Korenaren

En Hij heeft u als gij dood waart in de misdaden, en voorhuid uws vleses, mede levend gemaakt met Hem, al uw misdaden u vergevende.
Kolossenzen 2:13

De opstanding van Christus was het zekere onderpand en de verdienstelijke oorzaak van de wedergeboorte van de Kerk. De hele menigte van de uitverkorenen was „samen met Christus levend gemaakt”, en samen met Hem opgewekt, dat wil zeggen: geestelijk op geheimzinnige wijze levend gemaakt, zoals zij geestelijk op geheimzinnige wijze waren opgewekt. Levend gemaakt in een geestelijke mysterieuze wedergeboorte van de ziel, en opgewekt in een geestelijke mysterieuze wedergeboorte van het lichaam. Hoe wonderlijk is het, dat iedere ziel in de tijd levend gemaakt is tot een leven met God, dat is, omdat hij op geheimzinnige wijze levend gemaakt is als een lid van Christus, toen Hij uit de doden werd opgewekt.

Beschouw de hele menigte van de uitverkorenen als dood in zonde. Beschouw hen dan één voor één in hun ontelbare menigte, door de eeuwen heen levend gemaakt. Bedenk welke kracht er is in de wedergeboorte van ieder mens. Kijk dan naar de levendmaking van het dode lichaam van Christus, zoals het was voor de opstanding en de ganse schare der uitverkorenen op geheimzinnige wijze met Hem levend werd gemaakt. Ziet u daarin niet een daad van oneindige macht, een macht die samengaat met liefde en genade?

Waar zijn de ogen van uw geloof, als u dit niet ziet? Waar is uw bewonderende liefde, als u deze daad van liefde voor de Kerk niet aanbidt, als in vereniging met haar Verbondshoofd? Was dat niet een grote daad van macht en liefde, die in één ogenblik en door één en dezelfde daad op geheimzinnige wijze miljoenen zielen levend maakte, zielen, die eeuwig zullen leven in de tegenwoordigheid van God?

Mijn God, wat is de mens dan op deez’ aarde!
De broze mens, hoe klimt hij tot die waarde,
dat Gij aan hem in zoveel gunst gedenkt
en ’s mensen zoon Uw teerste liefde schenkt!

Ps. 8:4

En Hij heeft u als gij dood waart in de misdaden, en voorhuid uws vleses, mede levend gemaakt met Hem, al uw misdaden u vergevende.
Kolossenzen 2:13

De opstanding van Christus was het zekere onderpand en de verdienstelijke oorzaak van de wedergeboorte van de Kerk. De hele menigte van de uitverkorenen werd „samen met Christus levend gemaakt” en samen met Hem opgewekt. Dat wil zeggen: zij werden op geheimzinnige wijze geestelijk levend gemaakt, zoals zij op geheimzinnige wijze geestelijk werden opgewekt. Levend gemaakt in een geestelijke, verborgen wedergeboorte van de ziel, en opgewekt in een geestelijke, verborgen wedergeboorte van het lichaam. Hoe wonderlijk is het dat iedere ziel in de tijd levend wordt gemaakt tot een leven met God, juist omdat zij op geheimzinnige wijze levend gemaakt is als een lid van Christus, toen Hij uit de doden werd opgewekt.

Beschouw de hele menigte van de uitverkorenen als dood in de zonde. Zie hen dan één voor één, in hun ontelbare menigte, door de eeuwen heen levend gemaakt worden. Bedenk welke kracht er in de wedergeboorte van ieder mens ligt. Kijk dan naar de levendmaking van het dode lichaam van Christus, zoals het vóór de opstanding was, en hoe de hele schare van de uitverkorenen op geheimzinnige wijze met Hem levend werd gemaakt. Ziet u daarin niet een daad van oneindige macht, een macht die samengaat met liefde en genade?

Waar zijn de ogen van uw geloof, als u dit niet ziet? Waar is uw bewonderende liefde, als u deze daad van liefde voor de Kerk, in vereniging met haar Verbondshoofd, niet aanbidt? Was dat niet een grote daad van macht en liefde, die in één ogenblik en door één en dezelfde daad op geheimzinnige wijze miljoenen zielen levend maakte, zielen die eeuwig zullen leven in de tegenwoordigheid van God?

Mijn God, wat is de mens dan op deez’ aarde!
De broze mens, hoe klimt hij tot die waarde,
dat Gij aan hem in zoveel gunst gedenkt
en ’s mensen zoon Uw teerste liefde schenkt!

