftige wijndruiven.” Hij is gelijk Jesaja zegt (hoofdstuk 2:21): “veranderd in verbasterde ranken van een vreemde wijnstok.” Er is dan meer betekenis in die woorden: “Ik ben de ware Wijnstok.” Zij willen te kennen geven dat, hoe ook de valse christussen in uiterlijk voorkomen op de ware Christus van God mogen lijken, Hij echter—en Hij alleen —”de ware Wijnstok is,” uit Welke al de levende takken groeiden, en dat Hij alleen de Wijnstok is, Welke de rechterhand van God Zelf heeft geplant.
Van deze “ware Wijnstok” nu wordt gezegd, dat Hij “ranken” heeft. En er wordt van tweeërlei soort van ranken gewag gemaakt, waarvan gezegd wordt dat ze in Hem zijn. Het ene soort is in Hem door belijdenis; een ander gedeelte van ranken is in wezenlijkheid in Hem. Wij moeten geen ogenblik denken dat deze ranken, die de Landman “wegneemt”, levende ranken van de ware wijnstok waren, dat zij een eeuwige vereniging met Christus hadden, dat zij ooit door het bloed van Christus verlost, of uit Christus voortgekomen waren, als in Hem zijnde voordat de wereld was. Maar zij waren in naam en door belijdenis in Hem.
En de Heere schijnt deze brede grondslag van hun belijdenis te gebruiken, hun eigen taal aan te nemen, en van hen te spreken, niet zoals zij in Zijn hartdoorzoekende tegenwoordigheid wezenlijk waren, maar zoals zij beleden te zijn. En daarom richt Hij Zijn taal in, niet naar de werkelijkheid, maar naar het uiterlijk voorkomen van de zaken.
Er zijn dan in Christus ranken door belijdenis, die niet meer dan een vereniging in naam met Hem hebben. Zij maken er aanspraak op tot Hem te behoren, en dragen echter geen vrucht. En omdat zij geen vrucht dragen, neemt de Landman die weg, verwijdert ze van hun plaats, rukt ze uit de stand waarin zij zichzelf geplaatst hadden, en werpt ze weg, opdat ieder hun schande ziet.
Maar welke vruchten zijn het die sommige ranken dragen en andere niet dragen? Voordat wij de toestand van de ranken, die geen vrucht dragen, kunnen beschrijven, moeten we eerst een weinig van de vruchten weten; om het gemis waarvan de Landman Zijn hand uitstrekt en die ranken wegneemt.
Deze “vruchten” dan zijn voor het grootste deel inwendige vruchten; en we hebben een optelling van enige daarvan in de brief aan de Galaten (hoofdstuk 5:22). Daar lezen wij: “de vrucht des Geestes is liefde, blijdschap, vrede” en zo verder. Het zijn dan in het bijzonder deze inwendige vruchten, die de Landman in deze naamdragende ranken mist. En het gemis van die vruchten noopt Hem om die ranken weg te nemen.
1. Van deze vruchten nu, is oprechtheid, eerlijkheid en onvervalstheid van hart voor God een inwendige vrucht, die de Heere zoekt in de ranken, die belijden te groeien uit deze geestelijke Wijnstok. Waar geen beginsel van geestelijke oprechtheid in de ziel geplant is, daar moeten wij zeggen, is alles verkeerd. Ik spreek hier niet van wereldse oprechtheid, natuurlijke eerlijkheid, zedelijke rechtschapenheid, of vleselijke zuiverheid. Maar ik spreek van een beginsel van geestelijke oprechtheid, waardoor het hart recht gemaakt is voor de Heere, waardoor er “iets goeds is”, zoals de Schrift spreekt, 1 Kon. 14:13, “voor de Heere de God van Israël.”
Waar nu dit beginsel van geestelijke oprechtheid, in de ogen van de hartdoorzoekende God, ontbreekt, bewijst het dat de rank dood is Maar waaraan kan men weten of men deze “vrucht” van geestelijke oprechtheid bezit? Als men die bezit, dan zal het openbaar worden in de omgang met God, en het zal openbaar worden in de omgang met de mensen.
Hij, die een beginsel van geestelijke oprechtheid en eerlijkheid van hart voor God heeft, zal voor God verschijnen als voor een God met Wie niet te spotten is, en zal zijn gehele ziel voor Hem openleggen als de Jehova, Die de nieren proeft en de harten doorzoekt, Die elke verborgen beweging en werking van zijn ziel kent, en voor het doordringend oog van Wie de schuilhoeken van zijn gemoed open liggen. Want hij die geestelijke oprechtheid heeft, zal die gevoelens hebben welke de Psalmist had in de 189e psalm, wanneer hij zegt: “doorgrond mij, o God! en ken mijn hart; beproef mij, en ken mijn gedachten, en zie, of bij mij een schadelijke weg zij, en leid mij op de eeuwige weg.”
Deze geestelijke oprechtheid en eerlijkheid voor God is veelal verbonden met Goddelijke vrees. En daarom geloof ik dat een beginsel van geestelijke oprechtheid, de wortel is van alle ware Godsdienst, zodat, waar dit ontbreekt, het leven ontbreekt. Wanneer de ziel hier dwaalt, is alles verkeerd. En, zoals het openbaar zal worden in onze toenadering tot God, zal het ook blijken in onze omgang met het volk van God, en in ons ongedwongen verkeer met de wereld.
Wij zullen niet proberen een hoge plaats in te nemen, als wij gevoelen dat de laagste plaats voor ons te goed is. Wij zullen niet beproeven onszelf in de ogen van Gods volk op te heffen, wanneer wij gevoelen dat ons hart een broeinest is van onreinheid. Er zal geen wandelen zijn op de stelten van de ondervinding van een ander, en ook niet een staan op een hoge leerstellige toren, bij hem van wie het hart oprecht gemaakt is voor God. Hij zal zich voor de kinderen van God in zijn ware kleur vertonen, door hen eenvoudig te vertellen hoe hij voelt dat hij zelf is. En hij zal niet alleen de huichelarij haten, meer ook de schijn van huichelarij. De werkingen daarvan vindt hij ongetwijfeld in zijn vleselijk gemoed. Maar hij wordt steeds tot de ondervinding van de apostel gebracht: “het kwaad dat ik niet wil, dat doe ik.”
2. Daarenboven is ootmoed, geestelijke ootmoedigheid, een vrucht die slechts groeit in de hof van de hemel – de hof van de Heere—de planting van Zijn rechterhand. En waar toch geestelijke ootmoed in de mensen ontbreekt, het gemis van die vrucht kenmerkt hem als een rank in naam. Hoogmoed was de ondergang van de mens. En hoogmoed, vervloekte hoogmoed, heeft zijn wortels zo dooreen geweven met de vezels van het menselijke hart, dat niets ze kan uitrukken, of de hoorn geheel en al uitroeien, en ook nooit dat vervloekt beginsel geheel ontwortelen. Maar er is een groot onderscheid tussen het aanwezig zijn van de hoogmoed en het heersen van de hoogmoed.
De zonde zal altijd in ons wonen; maar de zonde zal niet regeren in een kind van God. “De zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.” Rom. 6:14. Waar nu de geestelijke ootmoed ontbreekt, daar ontbreekt het geestelijke leven. Want wat maakt de mens ootmoedig? Het bestaat niet in het bijeenbrengen van de ootmoedige taal uit het Woord van God, of uit de mond van de heiligen.
Maar het komt voort uit een vernederend gezicht van zichzelf, door in “Gods licht het licht te zien,” door de reinheid en volmaaktheid te aanschouwen “van Hem, met Wie we te doen hebben;” door een geestelijke ontdekking te hebben van wat de zonde is, en de last en het gewicht van schuld op ons geweten te gevoelen, door geleid te worden door de Heilige Geest, in de gebeelde binnenkamers, om de aftekening daarvan op de wand te zien, Ezech. 8; en zo “zichzelf te verfoeien in stof en as voor God.”
3. Het beginsel van levend geloof is een andere “vrucht,” een inwendige vrucht. Het gemis daarvan kenmerkt de mensen als een rank in naam. Hij, die geen geloof heeft, is klaarblijkelijk dood in de zonde. Want de mededeling van leven aan zijn ziel, is gelijktijdig, is op hetzelfde ogenblik met de inplanting van het geloof, en het geloof wordt verwekt in de ziel door de openbaring van God. Want het geloof is het oog van de ziel, dat God ziet, het oor van de ziel, dat de stem van God hoort, en de hand van de ziel, die de openbaring aanneemt, die God van Zichzelf geeft. Daarom, als het geloof, Goddelijk geloof, levend geloof, geestelijk en bovennatuurlijk geloof in de mens ontbreekt, dan ontbreekt de Goddelijke vrucht.
En bij gebrek van deze vrucht is hij gekenmerkt als niet meer dan een dode rank, een die slechts in naam aan de levende Wijnstok verbonden is. “Maar,” zal men zeggen, “zijn er geen kinderen van God, die vol zijn van ongeloof, die geoefend worden door vele twijfelingen en vrezen, die hun aandeel niet duidelijk kunnen lezen, en die niet kunnen zeggen,—”mijn Heere en mijn God?”
