De strijd is des HEEREN
Een preek van J.C. Philpot: De strijd is des HEEREN
Uitgesproken in de Eden Street Kapel, Hampstead Road, Londen, op dinsdagavond 29 juli 1851.
‘O, onze God, zult Gij geen recht tegen hen oefenen? Want in ons is geen kracht tegen deze grote menigte, die tegen ons komt, en wij weten niet, wat wij doen zullen; maar onze ogen zijn op U.’ 2 Kronieken 20:12
De Bijbel als een geschiedenis lezen is één zaak, en deze als een verborgenheid lezen is een andere zaak. Het loutere feitenrelaas in het Oude Testament is belangwekkend en leerzaam. Hoe aandoénlijk is de geschiedenis van Jozef! Hoe treffend het gevecht van David met Goliath! Hoe roerend zijn de klaagliederen van David over Absalom! Hoe belangwekkend het gehele leven van Elia! Zuiver naar de letter gelezen ligt er in deze oude verhalen alles tot verstandelijk onderricht en tot roering der ziel; en velen, die nooit hebben geweend over hun zonden, hebben geweend over de gevoelvolle Bijbelverhalen.
Maar als we door de bolster heendringen tot de pit; als we de Bijbel lezen met een geestelijk oog; en als het Gode behaagt een mate van het geloof mede te delen, dat, naar de Apostel spreekt, gemengd is met het woord en zo de ziel nut doet (Hebr. 4:2), wat zijn de Schriften de! Waarheid dan anders! Als we ons de beloften kunnen toeëigenen die erin zijn opgelegd; als we lezen dat onze persoon erin wordt getekend; als we de zoetigheid ervan gevoelen, en als de ziel bedauwd wordt met de reuk en de zalving, die door de gehele Schrift verspreid wordt, dan zijn de Schriften heel wat meer dan alleen maar leerzaam of belangwekkend. De heilige Waarheid Gods, zoals deze geopenbaard is in de Schrift, bereikt het hart, doet de ziel smelten, vertedert het gemoed, treft de consciëntie, en brengt, als er een Goddelijke kracht mede gepaard gaat, zalige gevoelens en hemelse gewaarwordingen in de boezem.
En alleen op deze wijze worden de Schriften op een heilzame wijze gelezen. Aldus gelezen wordt de Bijbel tot een nieuw Boek, als het ware gelezen met nieuwe ogen, en aangevoeld, als met een nieuw hart.
Zie bijvoorbeeld op het verslag van de voorvallen, vervat in dit hoofdstuk, 2 Kron. 20. Zuiver naar de letter gelezen ligt er iets in, dat erg leerzaam is; maar als we doordringen tot onder de letterschors, en het op een geestelijke wijze lezen, met een bijzonder oog op de Kerke Gods, dan is het in een nieuw letterschrift gestoken, en wordt hierop een heilig en gezegend licht geworpen.
Alvorens we echter ingaan op de geestelijke betekenis van de tekst, laten we dan een paar van de voorvallen beschouwen, die ermede in verband staan.
Jósafat, de godvruchtige koning van Juda, werd, zo lezen we, aangevallen door een grote menigte vijanden, en wel van een geslacht en van een zijde, waarop geheel niet werd gerekend. Het waren niet de vijanden die hen vroeger hadden aangevallen, de Kanaanieten, of de Filistijnen, Egyptenaren of de Moren, nóch de afgescheiden stammen van Israël.
Maar het waren dezulken, die in een soort van bloedverwantschap met hen stonden. Het waren de kinderen Moabs, en de kinderen Ammons, die, zoals u zich zult herinneren, de onwettige kinderen van Lot waren uit zijn bloedschendige verbintenis met zijn beide dochters. Aldus hadden ze onwettige verwantschap, een onechte, halfbloedige band met het volk van Juda. Met Gods zegen zullen we straks zien, hoe dit betrekking heeft op de geestelijke betekenis.
Juda was op dat tijdstip erg zwak. Het was vernederd vanwege zijn ongerechtigheden. En toen deze ‘grote menigte’ tegen Juda kwam, had dit geen kracht, geen leger, geen sterkten om hen te wederstaan. Wat deed de godvruchtige koning, als hoofd en leidsman van Juda? Hij ‘stelde zijn aangezicht, om de HEERE te zoeken; en hij riep een vasten uit in gans Juda’. Alle menselijke hoop, alle schepsels hulp was volstrekt ijdel; en daarom kwamen ze tot de HEERE, als hun enige Toevlucht, Die hen keer op keer bevrijd en verlost had. De HEERE hoorde hun geroep, en Hij sloeg hun vijanden met verwarring en verwoesting. Ik behoef niet verder in bijzonderheden te treden, maar zal meteen overgaan tot de verhandeling van onze tekst: ‘O, onze God, zult Gij geen recht tegen hen oefenen? Want in ons is geen kracht tegen deze grote menigte, die tegen ons komt, en wij weten niet, wat wij doen zullen; maar onze ogen zijn op UI’ Met Gods zegen zal ik bij het beschouwen van deze woorden overwegen:
I. Ten eerste: wat deze ‘grote menigte’ geestelijk voorstelt.
II. Ten tweede: hoe de kinderen Gods ‘geen kracht’ hebben tegen deze grote menigte, noch weten ‘wat ze doen zullen’.
III. Ten derde: hoe ze onder deze omstandigheden roepen tot de HEERE: Zult Gij geen recht tegen hen oefenen’? En
IV. Ten laatste: de onbeweeglijke houding hunner ziel, ‘onze ogen zijn op U’.
I. Deze ‘grote menigte’ vijandige indringers stond, zoals we tevoren opmerkten, op een !ndirekte en onwettige wijze met hen in verbintenis. Het waren geen heidense afgodendienaars, vreemd in afkomst en taal, maar ten dele stroomde hetzelfde bloed door hun aderen. Er bestond een onwettige vlees- en bloedverwantschap tussen de overvallers en de overvallenen. Beschouw die omstandigheid eens geestelijkerwijs. Welke vijanden maken voornamelijk inbreuk op onze vrede? Degenen, die een vlees- en bloedverwantschap hebben met ons. De vijanden, voor welke we dan ook de meeste reden hebben ze te vrezen, zijn degenen, die aanspraak maken op de verwantschap met onze gevallen natuur. Bijvoorbeeld:
1. Er is een ‘grote menigte’ van verzoekingen; want deze komen grotendeels niet op zichzelf, doch in menigten. De ene verzoeking maakt gewoonlijk plaats voor een andere. Een enkele verzoeking gelijkt op een inbreker, die tracht een huis binnen te dringen.
De brutaalste, of de handigste komt eerst, breekt door de luiken, licht het raam omhoog, gaat het huis binnen, en geeft dan de overigen toegang; zo maakt de ene verzoeking plaats voor het opkomen van meerdere. Laat iemand zich maar inlaten met een verzoeking; laat hem maar één lust koesteren, en deze een plaats inruimen in zijn boezem; laat hem maar verlokt worden door en toegeven aan één krachtige zondeneiging, die ene verzoeking zal een weg banen voor een hele menigte verzoekingen om zijn hart binnen te dringen en er bezit van te nemen. Maar deze verzoekingen zijn, gelijk de Moabieten en Ammonieten, onze bloedverwanten. Onwettig, inderdaad, en hun geboorte is bloedschendig, want de Satan is hun vader en de zonde is hun moeder; maar binnenin ons treffen ze een natuur aan, die aan hen verwant is. Hetzelfde bloed stroomt door hun en door onze aderen. Het is deze snode, goddeloze verwantschap, die aan de verzoeking zo’n verwonderlijke kracht geeft. Als de verzoeking op de deur klopt, dan is er een halfzuster, door en door een verraadster, die in de hal wacht om de deur te openen en haar binnen te laten.
Alleen al, omdat de verzoeking zo gepast is, moet ervoor gevreesd worden. Als er niets in ons hart zou zijn, dat verwant is aan het kwaad; als we dit onmiddellijk zouden kunnen verwerpen, en zeggen: ‘Ga weg van hier’; als we met de verzoeking zouden kunnen handelen, zoals de gezegende Heere ermede handelde, toen Petrus sprak: ‘Wees U genadig! Dit zal U geenszins geschieden’. Als we tot iedere verzoeking zouden kunnen zeggen, zoals de Heere toen tot Petrus sprak: ‘Ga weg achter Mij, Satanas’; dan zou de verzoeking haar kracht verliezen, dan zou deze van ons afvallen, zoals de adder van de hand van Paulus viel, toen hij deze afschudde in het vuur, en geen letsel ondervond.
Maar helaas! Er ligt datgene in ons hart, dat er een bloedverwantschap mede heeft — dat ernaar luistert, dat ermede onderhandelt, en dat als ’t niet was vanwege de genade Gods, de verzoeking om de nek zou vallen en deze zou omhelzen.
