De wonderen niet opgehouden

En Jezus antwoordde en zeide tot hen: gaat heen en boodschapt Johannes weder, hetgeen gij hoort en ziet. De blinden worden ziende, en de kreupelen wandelen: de melaatsen worden gereinigd, en de doven horen: de doden worden opgewekt, en de armen wordt het Evangelie verkondigd. En zalig is hij, die aan Mij niet zal geërgerd worden. Matthéus 11:4-6
De vraag is wel gerezen, of Johannes de Doper, door het zenden van deze boodschap naar de Heere Jezus, zijn eigen gemoed wenste te verzekeren, of het gemoed van zijn discipelen. Sommigen waren van mening, dat Johannes de Doper nooit enig wantrouwen kon hebben gekoesterd of Jezus de Messias was. En zodoende hebben zij, om de eer van Johannes te verdedigen, aangenomen, dat het Johannes erom te doen was, het ongeloof van zijn discipelen weg te nemen. Ik beweer niet, dat ik een besliste mening heb in deze zaak: maar ik kan niet inzien, waarom Johannes, de omstandigheden, waarin hij verkeerde in aanmerking genomen, geen wantrouwen werkende kon hebben gehad in zijn boezem. Was hij niet een mens evenals wij? Droeg hij in zijn boezem niet hetzelfde ongelovige hart om, dat wij bezitten? En zou er, zijn omstandigheden in aanmerking nemende, dat hij in de gevangenis was ingesloten, dat de Heere niet verscheen om hem te bevrijden, geen wantrouwen van deze aard in zijn boezem kunnen zijn opgekomen: ”ben ik de voorloper van de Messias, en zal hij dan niet verschijnen om mij uit deze kerker te bevrijden?” Ik zie niet in, dat het afbreuk doet aan de persoon van Johannes, als wij veronderstellen, dat hij dit wantrouwen, deze wankelmoedige gedachten koesterde, in de wetenschap, wat een ongelovig hart wij allen bezitten.
Maar, hetzij het was om het gemoed van Johannes te verzekeren, hetzij de gemoederen van de volgelingen van Johannes, het antwoord van de Heere was: ’’gaat heen, en boodschapt Johannes weder, hetgeen gij hoort en ziet.”
Uit een tekst, welke hiermede kan worden vergeleken: Lukas 7 : 21 blijkt, dat de Heere verscheidene wonderen voor hun ogen verrichtte: ”en in dezelfde ure genas Hij er velen van ziekten en kwalen, en boze geesten: en vele blinden gaf Hij het gezicht.” Op deze wijze kon Hij Zich beroepen op hun eigen gewaarwordingen, en zeggen: ’’gaat heen, en boodschapt Johannes weder de dingen, die gij gezien en gehoord hebt.” Twijfelt hij aan Mijn zending? Is er in zijn hart wantrouwen opgeklommen, of Ik wel de Zone Gods ben? Vertel hem, hetgeen gij gezien en gehoord hebt, opdat deze dingen zijn wankelmoedig geloof mogen ondersteunen, opdat ze zijn wankelende voeten mogen schragen. Vertel hem de wonderen, welke u door Mijn handen hebt zien verrichten, ”de blinden worden ziende, en de kreupelen wandelen: de melaatsen worden gereinigd, en de doven horen: de doden worden opgewekt, en de armen wordt het Evangelie verkondigd:” en dan, als een teken dat gepast is voor het wankelmoedige geloof van Johannes de Doper, of van zijn discipelen, voegt Hij eraan toe ”en zalig is hij, die aan Mij niet zal geërgerd worden.”
De wonderen onzes Heeren waren niet slechts getuigenissen van Zijn zending van God, niet slechts duidelijke blijken van Zijn almachtige kracht, niet slechts tijdelijke zegeningen voor de voorwerpen dezer wonderen: doch deze bezaten ook een geestelijke strekking: ze waren kenmerkend en zinnebeeldig voor de geestelijke zegeningen, medegedeeld uit dezelfde gezegende handen.
En op deze wijze zal ik vanavond, met Gods zegen, de woorden overdenken. Ik zal niet handelen over de wonderen, waarvan hier gesproken wordt als wonderen, verricht aan het lichaam, maar over wonderen, welke aan de ziel worden verricht. Wonderen, welke aan het lichaam worden gedaan, vinden merendeels niet meer plaats. De Heere van leven en heerlijkheid is nu gezeten aan de rechterhand des Vaders in majesteit en kracht, en heeft opgehouden, zoals eenmaal op aarde, ziekte door een woord of een aanraking weg te nemen: maar Hij wendt die kracht in de ziel der mensen aan, welke Hij eenmaal aanwendde in het lichaam van de mens. Zodat, ofschoon de wonderen veranderd zijn wat betreft de aard ervan, de wonderen nog niet opgehouden zijn wat betreft het bestaan ervan.
Wij aanschouwen inderdaad thans geen natuurlijke wonderen: wij zien geen blinde Bartimeüs het gezicht teruggegeven: wij zien geen dode Lazarus uit het graf te voorschijn komen. Maar overal, waar een genadewerk in de ziel begonnen is en wordt voortgezet, daar worden blinde ogen geopend, daar worden de lammen weer in staat gesteld te wandelen, daar wordt de doven het oor geopend, de melaatsen worden gereinigd, de doden opgewekt, en daar wordt de armen het Evangelie verkondigd. Daarom zal ik, met Gods zegen, in deze geestelijke zin over de tekstwoorden handelen, daarbij achtereenvolgens eerst trachten de persoon te tekenen: en dan het wonder, dat aan die persoon wordt gedaan.
a. Bijvoorbeeld: hij ziet, dat er boven een God is, de heilige, onzienlijke, en eeuwige JEHOVAH, Die de verborgen kameren van zijn ziel onderzoekt. Wiens doordringend oog door ieder deksel heendringt en doordringt tot de diepten van het hart, dat voor alle ogen verborgen is, behalve voor dat van een hart- doorzoekend God. Dit is, hetgeen iemand van nature nooit ziet: dit is het bijzondere werk en de bijzondere daad des geloofs: want ’’door het geloof houden wij ons vast, als ziende de Onzienlijke.”
De Heere God, de Almachtige openbaart deze volmaaktheden in de ziel om uit een verbroken verbond uit te drijven: Hij openbaart Zijn reinheid, geestelijkheid en heiligheid om de schuld op de ziel thuis te brengen, haar uit te drijven uit iedere schuilplaats der leugenen en om haar iedere hoop uit de hand te slaan, buiten die hoop, welke Hijzelf plant. Ik kan niet bepalen – wie zou dat ook kunnen? – hoeveel wij zullen kennen van de reinheid Gods, hoezeer ons hart binnenin ons zal worden verbroken door een gevoel van Zijn majesteit, welke gevoelens van inwendige eerbied, schuld, vreze en veroordeling door Zijn heilige Wet zullen worden teweeggebracht. Maar hiervan ben ik zeker, als deze ons niet uit iedere valse schuilplaats slaan, als zij ons niet ontbloten van iedere natuurlijke hoop, als zij niet alle steun van het schepsel van onder onze ziel wegnemen, dan hebben ze nog niet hun werk gedaan. En waartoe spreidt God Zijn verschrikkelijke majesteit ten toon, waarom stelt Hij ons onze verborgen zonden voor ogen, waarom legt Hij deze met kracht op onze consciëntie, en waartoe onderzoekt Hij de uiterste diepten van ons hart: waartoe dient al deze toebereiding anders, dan om ons nabij de Zoon Zijner liefde te brengen, om ons aan de boezem van de Heere van leven en heerlijkheid te trekken, en om Hem dierbaar en kostelijk te doen zijn aan onze ziel?
c. Op de gepaste tijd ontvangt de blinde derhalve het gezicht om de Persoon, het bloed, de gerechtigheid, de heerlijkheid, en de schoonheid van IMMANUEL te zien.
’’Maar wij zien Jezus.” Zag uw oog Hem ooit? Onderzoek uw consciëntie: zag uw oog ooit Jezus? Ik bedoel niet uw natuurlijke, uw lichamelijke ogen: doch het oog des geloofs, het zielsoog. Ik zal u zeggen, wat u hebt gevoeld, toen u ooit Jezus hebt gezien. Uw hart werd week gemaakt en vertederd, uw genegenheden werden hemelwaarts getrokken, uw ziel werd doordrongen van lof- en dankzegging, uw consciëntie werd besprengd met het verzoenende bloed, uw gedachten werden boven alle aardse dingen verheven om te rusten in en zich te richten op de boezem van de gezegende IMMANUEL.