Er zijn ongetwijfeld vele levende zielen die geen aangenaam getuigenis van hun aandeel in de Geliefde hebben; maar echter hebben zij geloof. Geen geloof in Jezus om hun aandeel in Hem voor zeker te houden; maar zij hebben geloof in de volmaaktheden van God; zij geloven de geestelijkheid van Gods wet; zij geloven de bedreigingen die God tegen de goddelozen heeft uitgesproken; zij geloven het gezag en de zekerheid van Gods Woord; en zij geloven dat er geen Zaligmaker buiten de Heere Jezus is, en dat die Zaligmaker met kracht aan hun ziel moet ontdekt worden.
En hoewel zij niet de blijdschap van het geloof, en niet de verzekering van het geloof, en ook niet de overwinning van het geloof hebben, echter hebben zij de aanwezigheid en de wezenlijkheid van het geloof, dat werkt op eeuwige wezenlijkheden. Maar niet van zo’n natuur om in hun harten vrede en troost voort te brengen. Het geloof houdt zich bezig met wezenlijkheden, “het is een bewijs der zaken die men niet ziet”. En daarom, omdat het met wezenlijkheden omgaat, zal het in overeenstemming zijn met de wezenlijkheden waar het mee omgaat. Het is hetzelfde als wanneer iemand door een glas ziet.
De dingen die hij ziet, zullen gekleurd zijn met de kleur van het glas. Elke zaak zal zich zo aan het oog vertonen, zoals hij ze door een tussenkomende zaak waarneemt. En daarom, het geloof geoefend in de volmaaktheden, de verschrikkelijke eigenschappen, de heiligheid, de rechtvaardigheid, de majesteit, de heerlijkheid, de hartdoorzoekende tegenwoordigheid van Jehova—het geloof dat God beschouwt door die tussenkomende dingen, ontvangt geen troost, en niet enig aangenaam getuigenis, en geen bevrijding van de ziel uit de gevangenschap. Nog eens, het ziet eeuwige wezenlijkheden, bevat eeuwige wezenlijkheden en is geestelijk aangedaan door deze wezenlijkheden, die door de Heilige Geest toegepast worden op zijn eigen geweten.
4. Ook is de hoop een vrucht van de Geest. En het gemis van hoop, het doorgaande, gehele gemis van hoop, drukt de dood op die zogenaamde rank, waarin het gemis van alle hoop gevonden wordt. “Maar,” zal misschien iemand zeggen, “zijn niet Gods kinderen dikwijls in wanhoop gedompeld?” Nee, niet in wanhoop. Zij zijn dikwijls er zeer nabij; zij zijn aan de grenzen; zij gaan op van de rand daarvan; de lucht van dat verpeste land mag zo op hen aanwaaien, dat zij in hun gevoel in warhoop geraken; echter zette nooit geen levende ziel haar voet buiten de rand; en geen kind van God stapte ooit buiten de grens, zodat hij in het gebied van de wanhoop kwam.
Als hij daar ging, hij zou dan niet langer in het land van de levenden zijn; of als hij ooit zijn voet over de grenzen zette, die het land van de hoop van het gebied van de wanhoop scheidt, hij zou dan niet langer tot de Heere roepen om zijn ziel uit de onderste hel te redden, maar hij zou door deze stromen, die hem met zich voeren, in een eindeloos verderf opeens neergeslagen worden. De hel is de plaats van de wanhoop, en het geweten van de verdoemden, voor zij geworpen worden in die vernielende vlammen. En daarom, tenzij u weet wat de gevoelens van de verdoemden in de hel zijn,—dat u nooit zeker kunt weten, hoezeer u mag denken, dat u het wel weet,—of tenzij u gevoeld hebt de wanhoop in het geweten van de goddeloze, voor de hel haar kaken opent om hem voor altijd te ontvangen, hoe nabij ook aan de grenzen van dat vreselijk land, kunt u toch nooit zeggen dat uw voet de drempel betreden heeft.
Nee, daar is een—wie weet het?—een verborgen ondersteuning van eeuwige armen. Daar is een band rondom de ziel geslagen, door de God van alle genade. Daar is een gouden keten door God Zelf neergelaten van de eeuwige Troon van genade en waarheid, die de ziel voor altijd bewaart om neergestoten te worden in die draaikolk, aflopend langs deze vreselijke watervallen en verzwolgen wordend in de kokende afgrond beneden.
Er is een onzichtbare arm, die de ziel bewaart om weggevoerd te worden door de watervloeden. En deze verborgen hulp wordt geopenbaard door een gedurige opheffing van het hart in de gebed, en door de verlichting soms ondervonden in de uitstorting van de ziel in vurige verzuchtingen, terughoudend iedereen die het gevoelt van te worden overstelpt door de vloed van wanhoop, wanneer de sluizen van Gods wraak schijnen opgebroken, om hem in eeuwige ellende te storten.
En daarom, er is geen kind van God, die door de Geest is wedergeboren, of het heeft enige hoop, dat hem bewaart om ten enenmale schipbreuk te lijden. Zodat wij niet te ver gaan, wanneer wij zeggen dat het gemis van alle hoop een dodelijk kenteken bij de mens is.
5. Geestelijkheid en hemelsgezindheid zijn vruchten, die de Heere vindt, of liever, die de Heere werkt; en in wie Hij ze gewerkt heeft, vindt, aan levende ranken. Dat is, er is soms een trekken en voortgaan van de ziel tot Hem, van Wie alle genade komt. De dingen van de tijd en van de zinnen zijn niet het rechte element van een wedergeboren mens.
En hoewel hij een natuur heeft die daar wel toe gezind is, ja, een lage natuur, die, als het vergund werd, in de modder wilde wentelen, zoals het vuile zwijn doet in het slijk—echter is er een nieuwe natuur in hem medegedeeld door de Heilige Geest, die slechts thuis is in hemelse dingen, en slechts een overeenstemming vindt in geestelijke dingen, wanneer de Heere ze in beoefening brengt, en die twee samenvoegt. Dus, het gehele gemis van geestelijkheid—het volkomen ontbreken van een natuur die de dingen van God zou kunnen ontvangen, verwezenlijken, tasten, voelen en behandelen, bewijst, dat de mens “dood is in zonden en misdaden.”
Ik weet, ik trek hier een zeer smalle lijn; daar u zeggen zult—en het wordt soms in me ook gezegd: “denk aan de arme kinderen van God, die in hun eerste overtuiging zijn; denk aan hen die onder de tuchtroede van Gods wet verkeren; en vergeet hen niet die geoefend worden in vrezen en beven, en van wie de zielen doorsneden worden met grote benauwdheden van schuld.” O nee mijn vrienden! Ik wilde niet door de last van mijn kleine vinger hen bezwaren; nee, niet door het gewicht van een haar van mijn hoofd, maar liever, als de Heere het behaagt, wilde ik als een werktuig gebruikt worden om ze op te beuren, en hun tere gewetens niet te kwetsen of een belemmering van benauwdheid in hun bedroefde gemoederen te veroorzaken.
Maar ik vraag aan u, die beroerd van gemoed bent, hebt u nooit enige vereniging en overeenstemming met geestelijke dingen gehad? Is er geen gevoel in uw ziel, geen genegenheid in uw hart, die, kon u er het genot van hebben, kon u slechts een heerlijk blijk daarvan hebben, u vrede zou aanbrengen? Als de openbaring van Gods genade vrede aan uw ziel zal geven, moet u een nieuwe natuur hebben om deze blijken te ontvangen, omdat zij geen vrede kunnen geven, dan aan hem die een natuur heeft om ze te bevatten; een natuur om ze te omhelzen; en een natuur om zich daarin te verblijden.
Daarom, zeg niet, hoe leeg u ook in ellende zinkt, zeg niet er is nooit, op enige tijd, bij enige gelegenheid, op enig ogenblik, enige de minste vonk van dat verborgen leven. U moet al uw ondervindingen niet loochenen. Laat de duivel u niet blinddoeken voor alles wat er in uw hart is omgegaan. Schrijf geen bittere dingen tegen uzelf, alsof er nooit een enkel ogenblik geweest is, sinds de Heere het eerst u in het leven riep—niet één ogenblik, dat er een uitgaan van uw ziel was tot de Heere van leven en heerlijkheid, en ook niet enig hijgen van het hart naar Zijn gezegende tegenwoordigheid, of enig hongeren en dorsten naar de gerechtigheid, en ook niet enige begeerte naar de blijken van Zijn genade en heerlijkheid.
Als u zegt: “nee, ik heb nooit een begeerte gehad naar de openbaring van Christus; ik heb nooit een vurig gebed uitgestort, of kermend geroepen dat Hij zich aan mij wilde ontdekken; ik heb nooit één enkele stille ontboezeming van het hart gekend, of een hijgende begeerte dat Hij dierbaar voor mijn ziel mocht zijn – zegt u dat, dan zeg ik dat u dood bent in zonden, of geheel ingewikkeld in de grafklederen van een naamchristendom. Zegt u dat, dan zeg ik: uw geweten is als met een brandijzer toegeschroeid.