2. Maar er is ook een ‘grote menigte’ Want evenals met de verzoeking, zo komt ook de bezoeking zelden alleen. Zie op het geval van Job. Hoe kwam niet de ene bezoeking na de andere; toen boodschapper op boodschapper met kwade tijding kwam! U zult ervaren, dat bezoekingen in het lichaam vaak leiden tot een geestelijke bezoeking; en dat een bezoeking in de omstandigheden vaak opstand, gemelijkheid, en ontevredenheid teweegbrengt. Aldus hebben we niet slechts de last der natuurlijke, maar ook der geestelijke benauwdheid te dragen; de één, als het ware, de andere voorthelpende en kracht, gewicht en macht gevende aan de ander. Een samenvallen van beproevingen komt zo herhaaldelijk voor, dat het een algemeen gezegde is ‘bezoekingen komen zelden alleen’. En als dit het geval is bij de mens in het algemeen, zoveel te meer is dit het geval bij het volk van God. ‘Wee nu mij!’ riep Baruch uit, ‘want de HEERE heeft droefenis tot mijn smart gedaan’ (Jer. 45:3). ‘Gij hebt mij nedergedrukt met al Uw baren’, klaagde Heman (Ps. 88:8). Dit samengaan van de benauwdheden verzwaart in hoge mate de druk ervan.
Als ze alleen kwamen, lijkt het, alsof er kracht zou zijn deze te dragen; maar bezoeking op bezoeking te wedervaren; en als de ene bezoeking als het ware de ziel neergeslagen heeft, dan de andere te wedervaren om de stervende dodelijk te treffen — dit, dit is hetgeen de beproevingen van het huisgezin des Heeren zo scherp, zo zwaar, en zo hevig doet zijn.
3. Doch voorts; wat is er een menigte van lustenï Als we de boosheden van onze natuur beschouwen, dan zullen we vaststellen, dat ook deze niet op zichzelf staan. Ons hart onderzoeken is zoiets, als het onderzoeken van een druppel slootwater door een microscoop; hoe beter dit onderzocht wordt, des te meer afschuwelijke ongepastheden er te voorschijn komen. Al deze vreemde monsters zijn ook in voortdurende beweging, verslindende of verslonden wordende; en, als er lenzen van een grotere sterkte worden aangebracht, komen steeds walgelijker schepselen te voorschijn, totdat hart en oog, bij de aanblik ervan walgen. Zodanig is ons hart. Oppervlakkig beschouwd, tamelijk zuiver; maar onderzocht door de geestelijke microscoop, komen er verborgen ongepastheden te voorschijn in iedere gedaante en omvang; lusten en begeerten in een onophoudelijke voortgang, elkander verslindende, en evenwel onverminderd, en ieder volgend onderzoek brengt nieuwe monsters aan het licht. O wat een menigte van lusten! Wat schijnt de ene de andere in te leiden en ervoor plaats te maken! En wat is één ervan, als bij de insektenfamilie, de oorzaak van wel een miljoen!
4. En wat is er bij tijden een menigte van twijfels, vrees, en kwellende bezorgdheden. Wat een verwantschap, niet slechts met ons vleselijk gemoed, maar ook met elkander! ‘De kinderen Moabs, en de kinderen Ammons, en met hen anderen benevens de Ammonieten!’ En allen kwamen tegen Juda. Eerst komt de verzoeking; met de verzoeking komt het opwellen van de lusten; en met het opwellen van de lusten komt een hele menigte twijfels en vrees, voortkomende uit de schuld, die op de consciëntie wordt gelegd. Hart zegt terecht: ‘de zonde baart twijfel’. Het is de boosheid van het hart, die zich voortdurend openbaart en die het ongeloof zo sterkt, en welke zulk een kracht bijzet, aan die twijfels en vrees, die vaak als een grote gewapende menigte tegen de ziel opkomen.
Een schuldige consciëntie heeft een sterke verbintenis met de twijfels en vrees; en dit doet deze inderdaad zo krachtig zijn.
5. Wat een menigte van belijders stellen zich ook tegenover een kind van God! Wat gaan ze hun gangen na, of ze niet tekortschieten! Wat staan ze gereed om zijn ongerechtigheden te vergroten! Wat zijn ze belust iedere struikeling, die hij moge begaan, op te nemen, of al hetgeen, hij zeggen of doen moge, dat tegenstrijdig is. De één hitst de ander op .’Geef ons te kennen’, zeggen ze, ‘en wij zullen het te kennen geven.’ Aldus jagen ze in benden; en velen, die nooit het Brood des levens gesmaakt hebben, nóch gevoed zijn met het vlees van Christus, hebben een zoete maaltijd gehad aan de verscheurde ledematen van een kind van God.
Het waren niet de heidenen, die Juda aanvielen, maar de Moabieten en Ammonieten — een onechte bloedverwantschap, maar zijdelings verwant. Aldus is het niet de goddeloze, maar de belijdende wereld, een onechte afkomst, die het levende huisgezin aanvalt. En gewis het is ‘een grote menigte’, zoals de kinderen Ammons, niet gedachtig aan alle vroegere weldaden, en slechts gericht op de verwoesting van Juda.
Welnu, al deze ‘grote menigten’ komen de één of andere tijd van hun geestelijk leven tegen de kinderen Gods.
Het is waar, dat alle niet meteen mogen komen; maar de één of andere tijd moeten de meeste kinderen Gods tegen deze alle vechten; een ‘grote menigte’ van bezoekingen, van verzoekingen, van lusten, van twijfels en van vrees, of van belijders, die de Waarheid Gods, welke ze in hen zien, haten.
II. En wat kunnen ze doen? Ze bevinden zich geestelijk in dezelfde toestand en op dezelfde plaats, waarin Josafat en de kinderen van Juda zich op letterlijke en natuurlijke wijze bevonden.
1. Josafat spreekt voor zichzelf en voor zijn volk. ‘Want in ons is geen kracht tegen deze grote menigte.’ We hebben geen wapenen, geen kracht of weerstand te bieden; we kunnen hen niet man tegen man, of voet voor voet, het hoofd bieden; ze zijn te talrijk en te machtig voor ons; we hebben geen kracht, welke dan ook, om ze te wederstaan of om weerstand tegen hen te bieden. Iedere ware Christen wordt geleerd en wordt ertoe gebracht dit in meerdere of in mindere mate te gevoelen. Niemand anders dan Christenen voelen dit waarlijk, omdat anderen hun wapenen hebben. Doch wat doet een levend mens hierin krachteloos zijn; hij weet, dat het nutteloos is vlees tegen vlees te strijden; dat wil zeggen, met wapenen van ons eigen vernuft, of van onze eigen verdichtselen. Een farizeeër kan in zijn eigen kracht strijden en in zijn gerechtigheid; hij kan zijn geloften en beloften doen, zijn voornemens vormen, en man tegen man vechten tegen deze ‘grote menigte’. Maar een Christen is ontbloot van zijn vleselijke wapenen. Tegen bezoekingen kan een natuurlijk mens onverstoorbare gelatenheid stellen; tegen de verzoeking een verharde consciëntie; tegen de twijfels ongevoeligheid of eigengerechtigheid; tegen aanvallen van de mens de ene slag tegen de andere. Maar al deze wapenen zijn een Christen uit de hand gevallen; God moet zijn oorlogen strijden, want hij kan het niet. Hij heeft daartoe geen kracht, nóch wijsheid, nóch sterkte, nóch macht tegen deze ‘grote menigte’; want zijn wapenen zijn niet vleselijk, maar geestelijk; zodat als hij strijdt, dit moet zijn in de kracht Gods en in de kracht Zijner sterkte.
Welnu, als de Heere Zijn genadige tegenwoordigheid onthoudt; als Hij de ziel niet in enige mate met Zijn Goddelijke kracht en genade bezoekt; als Hij ons verlaat, zoals Hij ons vaak verlaat, om onze eigen kracht te beproeven, door het voelen van onze zwakheid — dan komen we tot deze bevinding, ‘wij hebben geen kracht tegen deze grote menigte’. Op welk een wonderschone wijze behaagde het de Heere Paulus deze grote les te leren! Hij werd opgetrokken tot in de derde Hemel; daar zag en hoorde hij onuitsprekelijke dingen; zijn ziel werden wellicht de grootste openbaringen toegestaan, die ooit enig sterfelijk schepsel geschonken werden. Hij daalt uit de Hemel weer neer op de aarde. En wat gebeurt er dan? Hij heeft een engel des Satans, een doorn in het vlees om hem te wederstaan. Aldus valt hij als het ware vanuit de hoogten des Hemels tot aan de uiterste poorten der hel. Hij verlaat het gezelschap van God en de engelen, en de tegenwoordigheid van de verheerlijkte geesten boven, en daalt neder om geslagen en geplaagd te worden, gekweld en gebeukt door de Satan. O, hoe verborgen was deze leiding Gods! Wat was de Apostel zelf onmachtig in deze verborgenheid door te dringen, dat iemand, die onlangs zo hooglijk begenadigd was, thans zo verlaten zou worden; dat iemand, wien de Heere zulke zegeningen had geschonken, thans in handen van de Satan zou worden gelaten!
Doch later leerde hij, waarom hij een zodanige bevinding moest opdoen. De Heere sprak tot hem: ‘Mijn genade is u genoeg; want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht’. Maar hoe kon de Apostel deze zwakheid anders hebben geleerd dan door ziels- bevinding? Was het niet nodig voor hem door de Satan met vuisten te worden geslagen, te worden gebeukt en op ruwe wijze te worden behandeld door de Prins der duisternis, en te ervaren, dat deze doorn in het vlees voortdurend zijn ziel doorstak en kwelde, teneinde dit in en voor zichzelf te leren? En kunt u mij enige andere wijze vertellen, waarop we dezelfde les kunnen leren? Kunnen we het uit de Bijbel leren? Uit boeken? Van predikanten? Of kan de bevinding van anderen het ons leren? Wij mogen de theorie leren. De praktijk moet op een andere school worden geleerd; en dat is de school van de pijnlijke en persoonlijke bevinding. Om ons dan van onze zwakheid te overtuigen, en om Zijn kracht in die zwakheid te volbrengen, laat de Heere in Zijn Voorzienigheid toe, dat deze ‘grote menigte’ tegen ons komt; en Hij leert ons aldus, dat we geen kracht hebben, dat we niet een vinger kunnen opheffen, dat we geen wapenen hebben om mede te strijden.