Ps. 8:4

And you, being dead in your sins and the uncircumcision of your flesh, hath He quickened together with Him, having forgiven you all trespasses.
Colossians 2:13

Christ’s resurrection was the sure pledge and meritorious cause of the Church’s regeneration. The whole body of the elect was “quickened together with Christ,” as well as raised up together with Him; that is, mystically quickened, as they were mystically raised, quickened in a mystical regeneration of soul, as well as raised up in a mystical regeneration of body. How wonderful is this, that every soul quickened into divine life in time is so because mystically quickened as a member of Christ when He was raised from the dead.

View the whole body of the elect as dead in sin. Then view them quickened, one by one, in all their countless multitude, during the whole stretch of time. Consider the power put forth in the regeneration of each individual. Then take a view of the quickening of the dead body of Christ, as prior to the resurrection, and the whole body of the elect mystically quickened together with Him.

Do you see no act of infinite power, and power in harmony with love and grace here? Where are the eyes of your faith, if you see not this? Where your admiring love, if you do not adore this act of love to the Church, as in union with her covenant Head? Was not that a mighty act of power and love which, at one moment, and by one and the same act, mystically quickened millions of souls which shall live forever in the presence of God?

Y a vosotros, estando muertos en pecados y en la incircuncisión de vuestra carne, os vivificó juntamente con Él, perdonándoos todos los pecados.
Colosenses 2:13

La resurrección de Cristo fue la prenda segura y la causa meritoria de la regeneración de la Iglesia. Todo el cuerpo de los escogidos fue “vivificado juntamente con Cristo”, así como también resucitado juntamente con Él; es decir, místicamente vivificado, como místicamente fue resucitado: vivificado en una regeneración mística del alma, así como resucitado en una regeneración mística del cuerpo. ¡Cuán maravilloso es esto: que toda alma vivificada a la vida divina en el tiempo lo es porque fue místicamente vivificada como miembro de Cristo cuando Él resucitó de los muertos!

Contemple usted todo el cuerpo de los escogidos como muerto en el pecado. Mírelos luego vivificados, uno por uno, en toda su innumerable multitud, a lo largo de todo el curso del tiempo. Considere el poder desplegado en la regeneración de cada uno de ellos. Después contemple la vivificación del cuerpo muerto de Cristo, como previa a la resurrección, y todo el cuerpo de los escogidos místicamente vivificado juntamente con Él.

¿No ve usted aquí un acto de poder infinito, y de un poder en armonía con el amor y la gracia? ¿Dónde están los ojos de su fe, si no ve esto? ¿Dónde su amor lleno de admiración, si no adora este acto de amor hacia la Iglesia, en unión con su Cabeza del pacto? ¿No fue un acto poderoso de poder y de amor aquel que, en un solo momento y por un mismo acto, vivificó místicamente a millones de almas que vivirán para siempre en la presencia de Dios?

Want de Zoon des mensen is gekomen, om te zoeken en zalig te maken, dat verloren was.
Lukas 19:10

Jezus verlost ons van vijf dingen: de schuld van de zonde; het vuil van de zonde; de liefde voor de zonde; de macht van de zonde; het begaan van zonden. En allemaal door het evangelie: geen greintje van de wet, maar allemaal door het evangelie, het zuivere evangelie, het kostbare en eeuwige evangelie. „Want de Zoon des mensen”, niet Mozes, nee, niet Mozes, maar de „Zoon des mensen” — de liefdevolle, minzame en medelevende grote Hogepriester — „is gekomen om zalig te maken, dat verloren was.” En als Hij het niet kan, wie dan wel? Als Hij het niet heeft gedaan, wie dan wel?

Als wij ons afkeren van deze Verlosser, en deze verlossing, waarop kunnen we dan nog hopen? Er is nu hoop, maar als we ons van het evangelie afkeren naar de wet toe, van Christus naar Mozes en van verlossing door de genade naar verlossing door de werken en daden des vleses — dan wordt alle hoop afgesneden. „De Zoon des mensen is gekomen om zalig te maken, dat verloren was.” En laat de Farizeeërs tekeergaan wat ze willen; laat hen tandenknarsen vanwege de zuiverheid en zaligheid van de overvloedige genade van het evangelie: degenen die de kracht ervan hebben gevoeld en de zoetheid hebben geproefd, weten toch dat niets dan het evangelie geschikt is voor hun ziel, en dat niets dan het evangelie hen kan verlossen van alles wat ze vrezen.