Nee, ik ben door zielservaring overtuigd dat, hoe diep iemand in overtuiging mag neerzinken, er nog op de bodem, oprijzend in het midden van die zee van beroering, een ademhalend, levend en onuitblusbaar beginsel is, dat niet zonder Christus voldaan kan zijn, dat voortgaat in sterk verlangende smekingen naar Christus, dat hongert naar Zijn gerechtigheid, en slechts voldaan kan zijn met Zijn genade. En het geheel gemis daarvan kenmerkt de mens als dood in de zonde.
II. Dan hier zijn ook ranken die geen vrucht dragen. U hebt zeker wel eens een wijnstok gezien die mogelijk een grote ruimte van de muur bedekte. En hebt u nooit opgemerkt — het is een werkelijke zaak, hetzij u het gezien hebt of niet— dat, hoe meer de wijnstok zich uitspreidt, hoe minder hij draagt?
De wijnstok die de meeste vruchten draagt, is die, welke het meest gesnoeid is, en die, welke de minste plaats beslaat. En daarom zullen deze dode ranken er groen uitgezien hebben, zullen een grote menigte bladeren gehad hebben, zullen veel aanzienlijker geschenen hebben dan de vruchtdragende ranken. Maar zij worden met dit teken gekenmerkt—dat zij geen vrucht dragen.
De beeldspraak kan niet geheel volgehouden worden, geen overdrachtelijke spreekwijze kan in elk deel behouden worden; het is een dwaling te denken, dat enig afbeeldsel in alle delen volmaakt is. De dorre ranken in een natuurlijke boom komen voort uit de stam, maar zo is het niet met de dorre takken in Christus’ zichtbare kerk. Het beeld kan hier niet volgehouden worden. Zij zijn enkel in Hem door belijdenis—aangebonden als het ware door de band, of vastgemaakt door de draad van belijdenis, zonder een inwendig aanzijn te hebben.
Nu, deze ranken die geen vrucht dragen, “neemt de Landman weg.” Dat is, Hij roeit ze van hun plaats uit die zij besloegen. En hoe verwijdert Hij ze? Wel, sommigen neemt Hij eensklaps door een dodelijke slag weg. Wanneer de tijd van de wraak gekomen is, wanneer zij de maat van hun ongerechtigheden vervuld hebben, neemt de Heere ze weg, door ze met één slag neer te vellen.
En dit is dikwijls het geval geweest met vervolgers en onderdrukkers van Gods waarheid. Sommigen hebben een eind aan hun leven gemaakt door de strop, het mes, of het water, anderen zijn neergeveld door woedende koortsen; anderen hebben hun dagen in een dolhuis geëindigd, en anderen zijn door de pijlen van God zo duidelijk aangewezen, die hen tekende als vijanden van Zijn waarheid, dat hun dood zelf verschrikkelijk is geweest voor degenen welke niet zoveel godsdienst hebben om te weten wat het doodsbed van een heilige is. Zo neemt de Heere hen weg, door Zijn wrekende hand soms tegen hen uit te strekken.
Met anderen houdt houdt de Heere een andere weg. Zoals ik onlangs zei: de Heere verdroogt de groene boom; de ranken worden verwelkt, nooit was er enig geestelijk sap in; maar zelfs de natuurlijke ijver droogde op, en alle ijver is vergaan. Zo verdort de rank en sterft, en valt af. Dat is, hij kan zijn plaats en naam in de Wijnstok niet langer behouden, het niet langer volhouden zelfs met een uitwendige belijdenis, maar hij valt af als een vermolmde tak.
U, die ondervinding van de kerken hebt, hebt u dit nooit in de uwe waargenomen? Kunt u zich op dit ogenblik niet dit en dat lid herinneren, dat eenmaal in ijver bloeide, met grote gave van het gebed, en vooraan was om bij elke gelegenheid gemoedelijk te spreken; en is het niet afgevallen? Als u hem gadegeslagen hebt, hij is misschien tot het Arminianisme, tot het Socinianisme, tot ongeloof aan de geopenbaarde waarheden vervallen, of gevallen in openbare zonden, en heeft òf zichzelf aan u onttrokken, òf u bent genoodzaakt geweest hem af te scheiden op grond van zijn slecht gedrag. Ziedaar dan, de rank die weggenomen wordt.
En de Landman, de Vader, neemt anderen weg, als hij ophoudt door het bestuur van Zijn voorzienigheid ze in toom te houden, en ze niet meer verhindert om aan de lusten van hun hart te voldoen, door ze over te geven aan de snode neigingen, zodat zij alle onreinheid gretig bedrijven. En dan in een vlaag van hartstochtelijk misnoegen, stoten zij alle godsdienst terzijde. Het diepe water van zonde in hun hart dringt door de sluisdeuren, die het tot hiertoe terughielden.
En zij snellen overhaast in de vermaken van de wereld en de lusten van het vlees. De satan vindt de kamers van het huis met bezemen gekeerd en versierd. En hij neemt met zich zeven duivelen, en ze gaan in, en zij wonen daar, en het laatste van de mens wordt erger dan het eerste. En zo “neemt de Vader hem weg,” naar Zijn rechtvaardig oordeel. Maar sommigen gaan voort zelfs tot een doodbed. En er wordt hoog van hen gedacht, en zij worden aangezien als genaderijke mannen en vrouwen, en zij vleien zichzelf dat zij kinderen van God zijn, door te bouwen op ijdele steunsels, en te rusten op nietswaardige gronden.
En als zij komen te sterven neemt de Heere de sluier van hun beschaamd aangezicht en verwijst ze naar een eeuwig verderf. Of meer dan dit: de Heere neemt ze weg op hetzelfde ogenblik, dat de ziel het lichaam verlaat, dat zij in vrede schijnen te sterven En de Heere bewaart Zijn “neemt ze weg,” tot op dat ogenblik, wanneer de ziel haar aardse tabernakel verlaat, en geworpen wordt in de plaats, waar de hoop nooit komt.
Deze dan zijn de ranken, in naam in de Wijnstok, die de Landman wegneemt.
III. Wij komen nu tot de ranken die de Vader “reinigt, opdat zij meer vrucht dragen.” Deze levende ranken dan, die waarlijk vrucht dragen, zijn geneigd om zwak en ziekelijk te worden, en hebben dus de reinigende hand van de Landman nodig. Het woord reinigen betekent zuiveren. En er zijn verschillende wijzen om de wijnstok te zuiveren en te reinigen. Soms wordt de rank met mos, en met wat men draden noemt, omzet.
Het loopt over met deze vreemde overlast, die de sappen in hun vrije loop schijnt te verhinderen en de invloed van de dampkring af te sluiten en te maken dat de ranken ziekelijk en ongesteld worden. Begeerlijkheid en wereldliefde en de zorgvuldigheden van het leven en bezorgdheid over de arme vergankelijke dingen van de tijd en van de zinnen – hoe kruipt dit mos rondom het hart van de mens!
En terwijl het rondom zijn hart kruipt, hoe bindt het en trekt het samen! De apostel zegt terecht: “de geldgierigheid is een wortel van alle kwaad, tot welke sommigen lust hebbende zijn afgedwaald van het geloof, en hebben zichzelf met vele smarten doorstoken,” 1 Tim. 6:10. Wij zouden veronderstellen, dat als de Heere de mensen met voorspoed zegent, het zijn hart zou ontsluiten.
Maar is het zo? Nee, meestal sluit het zijn hart. Wanneer dit mos hem omringt, schijnt het de boomschors te verharden, en als het de boomschors nijpt en samentrekt, wordt het sap in zijn omloop gestremd, zodat het niet vloeit om hem vruchtbaar te maken tot elk goed woord en werk. Nu, de Heere ziet dat sommigen van Zijn volk met dit mos bezet zijn. Zij dragen geen vrucht, de ranken worden ziekelijk, zij schijnen verwelkt en verbleekt. De Landman draagt hiervoor zorg, want Hij wenst te zien hoe het met zijn wijnstok gaat.
“De liefste komt tot Zijn hof om van Zijn edele vruchten te eten.” En Hij strekt Zijn band uit en neemt het mos weg. Er is geen ander middel. Het verstijfde de boomschors, en verdroogde de levengevende sappen. Hij neemt dan die eigendom weg, verwijdert de wereldse voorspoed, bederft de vooruitzichten van de mensen in het leven en verwijdert zo wat schadelijk was.
Soms, als wij een rank beschouwen, zullen wij zien dat een gedeelte daarvan begint te zwellen. Een knoest wordt er gevormd. En als het gezwollen en de knoest gevormd is, wordt de omloop van het vocht gestremd, het maakt de rank ziekelijk en doet de vrucht verwelken. Nu, zo is de hoogmoed in het hart van de mens, dat het doet zwellen van eerzucht en verwaandheid en zelfverheffing en een begeerte om iets te zijn. En wanneer deze hoogmoed begint te rijzen en te zwellen, zwelt het niet alleen uitwendig, maar het zwelt inwendig. En als het inwendig zwelt, dan is er natuurlijk minder doortocht voor het vocht om te vloeiden. Hoogmoed is niet enkel wat gezien wordt in iemands uitwendige houding en gedrag; het is inwendig.