Welnu, aanschouw uw bevinding, u die enige bevinding hebt, en onderzoek wanneer deze ‘grote menigte’ tegen u kwam, of u van uzelf enige kracht bezat. Wat kon u met de verzoeking doen, toen deze op zulk een krachtige wijze kwam. Kon u deze overwinnen? Kon u er een dijk tegen opwerpen, en zeggen: ‘Tot hiertoe zult gij komen, en niet verder, en hier zal hij zich stellen tegen de hoogmoed Uwer golven’?
Kon u tegen welke verzoeking dan ook zeggen: ‘Gaat achter mij, ge zult me niet verzoeken’? O, als de verzoeking het vleselijk gemoed binnensluipt; als een slang kronkelt deze haar verborgen weg, en windt deze zich rond het hart! Zoals de Boa Constrictor zijn slachtoffer omvat, en er zich rondom kronkelt, en zonder voorafgaande waarschuwing ieder been tesamen drukt; zo neemt de verzoeking ons vaak plotseling in haar krachtige omhelzing. Hebben we in onszelf meer kracht om ons vlees te bevrijden uit de glibberige kronkels ervan, dan dat het arme dier heeft, om zich te
bevrijden uit de kronkelingen van de Boa Constrictor? Aldus is het met de verdorvenheden en lusten van onze gevallen natuur. Kunt u deze altijd de baas? Kunt u deze slangen bij de nek grijpen, en ze de kop afwringen? De twijfels en de vrezen en de kwellende bezorgdheden, die uw ziel binnendringen, als de schuld hard en zwaar op uw consciëntie ligt — kunt u zeggen: ‘Ga heen, twijfels en vrees; ik wil niets met u van doen hebben; u zult me niet beroeren’. U kon evengoed, toen vanmorgen de storm opstak, hebben gezegd: ‘Storm, ga liggen’; als dat u zegt, wanneer de twijfel en vrees en de bevattingen van Gods toorn op uw ziel neerdalen: ‘Hagelstenen, tref me niet langer’. En wat kunt u uitrichten tegen bezoekingen — bezoekingen in het lichaam, in het huisgezin, of in omstandigheden? Kunt u deze verdragen met een geduldige overgave, en zeggen: ‘Ik kan alles en iedereen verdragen’? Wie kan één bezoeking in zijn eigen kracht dragen? Kunt u uw pink opheffen tegen pijn? Kunt u een hevige kiespijn verdragen, een half uur zenuwtrekken, of een nacht oorpijn? Kunt u een geliefd kind zien lijden? Kunt u het dreigende aangezichte Gods in de Voorzienigheid verdragen? Bent u nooit geërgerd? Is uw geest niet terneergebogen, en gaat er soms niet een opstandige opwelling door uw boezem? Als belijders u tegenspreken, en uw naam als een kwade naam uitwerpen, kunt u dat altijd verdragen? Kunt u uw mond in het stof steken? Als u op de wang geslagen wordt, kunt u dan altijd de andere toekeren? O, u moet geformeerd zijn uit stof, dat onderscheiden is van het gevallen geslacht van Adam; u kunt niet hetzelfde hart hebben, dat klopt in de boezem van hem, die tot u spreekt als u altijd lijdzaam en berustend kunt zijn; altijd kunt geloven, hopen, en liefhebben; altijd kalm en bedaard kunt zijn; als u nooit verzocht wordt, nooit struikelt, en nooit afwijkt! Voorzeker, u bent nog niet volmaakt naar het vlees, nóch buiten schootsafstand.
2. ‘En wij weten niet wat we doen zullen. ’ Dat lijkt nog erger te zijn. Niet weten, wat we doen zullen! Zodanig verbijsterd te zijn, dat we niet weten hoe te handelen! Als iemand zeggen zou: ‘Ik ben erg zwak, maar ik heb een plan in mijn hoofd, dat, daar ben ik zeker van, zal slagen; of alhoewel ik de zaak niet zelf kan doen, ik heb evenwel een vriend, die het kan’; zulk een persoon zouden we niet beschouwen te zijn zonder toevlucht of iets van dien aard. Hij zou niet naar waarheid kunnen zeggen: ‘Ik weet niet, wat ik doen zal’. Geen kracht te hebben is erg zwak te zijn; maar geen wijsheid te hebben betekent nog zwakker te zijn. Welnu, als er een ‘grote menigte’ tegen u komt, weet u dan altijd, of weet u dan vaak ‘wat u doen zult’? Bevindt er zich een schat van wijsheid in uw hart? Kunt u innerlijk te rade gaan, en zeggen: ‘Ik zie hoe ik dit kan regelen; ik kan dat gemakkelijk overwinnen. Ik heb een plan voor deze moeilijkheid, en een middel voor die kwellende omstandigheden; het doet er daarom niet veel toe, wat voor beproeving er komt, ik weet precies, hoe ik hieraan het hoofd moet bieden’? Als u zich op die plaats bevindt dan hebt u geen deel aan de bevinding van Josafat, en van het volk, voor wie hij tussentrad bij de Heere. Hij was genoodzaakt voor zichzelf en voor hen te belijden, wat menig arm kind van God in wezen, zo al niet letterlijk heeft gezegd: ‘Wij weten niet wat we doen zullen’! We zijn geheel en al ten einde raad, en zijn in alle opzichten beschaamd en verbijsterd.
Pas dit bevindelijk toe op uw eigen zaak. Als de bezoekingen komen, weet u dan, ‘wat u doen zult’? U moogt zware verliezen hebben in de Voorzienigheid. Kunt u de beproeving altijd kalm en gelaten het hoofd bieden, en zeggen: ‘Wel, zeker, het is nogal een verlies, maar dit heeft verder niet veel te betekenen’. Iemand, die zo kan praten, weet niet veel van de zaak af. Gelatenheid is geen onderwerping, maar het maakt deel uit van dat bloedschendige gebroed, dat vaak rondwandelt onder degenen, die zich Christenen noemen. Dit is het beproevende punt, niet te ‘weten, wat we doen zullen’, niet te zien, welke weg we zullen kiezen, nóch in staat te zijn door welke vinding dan ook van onze eigen bekwaamheid of wijsheid aan die moeilijkheid het hoofd te bieden.
Vervolgens: als uw lusten en hartstochten worden opgewekt; en ik veronderstel, dat deze soms in beweging zijn; ze liggen niet altijd kalm en dodig in uw ziel; nu en dan zult u vaststellen, dat er nog wat werkt van de oude Adam-natuur; de zonde doet niet altijd een dutje, nóch is ze, als een slang, in haar winterslaap. Ik veronderstel, dat er nu en dan iets is, dat niet in alle opzichten een geestelijk of genade-kenmerk draagt, het één of andere zinnelijk verlangen, een zekere trots, een zekere lage verbeeldingskracht, die in uw vleselijk gemoed werkt. O wees ervan verzekerd, dat er een sluier van ongeloof over uw hart ligt, als u dit niet ziet, en uw consciëntie is niet erg teder, als u dit niet gevoelt!
Maar als uw oude Adam-natuur wordt opgewekt, ‘weet u dan, wat u doen zult’? ‘O ja’, zegt u, ‘dat doe ik’; ‘het is niet zo, dat ik het niet meer weet, of dat ik, om welke reden dan ook blijf steken.’ Meteen als ik ervaar, dat de zonde opwelt, neem ik een vastberaden besluit, dat ik er niet door zal worden overwonnen. Ik geef nooit toe aan trots, hebzucht, wereldsgezindheid, een boos humeur, of welke van de vleselijke werken dan ook.’ Ik kan u waarlijk niet geloven.
U moogt voornemens opvatten; maar hoe lang en hoe vaak houdt u deze? Is het niet zo lang, als een klein kind zijn voornemen houdt zoet te zijn? Als de ouder op het punt staat het te bestraffen, o, wat een goede voornemens heeft het dan! De tranen lopen het langs de kleine wangen; het zal bijna alles beloven om de bestraffing te ontgaan. ‘Ik zal het nooit weer doen, ik zal het nooit weer doen; ik zal zo zoet zijn, zo zoet.’ Hoe lang? Hoe lang? Misschien nog niet een half uur. En aldus zijn onze voornemens, als we deze hebben niet veel beter dan de beloften van een kind. Ik heb het sedert lang opgegeven beloften te doen. Maar als we zo dwaas zijn ons wat voor te nemen, hoe lang zal dit duren? Precies zo lang als een veer stil ligt op het dak van een huis; deze wacht slechts op het eerste briesje wind, en dan is hij verdwenen.
En zo zijn onze voornemens gelijk veren; de eerste bries blaast deze naar de windstreken.
En hoe kunt u uw twijfels en vrees aan? Grijpt u ze bij de keel en worgt u ze? Kunt u uw hand in uw boezem steken en ze als een nest adders naar buiten werpen? U zult bij de poging gebeten worden.