Nee, sterker nog! Dit verachte evangelie zal wat betreft beoefening en een beginselvast leven en spreken in vijf minuten meer opleveren dan de wet in vijf eeuwen zou kunnen. Het zal meer heiligheid, ware heiligheid, meer gehoorzaamheid, ware gehoorzaamheid opwekken dan Mozes met al zijn donder. En daarom geeft de Heere ons het geloof om dit kostbare evangelie diep in ons op te nemen, te genieten van zijn zoetheid, en te sterven onder zijn zaligheid.

Lezen: Romeinen 10

Want de Zoon des mensen is gekomen, om te zoeken en zalig te maken, dat verloren was.
Lukas 19:10

Jezus verlost ons van vijf dingen: van de schuld van de zonde, van het vuil van de zonde, van de liefde tot de zonde, van de macht van de zonde en van het begaan van zonden. En dat allemaal door het Evangelie: geen greintje door de wet, maar allemaal door het Evangelie, het zuivere Evangelie, het kostbare en eeuwige Evangelie. „Want de Zoon des mensen”, niet Mozes, nee, niet Mozes, maar „de Zoon des mensen”, de liefdevolle, vriendelijke en meelevende grote Hogepriester, „is gekomen om zalig te maken, dat verloren was.” En als Hij het niet kan, wie dan wel? Als Hij het niet gedaan heeft, wie dan wel?

Als wij ons afkeren van deze Verlosser en van deze verlossing, waarop kunnen we dan nog hopen? Nu is er hoop. Maar als we ons van het Evangelie afkeren naar de wet, van Christus naar Mozes, en van verlossing door genade naar verlossing door de werken en daden van het vlees, dan wordt alle hoop afgesneden. „De Zoon des mensen is gekomen om zalig te maken, dat verloren was.” Laat de Farizeeërs tekeergaan zoveel ze willen; laat hen knarsetanden om de reinheid en zaligheid van de overvloedige genade van het Evangelie. Wie de kracht ervan gevoeld en de zoetheid ervan geproefd heeft, weet toch dat niets dan het Evangelie geschikt is voor zijn ziel, en dat niets dan het Evangelie hem kan verlossen van alles wat hij vreest.

Nee, sterker nog! Dit verachte Evangelie zal in vijf minuten meer opleveren aan godzalige beoefening en aan een leven en spreken naar vaste beginselen dan de wet in vijf eeuwen zou kunnen. Het zal meer heiligheid, ware heiligheid, en meer gehoorzaamheid, ware gehoorzaamheid, voortbrengen dan Mozes met al zijn donder. Daarom, moge de Heere ons het geloof geven om dit kostbare Evangelie diep in ons op te nemen, van zijn zoetheid te genieten en onder zijn zaligheid te sterven.

Lezen: Romeinen 10

For the Son of man is come to seek and to save that which was lost.
Luke 19:10

Jesus saves us from five things: from the guilt of sin, from the filth of sin, from the love of sin, from the power of sin, and from the commission of sin. And all this by the gospel: not a grain of it by the law, but all of it by the gospel, the pure gospel, the precious and everlasting gospel. “For the Son of man” — not Moses, no, not Moses, but “the Son of man,” the loving, kind and compassionate great High Priest — “is come to save that which was lost.” And if He cannot do it, who can? If He has not done it, who has?

If we turn away from this Saviour and from this salvation, what can we still hope for? Now there is hope. But if we turn from the gospel to the law, from Christ to Moses, and from salvation by grace to salvation by the works and doings of the flesh, then all hope is cut off. “The Son of man is come to save that which was lost.” Let the Pharisees rage as much as they will; let them gnash their teeth at the purity and blessedness of the abounding grace of the gospel. Whoever has felt its power and tasted its sweetness knows that nothing but the gospel suits his soul, and that nothing but the gospel can save him from all that he fears.

No, more than that! This despised gospel will produce more godly practice, and more of a life and conversation according to fixed principles, in five minutes than the law could in five centuries. It will bring forth more holiness, true holiness, and more obedience, true obedience, than Moses with all his thunder. Therefore may the Lord give us faith to take this precious gospel deep into our hearts, to enjoy its sweetness, and to die under its blessedness.