En wanneer het in iemands hart is, trekt het tezamen en het schijnt, om zo te spreken, de omloop van het levend vocht in de ziel te stremmen. En wat is hiervoor het geneesmiddel? Wel, het mes moet komen om deze hoogte af te snijden—deze zwelling te verhinderen. Bent u begaafd in het gebed? Het mes moet komen en uw geliefde gave afsnijden. Hebt u een goed geheugen van de Schrift? U moet bevinden, dat de herinnering van teksten en aanhalingen feilen. Hebt u een goed oordeel over de leerstukken van de genade?
U moet komen tot de bespotting van Efraïm en in het oordeel te licht bevonden worden. Verheft u zich op enige wijze heimelijk onder het volk van God? U hebt hevig schokkende overtuigingen, het mes nodig, zowel om deze inwendige als uitwendige hoogmoed af te keren en te fnuiken, en u te brengen tot uw behoorlijke maat. En zo is er een reiniging van de rank, “opdat zij meer vrucht drage.”
Soms worden de ranken te weelderig. Al hun kracht gaat in de bladeren en uitlopers, en het sap wordt niet zo verdikt om vruchten voort te brengen. Dan moet de Landman het snoeimes uittrekken, en de ranken inkorten. O, mijn vrienden! Het zegt wat, wanneer onze godsdienst, of wat wij dachten godsdienst te zijn, afgesnoeid en tot een stomp gemaakt wordt, en alles dat wij dachten dat van God in ons was, door de hand van deze hemelse Landman zo geheel afgesneden wordt, dat zelfs het aanwezig zijn ervan schijnt vernietigd te zijn, en wat wij prezen, aan onze voet ligt, afgesneden van die rank, waarop we eens met genoegen zagen!
U die geoefend bent in uw zielen,—u die de band van God in en op u gevoeld hebt, is er bij u nooit afgesnoeid en afgesneden, wat u dacht dat ware godsdienst was? Hebt u nooit gerust op meningen en gedachten, en door smartelijke ondervindingen bevonden dat ze afgesnoeid worden, en u afgesneden wordt? Hebt u niet dikwijls gerust op enige vleselijke beweegreden, enige vleselijke inbeelding, enig ijdel gezicht, enige goede mening van anderen omtrent u, en in ernstige ogenblikken bevonden, wanneer pakken van droefheid en schuld op u lagen, dat deze dingen afgesneden waren, zodat u geen troost eruit kon nemen, en u erop ziet, en ziet ze weggeblazen, weggeworpen in het stof en eindelijk verwelkt, zodat u tot uzelf zegt: “zij zijn alleen bekwaam voor de mesthoop, om met de afgesnoeide ranken van de wijnstok weggeworpen te worden.”
U weet er weinig van wat het zegt, een vruchtdragende rank te zijn, als u het snoeimes niet dikwijls gehad hebt om u te besnijden. Het is niet slechts één snoeitijd en dat alle besnoeiing dan voor altijd gedaan is. De wijnstok moet van alle bomen het meeste gesnoeid worden. Hij zal nooit vrucht dragen, tenzij hij goed afgesneden en doorgaand gesnoeid wordt. En zo ook, verwerpt een levende ziel gedurig deze weelderige scheuten, die nodig hebben dat zij afgesneden en weggesnoeid worden door de hand van de hemelse Landman.
Welnu, wat is Gods bedoeling in deze scherpe oefening, deze krachtige verzoekingen, deze droevige overtuigingen? Het is om de ranken meer vruchtbaar te maken. “Elke rank die vrucht draagt, die reinigt Hij,” niet om hem te vernielen, maar “opdat zij meer vrucht drage.” Smarten, rampspoeden, overtuigingen en diepe en ernstige zielsoefeningen voor God, en het gewicht en de last van kwellende aanvechtingen zijn dan in Gods hand oorzaken dat de rank meer vrucht draagt. In de hand van de Heilige Geest veroorzaken zij grotere ootmoed. Want als iemand een dieper gezicht en gevoel van zichzelf heeft, dan zal hij ootmoedig, verbroken en klein worden.
De werking van de Geest zal in hem meer onvervalstheid en oprechtheid van hart voor God teweeg brengen. Daar hij gevoelt hoeveel van zijn godsdienst in de weegschalen gewogen en te licht bevonden is en hoeveel afgesneden is door het ogenschijnlijk meedogenloze, ongenadige mes van de Landman, wordt hij geoefend ten aanzien van het overschot. “Is kennis niets? Is het gevoelen van anderen niets? Is het lidmaatschap van de kerk niets? Is mijn zien van Christus in deze en die weg niets?” zegt hij tot zichzelf. “Wel, ik heb bevonden, het is niets om mijn ziel in uren van aanvechting op te beuren, en mij te vertroosten in bittere tijden van rampspoed. Wat, is het dan alles een hersenschim? Is het geheel van mijn godsdienst in de grond verkeerd? Is het geheel en al onvolkomen?
Is het niets anders dan de blijdschap van de geveinsde, die voor een ogenblik duurt?” Deze angstige onderzoekingen brengen zuchten en kermen en klagen en vurige gebeden en worstelingen voort, dat de Heere ons niet zo laat blijven, maar ons oprecht en eerlijk maakt voor Zijn hartdoorzoekende tegenwoordigheid. Vandaar brengt het verlies van al deze vleselijke godsdienst door het snoeimes van God, vrucht voort, niet alleen voor God, maar ook voor de mens. Want het werkt op deze wijze.
De mens begint meer oprecht te zijn voor de leden van de kerk, waarmee hij verbonden is—meer eerlijk voor allen met wie hij in geestelijke zaken te doen heeft. Hij zegt: “o! ik ben zo bedrogen; ik dacht, ik was zo’n Christen, ik achtte mijzelf zover gevorderd in het Goddelijke leven, maar o! hoe anders gevoel ik het nu. O! ik ondervind smarten, onder een gevoel van schuld en toorn! O! ik gevoel het hoe weinig geestelijk ik van God onderwezen ben!” En nadat hij dan in zijn eigen gewaarwordingen gewogen is, wil hij beginnen om andere lieden in dezelfde schaal te wegen.
“Gevoelt u zich ook zo?” begint hij te vragen. “Bent u ooit zo beproefd? Heeft de Heere u ooit zo in de laagte gebracht?” Hij kan nu niet meer onder een mantel van vriendschap alles verbergen en de zaken voor toegestemd houden, maar begint te onderzoeken en proef te nemen, of anderen onder dezelfde ernstige onderwijzing zijn. Deze afsnijding dan, maakt hem niet alleen oprecht voor God, maar getrouw voor zijn medezondaars en zijn medeleden.
Ook is het snoeimes in de hand van de Heere dikwijls tot het middel gemaakt, om in hem een geest van vurige ziel uitstorting voor God te ontsteken. Mijn vrienden, ik beroep mij op uw gewetens. Waar zijn uw gebeden in tijden van voorspoed? Waar zijn de zuchten en ontboezemingen van uw geest, wanneer alle dingen in het tijdelijke bloeien, en alle dingen in het geestelijke effen zijn? Laat uw geweten spreken. Zijn niet uw gebeden koud, levenloos, kort en vormelijk?
Maar wanneer kermt en zucht en schreeuwt u tot de Heere? Wanneer verlangt u zalige gemeenschap met Hem, en gevoelt u dat niets dan Zijn tegenwoordigheid u kan voldoen, niets dan Zijn bloed kan betalen, en niets dan Zijn liefde tot in de dood in uw harten uitgestort, uw ziel aangenaam kan doen herleven in de vrede van God, “die alle verstand te boven gaat?” Wanneer? waar? hoe? Wel, het is, wanneer u bent onder ernstige beproevingen, diepe zielsbestrijdingen, gebukt gaande onder de roede van Gods tuchtiging, wandelende door de beroerde golven. O! het is juist niet het neervallen op uw knieën, en de Heere met enige weinige woorden te begroeten, hoe vloeiend ook uitgestort.
Maar het is dat wat in de binnenkamers van het hart geschiedt—dat is de uitstorting van de oprechte ziel voor Hem. Dat is bidden, en het overige is alles misleiding. En zo zijn deze oefeningen in de hand van de Geest het middel om in ons te ontsteken een ernstige tussenkomst bij de troon der genade, om de geestelijke zegeningen, die wij wensten.
Daarbij, zij zijn zo in de hand van de Geest nuttig, om ons geestelijk en hemelsgezind te maken. Hoe bent u—laat het oprecht geweten spreken – hoe bent u, wanneer het beroep bloeit, de klanten toenemen, wanneer de wereldsere zaken u toelachen, en alle dingen een genoeglijk vooruitzicht hebben? Bent u geestelijk? Bent u hemelsgezind? Roept u tot de Heere in verborgen hoeken? Nee, u doorbladert uw boeken, om de renten van uw geld te berekenen; uw ogen gaan hier en daar, om te zien naar enig nieuw maaksel, om klanten tot uw winkel te trekken, of u bepeinst met uw verbeelding, op deze of gene wijze, wat uw vleselijke lust kan vermaken. Is het niet zo? Laat het oprecht geweten in uw boezem spreken.
