11 maart

En dat mij Uw goedertierenheden overkomen, o Heere. Uw heil naar Uw toezegging; opdat ik mijn smader wat heb te antwoorden; want ik vertrouw op Uw Woord.
Psalm 119:41, 42

Een levende ziel wenst een antwoord te geven aan hem die hem smaadt. Maar dit kan hij van zichzelf niet doen, want hij heeft niet één woord ter zelfverdediging. Dit is volkomen uitgesloten, en daarom heeft hij datgene nodig wat hem van een antwoord voorziet tegenover zijn versmaders. En wat alleen kan hem daarvan voorzien? De goedertierenheden Gods in zijn hart. „En dat Uw goedertierenheden mij overkomen, o Heere! Uw heil naar Uw toezegging. Opdat ik mijn smader wat heb te antwoorden.”

De inkomst van de goedertierenheden in de ziel en de openbaring van het heil aan het hart verschaft een antwoord aan hem die ons smaadt. Indien gij acht wilt geven op het woord „goedertierenheden”, dan ziet gij dat het een meervoudsvorm heeft, want er zijn vele goedertierenheden; maar „heil” staat in het enkelvoud, want er is maar één heil. In welk opzicht dan had de psalmist behoefte aan goedertierenheden? Alleen zoals de letter van het woord het meldt? Of zoals het staat opgetekend in het geïnspireerde Woord der waarheid?

Als dingen om erop te zien, zoals men ziet op voorwerpen die opgehangen zijn, bijvoorbeeld een schilderij, alleen daarom opdat ons oog zich daarop verlustigen zou? Neen, hij had ze nodig in zijn hart; daar moesten ze ingaan, over hem komen of hem bezoeken. Ze moesten hem ingeblazen worden, één geheel met hem worden, gelijk het hartenbloed dat in zijn aderen zou circuleren, om als het Koninkrijk Gods opgericht te zijn in zijn ziel.

En waarom had hij behoefte aan inwendige goedertierenheden? Omdat hij inwendige versmaders had. Waarom had hij behoefte aan goedertierenheden in zijn ziel? Omdat hij in zijn ziel veroordeeld was. Daar was het vonnis des doods geschreven; daar was het dat het vonnis van vrijspraak moest vermeld worden. Daar werd de smaad waargenomen, maar ook daar moest het antwoord aan de versmader gegeven worden.

Indien het slechts een uitwendige versmading ware, dan zou kunnen worden volstaan met een uitwendig antwoord; maar daar de beschuldiging van binnen voortgebracht was, namelijk in het hart, in de consciëntie, in het gevoel, noodzaakte dit dat het antwoord op dezelfde plaats gegeven werd. Het moest geschreven worden op dezelfde plaats, in dezelfde tafelen gegraveerd en voortgebracht met dezelfde of met veel groter kracht, zodat het een voldoend antwoord was op de beschuldigingen van hem die hem beschuldigde.

En dat mij Uw goedertierenheden overkomen, o Heere. Uw heil naar Uw toezegging; opdat ik mijn smader wat heb te antwoorden; want ik vertrouw op Uw Woord.
Psalm 119:41, 42

Een levende ziel wil graag een antwoord geven aan hem die haar smaadt. Maar dat kan zij uit zichzelf niet, want zij heeft geen enkel woord om zich te verdedigen. Dat is volkomen uitgesloten, en daarom heeft zij iets nodig wat haar een antwoord geeft tegenover haar smaders. En wat alleen kan haar dat geven? De goedertierenheden van God in het hart. „En dat Uw goedertierenheden mij overkomen, o Heere! Uw heil naar Uw toezegging. Opdat ik mijn smader wat heb te antwoorden.”

Wanneer de goedertierenheden in de ziel binnenkomen en het heil aan het hart geopenbaard wordt, geeft dat een antwoord aan hem die ons smaadt. Als u let op het woord „goedertierenheden”, dan ziet u dat het in het meervoud staat, want er zijn vele goedertierenheden; maar „heil” staat in het enkelvoud, want er is maar één heil. Op welke manier had de psalmist dan goedertierenheden nodig? Alleen zoals de letter van het woord ze vermeldt? Of zoals ze opgetekend staan in het geïnspireerde Woord der waarheid?

Als dingen om naar te kijken, zoals men kijkt naar iets wat aan de muur hangt, bijvoorbeeld een schilderij, alleen opdat ons oog zich eraan zou verlustigen? Nee, hij had ze nodig in zijn hart; daar moesten ze binnengaan, over hem komen of hem bezoeken. Ze moesten hem ingeblazen worden en één geheel met hem worden, zoals het hartenbloed dat door zijn aderen stroomt, zodat ze als het Koninkrijk van God in zijn ziel opgericht zouden zijn.

