1 september

Maar nu zien wij nog niet, dat Hem alle dingen onderworpen zijn.
Hebreeën 2:8

Het is Gods bijzonder voorrecht, uit het kwade het goede te doen voortkomen en dat Hij uit verwarring orde schept. Indien gij vanuit een sterrenwacht zorgvuldig de bewegingen der planeten zoudt gadeslaan, zoudt gij niets anders bemerken dan de grootste disorde. Soms zouden zij schijnen voorwaarts te gaan, dan weer achterwaarts, en soms geheel stil te staan. Deze verwarde en tegenstrijdige bewegingen hebben menige astronoom verlegen doen staan, tot Sir Isaac Newton opstond en de gehele zaak in het helderste daglicht stelde; toen werd alles gezien in de schoonste harmonie en orde, waar tevoren alles enkel verwarring scheen te zijn.

Maar neem een Schriftuurlijk voorbeeld, het hoogste en grootste dat wij kunnen geven, om aan te tonen dat, waar het naar het uitwendig voorkomen enkel verwarring schijnt, daarin de grootste wijsheid en de bepalende wil regeert. Let op de kruisiging van de Heere Jezus. Kunt gij dit toneel niet zien zoals het in het Woord Gods getekend wordt? Zie het planberamend priesterdom, het woeste gepeupel, de ruwe soldaten, de wankelende Romeinse stadhouder, die bleke en verschrikte discipelen, de wenende vrouwen, en bovenal de onschuldige Lijder, met de doornenkroon op het hoofd, doorworstelende het laatste toneel van een alles overtreffend leed, waarbij de aarde beefde en de zon haar licht introk. Welk een verwarring! Welk een wanorde! Hier triomfeert de schuld en wordt de onschuld verdrukt en overwonnen.

Maar was het in waarheid zo? Was er geen wijsheid of macht van God, Die hier Zijn eeuwig besluit in vervulling bracht, en dat door de goddeloosheid des mensen als middel? Hoort Zijn eigen Goddelijk getuigenis: „Deze, door de bepaalde raad en voorkennis Gods overgegeven zijnde, hebt gij genomen en door de handen der onrechtvaardigen aan het kruis gehecht en gedood” (Hand. 2:23). De bepaalde raad en voorkennis van God, in het grote en heerlijke werk der verlossing, werd volbracht door de goddeloze handen der mensen. En indien dit zo is in de ergste van alle voorkomende gevallen, wordt dan niet dezelfde eeuwige wil ook nu uitgevoerd in voorbeelden van gelijksoortige natuur, ofschoon zij voor het ogenblik minder zichtbaar zijn?

Maar nu zien wij nog niet, dat Hem alle dingen onderworpen zijn.
Hebreeën 2:8

Het is Gods bijzondere voorrecht om uit het kwade het goede te laten voortkomen en uit verwarring orde te scheppen. Als u vanuit een sterrenwacht zorgvuldig de bewegingen van de planeten zou gadeslaan, zou u niets anders zien dan de grootste wanorde. Soms zouden zij vooruit lijken te gaan, dan weer achteruit, en soms helemaal stil te staan. Deze verwarde en tegenstrijdige bewegingen hebben menige sterrenkundige met de handen in het haar doen zitten, totdat Sir Isaac Newton opstond en de hele zaak in het helderste daglicht stelde. Toen zag men alles in de schoonste harmonie en orde, waar eerder alles enkel verwarring leek te zijn.

Maar neem een voorbeeld uit de Schrift, het hoogste en grootste dat wij kunnen geven, om te laten zien dat waar het uiterlijk enkel verwarring lijkt, daarin de grootste wijsheid en de besturende wil regeert. Let op de kruisiging van de Heere Jezus. Kunt u dat tafereel niet zien zoals het in het Woord van God getekend wordt? Zie de samenzwerende priesters, het woeste gepeupel, de ruwe soldaten, de weifelende Romeinse stadhouder, de bleke en verschrikte discipelen, de wenende vrouwen, en bovenal de onschuldige Lijder, met de doornenkroon op het hoofd, worstelend door het laatste tafereel van een alles overtreffend lijden, terwijl de aarde beefde en de zon haar licht introk. Wat een verwarring! Wat een wanorde! Hier triomfeert de schuld en wordt de onschuld verdrukt en overwonnen.