Gelooft u dus, dat u Jezus gezien hebt door het oog des geloofs? Dan hebt u de volmaakte schoonheid, de volkomen reine beminnelijkheid aanschouwd. Dan hebt u het beeld gezien van de onzienlijk God: u hebt alle volmaaktheden en het heerlijke Wezen van de Godheid zien uitblinken in Hem, Die aan het kruis van Calvarië genageld werd. Ik ben ervan overtuigd, dat een gezicht als dit het meest verstokte hart moet vertederen, en tranen te voorschijn moet brengen uit de meest steenharde ogen. Zulk een gezicht op de schoonheid en heerlijkheid van de eniggeboren Zone Gods moet de warmste, heiligste stroom van tedere liefde ontsteken. Het moge niet van lange duur zijn geweest. Deze gevoelens zijn vaak van zeer voorbijgaande aard. De wereld, de zonde, de verzoeking, en het ongeloof zijn spoedig werkzaam: het ongeloof valt spoedig alles aan: de tijdelijke en zinnelijke zaken trekken spoedig terzijde af: maar onderwijl het duurde, waren de gevoelens, welke werden teweeggebracht in een meerdere of mindere mate van zodanige aard. Welnu, als u ooit Jezus hebt aanschouwd door het oog des geloofs, en als u ooit een tedere liefdesuitgang tot Hem hebt gehad, dan zult u Hem in heerlijkheid aanschouwen. Doch u zult Hem nooit in heerlijkheid aanschouwen, als u Hem niet in genade hebt aanschouwd: u zult Hem nooit oog in oog aanschouwen in een openbaar gezicht der eeuwige gelukzaligheid, tenzij u Hem nu op de aarde hebt aanschouwd, door het geloof der uitverkorenen Gods in uw hart. Maar wij moeten niet te lang bij dit stuk blijven stilstaan: wij moeten overgaan tot de overdenking van de andere tekstgedeelten.
2. “De kreupelen wandelen.” Onder het woord ’’kreupelen” moeten wij hier niet iemand verstaan, zoals algemeen onder het woord verstaan wordt, dat wil zeggen iemand, die tot op zekere hoogte het gebruik van zijn ledematen heeft, want als dit het geval zou zijn, dan zou dit niet toepasselijk zijn. Vaak wandelen de kreupelen, alhoewel op gebrekkige wijze. Het woord ’’kreupele” betekent meer een lamme: iemand, die niet in staat is zijn ledematen te bewegen, hoe zwak dan ook, om enige lichaamsbeweging, welke dan ook, te verrichten.
Welnu, geeft dit niet de staat en toestand aan van Adams gevallen nakroost? En van de uitverkorenen, als voortkomende uit de lendenen van deze zondige voorouder?
Heeft de val van Adam niet elk vermogen van onze ziel verlamd: onze ogen verblind: onze armen verdord: onze benen onbruikbaar gemaakt, ons hart verdord: ons geheugen, verstand, en onze gedachten aangetast? Kortom, heeft de val van Adam niet ieder vermogen in onze ziel zodanig verlamd, dat deze in alle opzichten dood is voor God?
Welnu, wanneer de Geest een werk der genade in het hart begint, dan wordt Gods volk er gevoelig voor gemaakt, dat zij verlamd zijn. Niet slechts kreupel, want dat zou kunnen betekenen, dat zij wat zouden kunnen voortstrompelen, dat zij een kruk of een sterke staf zouden kunnen grijpen, en dat zij door dat middel erin zouden slagen, de rechte en smalle weg te bewandelen: maar dat zij meer dan kreupel zijn, dat zij meer dan het gebruik van één hunner ledematen hebben verloren, dat zij verlamd, lam, en bedlegerig zijn, onbekwaam een been of een vinger op te heffen. En dit is, hetgeen velen van Gods volk oefent en beproeft. Wij kennen de val in de beschouwing beter dan in de praktikale oefening. Wij kennen de val beter met ons hoofd, dan dat wij deze kennen met het hart. Wij zeggen, dat de mens dood is in de zonde, dat zijn vermogens totaal verlamd zijn, dat hij volslagen hulpeloos is in Goddelijke zaken. Dit is onze belijdenis. Doch als wij dit moeten inleven, dan zijn wij verontrust, twijfelmoedig, bekommerd, vaak bedroefd, omdat onze belijdenis zo waar is. Wij geloven met ons verstand volkomen, dat wij in alle opzichten verlamd zijn, maar als wij beginnen te voelen, hoe onbekwaam wij zijn om ons voort te bewegen, en hoe door en door wij zijn, hetgeen wij zeggen te zijn: als het licht in ons verstand afdaalt in ons hart, om daar leven te verwekken, wat neemt dat de gedachten gevangen.
Verlamd in het gebed, zodat wij niet in staat zijn het hart uit te gieten: verlamd in het lezen, zodat wij nauwelijks enig gedeelte van de Schrift verstaan of bevatten kunnen: verlamd in het horen, spreken, denken, en in het handelen. Dit alles is verdord, verwelkt, verdoofd, onbekwaam om iets te doen. Als er aldus een gevoel van onze hulpeloosheid op onze consciëntie ligt, wat is dat bijzonder pijnlijk. Maar de belofte luidt, en soms heeft een zoete vervulling hiervan plaats, dat ”de kreupelen wandelen”. Hoe? In hun eigen kracht? Neen: niet in hun eigen kracht. In de kracht des Heeren. Wij lezen ”en in Zijn Naam zullen zij wandelen:” dat wil zeggen in de kracht des Heeren. ’’Mijn kracht,” zo sprak Christus tot Paulus, ’’wordt in zwakheid volbracht:” ”Uit Mij,” zegt de Heere tot Zijn Kerk, ’’wordt uw kracht gevonden.”
Soms stelt de Heere dus de ziel in staat in Zijn wegen te wandelen. De toestand van verlamming is gedurende enige tijd weggenomen. Het gebed is zoet: het Woord van God is dierbaar: het hart is verruimd: de ziel wordt in staat gesteld blijmoedig de wegen Gods te gaan, (”ik zal de weg Uwer geboden lopen, als Gij mijn hart verwijd zult hebben”): de godsdienst en Goddelijke zaken zijn niet langer tot een last: het hart en de consciëntie, het geheugen en de gevoelens zijn niet langer verlamd: maar er wordt een zoete levenverwekkende kracht in de ziel gegoten, het krachtige sap, dat uit de stam vloeit, dringt door tot en bereikt de geringste twijg aan de takken.
En als de krachtige sappen tot iedere tak doordringen, en als het hartebloed van het Hoofd doordringt tot elk lid van het lichaam, is er kracht om blijmoedig in de inzettingen des Heeren te wandelen, om in een zoete gemeenschap te wandelen met de drieënige God: om in het licht, leven, in de vrijheid, en in de genieting der Evangelie-middelen, en in de schijnsels van het vriendelijk aangezicht Gods te wandelen. Als dit geschiedt, als wij ons bed verlaten, waarop wij wellicht maandenlang in een bedlegerige toestand hebben gelegen: als de ledematen op bovennatuurlijke wijze gesterkt worden, en wij blijmoedig voortgaan: als de Heere Zelf Zijn eeuwige armen onder ons legt: dan is er, als bij de kreupele aan de deur des tempels genaamd de Schone, toen zijn enkelen vast werden, een opspringen, een danken en een loven van de Heere. Hebt u dit niet gevoeld? U bent niet altijd kreupel en lam, als u een kind van God zijt. Dit moge, laten wij zeggen negen van de tien keer uw bevinding zijn: maar is er de tiende keer niet een zeker aangenaam gevoel in uw hart, enig leven aan uw ziel, een zekere zoete verruiming, enige hemelse liefde, zekere geestelijke gevoelens?
Dit is te wandelen: en waar dit dan ook in het hart wordt gevoeld, daar wordt het wonder vervuld, dat ”de kreupele wandelt.”
3. Maar wij gaan over tot een ander geval – een geval, dat hopelozer is, dan enig geval, waarover wij reeds hebben gehandeld. Wij hebben de blinden beschouwd, en wat schijnt hun toestand toch jammerlijk te zijn! Wij hebben de kreupelen beschouwd, en wat schijnt hun toestand hopeloos te zijn! Maar wat denkt u van iemand, die niet slechts blind, niets slechts lam, maar die tevens melaats is?
”Van het hoofd tot de voetzool toe, vol wonden, striemen, en etterbuilen”? De melaatsheid was een natuurlijke kwaal, maar deze was ook zinnebeeldig voor iets, dat in het geestelijke vlak lag. De melaatsheid van het lichaam was een beeld, dat kenmerkend was voor de melaatsheid van de ziel. Als u bedenkt, dat er in het Oude Testament geen middelen konden worden aangewend om de melaatsheid te genezen. God behield Zich de genezing voor met eigen hand. Werd evenwel de melaatse genezen, dan moesten er bepaalde ceremoniën worden verricht, zoals wij deze aantreffen in het veertiende hoofdstuk van Leviticus. De melaatsheid was echter een zinnebeeldige kwaal, een zinnebeeld voor de diepgewortelde zielekwaal.
Welnu, ik geloof met getuigenis van mijn consciëntie, dat ieder kind van God zich vroeg of laat een melaatse zal voelen. Zijn bovenlip zal bewimpeld zijn, hij zal alleen wonen en hij zal uitroepen ’’onrein, onrein.” Hij zal zich vroeg of laat een melaatse ellendige voelen. Hij zal de pijnlijke wonden der zonde niet slechts in uitwendige zin doch ook inwendig gevoelen. Het ’’levende vlees” en ieder schijnsel in zijn ziel, zal overeenstemmen met de verschijnselen der melaatsheid in het lichaam.