Het roepen van de ziel is: ‘We weten niet, wat we doen zullen’! In verleden tijden dachten we te weten, wat we doen moesten; we waren tamelijk sterk; we wilden bidden; wilden Gods Woord lezen; we wilden onze ogen en oren en onze tong bewaren; we wilden een bewaking stellen over de bewegingen van het hart; en wellicht slaagden we hierin tot op zekere hoogte. Maar dit kwam, omdat we weinig kenden van deze ‘grote menigte’. Wellicht was het een kleine menigte; en als het maar een kleine menigte was, konden we weten, wat we doen moesten, maar toen deze ‘grote menigte’ kwam, bracht deze de ziel ten einde raad, en bracht dit het roepen voort: ‘We weten niet wat we doen zullen’! Welnu, totdat de ziel in meerdere of in mindere mate op dit punt is gebracht, kent ze maar heel weinig van de genade van de Heere Jezus Christus. We moeten op beproevende plaatsen gebracht zijn om iets van God te kennen. Ik heb vaak gedacht aan de woorden van de arme Mc Kenzie, en het waren treffende woorden, tijdens zijn laatste ziekte. Toen het bloed hem uit de mond golfde, sprak hij: ‘Het is hier, dat we behoefte hebben aan een God! Ja, hier is het, dat we behoefte hebben aan een God’; maar heel vaak hebben we geen behoefte aan een God. Ga ik te ver, als ik zeg, dat we het misschien negentiende van onze tijd, zonder God kunnen stellen? Neem vandaag. U bent bezig geweest in uw zaken, in uw wettige beroepen. Hebt u het wellicht het grootste deel van de dag niet zonder God gesteld? Hebt u vele uren, vele kwarturen, vele minuten vandaag, waarlijk uw behoefte gevoeld aan een God, God waarlijk nodig gehad; u in die staat en toestand gevoeld, dat u behoefte had aan een God voor het ogenblik, een God om te helpen, een God om te zegenen, een God om te verschijnen, een God, Die afdaalt in uw ziel? Ik bedoel niet, dat er geen pijnlijke leegte is geweest, geen opwaarts zien, geen verborgen gebed of smeekbede; maar niet zulke uitermate hevige verlangens en zulk een vurig roepen, alsof u Hem op een bijzondere wijze nodig had. Lage schepsels zijn we met geheel onze belijdenis, dat we het zoveel en zo dikwijls kunnen stellen zonder de tegenwoordigheid Gods; dat we Hem, zo gezegd, verre houden, dat we Hem dienen en dat we het toch grotendeels zo buiten Hem kunnen stellen! Maar als we in beproevende omstandigheden zijn gebracht, dan is het, dat we een God nodig krijgen, en zulk een God, als de God en Vader is van de Heere Jezus Christus; zulk een God als alleen de ziel kan zegenen en troosten.
III. Welnu onder deze omstandigheden pleit Josafat met God. En op welk een tedere en toegenegen wijze pleit hij! Als u wilt lezen, hetgeen aan onze tekst voorafgaat, dan zult u zien, hoe hij met God pleit, en voornamelijk op drie gronden. Hij pleit ten eerste met Hem op grond van Zijn sterkte en macht; ‘Is U niet gegeven alle macht!’ Hij pleit in de tweede plaats met Hem op grond van Zijn Verbond; ‘Zijt Gij niet onze God?’ Ten derde pleit hij met Hem op grond van Zijn wonen bij hen in het Heiligdom. ‘Zij nu hebben daarin gewoond en zij hebben U daarin een Heiligdom gebouwd voor Uwen Naam, zeggende: Indien over ons enig kwaad komt, het zwaard des oordeels, of pestilentie, of honger, wij zullen voor dit Huis en voor Uw aangezicht staan, dewijl Uw Naam in dit Huis is; en wij zullen uit onze benauwdheid tot U roepen, en Gij zult verhoren en verlossen.’ Onder het ‘Heiligdom’ kunnen we verstaan de menselijke natuur van de Heere Jezus Christus, dat Heiligdom en die ware Tabernakel, welke de Heere oprichtte en niet de mens. Daarom komt hij tot God met deze drie krachtige pleitgronden; als een God van grote kracht, en daarom machtig; een God des Verbonds, en daarom gewillig, en een God in Christus, en daarom goedertieren en barmhartig. Deze drie krachtige pleitgronden voert hij aan en hij legt deze aan Zijn gezegende voeten; bij Hem tussen- tredend, datgene voor hen te doen, dat ze niet voor zichzelf doen konden; ‘Zult Gij geen recht tegen hen oefenen’? Naar mijn gedachte ligt er iets in deze uitdrukking: ‘Zult Gij geen recht tegen hen oefenen’?, dat heel treffend en gepast is. Het is alsof hij zich om zo te spreken nauw verbond aan de Heere, en alsof hij de zaak van Juda tot de zaak Gods maakte; zodat God door haar te verlossen, in feite Zijn eigen strijd voerde; en alsof Hij als Rechter op Zijn Rechterstoel, een oordeel uitsprak over Zijn eigen vijanden.
Welnu, dit is de meest bewegende pleitgrond, die we bij God kunnen aanvoeren; als we tot God kunnen opzien als tot onze God van het Verbond, en als het ware onze vijanden, onze verzoekingen, onze bezoekingen, onze twijfels, en onze oefeningen, in onze hand nemen, als even zovele vijanden jegens God, en de Heere te vragen een oordeel over hen uit te spreken, niet vanwege het feit, dat het onze vijanden zijn, maar omdat het Zijn vijanden zijn. We kunnen dit misschien zo toelichten. In oorlogstijd is er in het garnizoen een spion, die samenzweert om de vesting te verraden. Een soldaat betrapt de ellendeling; hij arresteert hem ter plaatse, brengt hem voor de generaal, en verhaalt zijn misdaad. Als de soldaat de verrader nu arresteert, arresteert hij hem niet als zijn vijand, maar als de vijand van zijn Vorst. Zo is het ook, als we onze lusten en lage hartstochten kunnen arresteren, deze als verraders grijpen, deze tot God brengen en zeggen: ‘Dit zijn Uw vijanden; wilt Gij ze oordelen, en ze straffen, en ons om Uws Naams wil verlossen van hun verraad’; dit lijkt als het ware erop God aan onze zijde te krijgen, en Zijn rechtvaardigheid in te roepen om een oordeel te vellen over hen als Zijn vijanden.
Het is nutteloos de strijd in onze eigen kracht te voeren. Wij hebben geen kracht. Het is nutteloos, als de zonde een bres in de consciëntie geslagen heeft, in de opening een stevige bundel eigengerechtigheid te stoppen. De wapenen van onze strijd zijn niet vleselijk maar geestelijk. De kracht van Christus, het bloed van Christus, de genade van het Evangelie, het zwaard des Geestes — dit moeten onze wapenen zijn. ‘En zij hebben hem overwonnen door het bloed des Lams, en door het woord van hun getuigenis.’ Maar hoe weinigen strijden er met deze wapenen! Hoe velen nemen hun eigengerechtigheid op als een wapen tegen hun zonden, en aldus strijden ze alleen maar vleselijk tegen vlees; ze bestrijden de ene gestalte van het eigen ik met het eigen ik in een andere gestalte. Dit is paaps. Arme, zwakke schepselen gaan in nonnen- en monnikenkloosters. Waartoe? Om te strijden tegen de zonde. Waardoor? Door eigengerechtigheid. Ze kastijden hun lichamen; gaan gekleed in een zak; zeggen hun gebeden op, en leggen zich toe op hun ceremoniën. Tot welk nut? Om hun zonden ten onder te brengen, met vleselijke wapenen strijd voerende tegen vlees. En wat is de uitwerking? Als ze al enige consciëntie hebben, worden ze verpletterd in deze vruchteloze strijd, zoals Luther dit werd in zijn cel te Erfurt. Dit is paperij in zijn volle bloei — een bonte bloem, waarvan de protestantse eigengerechtigheid een zwellende knop is. Het wezen van het papisme is de eigengerechtigheid van het schepsel; en het strijden tegen de zonde door eigengerechtigheid staat zo goed als gelijk met het gaan in een klooster, het dragen van een haren hemd, of het geselen van de rug met een roede. Het Evangelie heeft een betere — een doeltreffender weg aan het licht gebracht. ‘Zult Gij geen recht tegen hen oefenen?’ ‘Hier zijn mijn lusten.’
Ik kan ze niet beheersen; hier zijn mijn verzoekingen; ik kan ze niet overwinnen; hier zijn mijn twijfels en vrezen; ik kan ze niet ten onder brengen; hier zijn mijn vijanden; ik kan ze niet meester worden. Heere, ik weet niet wat ik doen moet. Maar zult Gij geen recht tegen hen oefenen? Zult Gij het niet voor me uitrichten? Zult Gij mijn vijanden en de Uwe niet overwinnen?’ Dit is, zo gezegd, deze lusten en hartstochten bij de nekte grijpen, en deze neer te leggen aan de voeten Gods, als Gods vijanden; en aldus de sterkte Gods tegen hen te brengen, de almacht van Jehova stellend tegen hetgeen ons anders zou vernietigen. Dit doet zegevieren. Aldus onder de banier des Heeren te strijden betekent het hoofd bieden tegen de zonde, doch hiertegen te strijden in onze eigen
vastberadenheid en kracht betekent slechts hieraan ten prooi te vallen. Te strijden tegen onze geestelijke vijanden; dit is het opnemen van de wapenen Gods, en deze wapenen zijn niet vleselijk, maar machtig door God tot nederwerping der bolwerken. Dit is strijden tegen de zonde, niet naar het vlees, maar in de Geest; niet door de wet, maar door het Evangelie; niet door het eigen ik, maar door de genade Gods. En als uw ziel menige worsteling heeft doorleefd en menig man-tegen-man-gevecht met de zonde, dan zult u vroeger reeds hebben ervaren, dat niets, dan de genade, de kracht, en de Geest van Christus u ooit de overwinning hebben gegeven, of de minste hoop op de overwinning.