En waarom had hij inwendige goedertierenheden nodig? Omdat hij inwendige smaders had. Waarom had hij goedertierenheden in zijn ziel nodig? Omdat hij in zijn ziel veroordeeld was. Daar was het doodvonnis geschreven; daar moest ook het vonnis van vrijspraak vermeld worden. Daar werd de smaad gevoeld, maar daar moest ook het antwoord aan de smader gegeven worden.

Als het slechts een uitwendige smaad was, zou een uitwendig antwoord kunnen volstaan. Maar omdat de beschuldiging van binnen was voortgebracht, namelijk in het hart, in het geweten, in het gevoel, moest het antwoord ook op diezelfde plaats gegeven worden. Het moest op dezelfde plaats geschreven worden, in dezelfde tafelen gegraveerd en voortgebracht met dezelfde of nog veel grotere kracht, zodat het een voldoende antwoord was op de beschuldigingen van hem die hem beschuldigde.

“Let Thy mercies come also unto me, O Lord, even Thy salvation, according to Thy word. So shall I have wherewith to answer him that reproacheth me: for I trust in Thy word.”
Psalm 119:41-42

A living soul wants to return an answer to the one who reproaches him. But he cannot do it of himself, for he has not a word to speak in self-justification; that is utterly cut off; and therefore he needs to have that which shall furnish him with an answer to these reproaches. And what alone can furnish him with an answer? The mercies of God in his soul. “Let Thy mercies come also unto me, O Lord, even Thy salvation, according to Thy word. So shall I have wherewith to answer him that reproacheth me: for I trust in Thy word.” The coming in of “mercies” into the soul, and the manifestation of “salvation” to the heart afford an answer to “him that reproacheth me.”

If you will observe, the word “mercies” is in the plural number, there being many mercies; but “salvation” is in the singular number, there being only one salvation. In what way, then, did the Psalmist want these mercies? Merely as standing in the letter of the Word? Only as recorded in the inspired Word of truth? As things to look at, as objects hung up, as it were, in a picture, merely for the eye to gaze upon? No; he wanted them in his heart, to “come to him,” to visit him, to be breathed into him, to be made part and parcel of him, to be the life-blood that should circulate in his veins, to be the very kingdom of God set up with power in his soul.

And why did he want internal mercies? Because he had internal reproaches. Why did he need mercies in his soul? Because condemnation was in his soul. It was there the sentence of death was written; it was there the sentence of acquittal was to be recorded. It was there that reproach was felt; it was there the answer to the reproach was to be given.

If the reproach were merely outward, the answer might be outward also; but the reproof being inward, in the heart, in the conscience, in the feelings, it was needed that the answer should be in the same place, written in the same spot, engraved in the same tablets, and brought home with the same or far greater power, so as to be a sufficient answer to the reproaches of him that reproached him.

“Y vengan a mí Tus misericordias, oh Jehová; Tu salud, conforme a Tu dicho. Y daré por respuesta a mi avergonzador, que en Tu palabra he confiado.”
Salmo 119:41-42

Un alma viviente quiere dar respuesta a quien la afrenta. Pero no puede hacerlo por sí misma, pues no tiene una sola palabra que decir en su propia justificación; eso le está cortado por completo; y por eso necesita tener aquello que le provea de una respuesta a estas afrentas. ¿Y qué es lo único que puede proveerle de una respuesta? Las misericordias de Dios en su alma. “Y vengan a mí Tus misericordias, oh Jehová; Tu salud, conforme a Tu dicho. Y daré por respuesta a mi avergonzador, que en Tu palabra he confiado.” La entrada de las “misericordias” en el alma y la manifestación de la “salud” al corazón proporcionan una respuesta a “mi avergonzador”.

Si usted observa, la palabra “misericordias” está en plural, pues hay muchas misericordias; pero “salud” está en singular, pues solo hay una salvación. ¿De qué manera, pues, quería el salmista estas misericordias? ¿Meramente como están en la letra de la Palabra? ¿Solo como registradas en la inspirada Palabra de verdad? ¿Como cosas para mirar, como objetos colgados, por así decirlo, en un cuadro, solo para que el ojo los contemple? No; las quería en su corazón; quería que “vinieran a él”, que le visitaran, que le fueran infundidas, que llegaran a ser parte integrante de él, que fueran la sangre vital que circulara por sus venas, que fueran el mismo reino de Dios establecido con poder en su alma.

¿Y por qué quería misericordias interiores? Porque tenía afrentas interiores. ¿Por qué necesitaba misericordias en su alma? Porque la condenación estaba en su alma. Allí estaba escrita la sentencia de muerte; allí había de registrarse la sentencia de absolución. Allí se sentía la afrenta; allí había de darse la respuesta a la afrenta.

Si la afrenta fuera meramente exterior, la respuesta podría ser también exterior; pero siendo el reproche interior, en el corazón, en la conciencia, en los sentimientos, era necesario que la respuesta estuviera en el mismo lugar, escrita en el mismo sitio, grabada en las mismas tablas y aplicada con el mismo poder o con uno mucho mayor, para ser una respuesta suficiente a las afrentas de aquel que le afrentaba.