Nu, wanneer alle dingen tegen u zijn, wanneer de snijdende winden van tegenspoeden tegen uw hoofd waaien, wanneer alles zich tegen u fronst, en God voegt Zijn toornig gelaat daarbij, met u zuur aan te zien als het ware in de achteruitgang van tijdelijke dingen, en met Zijn straffend aangezicht te vertonen achter het verwijtend voorkomen van tijdelijk gebeurtenissen, is er dan niet een gaan naar boven van het hart om iets, dat niet doorgebracht wordt?
Is er niet een uitstrekken van uw hand, om het wezen vast te houden, wanneer de schaduwen snel verdwenen zijn? Is er niet een verzuchting van uw ziel naar geestelijke dingen, wanneer de tijdelijke dingen alle onder uw voet geworpen zijn, en het gezicht van vrede en geluk, dat u voor u maakte in uw vleselijk gemoed, weggevaagd is, zoals de bedrieglijke verbeelding van water in de woestijn, en niet één voetstap nalaat? Maar u wordt geestelijk en hemelsgezind!
Ook werkt de Heere door deze oefeningen—want zijzelf kunnen het niet—dikwijls versterkend, en mengt geloof in de oefening. Wij lezen: “de beproeving van ons geloof die veel kostelijker is dan des gouds, hetwelk vergaat en door het vuur beproefd wordt,” 1 Petr. 1:7. Want het geloof moet beproefd worden. Als het goud door de Heere gekocht is, moet het in het vuur beproefd zijn. Nu, deze oefeningen, verzoekingen, benauwdheden, het krachtig afsnijden door de hand van de hemelse Landman – beproeven het geloof, dat de Heere geeft.
En als het geloof beproefd en tot zijn uiterste kracht gebracht is, begint de mens eerst te ontdekken, wat het geloof inderdaad is. Wat een wondervolle genade is het geloof! Hoe zwaarder de opgelegde last is, hoe sterker de rug van het geloof is om het te dragen. Niemand weet de kracht van het geloof, totdat hij in moeilijke omstandigheden en beproevingen gebracht is, die dit levend beginsel neerdrukken en dringen. Maar dit levend beginsel verheft zich omhoog, zoals het zuurdesem in drie maten meelbloem verborgen.
“Het leeft”, zoals iemand zegt, “onder belemmering, ofschoon terneergeslagen, het sterft nooit. En zo wordt het door slagen uitgerekt en roept steeds onder krachtige verzoekingen, en wordt daardoor sterker, brengt in alles werkzaamheid en levende kracht, en draagt zo het merkteken als zijnde het bovennatuurlijke, levende geloof van de uitverkorenen van God.”
De “reiniging” dan, van deze vruchtdragende ranken, maakt dat zij meer vrucht dragen. Evenwel dikwijls niet in onze bevinding. Maar wij zijn op dit punt zeer ellendige beoordelaars. Hoe meer de rank met vrucht beladen is, hoe meer hij ter aarde neerhangt. Het is de boom die geen vrucht draagt – de onvruchtbare populier—die zich hoog in de lucht verheft. De wijnstok met vruchten beladen, kan zich niet in de wolken opheffen. Hij heeft ondersteuning nodig. Wij zijn inderdaad slechte beoordelaars, wat vrucht is.
Die het meeste draagt, denkt u dat het minste heeft. Die, welke het minste draagt, denkt u, draagt het meest. Waar zullen wij iemand vinden die zoveel snoeft van vrucht als een eigengerechtigde Farizeeër—een Arminiaan gewikkeld in de lompen van zijn eigen gerechtigheid? Maar hoe, hij spreekt altijd van vrucht en nooit draagt hij een enkel deel ervan tot eer van God. Maar de arme, belaste, beproefde, geplaagde ziel, die gebukt is, als het ware, onder het gewicht van de verzoekingen, hij is er door geoefend.
Deze kwijnende rank is geladen met vrucht, en hoe meer hij geladen is, hoe meer hij ter aarde buigt. Maar het zijn de ogen van anderen, en niet die van hemzelf – en u moet er ogen van onderscheid voor hebben—die kunnen onderscheiden dat deze de vruchten van de Geest zijn, tot eer van God, Welke in hem werkt “het willen en volbrengen, naar Zijn welbehagen”.
Welnu, wie bent U? U, die de leer van de genade belijdt, wie bent u? Hier is uw vonnis, niet van mijn arme, zwakke lippen, die vergaan zullen, maar van het Woord van de levende God. Lees uw vonnis, hoor uw beschoren lot. Indien u een rank bent, bij naam slechts in de levende Wijnstok, welke niet inwendig, en ook niet uitwendig vrucht draagt – hier is uw vonnis opgetekend. De Landman “zal u wegnemen,” zal u op de mesthoop werpen, en van de mesthoop in de vlammen van een eeuwig verderf. Maar als u een rank bent, die vrucht draagt tot Zijn eer en verheerlijking, Hij zal u reinigen, opdat u meer vrucht draagt. En u zult blinken in het koninkrijk, dat nooit eindigt!
Amen.
A sermon preached on June 20, 1841, at Zoar Chapel, London
“I am the true Vine, and my Father is the gardener. Every branch in me that bears no fruit he takes away; and every branch that bears fruit, he prunes it, that it may bring forth more fruit.” — John 15:1,2
What a solemn season the evening of that night was, when the Lord of life and glory was delivered into the hands of wicked men! when, before Judas came to betray him with a kiss, he opened as it were all his heart, and told out the secrets of his loving bosom into the ears of his disciples; when he said to them — “Henceforth I call you not servants, for the servant knows not what his lord does; but I have called you friends, for all things that I have heard of my Father, I have made known unto you.”
He was at this solemn season setting before them everything that could comfort their drooping spirit. “Let not your heart,” he says, “be troubled; you believe in God, believe also in me.” And if there ever was a special season, wherein the Lord, during his abode upon earth, administered spiritual consolation to those who were eternally his, we must fix this as the period, of all others, wherein that consolation was administered by him to their disconsolate souls.
But we see that the Lord did not merely administer consolation to them at this trying hour, when he was about to be taken from them and nailed to the cross, when he was going to leave them, and withdraw from them his bodily presence. He did not confine himself to topics of consolation; but he added topics of solemn instruction, and topics of deep warning. Now this shows to us, that however solemn a season of Divine consolation a child of God may be favored with from the lips of the Most High, the Lord will take care to administer instruction, reproof, and warning with it. So that the ministry of the Gospel is not one pure unmixed ministration of consolation; but fully corresponds with the character that the Holy Spirit has given of the Scriptures — that they are “profitable for doctrine” that is, teaching, “for reproof, for correction, for instruction in righteousness, that the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works.” And this coincides with the character that the Apostle Paul gives of his own preaching, where he says — “Commending ourselves to every man’s conscience in the sight of God.”
It is, then, a thorough mistake of what the ministration of the Gospel is, to think that the only Gospel topics are those of consolation for God’s people. That is a short-sighted, misdirected view of what the ministration of the Spirit is. We find that the Lord, at the very moment when he was pouring consolation into the hearts of his troubled followers, lays before them a fearful warning; “Every branch in me that bears no fruit, he takes away, and every branch that bears fruit, he prunes it, that it may bring forth more fruit.” And if the Lord of life and glory laid before his followers instruction and warning at this solemn season, it evidently proves that it is a part of the ministration of the Spirit to employ such topics, and so to “rightly divide the word of truth,” to “take forth the precious from the vile,” and to separate the clean from the unclean.
“I am the true vine, and my Father is the gardener. Every branch in me that bears no fruit he takes away; and every branch that bears fruit, he prunes it, that it may bring forth more fruit.” Without making any formal divisions of the text, I will, with God’s blessing, endeavor to travel through the topics which are there lodged for the instruction of God’s people, so far as the Lord the Spirit has led me into any acquaintance with them, and so far as He shall give unto me “a door of utterance” to set forth their meaning before you.
“I am the true vine.” It appears from other parts of Scripture, that there were in the land of Judea plants which wore the appearance of the vine, but were of a poisonous, deleterious nature. We have a striking instance of this in the second book of Kings 2Kings 4:39, where “one of the sons of the prophets went out into the field to gather herbs, and found a wild vine, and gathered wild gourds from it, and shred them into the pottage,” which he did not appear to know were poisonous and injurious; but those who were better acquainted with the plant cried out, “There is death in the pot.” Here, then, was a plant, which bore a great similarity to the true vine; so great a similarity as to deceive this son of the prophets. There is much, therefore, couched in the words, “I am the true vine,” as opposed to false vines, poisonous and deleterious vines.