De Heere van leven en heerlijkheid toonde, toen Hij op aarde verbleef, Zijn almachtige kracht in het reinigen van de melaatsen. Wij lezen van verscheidene voorbeelden. Wij lezen van iemand, die kwam en Hem aanbad, zeggende: ’’Heere, indien Gij wilt, Gij kunt mij reinigen.” En wij lezen van het reinigen door Hem van tien melaatsen op éénmaal, ofschoon er slechts één weerom keerde om Hem te danken, en hij was een Samaritaan. Welnu, dit was een zinnebeeld voor de reinigende kracht van de Heere van leven en heerlijkheid in de ziel. Ben ik een geestelijke melaatse? Ik kan mezelf niet meer van mijn melaatsheid genezen, dan de melaatse dit kon in natuurlijk opzicht. Was de melaatsheid een kwaal, welke zich bleef uitbreiden, verdiepen, en die steeds erger werd, totdat ze, tenzij God deze genas, haar slachtoffer tot een vroegtijdige dood voerde? Zo is het ook in geestelijk opzicht. Als ik leef met en sterf aan de melaatsheid der zonde, niet gereinigd, dan kan ik niet komen, waar God is.
De melaatse moet worden gereinigd, gereinigd niet alleen door het storten van het verzoenende bloed aan het kruis, hetgeen de feitelijke reiniging van hem is van het vuil en de schuld voor God, doch hij moet ook worden gereinigd door de toepassing van dat verzoenende bloed aan zijn ziel, doordat zijn hart wordt besprengd vanwege een kwaad geweten, en aldus een getuigenis genieten van de eeuwige gunste Gods. Welnu, als iemand in zijn ziel ervan overtuigd wordt, dat hij een melaatse is, tot wien kan hij anders heengaan ter reiniging, dan tot de Heere van leven en heerlijkheid? Wij mogen wel duizend geneesmiddelen proberen: zij zullen alle ongenoegzaam blijken te zijn: maar ”het bloed van Jezus Christus, dat reinigt van alle zonde,” is nooit gebleken, neen, in niet één enkel geval, ongenoegzaam te zijn. Geloven sommigen van u soms niet, dat uw wonde zo ongeneeslijk is: dat uw hart zo hard is, dat het lijkt door niets te kunnen worden vertederd: dat de kwaal der zonde in u zo hopeloos is, dat het u bij ogenblikken volmaakt onmogelijk toeschijnt, dat u iets anders kunt zijn dan een zondaar?
Welnu, hoe dieper wij wegzinken in een geestelijke kennis van onze melaatsheid voor God, des te meer zoeken wij dat bloed, dat is als een balsem, en dat reinigt van alle zonde: des te meer blijven wij trouw aan dat bloed; des te meer hoogschatten wij het, en te zijner tijd zullen we het des te meer waarderen. Wat anders kan de smet wegnemen van zulk een doorgewinterde zondaar? Wat anders kan zulk een ziel rein stellen voor de ogen van de oneindige Reinheid? Wat anders kan een zondaar uit de diepten van de val rukken, en hem witter doen zijn dan een engel des lichts voor de troon van de Allerhoogste? Het bloed van het Lam Gods, geopenbaard in het hart, toegepast aan de ziel, en gesprengd op de consciëntie, neemt de zwaarste zondesmet weg. Wat dan ook onze zonde is geweest (uitgezonderd de onvergeeflijke zonde, welke niet kan worden begaan door een kind van God), hoe diep geworteld onze ongerechtigheid ook zit: al ware deze ook van het afschuwelijkste karakter, van de allerlaagste soort, het bloed van Jezus, toegepast aan onze ziel, zal dit alles wegnemen, en de consciëntie reinigen van de schuld, het vuil, en van de dode werken om de levende God te dienen.
4. ”De doven horen.” Wie zijn de doven? Zijn het geestelijk en zinnebeeldig niet degenen, die in de staat van nature geen oren hebben om de stem Gods te horen en te leven? Ja: van nature zijn wij allen doof: doof voor waarschuwingen, voor veroordelingen, voor dreigingen: wij zijn doof voor geboden, voor beloften; zoals de dove adder, die zijn oren toestopt, en niet wil horen naar de stem van de belezer, laat hij zich nooit op een verstandige wijze gezeggen. Wie kan de doofheid van de mens van nature voor iedere waarschuwing, ieder dreigement, en voor ieder deel van Gods Woord beschrijven? Het is waarlijk een ontzaglijke kant van de val. Maar als God de Heilige Geest een genadewerk in het hart begint, dan besnijdt Hij het oor. Dan opent Hij het aldus om onderwijs te ontvangen. Hij schenkt een nieuw vermogen aan de ziel, waardoor de Waarheid Gods wordt ontvangen als uit de mond Gods. Is dit niet het geval geweest met sommigen uwer? Toen u in tijden, welke achter u liggen, de Wet hoorde, rolden de dreigingen ervan over uw hoofd, zoals de donder, zonder dat deze enige indruk maakten: toen u hoorde van de liefde, het bloed en het lijden van Jezus was er geen verbreking, geen vertedering, geen vernedering van uw ziel.
Was u niet doof, volslagen doof? Lag er één enkel gevoelen naar God in uw ziel? Eén enkel gevoel van tederheid? Een verbreking des geestes? Niets van dit alles. Maar als God de Heilige Geest op een genadige wijze deze doofheid voor al de Waarheid Gods wegneemt, dan begint de dove te horen. Dit is één van de eerste levenskenmerken in de ziel. Zij horen de dreigingen van de Wet Gods, en iedere dreiging weergalmt als een donderslag in hun hart. Zij horen en zij geloven, hetgeen zij horen, dat Hij de goddelozen zal oordelen: dat er een dag bepaald is om de wereld te oordelen: en dat degenen, die leven en sterven in hun zonden zullen worden verzwolgen in een verschrikkelijke golf van ellende. Als God de Heilige Geest hun oren opent, dan horen zij de stem van de Zone Gods: want Hij zegt ’’Mijne schapen horen Mijne stem:” en voorts: ”de ure komt, en is nu, wanneer de doden zullen horen de stem des Zoons Gods, en die ze gehoord hebben, zullen leven.” Zij horen het ’’suizen van een zachte stilte.” fluisterende in hun ziel. Zij horen het zwakste teken van Zijn barmhartigheid en genade. Zij horen, wat Hij zegt in Zijn geboden, en zij gehoorzamen. Zij horen, wat Hij zegt in Zijn beloften en zij hopen. Zij horen, wat Hij zegt in Zijn nodigingen en zij geloven. Zij horen de stem des HEEREN, die ”de woestijn doet beven: de HEERE doet de woestijn Kades beven. De stem des HEEREN doet de hinden jongen werpen, en ontbloot de wouden: maar in Zijn tempel zegt Hem een iegelijk: Ere!”
Deze stem van majesteit en genade klinkt tot in iedere hoek van het hart, en dringt met een almachtige kracht door, ofschoon slil en zacht, tot in de meest verborgen schuilhoeken van de consciëntie. Hebt u in het beluisteren van het Woord soms geen zaken gehoord, welke uw hart geheel in stukken hebben gebroken? Hebt u soms niet bevonden, dat uw zonden ontdekt werden, en dat scherpe overtuigingen werden teweeggebracht? Hebt u soms niet ondervonden, dat uw blijken werden opgeklaard, uw hoop verlevendigd werd, uw genegenheden werden uitgehaald, en dat uw weg verklaard werd, en dat uw ziel op een gezegende wijze werd vertroost en gesterkt? Als dit zo is, dan is er een wonder in uw hart gewerkt. De Zone Gods, zittende aan de rechterhand des Vaders, heeft op geestelijke wijze door Goddelijke kracht evenzeer uw oren geopend, als Hij in de dagen Zijns vieses, ooit op natuurlijke wijze de oren van de doven heeft geopend. O, welk een genade is het een horend oor en een gelovig hart te bezitten! Ons niet tegen de majesteit des Allerhoogsten te stellen: niet tegen Hem aan te lopen met dikke hoog verheven schilden: maar verbroken en verootmoedigd te zijn: de Zoon te kussen, opdat Hij niet toorne, de zoom van Zijn mantel aan te raken, en Hem te horen spreken, of verlangen Hem te horen spreken met een zachte fluistering tot het hart: ’’vrees niet: gij zijt Mijn.”
5. “De doden worden opgewekt.” De doden zijn degenen, die van nature dood liggen in de zonde. Deze doden worden opgewekt, als het leven Gods hun ziel bezoekt. Zij worden opgewekt tot het geloof in Jezus: opgewekt op Zijn Naam te hopen: opgewekt tot een gevoel Zijner stervende liefde tot hun ziel: opgewekt uit twijfel en vrees: opgewekt uit de diepten van de moedeloosheid, tot Hem op te zien en te worden behouden. Wat een genade is het, dat de Heere van leven en heerlijkheid nog steeds dezelfde kracht in het hart van Zijn volk aanwendt, welke Hij eenmaal aanwendde in hun lichaam, en dat Hij hen opwekt uit hun doodstaat en uit hun dodigheid!