IV. ‘Maar onze ogen zijn op U.’ — Josafat wist niet wat te doen; hij was in alle opzichten ten einde raad; en toch deed hij het verstandigste, dat iemand kan doen. Dit is de schoonheid ervan; dat als we dwazen zijn, we dan wijs zijn; als we zwak zijn, dat we dan sterk zijn, als we niet weten wat te doen, dan doen we het enig juiste.
O, was Josafat een andere weg gegaan; had hij een leger bij één- verzameld, had hij door Juda gezonden, troepen op de been gebracht en zwaarden en spiesen gesmeden, dan zou hij zeker verslagen zijn! Maar niet wetende wat te doen, deed hij juist datgene, dat hij behoorde te doen: ‘Onze ogen zijn op U’. Gij moet onze oorlogen strijden; Gij moet de zaak in Uw eigen hand nemen. Onze ogen zijn op U, wachten op U, zien op U, en hopen op U; geloven in Uw heilige Naam, verwachten hulp van U, van Wien alleen hulpe komen kan. Maar dit is een pijnlijke zaak tot dit punt te worden gebracht. ‘Onze ogen zijn op U’, hetgeen betekent, dat het zinloos is naar enige andere zijde om te zien.
Het veronderstelt, dat de ziel het gedurig en tevergeefs heeft gezocht en dat ze toen haar ogen op God geslagen heeft, wetende dat van Hem alleen maar hulpe komen moet. Ik geloof, dat dit de kenmerkende blijk moet zijn van een Christen, dat zijn ogen op God zijn. Des nachts op zijn bed; des daags op zijn kamer; in zaken of op de markt, als zijn ziel beroerd is, terneergebogen en verslagen, zijn ogen zijn op God.
Van Hem alleen moet alle hulp komen; niemand anders kan zijn zaak oplossen. Alle andere hulp, buiten die van God is vruchteloos; het laat hem, waar deze hulp hem aantrof; het doet hem geen nut. We zijn nooit veilig, dan wanneer onze ogen op God zijn. Laat onze ogen zijn op Hem, dan kunnen we veilig wandelen; laat onze ogen op het schepsel zijn, dan zijn we er tamelijk zeker van, dat we zullen misstappen en struikelen. ‘Onze ogen zijn op U.’
En o, wat een eenvoudig, gepast, volkomen, en gezegend geneesmiddel is dit, als het de Heere behaagt onze ogen te openen, en ze op Hem te vestigen! Hij moet het alles doen. Als de ogen op Hem moeten zijn, dan moet Hij ons eerst ogen geven; als ze op Hem geslagen moeten zijn, dan moet Hij ze eerst doen opheffen; als ze op Hem moeten blijven gevestigd, dan moet Hij ze wakende houden. Het is goed op deze plaats te vertoeven. Er zijn wellicht tijden en gelegenheden, dat we in ’t geheel geen godsdienst schijnen te hebben; dat we zoeken en blijven zoeken, en dat we geen korrel kunnen vinden. Waar is onze geestelijkheid? Waar onze hemelse genegenheden? Waar onze geestelijke vroomheid? Waar onze teerheid van consciëntie? Waar onze Godsvreze? Waar onze meditaties over Gods Woord?
We zoeken keer op keer — ze schijnen te zijn verdwenen. Welnu, misschien worden we temidden van deze onzekerheid in de één of andere pijnlijke oefening gebracht, de één of andere bezoeking, de één of andere verzoeking, de één of andere bezorgdheid, iets dat met gewicht en met kracht op de ziel ligt. Het is nu de tijd, dat we onze godsdienst nodig hebben. Maar deze is verdwenen, deze is weg; ons ledig, behoeftig, naakt en ontbloot latende; godsdienst wat aangaat de welgelukzaligheid en de troost ervan, schijnen we geheel niet meer te bezitten. Dit is ontlediging; dit is de ziel als het ware tot op het gebeente te ontbloten. Maar wat een toebereiding om de godsdienst te ontvangen, die van Boven is! Wat moet het vat worden ontledigd van het vuile water van de schepsels godsdienst, goed gespoeld en uitgewassen, om het reine water van de Hemelse godsdienst medegedeeld te krijgen uit de Goddelijke Fontein. God vermengt nooit de zuivere stroom van de Hemelse godsdienst met het smerige vuile water van onze eigen schepsels godsdienst. We moeten om zo te spreken ontledigd worden van iedere druppel van onze natuurlijke godsdienst, om de heilige en geestelijke godsdienst, die van Boven is, in de ziel uitgegoten te
krijgen. Maar om te zoeken en bij herhaling te zoeken, en niets te vinden dan ledigheid, naaktheid, dorheid, en uiterste armoede — een ‘grote menigte’ vijanden te hebben, die allen tegen ons komen, en wij zo zwak als water — wat een ontlediging voor het vullen door God, wat een ontbloting voor het bekleden door God, en wat een vernedering van het eigen ik voor het oprichten van Christus! De ware godsdienst bestaat voornamelijk uit twee zaken — ontledigd, ontbloot te worden, naakt en ontbloot gesteld te worden; en dan bekleed en vervuld te worden met de volheid van Christus. Van alle mensen zijn derhalve de kinderen Gods de zwakste, en toch zijn het de enige personen, die waarlijk sterk zijn; van allen zijn het de onwetendsten, ze zijn evenwel de enige wijzen, van allen de meest hulpelozen, en toch worden zij alleen metterdaad geholpen; van allen het meest in de klem zittend, evenwel hebben zij alleen een goede hoop door God; van allen wellicht in hun gevoelens het ongelovigst, en toch zijn zij alleen deelhebbers aan de genade des geloofs. ‘De verborgenheid der Godzaligheid is groot; het leven van een Christen is een schijnbare tegenstrijdigheid; hij wordt geroepen een onbekende weg te betreden; en hij kan deze weg alleen leren gaan op de school der bevinding. Door een reeks lessen op de school van Christus wordt bij het volk van God hun godsdienst in de ziel verbrand; en hetgeen ze op deze wijze leren wordt een deel van henzelf. Het gaat niet verloren op de weg uit de kerk, nóch wordt het achtergelaten in de kerkbank, nóch weggestopt in het Psalmboek tot de volgende zondag, nóch laat men het bij de uitgang vallen. Het is geen oppervlakkig denkbeeld; nóch een ijdele naam, nóch rook, die opstijgt, nóch een damp uit de aarde; maar een Goddelijke wezenlijkheid, door de hand Gods Zelf in het hart gebracht, dat is gelijk een schijnend licht, voortgaande en lichtende tot de volle dag toe. Zijt dan niet moedeloos, als de Heere iemand van u op deze weg leidt; zegt niet, ‘dat u een vreemde zaak overkomen is’; zaken, waaraan u weinig gedacht hebt, in tijden, die voorbij zijn. Leidt niet de Heere de blinden in een weg, die ze niet geweten hebben? En op paden, die ze niet gezien hebben? Maakt Hij het kromme niet recht voor hen, en maakt Hij niet glad, dat hobbelachtig is? Moet niet God in Christus alleen onze Koning, onze Leidsman, onze Hulpe, onze Hope, ons Alles zijn?
Het is genade iets van het onderwijs Gods in de ziel te bezitten, zij het slechts om de ziel te ontledigen, zij het op het ogenblik niet verder dan de ziel te ontbloten en te vernederen; om elk vals bedeksel weg te nemen; in het stof der verootmoediging te brengen, te doen zien op de Heere, zoekende en verwachtende een openbaring van Zijn genade en liefde. Er zijn er maar weinigen, die tot hiertoe gebracht zijn. Er zijn er maar weinigen, vergelijkenderwijs gesproken, die weten, dat ze niets zijn; weinigen, die diep genoeg vernederd zijn voor Christus om Zich tot hen neder te buigen; weinigen, die voelen, dat ze onder de rovers gevallen zijn, en die er behoefte aan hebben, dat de barmhartige Samaritaan voorbijkomt en olie en wijn giet in hun wonden. Er zijn er maar enkelen, die zover gebracht zijn, dat ze hun eigen krankheid kennen en hun eigen wonde. Evenwel zouden we willen hopen, dat er van dezulken hier zijn, die de Heere leidende is in de vallei, en ofschoon ze wellicht bittere dingen tegen zichzelf schrijven, staan hun namen geschreven in het Boek des Lams. Het is de arme en nooddruftige, op wie de Heere het oog heeft; en diegenen, die zichzelven vernederen zullen op Gods eigen tijd en wijze op een gezegende wijze verhoogd worden.
AMEN.