We have an allusion to this in the Book of Deuteronomy, where we read — “Their vine is of the vine of Sodom, and of the fields of Gommorrah; their grapes are grapes of gall, their clusters are bitter” De 32:32; no doubt alluding to this poisonous vine, which grew in the land of Judea. We find also the Lord, in Isaiah Isaiah 5:2, remonstrating with his people that he had “planted a vineyard with the choicest vine,” but when “he looked that it should bring forth grapes, it brought forth wild grapes;” that is, instead of bringing forth clusters of the true fruit, it brought forth clusters of such fruit as I have been describing — “the vine of Sodom,” and “grapes of gall.” It had, as Jeremiah says Jer 2:21, “turned into the degenerate plant of a strange vine unto him.” There is much meaning, then, couched in the words, “I am the true vine,” implying that, however near any false Christs may approach in appearance to the Christ of God, yet that he, and he only, is “the true vine,” out of whom all the living branches grow, and is the only vine which the right hand of God himself has planted.
Now this “true vine” is said to have “branches.” And there are two descriptions of branches, which are said to be in it. One kind is in it by profession; another set of branches is in it by reality. We must not for a moment suppose that those branches which the gardener “takes away” were living branches of the true vine, that they ever had an eternal union with Christ, that they were ever redeemed by the blood of Christ, or ever came forth out of Christ, as being in Christ before all worlds; but they were in him nominally — in him by profession. And the Lord seems to take this broad basis of their profession, adopts their own language, and speaks of them, not as they really were in his heart-searching presence, but as they professed to be; and thus frames his language, not according to the reality, but to the appearance of things. So that there are branches in Christ professedly, that have a mere nominal union with him; that claim to belong to him, and yet bear no fruit; and as bearing no fruit, the gardener “takes them away,” removes them from their standing, plucks them out of that position in which they have placed themselves, and casts them away, that all men may see their shame.
But what are these “fruits “ that some branches bear, and others bear not? Before we can describe the state of those branches that bear no fruit, we must have a little insight into what those fruits are, the deficiency of which causes the gardener to stretch forth his hand, and to take them away.
These “fruits,” then, appear for the most part to be inward fruits; and we have a catalogue of some of them in the epistle to the Galatians Gal 5:22, where we read, that “the fruit of the Spirit is love, joy, peace,” and so on. It is the absence, then, chiefly of these inward fruits, that the gardener finds in these nominal branches; and the absence of these fruits causes him to take these branches away.
1. Now of these fruits, sincerity, uprightness, and integrity of heart before God is one inward fruit, that the Lord looks to find in the branches that profess to grow out of this spiritual vine. Where there is no principle of spiritual uprightness implanted in the soul, there we must say that the man is radically wrong. I am not speaking here of worldly uprightness, of natural integrity, of moral honesty, of carnal sincerity; but I am speaking of a principle of spiritual integrity, whereby the heart is made right before the Lord, whereby there is “some good thing” as the Scripture speaks “toward the Lord God of Israel.” Now, where this principle of spiritual integrity is absent in the eyes of the heart-searching God, it demonstrates death in the branch.
But how is a man to know whether he possesses this “fruit” of spiritual integrity? If he possesses it, it will be manifested in his dealings with God, and it will be manifested in his dealings with man. He that has a principle of spiritual integrity and uprightness of heart before God, will come before him as a God that is not to be mocked, and will lay open his whole soul before him as a Jehovah that tries his thoughts and searches his heart, that knows every secret movement, and working of his soul before him, and the chambers of whose bosom he outstretched before his piercing eye. Then he that has spiritual integrity, will have those feelings which the Psalmist had in the 139th Psalm 139:23, when he said — “Search me, O God, and know my heart; try me, and know my thoughts; and see if there be any wicked way in me, and lead me in the way everlasting.”
This spiritual integrity and uprightness before God is much connected with godly fear; and, therefore I believe, that a principle of spiritual uprightness lies at the root of all true religion, so that where that is deficient, life is deficient; when the soul is wrong there, it is wrong altogether.
And as it will be manifested in our approaches to God, so it will be also manifested in our communion with the family of God, and in our dealings with the world at large. There will be no taking a high room, when we feel that the lowest place is too good for us; there will be no endeavoring to elevate ourselves in the eyes of God’s people, when we feel our heart to be “a nest of unclean birds;” there will be no walking upon the stilts of another man’s experience, nor standing upon some high doctrinal tower, in one whose heart is really made upright and sincere before God. He will stand before the children of God in his true colors, telling them simply what he feels himself to be, and hating not only hypocrisy, but the appearance of hypocrisy; finding, doubtless, the workings of it in his carnal mind, but still brought to the apostle’s experience — “The evil that I would not, that I do.”
2. Again — Humility, spiritual humility is a fruit that grows only in the heavenly garden, the garden of the Lord, the planting of his right hand; and where spiritual humility is deficient in a man, the absence of that fruit stamps him as but a nominal branch. Pride was man’s ruin; and pride, cursed pride, has so interwoven its roots with the fibers of man’s heart, that nothing but the tearing up, the pulling up of the tree altogether, will ever totally eradicate that cursed principle; but there is a great difference between the indwelling of pride, and the dominance of pride. Sin will always dwell in us; but sin will not reign and rule in a child of God — “Sin shall not have dominion over you, for you are not under the law, but under grace.”
Now, wherever there is the absence of spiritual humility, there is the absence of spiritual life. But what makes a man humble? It is not gathering the language of humility from the word of God, nor from the mouths of saints; but it springs from having humbling views of one’s self, “from seeing light in God’s light,” from beholding the purity and perfection of him “with whom we have to do,” from having a spiritual discovery of what sin is, and feeling the burden and weight of guilt laid upon our consciences, from being led by the Spirit into the chambers of imagery to see the tracing upon the wall, and so to “abhor ourselves in dust and ashes” before God.
3. The principle of living faith is another “fruit,” an internal fruit, the absence of which stamps a man as a nominal branch. He that has no faith is evidently dead in sin; for the communication of life to his soul is contemporaneous at the same moment with the implantation of faith; and faith is raised up in the soul by some manifestation of God. For faith is the eye of the soul which sees God, the ear of the soul which hears the voice of God, and the hand of the soul which takes hold of those manifestations which are given to it by God himself. Therefore, if faith, Divine faith, living faith, spiritual and supernatural faith be lacking in a man, Divine fruit is lacking, and he is stamped by the absence of this fruit as a mere dead branch, one that is only nominally in the living vine.
But one shall say — “Are there not dear children of God who are full of unbelief, who are exercised with many doubts and fears, who cannot read their saving interest clear, and who cannot say—‘My Lord, and my God?’” Doubtless, there are many living souls, who have no sweet testimony of their saving interest in the beloved, but still they have faith. Not faith in Jesus, so as to realize their saving interest in him; but they have faith in the perfections of God, they have faith in the spirituality of God’s law, they have faith in the threatenings which God has pronounced against the ungodly, they have faith in the authority and certainty of God’s word, and they have faith to believe that there is no Savior but Jesus, and that that Savior must be revealed with power to their souls. And, therefore, though they have not the joy of faith, nor the assurance of faith, nor the triumph of faith, yet still they have the existence and reality of faith, in acting upon things which are eternal realities, though not of such a nature as to bring peace and consolation to their hearts.
Faith deals with realities — it is “the evidence of things not seen;” and, therefore, dealing with realities, it will be according to the realities that it deals with. It is like a man looking through a glass; the things that he looks at will be tinted with the color of the glass. Everything will wear the aspect which is presented to his eye through the medium whereby he looks at it. And to faith exercised upon the perfections, the tremendous attributes, the holiness, the justice, the majesty, the glory, the heart-searching presence of Jehovah — faith viewing God through that medium receives no consolation, nor any blessed testimony, nor deliverance of the soul from bondage. And yet it views eternal realities, apprehends eternal realities, and is spiritually affected by those realities which are brought home by the Spirit to the conscience.
4. Again — Hope is a “fruit” of the Spirit; and the absence of hope, the thorough, complete absence of hope, stamps death upon that nominal branch in which the absence of all hope is found. But some will say, “Are not the children of God often plunged into despair?” No, not into despair. They are often very near it, they are on the borders of it, they go to the very brink of it; the gusts from that pestiferous land may so blow their blasts upon them, that in their feelings they shall be in despair; yet no living soul ever sat his foot beyond the brink, no child of God ever stepped beyond the border, so as to get into the regions of despair. If he got there, he would no longer be in “the land of the living;” if ever he set his foot over the border that separates the land of hope from the land of despair, he would be no longer calling upon the Lord to save his soul from the lowest hell, but he would be at once overwhelmed by those torrents which would sweep him away into endless perdition.
Hell is the place of despair, and the conscience of the reprobate, before they are cast into those devouring flames; and, therefore, unless you know what the very feelings of the damned in hell are which you can never be certain you do, however you may do you think know them, or unless you have gone into the very feelings of despair in the conscience of the reprobate before hell opens its jaws to receive him forever, however near you have been to the borders of that dreadful land, you never can say your foot has crossed the threshold. No; there is a “who can tell?” — a secret support of “the everlasting arms;” there is a band, a tie wreathed round the soul by the God of all grace; there is a golden chain let down by God himself from the everlasting throne of mercy and truth, which keeps the soul from ever being drawn into that whirlpool, going down those tremendous cataracts, and being swallowed up in the boiling abyss below. There is an invisible arm that preserves the soul from being swept away by the water-floods; and this secret help is manifested by a lifting up of the heart oftentimes in prayer, and the relief sometimes experienced in pouring forth the soul in fervent cries, upholding all who feel it from being overwhelmed in the torrent of despair, when the sluices of God’s wrath seem pulled up to hurry it into eternal misery. And therefore there is no child of God that has been quickened by the Spirit, but has some degree of hope which keeps him from making shipwreck altogether. So that we do not go too far in saying, that the absence of hope altogether stamps death upon a man.