Voelen wij ons niet vaak zo dodig, alsof wij niet een korrel van de genade Gods bezaten? Zo dodig, dat het nauwelijks mogelijk lijkt wederom een gevoel van geestelijk leven te bezitten? Zo dodig, dat wij bijna vrezen, of de kracht Gods wel ooit in ons hart werd gevoeld? Welnu, de Heere verwekt leven en gevoel in onze ziel, door dezelfde kracht aan te wenden, welke Lazarus uit het graf riep. En iedere verheffing van het hart tot Hem: ieder hijgend verlangen Hem te kennen, en de kracht van Zijn opstanding: iedere uitgang van tedere genegenheid: elk zuchten, roepen, en kermen, ja ieder gevoel, hoe kort ook van duur, hoe voorbijgaand ook van aard, naar God, is een bewijs, dat de Heere van leven en heerlijkheid nog steeds Zijn kracht in het hart van Zijn volk aanwendt. Welnu, juist naarmate wij onze staat van nature kennen, en ten diepste gevoelen, zullen wij deze geestelijke wonderen beleven en hoogschatten.
Wie schatten de Heere in de dagen Zijns vieses hoog? En wie verlangden, dat Hij wonderen deed zien? Waren het niet de personen, welke Hij de volgelingen van Johannes deed zien? De blinden, de kreupelen, de melaatsen, de doven, en de doden? En hoe meer deze gevallen waren verouderd, en hoe ongeneeslijker deze waren, des te meer werd de kracht en de heerlijkheid van Jezus openbaar door hen uit deze verloren staat uit te voeren, en hun gezondheid en genezing te schenken. Is het ook in geestelijke opzicht niet zo? Wanneer ik van nature niet totaal blind ben: wanneer ik van nature niet algeheel kreupel ben: wanneer ik niet door en door melaats ben: wanneer ik niet volkomen doof ben: wanneer ik niet in alle opzichten dood ben: dan kan ik de kracht des Heeren in het wegnemen van deze kwalen niet kennen, en niet hoogschatten, zoals, wanneer ik deze kwalen ken. Maar, wanneer ik op een grondige wijze gevoelig ben voor mijn staat van verlorenheid en verdorvenheid, en wanneer ik weet, dat ik van nature een samenknoping ben van kwalen, dat ik met iedere kwaal bezet ben, dat ik niet alleen blind ben, maar ook kreupel, en niet alleen kreupel, maar ook een melaatse, en niet alleen een melaatse, maar ook doof, en niet alleen doof, maar dat ik van nature ook dood ben: dan leer ik een onschatbare waarde hechten aan iedere ademtocht, ieder onderwijzing des Heiligen Geestes, iedere blijk van de gunste Gods, en aan ieder getuigenis, dat ik één van de Zijnen ben.
6. Maar de Heere voegt er nog een woord aan toe, dat een zoet licht werpt op het geheel: “de armen wordt het Evangelie verkondigd.” Waarom zou de Heere dit onder Zijn wonderen vermelden? Lag hierin een aanwending van Zijn wonderdadige kracht? Lag hierin iets, dat overeenstemt, iets dat overeenkomst vertoont met het doen zien van de blinden, de kreupelen te doen wandelen, de melaatsen te reinigen, de doven te doen horen, en de doden op te wekken? De tijdsomstandigheden in aanmerking, genomen was dit inderdaad het geval. In die dagen werden de armen, zoals dat al te zeer het geval is in onze dagen, over het algemeen veracht. Wij zien, wat de geest van de farizeeën was, in hetgeen zij zeiden tot de blinde: ”gij zijt geheel in zonden geboren, en leert gij ons? En zij wierpen hem uit.” De armen werden meer als onbeschaaf- den beschouwd, dan als mensen.
De rijken, de edelen, de ontwikkelden – dezen werden bewonderd: maar de armen werden beschouwd als behorende tot de grote hoop, wie iedere benauwer mocht trappen. Doch, toen de Heere van leven en heerlijkheid op aarde verscheen, kwam Hij als een arme. God had bepaald de hovaardij van de menselijke grootheid aan de kaak te stellen: daartoe zond Hij Zijn eniggeboren Zoon in de wereld: om geboren te worden in een stal, met een voerbak als wieg: de Zoon te zijn van arme ouders, en om met Zijn handen te werken voor Zijn dagelijks brood. Daarom zei men: ”is deze niet de zoon des timmermans?” ”Hoe weet deze de Schriften, daar Hij ze niet geleerd heeft?” Zelfs de afkomst van Jezus, ofschoon Hij een afstammeling was van David zelf, werd verduisterd door de nederige staat, waarin Hij werd geboren. Toen Hij op de wereld kwam, waren de arme mensen Zijn gezelschap. Hij verkoos arme vissers tot Zijn discipelen, en Hij ging merendeels met de armen om. Bijgevolg was het een wonder, dat deze arme mensen oprechtelijk het Evangelie werd gepredikt. En daar het zo in strijd was met iedere toen bekende gewoonte, stond het op gelijke voet, als een bewijs van Zijn hemelse zending, evenals het opwekken van de doden, het doen zien van de blinden, het doen horen van de doven, het doen wandelen van de kreupelen, en het reinigen van de melaatsen door Hem.
Maar er is een diepere betekenis dan deze: er is een geestelijke verklaring aan deze woorden verbonden. De ’’armen”, in geestelijke zin verstaan, zijn ”de armen van geest,” de gebrokenen van hart, de verslagenen van geest, de nederigen, de bekommerden, de ontledigden, en de geoefenden, die in zichzelf niets geestelijk goeds hebben of zijn.
Welnu, aan dezulken wordt het Evangelie gepredikt. Het is juist hun armoede, die hen het Evangelie doet ontvangen, en die het Evangelie dierbaar doet zijn voor hen. Zoals de blinden licht nodig hadden, en licht verkregen: zoals de kreupelen kracht nodig hadden om te wandelen, en kracht ontvingen om te wandelen: zoals de melaatsen reiniging behoefden, en reiniging verkregen: zoals de doven het gehoor nodig hadden en dat verkregen: zoals de doden moesten worden opgewekt, en werden opgewekt: zo bereidde de geestelijke armoede van de armen van geest hen toe en deed dit hen het Evangelie ontvangen. En wat is het Evangelie? Is het Evangelie niet een verkondiging van loutere genade, van overvloeiende genade? Verklaart dit niet de goedertierenheid Gods in het zenden van Zijn eniggeboren Zoon om Zijn bloed te storten en te sterven, en om door Zijn gehoorzaamheid, bloed, en verdienste, behoudenis aan te brengen zonder geld en zonder prijs? Is niet dit het Evangelie? Niet belemmerd door voorwaarden, nóch verminkt door iets, dat het schepsel verrichten moet: maar dat vrijelijk voortstroomt, zoals de wind in het luchtruim?
De armen, tot wie het Evangelie wordt gepredikt, waarderen het: het is gepast voor hen: het is zoet en dierbaar, als het hart vernederd is. Maar als ik me verhef in godsdienstige hovaardij, als ik rust op mijn eigengerechtigheid, als ik niet ontbloot ben van alles in het schepsel, wat is het Evangelie dan voor mij? Ik heb geen hart om het te ontvangen: er is geen plaats in mijn ziel voor een Evangelie zonder geld en zonder prijs. Maar als ik wegzink in de diepte van de schepselsarmoede, als ik niets ben en heb, dan een massa zonde en schuld, dan krijgt het gezegende Evangelie, dat mijn zonden vergeeft, mijn naakte ziel bedekt, de liefde Gods uitstort, me opleidt tot alle goed, en dat me voert tot de verheuging in een drieënige God, waarde. Als zulk een zuiver, zulk een gezegend Evangelie in mijn hart en consciëntie komt, heeft mijn voorgaande armoede van geest me hiervoor niet toebereid? Heeft mijn voorgaande uiterste armoede en nooddruft hiervoor niet een weg gebaand, heeft dit het Evangelie niet gepast doen zijn voor mij, en als dit komt, doet dit het Evangelie dan niet dierbaar zijn voor mij? Wij moeten dus wegzinken in de geestelijke armoede, tot op die pijnlijke plaats om de dierbaarheid te gevoelen,, en om de zoetigheid en de zaligheid van het Evangelie der genade Gods in zich op te nemen.
Vaak kennen wij de beschouwing van het Evangelie, alvorens wij het Evangelie bevindelijk kennen. Vaak nemen wij de leerstukken der genade verstandelijk aan, alvorens wij de genade der leerstukken in onze ziel ontvangen.