Preached at Providence Chapel, London, on Tuesday, July 29, 1851
“O our God, will You not judge them? For we have no might against this great company that comes against us! Neither do we know what to do—but our eyes are upon You!” — 2 Chronicles 20:12
It is one thing to read the Bible as a history, and another to read it as a mystery. The mere narration of facts in the Old Testament is interesting and instructive. How pathetic is the history of Joseph! How stirring is the combat of David with Goliath! How touching the lamentations of David over Absalom! How full of interest the whole life of Elijah! Read in the mere letter, there is in these ancient records everything to inform the mind and touch the heart; and many have wept over the pathetic narratives of the Bible who have never wept over their sins.
But when we penetrate through the shell into the kernel; when we read the Bible with a spiritual eye, and God is pleased to communicate a measure of faith which, as the Apostle says, is mixed with the word, and so profits the soul (Heb. 4:2); how different then are the Scriptures of truth! When we can appropriate the promises laid up in them, read our character depicted in them, feel their sweetness, and have the soul bedewed with the savor and unction that is diffused all through them, then the Scriptures are something far better than merely instructive or interesting. The sacred truth of God, as revealed in the Scriptures, reaches the heart, melts the soul, softens the spirit, touches the conscience, and brings, as a divine power accompanies it, blessed feelings and heavenly sensations into the bosom.
And in this way alone are the Scriptures profitably read. Thus read, the Bible becomes a new book, perused as it were with new eyes, and felt as with a new heart. Look, for instance, at the narrative of incidents contained in this chapter (2 Chron. 20). Read in the mere letter there is something very instructive in it; but when we penetrate beneath the surface of the letter, and read it spiritually, with a special eye to the church of God, it is invested with a new character, and upon it is shed a holy and blessed light.
Before, however, we enter upon the spiritual meaning of the text, let us look at a few of the incidents connected with it.
Jehoshaphat, the godly king of Judah, was, we read, attacked by a numerous company of enemies, and these of a race and from a quarter quite unexpected. They were not such as formerly had attacked them, Canaanites or Philistines, Egyptians or Ethiopians, nor the severed tribes of Israel. But they were those who had a kind of blood alliance with them. They were the children of Moab, and the children of Ammon, who, you will recollect were the illegitimate children of Lot by his incestuous connection with his two daughters. They had thus an illegitimate relationship, a spurious, half-blood alliance with the people of Judah. We shall, with God’s blessing, see by and by how this bears upon the spiritual meaning.
Judah at this time was very weak. She had been brought low for her iniquities. And when this “great company” came against her, she had no strength, no army, no forces left to oppose them. Under these circumstances, what did the godly king of Judah as her head and leader? He “set himself to seek the Lord, and proclaimed a fast throughout all Judah.” All human hopes, all creature help were utterly in vain; and therefore, as their only resource, they came to the Lord, who had rescued and delivered them again and again. The Lord heard their cry, and smote their enemies with confusion and destruction. I need not enter into further particulars, but will proceed at once to our text—“O our God, will You not judge them? for we have no might against this great company that comes against us; neither do we know what to do—but our eyes are upon You.”
With God’s blessing, in looking at these words, I shall consider— First, What this “great company” spiritually represents. Secondly, How the children of God have “no might against this great company, neither know they what to do.” Thirdly, How under these circumstances they cry to the Lord, “Will You not judge them?” Lastly, The fixed posture of their souls—“Our eyes are upon You.”
I. What this “great company” spiritually represents. This “great company” of hostile invaders was, as we before remarked, indirectly and illegitimately connected with them. They were not heathen idolaters, alien in race and language, but the same blood partly ran in their veins. An illegitimate flesh and blood alliance subsisted between the invaders and the invaded. View that circumstance spiritually. What foes chiefly invade our peace? Those that have a flesh and blood alliance with us. The enemies, then, that we have most reason to fear are those which claim relationship with our fallen nature. For instance,
1. There is a “great company” of TEMPTATIONS; for they come for the most part, not singly, but in troops. One temptation usually makes way for another. A single temptation resembles a burglar attempting to break into a house. The most bold, or the most dexterous comes first, cuts through the shutter, lifts up the window, enters the house, and then admits the rest; so one temptation opens a way for the entrance of more. Let a man only dally with temptation; let him only entertain one lust, and give it lodging in his bosom; let him only be allured by, and consent to, one powerful besetting sin, that one temptation will open a way for a whole troop of temptations to come and take possession of his heart.
But these temptations are, like the Moabites and Ammonites, our blood relatives. Illegitimate, indeed, and incestuous is their birth, for Satan is their father and sin their mother; but they have in us a nature akin to them. The same blood runs in their and our veins. It is this unhallowed, ungodly affinity which gives temptation such wondrous power. When temptation knocks at the door, there is a half-sister, a traitress to the very bone, waiting in the hall to open it and let him in. Temptation is fearful only as it is suitable. If there were nothing in our heart in alliance with evil; if we could reject it instantaneously, and say, “Get away from me!” if we could deal with temptation as the blessed Lord dealt with it, when Peter said, “Be it far from You!” if we could say to every temptation as the Lord then said to Peter, “Get behind Me, Satan!” temptation would lose its power, it would drop from us as the viper from the hand of Paul, when he shook it into the fire, and felt no harm. But, alas! there is that in our heart which has a blood alliance with it, which listens to it, parleys with it, and would, but for the grace of God, hug its neck and embrace it.
2. But there is also a “great company” of AFFLICTIONS. For as with temptation, so affliction rarely comes alone. Look at Job’s case. How affliction came after affliction, as messenger after messenger came with evil tidings! You will find that afflictions of body often bring affliction of mind, and that affliction in circumstances often produces rebellion, peevishness, and discontent. Thus we have to bear the load, not merely of natural, but also of spiritual trouble; one, as it were, helping on and giving force, weight and power to the other. A concurrence of trials is so frequent, that it is a common saying, “afflictions seldom come single.” And if this be the case with men generally, much more so is it with the people of God. “Woe is me now,” cried Baruch, “for the Lord has added grief to my sorrow” (Jer. 45:3). “You have afflicted me with all Your waves,” complained Heman (Psalm. 88:7). This ‘combination of troubles’ much increases their weight. If they came alone, it seems as though there would be strength to bear them; but to have affliction after affliction, and when one has struck, as it were, the soul down, then for another to strike the dying dead—this, this it is that gives such poignancy, weight and acuteness to the trials of the Lord’s family.
3. But, again, what a company there is of LUSTS! If we look at the evils of our nature, we shall find that they too are not single. To examine our heart is something like examining by the microscope a drop of ditch-water; the more minutely it is looked into, the more hideous forms appear. All these strange monsters, too, are in constant motion, devouring or devoured; and, as more powerful lenses are put on the microscope, more and more loathsome creatures emerge into view until eye and heart sicken at the sight. Such is our heart. Superficially viewed, passably fair; but examined by the spiritual microscope, hideous forms of every shape and size appear; lusts and desires in unceasing movement, devouring each other, and yet undiminished; and each successive examination bringing new monsters to light. O what a company of lusts! how one seems to introduce and make way for the other! and how one, as among the insect tribe, is the father of a million!
4. And what a company at times there is of doubts, fears, and DISTRESSING APPREHENSIONS! What an alliance, too, not only with our carnal mind, but with one another! “The children of Moab, and the children of Ammon, and with them other beside the Ammonites.” And all against Judah. Temptation comes first; with temptation comes the stirring up of lusts; and with the stirring up of lusts comes a whole troop of doubts and fears arising from guilt laid upon the conscience. Deer justly says, “Sin engenders doubt.” It is the evil of the heart continually manifesting itself that gives such strength to unbelief, and adds such force to those doubts and fears which often come as a great armed company against the soul. A guilty conscience has a strong alliance with doubts and fears, and this indeed makes them so formidable.
5. What a company of PROFESSORS also are arrayed against a child of God! How they are all watching for his halting! How ready to magnify his infirmities! how eager to catch up any slip that he may make, or anything he may say or do inconsistent. One hounds on another. “Report it,” say they, “and we will report it.” Thus they hunt in packs; and many who have never tasted the bread of life, nor fed on the flesh of Christ, have had a sweet meal upon the mangled limbs of a child of God.
It was not the heathen that attacked Judah, but the Moabites and Ammonites; a spurious blood, but indirectly allied. So it is not the profane, but the professing world, a spurious race, who attack the living family. And surely they are “a great company,” unmindful, like the children of Ammon, of all former benefits (ver. 10), and bent only on Judah’s destruction.
Now all these “great companies” come against the children of God at some time or other of their spiritual life. It is true that all may not come at once; but at one time or other most of the children of God have to fight against them all; a “great company” of afflictions, of temptations, of lusts, of doubts and fears, or professors, who hate the truth of God which they see in them.
II. How the children of God have “no might against this great company, neither do they know what to do.” And what can they do? They are in the same plight and spot spiritually in which Jehoshaphat and the children of Judah were literally and naturally.
1. Jehoshaphat speaks for himself and his people—“We have no might against this great company.” We have no weapons, no power of resistance; we cannot meet them hand to hand, or foot to foot; they are too many and too mighty for us; we have no power whatever to withstand or resist them. This every true Christian is taught and brought more or less to feel. None but Christians really feel it, because others have their weapons. But what makes a living man powerless is this—he knows there is no use to fight flesh with flesh; that is, by weapons of our own contrivance, or our own forging. A pharisee can fight in his own strength and righteousness; he can make his vows and promises, form his resolutions, and combat hand to hand against this “great company.” But a Christian is stripped of his carnal weapons. To afflictions—a natural man can oppose stoical endurance; to temptation—a hardened conscience; to doubts—impenitence, or self-righteousness; to attacks from men—blow for blow. But all these weapons have dropped from a Christian’s hand; God must fight his battles, for he cannot. He has therefore no power, nor wisdom, nor strength, nor might against this “great company,” for his weapons are not carnal, but spiritual; so that if he fights, it must be in the strength of the Lord, and the power of His might.