5. Spirituality and heavenly-mindedness are “fruits” that the Lord finds — or rather, that the Lord works, and when he has worked, he finds, in living branches. That is, there is at times a drawing up, and a going forth of the soul unto him from whom all grace comes. The things of time and sense are not a living man’s true element; and though he has a nature which is akin to them — aye, a base nature which, were it permitted, would wallow in the mire as the filthy swine does in the puddle — yet there is a new nature in him communicated by the Holy Spirit, which is at home only in heavenly things, and finds a congeniality only in spiritual things, when the Lord draws it into exercise, and brings the two together.
Then the utter absence of spirituality — the total lack of a nature that can receive, realize, taste, feel, and handle the things of God, demonstrates a man to be “dead in trespasses and sins.” I know I am drawing a very narrow line here, because you will say and there is something in me saying it all the while “Think of those poor children of God that are in their first convictions; think of those who are passing under the rod of God’s law; and do not forget those who are exercised with terrors and fears, and are cut up in their souls with deep pangs of guilt.” Oh! no, friends. I would not lay the weight of my little finger to harass them; no, not the weight of a hair of my head; but rather if the Lord is pleased, be used as an instrument to lift them up, and not to wound their tender consciences, nor bring one pang of distress into their afflicted minds.
But I appeal to you that are in trouble of mind—have you never anything which feels a communion and a sympathy with spiritual things? Is there no feeling in your soul, nor affection in your heart, that, could you only enjoy it, could you only have a blessed manifestation of it, would bring peace to you? Then, if the manifestation of God’s mercy would bring peace to your soul, you must have a new nature to receive those manifestations, because they cannot bring peace except to a man who has a nature to understand them, a nature to embrace them and a nature to enjoy them. Therefore say not, however low you are sinking in misery, say not there is never at any time, on any occasion, at any moment, any one spark of this hidden life. Do not give the lie to your own feelings altogether — let not the devil blind you to everything that is passing in your heart; write not this “bitter thing” against yourself, that there never has been one single moment, since the Lord first quickened you into life — not one moment when there was a spiritual going up of your soul to the Lord of life and glory, nor any one panting of heart after his blessed presence, nor any “hungering and thirsting after righteousness,” nor any one desire after the manifestation of his grace and glory.
If you say, “No, I have never experienced one longing after the manifestation of Christ; I have never poured forth one fervent prayer nor groaning cry that he would reveal himself to me; I have never known one single breathing of heart, nor panting desire to feel him precious to my soul,” — say that, and I will say you are dead in sin, or wrapped up in the grave-clothes of a nominal profession; say that, and I will say, “Your conscience is seared as with a hot iron.” No; I am convinced from soul feeling, that however deep a man may sink in conviction, yet there is at the bottom of it all, rising in the midst of that sea of trouble—a breathing, living, unquenchable principle, which cannot be satisfied without Christ, which goes forth in longing petitions after Christ, which hungers after his righteousness, and can only be satisfied with his favor. And the total absence of that stamps a man as dead in sin.
Now, then, here are the branches that “bear NO fruit.” I dare say you have often observed a vine, that perhaps covered a large space of wall; and have you ever observed, that the more the vine spreads, the less it bears? The vines which bear the greatest quantity of fruit are those which are most cut in, and those which cover the least space. And thus these dead “branches” shall look very green, shall have a very large quantity of leaves, shall appear far superior to the fruit-bearing branches; but they are stamped with this mark—that they bear no fruit.
The figure will not hold altogether; no metaphor will hold in every part; it is a mistake to think that any type is complete in all points. The barren branches in a natural tree do come out of the stem; but it is not so with the barren branches in Christ’s visible church. The figure does not hold there. They are merely in him by profession — tied on, as it were, by the string, or fastened by the wire of profession, without having an inward being.
Now, these branches that bear no fruit “the gardener takes away;” that is, he removes them from the place which they were occupying. And how does he remove them? Why, some he removes by the sudden stroke of death; when the time of vengeance is come, when they have “filled up the measure of their iniquities,” the Lord removes them by cutting them down at a stroke. And this has often been the case with persecutors and oppressors of God’s truth. Some have put an end to their own lives by the halter, the razor, or the pond; others have been cut down by raging fevers; others have ended their days in a madhouse; and others have been so manifestly pointed out by the arrows of God sticking in them as the enemies of his truth, that their death has even been horrible to those who have no religion to know what the deathbed of a saint is. Thus the Lord “takes them away,” by some putting forth of the hand of his vengeance against them.
With others the Lord deals in a different way. As I was speaking last Lord’s day, he “dries up the green tree;” the branch becomes withered. There never was any spiritual sap in it; but even natural zeal dries up, and all fervor is lost. Thus the branch becomes withered and dead, and it drops off; that is, it no longer keeps its nominal place in the vine, it no longer maintains even an outward profession, but it drops off as a rotten branch. You that have experience of being in churches, have you not seen this take place in yours? Cannot you at this moment call to mind such and such a member, who once flourished in zeal, with great gifts in prayer, and was forward on every occasion to speak his mind; and has he not dropped off? If you have watched him, he has dropped perhaps into Arminianism, into Socinianism, into Infidelity, or dropped into open sin, and either taken himself away from you, or you have been forced to separate him on account of his bad conduct. Well, then, the branch is “taken away.”
And the gardener, the Father, takes others away by ceasing to restrain them from the lusts of their hearts by providential barriers, by giving them over to a reprobate mind, so that they commit all uncleanness with greediness; and then in a fit of passionate disgust they throw aside all religion. The deep backwater of sin in their heart bursts through the flood-gates, which hitherto have pent it back; and they rush headlong into the pleasures of the world and the lusts of the flesh. Satan finds the chambers of the palace “swept and garnished;” and “he takes seven devils, and enters in, and dwells there, and the last state of that man is worse than the first.” And thus in way of judgment the Father “takes them away.”
But some may go on even to a deathbed; aye, and be thought highly of in a church; yes, and be received as gracious men and women, and go on flattering themselves they are the children of God, building upon vain props, resting upon rotten confidences, and when they come to die, the Lord takes the veil off his angry countenance, and frowns them into a never-ending perdition.
Or, more than that; the Lord may “take them away” at the very moment that the soul leaves the body; that they may seem to die in peace, and the Lord reserves his “taking them away” until that moment, when the soul leaves its earthly tabernacle, and it is cast into the place where hope never comes.
These, then, are the branches, in the vine nominally, whom the gardener “takes away.”
We come now to the branches, whom the Father “prunes, that they may bring forth more fruit.” These living branches, then, that bear true fruit, are apt to become weak and sickly, and thus need the cleansing hand of the gardener. The word “purge” signifies to purify or cleanse. And there are various ways of cleansing or purifying the vine.
Sometimes the branch gets encrusted with moss, and what are called lichens. It gets run over with these adventitious foreign encumbrances, which seem, by preventing the sap having free course, and excluding the influence of the atmosphere, to make the branch sickly and diseased. How covetousness and worldliness and the cares of this life and anxiety after the poor perishing things of time and sense, how this moss creeps round a man’s heart! and as it creeps round his heart, how it binds it and contracts it! The Apostle truly said, “The love of money is the root of all evil; which, while some coveted after, they have erred from the faith, and pierced themselves through with many sorrows.”
We might expect that when the Lord blessed a man with prosperity, it would open his heart; but do we see it so? No, almost always it contracts his heart. When this moss gets round him, it seems to bind the bark; and as it nips and contracts the bark, the sap seems to be stopped in its circulation, so as not to flow into it, to make it “fruitful in every good word and work.” Now, the Lord sees that some of his people are getting this moss round them; they do not bear fruit; the branches are becoming sickly; they look withered and shrunken. The gardener watches this, for he wants to see how his vine is going on; “the beloved comes into his garden to eat his pleasant fruits.” And he stretches forth his hand, and takes the moss away. There is no other remedy. It was binding the bark, and stopping the vital juice. He takes away, then, the property; removes the worldly prosperity; mars the man’s prospects in life; and thus removes that which was prejudicial.
Sometimes, if we look at a branch, we shall see one part of it beginning to swell; a knot is forming there; and, as it swells, and a knot forms, that also stops the circulation of the sap, and makes the branch sickly and the fruit to wither. Now, here is pride in a man’s heart, which makes it swell with ambition and presumption and self-exaltation and a desire to be something. And when this pride begins to rise and swell, it not only swells outwardly, but it swells inwardly; and as it swells inwardly, of course there is less passage for the sap to flow. Pride is not merely such as may be visible in a man’s outward gesture and demeanor; it is inward, and when it is in a man’s heart, it contracts it, and it seems to stop the circulation of living sap in his soul.