Daartoe hebben wij nodig vernederd, verootmoedigd, geoefend, en ontbloot te worden van elk steunsel, opdat het Evangelie voor ons het Evangelie moge zijn: meer dan een klank, meer dan een naam, meer dan een beschouwing, meer dan een leerstuk, meer dan een stelsel, meer dan een geloofsbelijdenis, opdat het een gewaarwording, een genieting, een zegening, en een behoudenis voor de ziel moge zijn. Als God de Heilige Geest het Evangelie ’’zonder geld en zonder prijs”, predikt aan de armen van geest, aan degenen, die vernederd, ontbloot, en geoefend zijn, dan is dit waarlijk een Evangelie van blijde boodschap voor het verbroken hart van de zondaar.
7. En dan besluit de Heere Zijn boodschap aan Johannes, door het uitspreken van een zegen over een bepaalde persoon: ”en zalig is hij, die aan Mij niet zal geërgerd worden.”
Wat is de betekenis van het woord ’’geërgerd”? Het geeft te kennen gestruikeld. Dit is de betekenis van het woord in het Nieuwe Testament. Welnu, er liggen vele zaken in Jezus, waarover wij van nature struikelen. Bent u niet gestruikeld over Zijn Godheid? Werd niet uw verstand uitermate geschokt, en heeft dienaangaande niet iedere vorm van ongelovig wantrouwen uw gemoed bekropen? Dit was te struikelen. Doen de geboden van de Heere van leven en heerlijkheid niet de meeste mensen struikelen? Zijn deze hen niet te machtig, om ze te niet te doen, en een struikelblok op hun weg, waar zij niet overheen kunnen? Is Jezus in het algemeen niet een struikelblok voor de mensenkinderen? Toen God de Steen in Zion gelegd heeft, was dit niet tot twee doeleinden: om voor Zijn volk tot een fundament te zijn, en om voor Zijn vijanden tot een steen des aanstoots en een struikelblok te zijn? Dus allen, behalve Gods volk, worden aan Jezus geërgerd. Zij stoten zich aan dat struikelblok. Zijn geboden zijn te streng. Zijn juk is te zwaar. Zijn kruis drukt te veel. Zijn dierbaar Evangelie is het vleselijke gemoed onaangenaam: daarom worden alle natuurlijke mensen eraan geërgerd, en stoten zij zich hieraan. Zij beminnen het reine Evangelie niet.
Het onvoorwaardelijke Evangelie wordt niet op genoegzame wijze verlaagd tot hun vleselijk gemoed. Maar het volk des Heeren wordt door Goddelijk onderwijs door deze moeilijkheden heengebracht. Bij ogenblikken mogen zij geërgerd worden, en wel op een pijnlijke wijze, aan de oneindige Godheid van Jezus. Zij mogen eraan geërgerd worden te weten, hoe Zijn bloed van de zonde kan reinigen: wel duizend moeilijkheden mogen hun geest verwarren, maar zij zullen niet zodanig struikelen, dat ze vallen. Zij mogen wankelen en waggelen, maar zij zullen niet zodanig struikelen, dat ze algeheel vallen.
Welnu, beschouw de zegening, welke de Heere heeft uitgesproken: ’’zalig is hij, die aan Mij niet zal geërgerd worden.” Welk is het gevoelen van uw hart jegens Jezus? Wat is de ernstige begeerte uwer ziel? Dat Hij zou komen en woning zou maken in uw hart? Dat Hij uw ziel zou bezoeken met het licht Zijns aanschijns? Dat Hij Zijn bloed zou sprengen op uw consciëntie? Dat Hij erg nabij zou zijn, Zichzelf erg dierbaar en erg kostelijk zou doen zijn? Acht u een woord van Zijn lippen wel duizend werelden waard? Een toelaching van Zijn gunst meer waard dan duizenden van goud en zilver? Dan bent u gezegend. U stoot zich niet aan de schemerende bergen van dwaling. U struikelt niet over de volmaaktheden van de Zone Gods. U ergert zich niet aan een soeverein Evangelie, een onvoorwaardelijke zaligheid. Neen, de Heere heeft uw vooroordelen genadiglijk tenietgedaan. Hij heeft uw vijandschap overwonnen, en Hij heeft u ertoe gebracht het Evangelie als een kindeke te ontvangen. ”Ja,” maar zo zullen sommigen zeggen, ”dit alles geloof ik, maar dan betwijfel en vrees ik, of de Heere Zijn werk wel in mij heeft aangevangen, of ik er wel één van Zijn huisgezin ben. Ik kan me niet in de kracht van de Waarheid verheugen, zoals ik dat zou wensen.” Maar, zegt niet de Heere: ’’zalig is hij, die aan Mijn niet zal geërgerd worden”? U bent niet geërgerd aan Jezus, en Hij is u niet tot een struikelblok.
Neen: het is juist uw klacht, dat u zich niet in Hem kunt verheugen, dat u Hem niet als dierbaar kunt gevoelen, dat u Hem niet kunt liefhebben, dat u geen vermaak in Hem kunt vinden, dat u geen zoete toelachingen van Zijn gunst kunt verkrijgen, dat u geen gezegende openbaring van Zijn liefde in uw hart kunt ontvangen. Welnu, als u geërgerd zou zijn aan een zuiver Evangelie: als u zich van de wegen der wijsheid zou afkeren: als u de voorkeur zou geven aan het koesteren van een zekere walgelijke begeerlijkheid, boven de gehoorzaamheid aan de Heere van leven en heerlijkheid: als u zou strijden tegen de soevereine genade, en tegen de Persoon, het werk, en het bloed des Lams, dan zou u onder de vloek verkeren. Maar als er in uw hart, ondanks twijfel en vrees, ondanks wantrouwen en bekommernis, een vurige begeerte moge liggen, om de Heere des Levens te kennen, en om uw ziel volkomen uit te storten in Zijn boezem: als dit gevoel in uw binnenste overheerst, dat niemand dan Christus, Die in uw hart geopenbaard is, u goed kan doen, en dat u liever een dierbare Jezus in uw ziel zou willen hebben, dan duizenden van goud en zilver, dan bent u gezegend, want u wordt niet geërgerd aan Christus. U moge in uzelf aan vele dingen geërgerd worden, maar Hij is voor u, bij ogenblikken, Die de banier draagt boven tienduizend, en Die gans begeerlijk is. En hij, die niet aan Hem wordt geërgerd, maar in staat wordt gesteld Hem aan te nemen als de Christus Gods, op Hem te betrouwen, in Hem te geloven, en bij ogenblikken te gevoelen, dat Hij dierbaar is – hij valt onder ”de zegen des HEEREN, die rijk maakt: en Hij voegt er geen smart bij.” Amen.
Preached at Zoar Chapel, Great Alie Street, London, on Lord’s Day Evening, August 3, 1845
“Jesus answered and said unto them, Go, and shew John again those things which ye do hear and see: the blind receive their sight, and the lame walk, the lepers are cleansed, and the deaf hear, the dead are raised up, and the poor have the gospel preached to them. And blessed is he whosoever shall not be offended in me.” — Matt. 11:4-6
A question has been raised, whether in sending this message to the Lord Jesus, John the Baptist wished to satisfy his own mind, or the minds of his disciples. Some have thought that John the Baptist could never have entertained any suspicion in his mind whether Jesus was the Messiah. And thus to vindicate John’s honour, they have supposed it was the unbelief of his disciples that John wishes to remove. I do not profess to have a decided opinion upon the matter; but I cannot see why John, considering the circumstances in which he was placed, might not have had suspicions working in his bosom. Was he not a man like ourselves? Did he not carry in his bosom the same unbelieving and infidel heart that we are possessed of? And considering his circumstances, that he was shut up in prison, that the Lord did not appear to release him, might not a suspicion of this nature have crossed his breast — Am I the Forerunner of the Messiah, and will he not come to release me out of this dungeon? I do not see that it impairs the character of John to allow he had these suspicions, these doubtful thoughts in his mind, knowing what unbelieving hearts we all possess.
But, whether it was to satisfy the mind of John, or whether it was to satisfy the minds of John’s disciples, the answer of the Lord was, “Go, and shew John again those things which ye do hear and see.” It appears from a parallel passage, Lu 7:21 that the Lord wrought several miracles before their eyes: “In that same hour he cured many of their infirmities and plagues, and of evil spirits; and unto many that were blind he gave sight.” Thus, he could appeal to their own senses, and say, “Go, and shew John again those things which ye do hear and see.” Does he doubt my mission? Does any suspicion cross his bosom whether I am the Son of God? Tell him what ye have seen, what ye have heard, that these things may support his wavering faith, that they may strengthen his faltering feet. Tell him the miracles which you have seen performed by my hands, “the blind receive their sight, and the lame walk, the lepers are cleansed, and the deaf hear, the dead are raised up, and the poor have the gospel preached to them;” and then, as an intimation adapted to the wavering faith of John the Baptist, or of his disciples, he adds, “and blessed is he, whosoever shall not be offended in me.”
The miracles of our Lord were not merely testimonies of his mission from God, not merely manifest evidences of his almighty power, not merely temporal blessings to the objects of those miracles; but they had also a spiritual bearing; they were typical and figurative of spiritual blessings communicated from the same gracious hands. And in this way I shall this evening, with God’s blessing, consider the words. I shall not speak of the miracles here spoken of as miracles wrought upon the body, but as miracles wrought upon the soul.