Now when the Lord denies His gracious presence; when He does not come into the soul in any measure of divine power and grace; when He leaves us, as He often leaves us, to prove our own strength by feeling utter weakness—then we come into this experience, “We have no might against this great company.”
In what a wonderful way was the Lord pleased to teach Paul this great lesson! He was caught up to the third heaven; there he saw and heard things unspeakable; his soul was indulged with the greatest revelations perhaps ever given to any mortal. He comes down from heaven to earth. And then what takes place? He has a messenger of Satan, a thorn in the flesh to buffet him. Thus he falls, as it were, from the heights of heaven down to the very gates of hell. He leaves the company of God and angels, and the presence of the glorified spirits above, and comes down to be buffeted and plagued, harassed and beaten about by Satan. O how mysterious was this dealing of God! How the Apostle himself was unable to enter into this mystery, that one recently so highly favored should now be so deserted; that one upon whom the Lord had bestowed such blessings should now be left in the hands of Satan! But he learned afterwards why he had such an experience. The Lord said to him, “My grace is sufficient for you; for My strength is made perfect in weakness.”
But how could the Apostle have learned this weakness but by soul experience? Was it not necessary for him to be buffeted by Satan, to be beaten and roughly handled by the Prince of darkness, and to have this thorn in the flesh continually puncturing and lacerating his soul in order to learn it in and for himself? And can you tell me any other way whereby we can learn the same lesson? Can we learn it from the Bible? from books? from ministers? or the experience of others? We may learn the ‘theory’. The ‘experience’ must be learned in another school; and that is the school of painful and personal experience. The Lord, to convince us then of our weakness and to make His strength perfect in that weakness, allows in His providence this “great company” to come against us; and thus teaches us that we have no might, that we cannot lift up a finger, that we have no weapons to fight with.
Now look at your experience, you that have any, and see when this “great company” came against you, whether you had any strength of your own. What could you do with temptation when it came in a powerful way? Could you master it? Could you throw up a bank against it, and say, “Thus far shall you come, and no further; and here your proud waves shall be stayed”? Could you say to any one temptation, “Get behind my back; you shall not tempt me”? O when temptation creeps in like a serpent into the carnal mind, it winds its secret way, and coils round the heart. As the boa-constrictor is said to embrace its victim, twining his coil around it, and crushing every bone without any previous warning, so does temptation often seize us suddenly in its powerful embrace. Have we in ourselves any more power to extricate our flesh from its slimy folds than the poor animal has from the coils of the boa constrictor?
So with the corruptions and lusts of our fallen nature. Can you always master them? Can you seize these serpents by the neck and wring off their heads?
The doubts and fears and distressing apprehensions that come into your soul when guilt lies hard and heavy upon your conscience, can you say, “Begone, doubts and fears; I will have none of you; you shall not touch me”? You might as well, when the storm came down this morning, have said, “Storm, cease to fall;” as say, when doubt and fear and apprehensions of God’s anger come down upon your soul, “Hailstones, beat upon me no more.”
And what can you do against afflictions—afflictions in body, in family, or in circumstances? Can you bear them with a patient resignation, and say, “I can endure anything or everything”? Who can bear one affliction in his own strength? Can you bear your little finger to ache? Can you bear a sharp toothache,or a night’s ear-ache? Can you bear to see your dear child suffer? Can you endure the frowning face of God in providence? Are you never chafed? Is not your mind cast down, and does not the rebellious wave sometimes flow over your bosom?
When professors speak against you, and cast out your name as evil, can you always bear it? Can you put your mouth in the dust? When one cheek is smitten, can you always turn the other? O you must be made of different material from Adam’s fallen race; you cannot have the same heart that beats in the bosom of him that speaks to you, if you can always be patient and resigned; always believe, and hope, and love; always be calm and unruffled; are never tempted, never slip, and never backslide. Surely, surely, you are not yet perfect in the flesh, nor out of the reach of gunshot.
2. “Neither do we know what to do.” That seems worse still. Know not what to do! To be in such perplexity as not to know how to act! If a man were to say, “I am very weak, but I have a plan in my head which I am sure will succeed; or, although I cannot do the thing myself, yet I have a friend that can;” such a person we should not consider without resource of some kind. He could not with truth say, “I know not what to do.” To have no strength is to be very low; but to have no wisdom is to be lower still.
Now when a “great company” comes against you, do you always or often know “what to do”? Is there a ‘treasury of wisdom’ in your heart? Can you take inward counsel, and say, “I see how I can manage this; I can easily overcome that; I have a plan for this difficulty, and a contrivance for that annoying circumstance. It does not therefore much matter what trial comes, I know exactly how to meet it”? If you are there, you are not in the experience of Jehoshaphat, and the people for whom he was interceding with the Lord. He was compelled to confess for himself and them what many a poor child of God has said in substance, if not in word, “We know not what to do!” We are fairly brought to our wits’ end, and are altogether baffled and confounded.
Apply this experimentally to your own case. When afflictions come, do you know what to do? You may have heavy losses in providence. Can you always meet the trial with calmness and resignation, and say, “Well, to be sure, it is rather a loss, but then it is not significant”? A man who can talk so, does not know much about the matter. Apathy is not submission, though one of that spurious brood that often walk abroad under Christian surnames. This is the trying point, not to “know what to do”; not to see what way to take, nor be able by any contrivances of our own skill or wisdom to meet the difficulty.
Again, when your lusts and passions are stirred up—and I suppose sometimes they move, they do not always lie calm and dead in your soul—you find now and then a little working of the old Adam nature; sin is not always taking its nap, nor torpid like a snake in winter. I suppose that now and then there is something not altogether spiritual or gracious, some sensual desire, some pride, some base imagination at work in your carnal mind. O be assured there is a veil of unbelief on your heart if you do not see, and your conscience is not very tender if you do not feel it. But when your old Adam nature is stirred up, do you know what to do? “O, yes,” you say, “I do! I am at no loss or standstill whatever. Directly as I find sin begin to stir, I make a firm resolution that I will not be overcome by it. I never give way to pride, covetousness, worldly-mindedness, evil tempers, or any of the works of the flesh.”
I really cannot believe you. You may make resolutions; but how long or how often do you keep them? Is it not as long as a little child keeps its resolutions to be good? When the parent is about to punish it, O what resolutions it makes! The tears run down its little cheeks; it will promise almost anything to avoid punishment—“I will never do it again, I will never do it again; I will be so good, so good.” How long? how long? Perhaps not half-an-hour. And thus our resolutions, if we make them, are not much better than the promises of a child. I have long given over making any. But if we are so foolish as to make resolutions, how long will they last? Just as long as a feather lies quiet upon the roof of a house; it only waits for the first puff of wind, and then it is gone. And so our resolutions are like feathers; the first puff blows them to the winds.
And how can you manage your doubts and fears? Do you take them by the neck and strangle them? Can you put your hand down into your heart and cast them out like a nest of vipers? You will be stung in the attempt!
The real cry of the soul is, “We know not what to do!” In times past we thought we knew what to do; we were tolerably strong, we would pray, would read God’s Word, would keep our eyes and ears and tongues, would set a guard over the movements of the heart, and perhaps to a certain extent we succeeded. But it was because we knew little of this “great company.” It was a little company, perhaps; and when it was only a little company, we might know what to do; but when this “great company” came, it put the soul to its wits’ end, and brought forth the exclamation, “We do not know what to do!”
Now, until the soul is more or less brought here, it knows very little of the grace of the Lord Jesus Christ. We must be brought into trying places to know anything of God. I have often thought of poor McKenzie’s words, and striking words they were, in his last illness. When the blood was gushing from his mouth, he said, “It is here we need a God!” Aye, it is here we need a God; but very often, too often, we do not need a God. Am I going too far when I say that nine-tenths of our time, perhaps, we can do without a God? Take this day. You have been engaged in your business, in your lawful occupations. Have you not been doing the greater part of this day perhaps without God? Have you in many hours, many quarter-hours, many minutes this day, really felt your need of a God, really needed God; feeling in that state and case that you needed a present God, a God to help, a God to bless, a God to appear, a God to come down into your soul? I do not mean that there has been no aching void, no looking upward, no secret prayer or supplication; but not such extreme desires and earnest cries as if you needed Him in a special manner. Base creatures are we with all our profession, that we can do so much and so often without a present God; that we keep Him, so to speak at a distance; pay him compliments, and yet can do for the most part so much without Him.
But when brought into hopeless circumstances, then it is we begin to need a God, and such a God as is the God and Father of the Lord Jesus Christ, such a God as alone can bless and comfort the soul.