And what is the cure for that? Why, the knife must come to prune down this knot — to remove this swelling. Are you gifted in prayer? The knife must come, and cut your pretty gift. Have you a good memory of the Scriptures? You must find your recollection of texts and passages fail? Have you a good judgment of the doctrines of grace? You must come to the spot of Ephraim, and “be broken in judgment.” Are you in any way secretly exalting yourself among the people of God? You must have the knife of piercing convictions passed through this pride of yours, so as to go right through it inwardly, as well as pare it and clip it outwardly, and cut you down to your right measure. And thus there is a purging of the branch, “that it may bring forth more fruit.”
The branch sometimes gets too luxuriant; all its strength goes into leaves and shoots, and the juice is not so condensed as to produce fruit. Then the gardener must take out the pruning knife, and cut the ends of the branches off. Oh! to have the pruning knife, friends! to have our religion, or what we thought to be religion, pruned and cut down to a stump; to have all that we thought in ourselves was of God so cut in by the hand of this heavenly gardener, that its very existence seems gone, and what we prized lies at our feet, cut off from that branch on which we once looked with pleasure!
You that are exercised in your souls — you that have felt the hand of God in you and upon you, have you never had much pruned off and cut in, that you thought was true religion? Have you not often been resting upon notions and opinions, and by painful exercises found these pruned off and you cut in? Have you not often been resting upon some fleshly excitement, some carnal imagination, some airy vision, some good opinion of others concerning you, and found in solemn moments, when pangs of distress and guilt laid hold upon you, that these things were cut off, so that you could take no comfort from them; and you look at them, and see them bleeding away in the dust, and at last withered, so that you yourself say, “They are only fit for the ash-heap, to be thrown away with the loppings of the vine?” You know little of what it is to be a fruit-bearing branch, if you have not had the pruning knife often to cut you in. It is not merely one pruning season, and then all pruning done with forever. The vine, of all trees, needs pruning most; it never will bear fruit, until it is well cut in and thoroughly pruned. And so a living soul is continually pushing forth those luxuriant shoots, that need to be cut off and pruned away by the hand of the heavenly gardener.
Now, what is God’s object in these sharp exercises, these powerful temptations? these distressing convictions? It is to make the branches bring forth more fruit. “Every branch that bears fruit he prunes it,” not to destroy it, but “that it may bring forth more fruit.” Then afflictions, and distress, and convictions, and solemn and deep exercises of soul before God, and the weight and burden of harassing temptations, in the hand of God cause the branch to bear more fruit. They, in the hand of the Spirit, cause greater humility; for if a man has a deeper sight and sense of self, he will be humbled, broken, laid low. The Spirit working by them will cause also in a man more integrity and uprightness of heart before God. Feeling how much of his religion has been “weighed in the balances, and found lacking,” and how much has been cut off by the apparently ruthless, unmerciful knife of the Gardener, he becomes exercised as to the remainder. “Is knowledge nothing? is the opinion of others nothing? is church membership nothing? is my having seen Christ in this passage and Christ in that, nothing?” says be to himself — “why, I have proved it is nothing, to raise up my soul in hours of temptation, and to comfort me in bitter seasons of distress; what, then, is it all a delusion? is the whole of my religion wrong to the very bottom? is it radically deficient? is it nothing else but the joy of the hypocrite, that is for a moment?” These anxious inquiries produce sighs and cries and groans and fervent prayers and wrestlings that the Lord would not allow us to be hypocrites, but would make us sincere and honest before his heart-searching presence.
So again, the loss of all this fleshly religion by the pruning knife of God, produces fruit not only before God, but before man. For it works in this way; the man begins now to be more faithful to the members of the church, with whom he is connected — more honest to all with whom he has to do in spiritual matters. He says — “Oh! I have been so deceived; thought I was such a Christian, I deemed myself so far advanced in the divine life, but, oh! how differently I feel now. Oh! the sufferings I have experienced under a sense of guilt and wrath! Oh! how little I feel to have been spiritually taught of God!”
And then, being weighed up in his own feelings, he will begin to put other people into the same scale. “Did you ever feel so?” he begins to ask. “Were you ever exercised thus? has the Lord ever brought you down?” He now can no longer mask everything under a cloak of amiability and taking things for granted, but begins to search and try whether others are under the same solemn teaching. This cutting in, then, makes him not only honest before God, but faithful to his fellow-sinners and his fellow-members.
Again — the pruning knife is often made the means, in the hand of the Lord, of kindling in him a spirit of fervent pouring out of soul before God. My friends, I appeal to your consciences. Where are your prayers in seasons of prosperity? Where are the sighs and groans of your spirit, when all things are flourishing in temporals, and all things are smooth in spirituals? Let conscience speak. Are not your prayers cold, lifeless, short, and formal? But when do you groan and sigh and cry to the Lord? when do you seek blessed communion with him, and feel that nothing but his presence can satisfy, nothing but his blood can atone, and nothing but his dying love shed abroad in your heart can sweetly lift up your soul into “the peace of God that passes all understanding?” When? where? how?
Why, it is when you are under solemn exercises, deep soul trials, passing under the rod of God’s covenant, walking through the fires of temptation, wading through the waters of trouble. Oh! it is not just dropping down upon one’s knees, and complimenting the Lord with a few words, however fluently uttered; but it is what is passing in the chambers of the heart — it is the pouring out of the very soul before him. That is prayer, and the rest is all delusion. And thus these exercises are, in the hands of the Spirit, the means of kindling in us earnest intercession at a throne of grace, for the blessings that we spiritually need.
Again — they are made useful also, in the hand of the Spirit, to make us spiritual and heavenly minded. Where are you — let honest conscience speak — where are you, when business flourishes, when customers increase, when worldly things smile, and everything wears a pleasing aspect? Are you spiritual? are you heavenly-minded? are you crying to the Lord in some secret corner? No! you are turning over your books, calculating the interest of your money; your eyes are here and there, looking alter some new fashion to attract customers to your shop, or, in some way or other — speculating with your imagination upon those things that shall feast your carnal appetite. Is it not so? Let ‘honest conscience’ speak in your bosom.
Now, when all things are against you, when the cutting winds of adversity blow upon your face, when everything seems to frown, and God adds his frown too, lowering, as it were, from behind temporal things, showing his reproving face behind the rebuking aspect of temporal events, is there not a going upward of heart after something that shall not pass away? Is there not the stretching forth of your hand to lay hold of the substance, when shadows are fast vanishing? Is there not some breathing forth of your soul after spiritual things, when temporal things are all cut away from under your feet, and that vision of peace and happiness which you were forming in your carnal mind is all swept away, like the delusive appearance of water in the desert, and leaves not a trace behind? Then you become spiritual and heavenly-minded.
Again — the Lord working by these exercises — for they themselves cannot do it — often strengthens and draws faith into exercise. We read of “the trial of our faith, which is much more precious than of gold that perishes, though it be tried with fire.” Then faith must be tried; if it be gold bought of the Lord, it must be “gold tried in the fire.” Now, these exercises, temptations, distresses, the powerful cuttings-in by the hand of the heavenly Gardener — try the faith that the Lord gives; and faith being tried and put to its utmost strength, a man begins to find what faith really is.
What a wonderful grace is faith! The heavier the load put upon it, the stronger the back of faith is to bear it. No one knows the power of faith, until he is brought into circumstances of difficulty and trial, which press and bear down this living principle. But this living principle upheaves itself, like the “leaven hidden in three measures of meal;” “it lives,” as Deer says, “under load; though damped, it never dies.” And thus it is drawn out and called forth under powerful temptations, and becomes strengthened thereby, brought forth into all its activity and living vigor, and thus bears the stamp of being the supernatural, living “faith of God’s elect.”
The “purging,” then, of these fruit-bearing branches makes them bear more fruit. Not indeed often in our feelings; but we are very poor judges of this matter. The branch is more loaded with fruit, the more it droops to the earth. It is the tree that bears no fruit — the barren poplar — that shoots aloft into the sky. The vine, loaded with fruit, cannot raise itself up into the clouds; it needs support. We are very imperfect judges what fruit is. Those who bear most, think they bear least; those who bear least, think they bear most. Where shall we find one that boasts so much of fruit as a self-righteous Pharisee — an Arminian wrapped up in the rags of his own righteousness? Why, he is always prating about fruit, and never bears one single particle of it to the glory of God. But the poor, burdened, exercised, tried soul, that is stooping as it were under the weight of the temptations he is exercised with — this drooping branch is loaded with fruit, and the more he is loaded, the more he will bend to the ground. But it is the eyes of others, and not his own — and they must be discerning eyes too — that can distinguish that these are “the fruits of the Spirit,” to the glory of God, who “works in him to will and to do of his good pleasure.”
Now, which are you? You that profess the doctrines of grace, which are you? There is your doom; not from my poor, weak, perishing lips, but from the word of the living God. Read your sentence — hear your destiny. If you are a branch nominally in the living Vine, that bears no inward and outward fruit, there is your sentence recorded. The Gardener will “take you away,” cast you upon the ash-heap, and from the ash-heap into the flames of endless perdition. But if you are a branch that is bearing fruit to his honor and praise and glory, he will “purge you, that you may bring forth more fruit;” and you shall shine in the realms of a never ending day.