Miracles wrought on the body have, for the most part, ceased. The Lord of life and glory is now at the right hand of the Father in majesty and power, and has ceased, as once upon earth, to drive away sickness by a word or a touch: but he puts forth that power in men’s souls that he once put forth in men’s bodies. So that though miracles are changed as to their character, yet miracles have not ceased as to their existence. We behold indeed no natural miracles now; we see no blind Bartimeus restored to sight; we view no dead Lazarus come out of the tomb. But wherever a work of grace is begun and carried on in the soul, there are blind eyes opened, there are the lame made to walk, there are the deaf made to hear, there the leper is cleansed, the dead raised up, and to the poor the gospel is preached.
I shall therefore, with God’s blessing, take up the words as they lie before me in this spiritual sense, endeavouring to trace out one by one the character first; and then, the miracle wrought upon that character.
I.- “The blind receive their sight.” This is by the putting forth of the power of God in their souls. For in what state and condition are we by nature? Are we not blind to our state as sinners before God? blind to the spirituality and condemning power of the law? blind to the majesty, greatness, holiness, and purity of God above? blind to the beauty and preciousness of Immanuel? blind to the personality and operations of God the Spirit? And is not this blindness a feature that universally preveils? Are we not, in a spiritual sense, born blind? Do we not grow up in that blindness? And can any natural power remove it? Can any light in the judgment, can any doctrines received in the mind, can any profession of religion, can anything that nature has done or can do, remove that blindness? It may be increased, and it is increased, when darkness is put for light, and light is put for darkness; but it cannot be removed by any power of man in himself, or for others. It is the special work, the grand prerogative of the only-begotten Son of God, to remove this blindness by communicating spiritual eyesight. And this is done in a moment. We may not indeed be able to trace out the very moment that quickening grace visited our souls, though we shall, for the most part, be acquainted with the period within certain limits. But it was done in a moment of time; there was an instant, though we may not be enabled to recollect it, when divine light was brought into our dark minds, and the blind received sight.
But how do the blind know that they have received sight? The way of the operation of the Spirit of God is hidden from us. This is the Lord’s own testimony, “The wind bloweth where it listeth, and thou hearest the sound thereof, but canst not tell whence it cometh, and whither it goeth; so is every one that is born of the Spirit” Joh 3:8 “As thou knowest not what is the way of the Spirit, nor how the bones do grow in the womb of her that is with child: even so thou knowest not the works of God who maketh all” Ec 11:5 The way, therefore, of the Spirit’s operation is to us unknown. But we begin to know that we see, by having objects presented to our mind, and by having an internal perception of those objects. Our natural eye sees everything but itself. A child when it begins, what is called, to take notice, that is, to observe and understand objects, does not reason, perhaps lives and dies without ever reasoning, as to the process whereby it sees. But when objects are presented to the eye, there is a perception of those objects, and a feeling connected with them. So it is spiritually. A child of God cannot understand how. or why it is. but he knows that “whereas he was blind, now he sees:” that there is in his soul an inward perception: and that this inward perception is attended with certain sensations, to which sensations he was a stranger in times past.
1. For instance. He sees that there is a God above, the holy, invisible, and eternal Jehovah, who looks into the secret chambers of his soul, whose penetrating eye searches through every veil, and pierces into the depths of that heart that is hidden from all eyes but that of a heart-searching God. This is what a man never sees by nature; this is the special work and act of faith; for by faith we endure, “as seeing him who is invisible.”
2. But again. Whenever the blind receive sight, they see the purity and spirituality of God’s character. Before the blind receive sight, they think that God is such a one as themselves; they have no idea of, no internal acquaintance with, the infinite purity, holiness, and spirituality of Jehovah. They therefore never bow down before him; there is no trembling of heart at his great name, no bringing down of proud imaginations at his footstool, no inward shrinking into self before the loftiness of the Most High, no perception of his glory, no yielding up of the heart in subjection, no adoration nor admiration of his eternal Majesty. But wherever spiritual eye-sight is given, and the purity and holiness of Jehovah are made known to the heart, there will be, as we find all through the scripture, self-abasement. “I have heard of thee by the hearing of the ear; but now mine eye seeth thee; wherefore I abhor myself, and repent in dust and ashes” Job 42:5,6 “Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of Hosts” Isa 6:5 The purity, holiness, and spirituality of God’s character, produced in the saints of old this prostration of soul before him.
The Lord God Almighty reveals in the soul these perfections to drive it from a broken covenant: he makes known his purity, spirituality, and holiness to bring guilt upon the soul, drive it out of every lying refuge, and beat out of its grasp every hope but that which he himself implants. I cannot define — who can? — how much we shall know of God’s purity, how much our hearts shall be broken within us by a sense of his majesty, what sensations of inward reverence, what feelings of guilt, fear and condemnation shall be produced by his holy law. But I am sure of this — if they do not beat us out of every false refuge, if they do not strip us of every natural hope, if they do not remove from under our souls every creature prop, they have not done their work yet. And why God displays his terrible majesty, why he sets our secret sins before our eyes, why he lays them with weight and power upon our conscience, and why he searches the very bottom of our hearts — why is all this preparation, but to bring us near the Son of his love, to draw us to the bosom of the Lord of life and glory, and make him dear and precious to our souls?
3. In due time, therefore, the blind receive sight to see the Person, blood, righteousness, glory, and beauty of Immanuel. “But we see Jesus.” Did your eyes ever see him? Do look into conscience — did your eyes ever see Jesus? I do not mean your natural, your bodily eyes; but the eye of faith, the eye of the soul. I will tell you what you have felt, if you ever saw Jesus. Your heart was softened and melted, your affections drawn heavenward, your soul penetrated with thankfullness and praise, your conscience sprinkled with atoning blood, your mind lifted up above all earthly things to dwell and centre in the bosom of the blessed Immanuel. Do you think, then, you have seen Jesus by the eye of faith? Then you have seen the perfection of beauty, the consummation of pure loveliness; you have seen the image of the invisible God; you have seen all the perfections and glorious character of the Godhead shining forth in him that was nailed to Calvary’s tree. I am sure such a sight as that must melt the most obdurate heart, and draw tears from the most flinty eyes; such a sight by faith of the beauty and glory of the only-begotten Son of God must kindle the warmest, holiest stream of tender affection. It might not have lasted long. These feelings are often very transitory. The world, sin, temptation, and unbelief soon work: infidelity soon assails all: the things of time and sense soon draw aside: but whilst it lasted, such, in a greater or less degree, were the sensations produced. Now, if you have ever seen Jesus by the eye of faith, and ever had a tender affection going out toward him, you will see him in glory. But you will never see him in glory, if you have not seen him in grace; you will never see him eye to eye in the open vision of eternal bliss, unless you have seen him now upon earth by the faith of God’s elect in your heart.
But we must not tarry over this portion; we must go on to consider the other parts of the text.
II.- “The lame walk.” By the word “lame” here we are to understand, not one who is generally understood by the expression, that is, one who has, in a measure, the use of his limbs; for if so, it would not be applicable. The lame often do walk, though feebly. The word “lame” rather means a cripple — one unable to move his limbs — unable, however feebly, to use any motion whatever of the body. Now, does not this set forth the state and condition of Adam’s fallen progeny? and of the elect as springing from the loins of this sinful parent? Has not Adam’s fall crippled every faculty of our soul? Has it not blinded our eyes? Has it not withered our arms? Has it not maimed our legs? Has it not dried up our hearts? Has it not affected our memory, our understanding, and our imagination? In a word, has it not so crippled every faculty of our souls, that they are altogether dead Godward?
Now, when the Spirit begins a work of grace upon the heart, God’s people are made sensible that they are in a crippled state. Not merely lame, for that might imply that they could shamble a little forward, that they could get hold of a crutch or a strong staff, and by that means manage to walk in the strait and narrow road; but that they are more than lame, that they have lost more than the use of one limb, that they are crippled, paralytic, bedridden, unable to lift up a leg or a finger. And this is what exercises and tries many of God’s people. We know the fall in theory better than we do in practice. We know the fall in our head better than we know it in our heart. We say that man is dead in sin, that his faculties are all crippled, that he is utterly helpless in the things of God. This is our creed. But when we come to carry this out, we are exercised, perplexed, troubled, often distressed, because our creed is so true. We believe with our judgment perfectly, that we are altogether crippled; but when we begin to feel how unable we are to move forward, and how thoroughly we are what we say we are: when the light in our judgments descends into our heart to become life there, how it shackles the mind! Crippled in prayer, so as to be unable to pour forth the heart; crippled in reading, so as scarcely to understand, or feel a single portion of scripture: crippled in hearing, crippled in speaking, crippled in thinking, crippled in acting; all blighted, all withered, all torpid, all unable to move forward. When a feeling of our helplessness thus lies upon our conscience, how deep it cuts! But the promise is — and there is a sweet fulfilment of it sometimes — that “the lame walk.” How? In their own strength? No; not in their own strength. In the strength of the Lord. We read, “they shall walk up and down in the name of the Lord;” that is, in the strength of the Lord. “My strength,” said Christ to Paul, “is made perfect in weakness.” “From me,” says the Lord to his church, “is thy strength found.”