III. How under these circumstances they cry to the Lord, “Will You not judge them?” Now under these circumstances does Jehoshaphat plead with God. And how tenderly and affectionately does he plead! If you will read what precedes our text, you will see how he pleads with God, and chiefly on three grounds. He pleads with Him first on the ground of His power and might—“Is there not all power with You?” He pleads with Him secondly on the ground of His covenant—“Are not You our God?” He pleads with Him thirdly on the ground of His dwelling with them in the sanctuary—“Your people settled here and built this Sanctuary for you. They said, ‘Whenever we are faced with any calamity such as war, disease, or famine, we can come to stand in your presence before this Sanctuary where your name is honored. We can cry out to you to save us, and you will hear us and rescue us.’” 2 Chron. 20:8-9
By the “sanctuary” we may understand the human nature of the Lord Jesus Christ, that sanctuary and true tabernacle which the Lord pitched and not man. He comes therefore to God with these three powerful pleas—as a God of great strength, and therefore able; a God in covenant, and therefore willing; and a God in Christ, and therefore loving and merciful. These three powerful pleas he brings, and lays them at His sacred feet, interceding with Him to do that for them which they could not do for themselves—“Will You not judge them?”
There is something, to my mind, very striking and suitable in this expression—“Will You not judge them?” It is as though he put himself, so to speak, into close communication with God, and identified Judah’s cause with the cause of God; so that God in delivering her was actually fighting His own battles; and as a judge upon His judgment seat, was passing a judgment upon His own enemies.
Now this is the most prevailing plea we can make with God; when we can look up to Him as our God in covenant, and take our enemies, our temptations, our afflictions, our doubts, our exercises, so to speak, into our hand, as so many enemies to God, and ask the Lord to pass a sentence upon them, not because they are our enemies, but because they are His. We may perhaps thus illustrate it. In war time there is in the garrison a traitor who is conspiring to betray the fortress. A soldier detects the wretch; he seizes him upon the spot, brings him to the general, and denounces his crime. Now when the soldier arrests the traitor, he does not arrest him as his personal enemy, but as the enemy of his sovereign. So, if we can arrest our lusts and base passions, seize them as traitors, bring them before God, and say, “These are Your enemies; You judge them and punish them, and for Your name’s sake deliver us from their treachery;” this seems, as it were, to put God upon our side, and to call in His justice to execute judgment upon them as His enemies.
There is no use fighting the battle in our own strength. We have none. There is no use when sin has made a breach in the conscience to thrust into the gap a stout board of self-righteousness. The weapons of our warfare are not carnal, but spiritual. The strength of Christ, the blood of Christ, the grace of the gospel, the sword of the Spirit—these must be our weapons. “They overcame by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony.” But how few fight with these weapons! How many take their self-righteousness as a weapon against their sins; and thus they only fight flesh with flesh; they only combat self in one form by self in another form. This is popery.
Poor weak creatures go into convents and monasteries. For what? To fight against sin. By what? By self-righteousness. They macerate their bodies, wear sackcloth, repeat their prayers, and attend to their ceremonies. For what purpose? To subdue their sins, arming flesh against flesh. And what is the consequence? If they have any conscience at all, they are crushed down in this ineffectual struggle, as Luther was in his cell at Erfurt. This is popery in full blossom—a gaudy flower, of which Protestant self-righteousness is a swelling bud. The essence of popery is creature righteousness, and to fight against sin by self-righteousness is next door to going into a monastery, wearing a hair shirt, or flagellating the shoulders with a scourge.
The gospel has brought to light a better, a more effectual way. “Will You not judge them?” “Here are my lusts, I cannot manage them; here are my temptations, I cannot overcome them; here are my doubts and fears, I cannot subdue them; here are my enemies, I cannot conquer them. Lord, I do not know what to do. But will You not judge them? Will not You manage for me? Will You not subdue my enemies and Yours?” This is, so to speak, taking these lusts and passions by the neck, and laying them down at the feet of God as God’s enemies, and thus bringing the power of God against them, setting in array the omnipotence of Jehovah against what would otherwise destroy us. This is prevailing. To fight thus under the banner of the Lord is to make headway against sin; but to fight against it in our own resolution and strength is only to fall its victim. This is taking the weapons of God to fight against our spiritual foes; and these weapons are not carnal, but mighty through God to the pulling down of strongholds. This is fighting against sin, not in the flesh, but in the Spirit; not by the law, but by the gospel; not by self, but by the grace of God. And if your soul has had many a tussle, and many a wrestle, and many a hand-to-hand conflict with sin, you will have found this out before now, that nothing but the grace, power, and Spirit of Christ ever gave you the victory, or the least hope of victory.
IV. The fixed posture of their souls—“Our eyes are upon You.” Jehoshaphat did not know what to do; he was altogether at his wits’ end; and yet he took the wisest course a man could take. This is the beauty of it, that when we are fools, then we are wise; when we are weak, then we are strong; when we know not what to do, then we do the only right thing. O had Jehoshaphat taken any other course; had he collected an army, sent through Judah, raised troops and forged swords and spears, he would certainly have been defeated. But not knowing what to do, he did the very thing he should do—“Our eyes are upon You! You must fight our battles; You must take the matter into Your own hands. Our eyes are upon You, waiting upon You, looking up, and hoping in You, believing in Your holy Name, expecting help from You, from whom alone help can come.”
But this is painful work to be brought to this point, “our eyes are upon You,” implying there is no use looking to any other quarter. It assumes that the soul has looked, and looked, and looked elsewhere in vain, and then fixed its eyes upon God as knowing that from Him alone all help must come. This I believe to be the distinctive mark of a Christian, that his eyes are upon God. On his bed by night, in his room by day, in business or at market, when his soul is in trouble, cast down, and perplexed, his eyes are upon God. From Him alone all help must come; none else can reach his case. All other but the help of God is ineffectual; it leaves him where it found him, it does him no good. We are never safe except our eyes are upon God. Let our eyes be upon Him, we can walk safely; let our eyes be upon the creature, we are pretty sure to slip and stumble.
“Our eyes are upon You.” And O, how simple, suitable, complete, and blessed a remedy is this, when the Lord is pleased to open our eyes, and fix them on Himself. He must do it all. If the eyes are to be upon Him, He must first give us eyes; if lifted upon Him, He must raise them upwards; if kept upon Him, He must hold them waking.
It is good to be in this spot. There are times and seasons, perhaps, when we seem to have no religion whatever; when we look, and look, and look, and cannot find a grain. Where is our spirituality? Where our heavenly affections? Where our prayerfulness of spirit? Where our tenderness of conscience? Where our godly fear? Where our meditations upon God’s Word? We look, and look, and look; they seem gone. Now perhaps, in the midst of this uncertainty we are brought into some painful exercise, some affliction, some temptation, some apprehension, something that lies with weight and power upon the soul. Now is the time we need our religion. But it is gone, it is gone, leaving us empty, needy, naked, and bare; religion, as regards its blessedness and comfort, we seem to have none. This is emptying work; this is stripping the soul, as it were, to the very bone.
But what a preparation to receive the religion which is from above! How the vessel must be emptied of the dirty water of ‘creature religion’, well rinsed, and washed out, to have the pure water of heavenly religion communicated from the divine fountain. God never mingles the pure stream of heavenly religion with the dirty, filthy water of our own creature religion. We must be emptied of every drop, so to speak, of our natural religion, to have the holy and spiritual religion, which is from above, poured into the soul. But to look, and look, and look, and find nothing but emptiness, nakedness, barrenness, and destitution; to have a “great company” of enemies all coming against us, and we as weak as water; what an emptying for divine filling, what a stripping for divine clothing, and what a bringing down of self for the raising up of Christ!
True religion consists mainly in two points—to be emptied, stripped, made naked and bare; and then to be clothed and filled out of Christ’s fullness.
Thus, of all people the children of God are the weakest, and yet they are the only persons really strong; of all they are the most ignorant, yet they are the only wise; of all the most helpless, and yet they alone are effectually helped; of all the most hobbling, yet they alone have a good hope through God; of all perhaps in their feelings the most unbelieving, and yet are partakers, and they alone, of the grace of faith. “Great is the mystery of godliness.” The life of a Christian is a paradox; he is called upon to tread a mysterious path; and he can rightly learn it in the school of experience alone. By a series of lessons in the school of Christ the people of God have their religion burnt into their souls; and what they thus learn becomes a part of themselves. It is not lost on the road from chapel, nor left behind in the pew, nor shut up in the hymnbook until the following Sunday, nor dropped at the street-door. It is not a passing notion, nor an empty name, nor towering smoke, nor earth-born vapor; but a divine reality lodged by the hand of God Himself in the heart, which will shine more and more to the perfect day.
Be not then discouraged, if the Lord is leading any of you in this path. Do not say that “a strange thing has happened unto you;” things you little thought of in times gone by. Does not the Lord lead the blind by a way they knew not? And in paths they have not seen? Does He not make crooked things straight before them, and rough places plain? Is not God in Christ alone to be our King, our Leader, our Help, our Hope, our All? It is a mercy to have something of the teaching of God in the soul, if it be only to empty it, to strip and lay low; to take away every false covering, to bring down into the dust of self-abasement, with the eyes upon the Lord, looking for and expecting a revelation of His mercy and love.
There are few who have got so far as this. There are few, comparatively speaking, who know they are nothing; few who are low enough for Christ to stoop down to; few who feel they are fallen among thieves, and need the good Samaritan to pass by and pour oil and wine into their wounds. There are very few who have got so far as to know their own sickness and their own sore. Yet would we hope there are those here whom the Lord is leading down into the valley; and though they are perhaps writing bitter things against themselves, their names are written in the Lamb’s book of life. It is the poor and needy whom the Lord has respect unto, and those who humble themselves in God’s own time and way shall be blessedly exalted!