Maar was het werkelijk zo? Was er geen wijsheid of macht van God, Die hier Zijn eeuwig besluit vervulde, en dat door de goddeloosheid van de mens als middel? Hoor Zijn eigen Goddelijk getuigenis: „Deze, door de bepaalde raad en voorkennis Gods overgegeven zijnde, hebt gij genomen en door de handen der onrechtvaardigen aan het kruis gehecht en gedood” (Hand. 2:23). De bepaalde raad en voorkennis van God in het grote en heerlijke werk van de verlossing werd volbracht door de goddeloze handen van mensen. En als dat zo is in het ergste van alle denkbare gevallen, wordt dan niet dezelfde eeuwige wil ook nu uitgevoerd in gevallen van gelijke aard, ook al zijn ze op dit moment minder zichtbaar?

But now we see not yet all things put under Him.
Hebrews 2:8

It is God’s special prerogative to bring good out of evil, and order out of confusion. If you were to watch carefully from an astronomical observatory the movements of the planets, you would see them all in the greatest apparent disorder. Sometimes they would seem to move forward, sometimes backward, and sometimes not to move at all. These confused and contradictory movements sadly puzzled astronomers, until Sir Isaac Newton explained the whole; then all was seen to be the most beautiful harmony and order, where before there was the most puzzling confusion.

But take a scriptural instance, the highest and greatest that we can give, to show that where, to outward appearance, all is disorder, there the greatest wisdom and most determinate will reign. Look at the crucifixion of our blessed Lord. Can you not almost see the scene as painted in the Word of truth? See those scheming priests, that wild mob, those rough soldiers, that faltering Roman governor, the pale and terrified disciples, the weeping women, and, above all, the innocent Sufferer with the crown of thorns, and enduring that last scene of surpassing woe, which made the earth quake, and the sun withdraw his light. What confusion! What disorder! What triumphant guilt! What oppressed and vanquished innocence!

But was it really so? Was there no wisdom or power of God here accomplishing, even by the instrumentality of human wickedness, His own eternal purposes? Hear His own testimony to this point—“Him, being delivered by the determinate counsel and foreknowledge of God, you have taken, and by wicked hands have crucified and slain” (Acts 2:23). The “determinate counsel and foreknowledge of God,” in the great and glorious work of redemption, was accomplished by the wicked hands of man; and if so, in this the worst and wickedest of all possible cases, is not the same eternal will also now executed in instances of a similar nature, though to us at present less visible?

Mas aún no vemos que todas las cosas Le sean sujetas.
Hebreos 2:8

Es prerrogativa especial de Dios sacar bien del mal y orden de la confusión. Si usted observara atentamente desde un observatorio astronómico los movimientos de los planetas, los vería todos en el mayor desorden aparente. A veces parecerían avanzar, a veces retroceder, y a veces no moverse en absoluto. Estos movimientos confusos y contradictorios desconcertaron mucho a los astrónomos, hasta que Sir Isaac Newton lo explicó todo; entonces se vio que todo era la más hermosa armonía y orden, donde antes había la más desconcertante confusión.

Pero tome un ejemplo de la Escritura, el más alto y el más grande que podemos dar, para mostrar que donde, en apariencia exterior, todo es desorden, allí reinan la mayor sabiduría y la voluntad más determinada. Mire la crucifixión de nuestro bendito Señor. ¿No puede casi ver la escena tal como está pintada en la Palabra de verdad? Vea a esos sacerdotes intrigantes, esa turba enfurecida, esos soldados rudos, ese vacilante gobernador romano, los discípulos pálidos y aterrados, las mujeres que lloran y, sobre todo, al inocente Sufriente con la corona de espinas, soportando aquella última escena de dolor incomparable, que hizo temblar la tierra y retirar al sol su luz. ¡Qué confusión! ¡Qué desorden! ¡Qué culpa triunfante! ¡Qué inocencia oprimida y vencida!

¿Pero era realmente así? ¿No había aquí sabiduría ni poder de Dios cumpliendo, aun por medio de la maldad humana, Sus propios propósitos eternos? Oiga Su propio testimonio sobre este punto: “A Este, entregado por determinado consejo y providencia de Dios, prendisteis y matasteis por manos de los inicuos, crucificándole” (Hechos 2:23). El “determinado consejo y providencia de Dios”, en la grande y gloriosa obra de la redención, se cumplió por las manos inicuas del hombre; y si es así en este, el peor y más perverso de todos los casos posibles, ¿no se ejecuta también ahora la misma voluntad eterna en casos de naturaleza semejante, aunque por el momento sean menos visibles para nosotros?