Sometimes, then, the Lord enables the soul to walk on in his paths. The crippled state is for a time removed. Prayer is sweet — the word of God is precious — the heart is enlarged — the soul is enabled to move cheerfully on in God’s ways (“I will run the way of thy commandments, when thou shalt enlarge my heart;”) — religion and the things of God are no longer a burden — the heart and conscience, the memory and feelings are no longer paralysed and crippled; but sweet life is poured into the soul — the vigourous sap that flows out of the stem penetrates and reaches to the remotest twig in the branch. And as the mighty sap penetrates through every branch, and as the life-blood from the Head pervades every limb of the body, there is power to walk cheerfully in the Lord’s ordinances, to walk in sweet communion with a Three-one God; to walk in light, life, and liberty, in the enjoyment of gospel means, and in the shinings of God’s uplifted countenance. When this is fulfilled, when we leave our bed where we have lain, perhaps, bedridden for months; when the limbs are supernaturally strengthened, and we move cheerfully forward; when the Lord himself lays the everlasting arms underneath; — then, like the cripple at the beautiful gate of the temple when his ankle-bones received strength, there is a leaping, praising, and blessing the Lord. Have you not felt this? You are not always crippled and lame, if you are child of God. It may be your experience, say, nine times out of ten: but the tenth time, is there not some feeling in your heart, some life in your soul, some sweet enlargement, some heavenly love, some divine sensations? This is walking: and wherever this is felt in the heart, there is a fulfilment of the miracle, that “the lame walk.”
III.- But we go on to another case — a more desperate case than any that we have already handled. We have looked at the blind, and O how pitiful their state seems to be! We have viewed the crippled, and how helpless their condition appears! But what do you think of a man, not merely blind, not merely lame, but also leprous? — “ from the sole of the foot even unto the head, there is no soundness in it: but wounds and bruises, and putrifying sores?” Leprosy was a natural disease, but it was also figurative of something spiritual. The leprosy of the body was a significant type of the leprosy of the soul. If you remember, there were no means to be used in the Old Testament to cure leprosy. God himself reserved its cure in his own hands. But when the leper was cured, there were certain ceremonies to be performed, as we find in the fourteenth chapter of Leviticus. The leprosy, however, was a figurative disease — figurative of the deep-seated disease of the soul. Now, I believe in my conscience, that every child of God will, sooner or later, feel himself to be a leper. He will have the upper lip covered, he will dwell alone, and will cry, Unclean, unclean. He will feel himself, sooner or later, to be a leprous wretch. He will feel the sores of sin, not merely externally, but internally. He will have the quick, raw flesh, and every symptom in his soul corresponding to the symptoms of the leprosy in the body.
The Lord of life and glory, when he was upon earth, shewed forth his almighty power in cleansing lepers. We read of several instances. We read of one who came and knelt before him, saying, “Lord, if thou wilt, thou canst make me clean.” And we read of his cleansing ten lepers at once, though one only, and he a Samaritan, returned to give him thanks. Now, this was typical and figurative of the cleansing power of the Lord of life and glory in the soul. Am I a leper spiritually? I can no more cure myself of my leprosy, than the leper could naturally. Was leprosy a disorder that kept spreading, deepening, and increasing, till, unless God cured it. it brought its victim to a premature death? So spiritually. If I live and die with the leprosy of sin uncleansed, where God is, I cannot come. The leper must be cleansed—cleansed, not merely by the shedding of atoning blood upon the cross, which is the actual cleansing of him from filth and guilt in the sight of God: but he must be cleansed also by the application of that atoning blood to his soul, by having his heart sprinkled from an evil conscience, and thus enjoying a testimony of the everlasting favour of God.
Now, when a man is convinced in his soul that he is a leper, to whom can he go for cleansing, but to the Lord of life and glory? We may try a thousand remedies: they will all prove insufficient: but “the blood of Jesus Christ, which cleanseth from all sin,” has never proved — no, not in one case—insufficient. Do not some of you think, sometimes, your wound incurable — your heart so hard, that it seems nothing can soften it — the disease of sin in you so desperate, that it seems at times to you utterly impossible you can be anything else but a sinner? Now, the deeper we sink into a spiritual knowledge of our leprosy before God, the more do we seek after, the more do we cleave unto, the more do we value, and in due time, the more do we prize that balmy blood which cleanseth from all sin. What else can take out the stains from so deeply-dyed a soul? What else can present it pure before the eyes of infinite Purity? What else can pluck a sinner out of the depths of the fall, and make him whiter than an angel of light before the throne of the Most High? The blood of the Lamb of God revealed in the heart, applied to the soul, and sprinkled upon the conscience, takes out the deepest stain of guilt. Whatever our sin has been (except the unpardonable one, which cannot be committed by a child of God), however deeply ingrained our iniquity is — if it be of the most awful nature, the blackest dye — the blood of Jesus, applied to our soul, will take it all away, and purge the conscience from guilt, filth, and dead works to serve the living God.
IV.- “The deaf hear.” Who are the deaf? Are they not spiritually and figuratively those who, in a state of nature, have no ears to hear the voice of God, and live? Yes: by nature we are all deaf—deaf to warnings, deaf to condemnations, deaf to threatenings, deaf to precepts, deaf to promises, like the deaf adder, that stoppeth her ears, and will not hear the voice of the charmer, charm he never so wisely. Who can describe the deafness of man by nature to every warning, every threatening, every portion of God’s word? It is indeed an awful part of the fall. But when the Lord the Spirit begins a work of grace upon the heart, he circumcises the ear. He thus opens it to receive instruction. He gives a new faculty to the soul, whereby the truth of God is received as from the mouth of God. Has not this been the case with some of you? When you heard the law, in times past, its threatenings rolled over your heads, like the thunder, without making any impression; when you heard of the love, blood, and sufferings of Jesus, there was no softening, melting, humbling of your soul. Were you not deaf, utterly deaf? Had you any one divine sensation in your soul? any one tender feeling? any breaking down of spirit? Not one.
But when God the Spirit mercifully removes this deafness to all the truth of God — then the deaf begin to hear. This is one of the first marks of life in the soul. They hear the threatenings of God’s law, and every threatening reverberates in thunders in their hearts. They hear, and they believe what they hear, that he will bring the wicked to judgment; that there is appointed a day to judge the world; and that those who live and die in their sins will be swallowed up in an awful gulf of misery. When the Lord the Spirit opens their ears, they hear the voice of the Son of God; for he says, “My sheep hear my voice;” and again, “The hour cometh, and now is, when the dead shall hear the voice of the Son of God, and they that hear shall live.” They hear the “still, small voice” whispering in their souls. They hear the feeblest intimation of his mercy and grace. They hear what he says in his precepts, and obey. They hear what he says in his promises, and hope. They hear what he says in his invitations, and believe. They hear the voice of the Lord, which “shaketh the wilderness; the Lord shaketh the wilderness of Kadesh. The voice of the Lord maketh the hinds to calve, and discovereth the forests; and in his temple doth every one speak of his glory.” This voice of majesty and mercy sounds through every chamber of the heart, and penetrates with almighty power, still and gentle though it is, into the most secret recesses of the conscience.
In hearing the word, have you not sometimes heard things that broke your heart all to pieces? Have you not sometimes had your sins turned up to view, and cutting convictions produced? Have you not sometimes had your evidences brightened, your hope encouraged, your affections drawn out, your path cleared up, and your souls graciously comforted and strengthened? If so, a miracle has been wrought in your heart. The Son of God, sitting at the right hand of the Father, has as much, by divine power, opened your ears spiritually (or you could not hear), as ever, in the days of his flesh, he opened the ears of the deaf naturally. O what a mercy it is to have the hearing ear, and the believing heart! Not setting ourselves against the majesty of the Most High: not rushing on the thick bosses of his buckler — but to be broken down and humbled; to kiss the Son lest he be angry, to touch the hem of his garment, and to hear, or to long to hear him speaking in soft whispers to the heart, “Fear not; thou art mine.”
V.- “The dead are raised up.” The “dead” are those who by nature are dead in sin. These dead are raised up when life from God visits their souls. They are raised up to faith in Jesus — raised up to hope in his name — raised up to a sense of his dying love to their souls—raised up from doubt and fear — raised up from the depths of despondency, to look unto him and be saved. What a mercy it is that the Lord of life and glory still puts forth the same power in the hearts of his people, that he once put forth in their bodies, and that he raises them up from their state of death and deadness! Do we not often feel so dead, as though we had not a particle of the grace of God? So dead, that it seems scarcely possible to have a sensation of spiritual life again? So dead, that we almost fear whether the power of God was ever felt in our hearts? Now, the Lord raises up life and feeling in our souls, by putting forth the same power that called Lazarus out of the tomb. And every lifting up of the heart towards him—every panting desire to know him, and the power of his resurrection — every breathing of tender affection — every sigh, cry, and groan — yea, every feeling, however short, however transient, Godward — is a proof that the Lord of life and glory is still putting forth his power in the hearts of his people.
Now, just in proportion as we know and deeply feel our state by nature, shall we experience and value these spiritual miracles. In the days of the Lord’s flesh, who valued him? and who wanted miracles to be shewed forth? Was it not the characters whom he shewed to the disciples of John? the blind, the lame, the leper, the deaf, and the dead? And the more inveterate and the more irremediable these cases were, the more the power and the glory of Jesus were shewn in bringing them out of this forlorn state, and giving them health and cure. Is it not so spiritually? If I am not by nature totally blind—if I am not by nature thoroughly crippled—if I am not a leper to the very core — if I am not completely deaf — if I am not altogether dead—I cannot know, I cannot value when known, the power of the Lord in removing these diseases. But if I am deeply sensible of my lost and ruined condition, and know that I am by nature a complication of maladies — that every disease meets in me — that I am not only blind, but also lame — and not only lame, but also a leper — and not only a leper, but also deaf — and not only deaf, but also by nature dead: then I learn to put an inestimable value upon every breath of life, every teaching of the Holy Ghost, every mark of God’s favour, and every testimony that I am one of his.
VI. — But the Lord adds another word, which throws a sweet light upon the whole — “The poor have the gospel preached to them.” Why should the Lord mention this among his miracles? Was there any putting forth of miraculous power in this? Was there anything resembling, anything analogous to, giving sight to the blind, strength to the lame, cure to the leprous, hearing to the deaf, and life to the dead? There was, considering the circumstances of the times. The poor, in those days, as is too much the case in our own, were generally despised. We see what the spirit of the Pharisees was, in what they said to the blind man — “Thou wast altogether born in sins, and dost thou teach us? And they cast him out.” The poor were looked upon more as brutes than men. The rich, the noble, the educated — these were admired; but the poor were looked upon as the common herd whom any oppressor might trample under foot.
But when the Lord of life and glory appeared upon earth, he came as a poor man. God was determined to stain the pride of human greatness: he therefore sends his only-begotten Son into the world, to be born in a stable, and cradled in a manger: to be the son of poor parents, and to work with his hands for his daily bread. Therefore they said, “Is not this the carpenter’s son?…. How knoweth this man letters, having never learned?” The very parentage of Jesus. though it was from David himself, was obscured by the low condition in which he was born. When he came into the world, poor men were his companions. He chose poor fishermen to be his disciples, and he associated for the most part with the poor. It was therefore a miracle that these poor people naturally should have the gospel preached to them. And being so contrary to every practice then known, it stood on the same footing, as a proof of his heavenly mission, as his raising up the dead, giving eyes to the blind, ears to the deaf, feet to the lame, and cleansing the lepers.
But there is a deeper meaning than that; there is a spiritual interpretation connected with the words. The “poor,” understood spiritually, are the “poor in spirit,” the broken in heart, the contrite, the lowly, the troubled, the emptied, and the exercised, who are nothing, and have nothing in themselves spiritually good.
Now to these the gospel is preached. It is their very poverty which makes the gospel received by them, and makes the gospel precious to them. As the blind needed eye-sight, and received eye-sight — as the lame and crippled needed power to walk, and received power to walk—as the leper needed cleansing, and received cleansing — as the deaf needed hearing, and received hearing — as the dead needed raising up, and were raised up: so the spiritual poverty of the poor in spirit prepared them for, and made them receive the gospel.
And what is the gospel? Is not the gospel a proclamation of pure mercy, of superabounding grace? Does it not declare the lovingkindness of God in sending his only-begotten Son to bleed and die, and, by his obedience, blood, and merit, to bring in a salvation without money and without price? Is not this the gospel? Not clogged by conditions, nor crippled by anything that the creature has to perform; but flowing freely forth as the air in the skies? The poor to whom the gospel is preached, value it; it is suitable to them; it is sweet and precious when the heart is brought down. But if I stand up in religious pride, if I rest upon my own righteousness, if I am not stripped of everything in the creature, what is the gospel to me? I have no heart to receive it; there is no place in my soul for a gospel without money and without price. But when I sink into the depth of creature poverty, when I am nothing and have nothing but a mass of sin and guilt — then the blessed gospel, pardoning my sins, covering my naked soul, shedding abroad the love of God, guiding me into everything good, and leading me up into enjoyment with a Three-one God, becomes prized. When such a pure, such a blessed gospel comes into my heart and conscience, has not my previous poverty of spirit prepared me for it? Has not my previous beggary and necessity made a way for it, made it suitable to me, and when it comes, makes it precious to me? We must, then, sink into poverty of spirit, that painful place, in order to feel the preciousness, and drink into the sweetness and blessedness of the gospel of the grace of God.
We often know the theory of the gospel before we know the experience of the gospel. We often receive the doctrines of grace into our judgment before we receive the grace of the doctrines into our soul. We therefore need to be brought down, humbled, exercised, stripped of every prop, that the gospel may be to us the gospel — more than a sound, more than a name, more than a theory, more than a doctrine, more than a system, more than a creed — that it may be soul sensation, soul enjoyment, soul blessing, and soul salvation. When the Lord the Spirit preaches the gospel, “without money and without price,” to the poor in spirit, the humbled, stripped, and exercised—it is a gospel of glad tidings indeed to the sinner’s broken heart.
VII. — And then the Lord closes his message to John, by pronouncing a blessing upon a certain character, “Blessed is he whosoever shall no! be offended in me.” What is the meaning of the word “offended?” It signifies stumbled. This is the meaning of the word in the New Testament.
Now there are many things in Jesus that stumble us by nature. Have you not been stumbled by his Godhead? Has not your reason been shaken to the very centre, and has not every sort of infidel suspicion crept over your mind concerning it? This was stumbling. Do not the precepts of the Lord of life and glory stumble most men? are they not too high for them to cross, and a stumbling-block in their path that they cannot get over? Is not Jesus generally a stumbling-block to the sons of men? When God laid the stone in Zion, was it not for two purposes—to be for his people a foundation, and to be for his enemies a stone of offence and a stumbling-block? All. then, but God’s people are offended in Jesus. They stumble upon that stumbling-stone. His precepts are too rigid — his yoke too heavy — his cross too burdensome. His precious gospel is distasteful to the carnal mind; therefore all natural men are offended, and stumbled. They like not the pure gospel. The unconditional gospel is not lowered sufficiently to their carnal heart. But the Lord’s people are, by divine teaching, brought through these difficulties. They may be stumbled, and that painfully, at times, at the infinite Godhead of Jesus. They may be stumbled to know how his blood can cleanse from sin; a thousand difficulties may perplex their mind: but they will not stumble so as to fall. They may totter and stagger, but not stumble so as to fall entirely.
Now, do look at the blessing that the Lord has pronounced — “Blessed is he, whosoever shall not be offended in me.” Mt 11:6 What is the feeling of your heart toward Jesus? What is the solemn desire of your soul? that he would come and make your heart his abode? that he would visit your soul with the light of his countenance? that he would sprinkle his blood upon your conscience? that he would make himself very near, very dear, and very precious? Do you count one word from his lips worth a thousand worlds? a smile of his countenance worth thousands of gold and silver? Then you are blessed. You are not stumbling upon the dark mountains of error. You are not stumbling at the perfections of the Son of God. You are not offended at a free gospel, an unconditional salvation. No; the Lord in mercy has slaughtered your prejudices, subdued your enmity, and brought you to receive the gospel as a little child.
Well, but some may say, I believe all this; but then, I have doubts and fears whether the Lord has begun his work in me, whether I am one of his family. I cannot enjoy the power of truth as I would wish. But, does not the Lord say, “Blessed is he, whosoever shall not be offended in me?” You are not offended and stumbled at Jesus. No: your very lamentation is, that you cannot enjoy him, cannot feel him precious, cannot love him, cannot delight in him, cannot have sweet smiles from his countenance, cannot have a blessed revelation of his love in your heart. Now, if you were offended by a pure gospel; if you turned your back upon wisdom’s ways: if you preferred the indulgence of some vile lust to obedience to the Lord of life and glory: if you were fighting against sovereign grace, and against the Person. work, and blood of the Lamb, you would be under the curse. But if there be in your heart, in spite of doubts and fears, in spite of suspicions and apprehensions, an earnest desire to know the Lord of life, and to breathe out all your soul into his bosom; if this be the reigning feeling within — that none but Christ revealed in your heart can do you good, and you would sooner have a precious Jesus in your soul than thousands of gold and silver: — you are blessed, for you are not offended in Christ. You may be offended at many things in yourself, but he is to you, at times, the chiefest among ten thousand, and the altogether lovely. And he that is not offended in him, but is enabled to receive him as the Christ of God, to look to him, to believe in him, and at times to feel him precious — he comes under the blessing which “maketh rich, and he addeth no sorrow with it”.