Reading: Romans 10

Porque el Hijo del hombre vino a buscar y salvar lo que se había perdido.
Lucas 19:10

Jesús nos salva de cinco cosas: de la culpa del pecado, de la inmundicia del pecado, del amor al pecado, del poder del pecado y de la comisión del pecado. Y todo esto por el evangelio: ni un grano por la ley, sino todo por el evangelio, el evangelio puro, el precioso y eterno evangelio. “Porque el Hijo del hombre” —no Moisés, no, no Moisés, sino “el Hijo del hombre”, el amoroso, bondadoso y compasivo gran Sumo Sacerdote— “vino a salvar lo que se había perdido.” Y si Él no puede hacerlo, ¿quién puede? Si Él no lo ha hecho, ¿quién lo ha hecho?

Si nos apartamos de este Salvador y de esta salvación, ¿qué podemos esperar todavía? Ahora hay esperanza. Pero si nos volvemos del evangelio a la ley, de Cristo a Moisés, y de la salvación por gracia a la salvación por las obras y los hechos de la carne, entonces toda esperanza queda cortada. “El Hijo del hombre vino a salvar lo que se había perdido.” Que los fariseos se enfurezcan cuanto quieran; que crujan los dientes ante la pureza y la bienaventuranza de la gracia abundante del evangelio. Quien ha sentido su poder y gustado su dulzura sabe que nada sino el evangelio conviene a su alma, y que nada sino el evangelio puede salvarle de todo lo que teme.

¡No, más que eso! Este evangelio despreciado producirá más práctica piadosa, y más de una vida y conducta conforme a principios firmes, en cinco minutos que la ley en cinco siglos. Producirá más santidad, santidad verdadera, y más obediencia, obediencia verdadera, que Moisés con todos sus truenos. Por eso, que el Señor nos dé fe para recibir este precioso evangelio hondo en nuestros corazones, para gozar de su dulzura, y para morir bajo su bienaventuranza.

Lectura: Romanos 10

Heere, wees ons genadig, wij hebben op U gewacht; wees hun arm alle morgen, daartoe onze behoudenis ten tijde der benauwdheid.
Jesaja 33:2

Israël heeft tijden van smart en moeite moeten doormaken. Droeve tijdelijke omstandigheden, diepe geestelijke wederwaardigheden zijn het toegewezen deel van velen, zo niet van de meesten van het volk van God. Doch wanneer zij de Heere hebben leren kennen als een Uithelper en als de enige Redder, Die ondersteunen kan in moeilijke wegen en ook daaruit verlossen kan, dan is er bij hen een diep ingegrifte overtuiging in het hart, dat Hij een Verlosser is in tijd van nood. Het is de bedoeling Gods ons uit te drijven uit alle toevlucht der leugenen, opdat wij mogen geloven in de Heere Jezus tot behouding der ziel. Dat wij het ervaren mogen, dat Hij in staat is uit de diepste nood te verlossen allen, die door Hem tot God gaan.

Ook daarom, dat wij mogen leren kennen wat de zaligheid is en deze voor onszelf mogen kennen als een Goddelijke en zekere waarheid. Ofschoon Hij nu altijd een Redder of Verlosser is, toch openbaart Hij Zich als zodanig niet als wij ons kunnen vinden in de wereldse rust, vleselijke voorspoed en in tijden van zorgeloosheid. Maar Hij openbaart Zich in tijden van droefheid en ongelegenheid, als niemand ons enig goed kan toebrengen of ons een genezende hand kan opleggen, dan de Heere alleen. Om dan tot Hem, als de gezegende Majesteit, uit te gaan en Hem daar te vinden, en alsdan gewaar te worden, dat Hij kan en in waarheid in deze omstandigheden ondersteunt en daadwerkelijk eruit redt. En dit is het, wat Hem zo overdierbaar maakt voor een gelovig hart.

En merkt hier op de uitdrukking: „Ten dage der benauwdheid”, en hoe dit insluit niet alleen elke benauwdheid, die ons tijdelijk of geestelijk kan overkomen, maar dat het klaar te kennen geeft, dat er geen tijd of omstandigheid zich kan voordoen, of de Heere kan en wil er ons uit verlossen. Hoe zoet stemt dit overeen met deze dierbare woorden en die zoete belofte: „Roep Mij aan in de dag der benauwdheid; Ik zal er u uithelpen en gij zult Mij eren.”

Heere, wees ons genadig, wij hebben op U gewacht; wees hun arm alle morgen, daartoe onze behoudenis ten tijde der benauwdheid.
Jesaja 33:2

Israël heeft tijden van smart en moeite moeten doormaken. Droeve tijdelijke omstandigheden en diepe geestelijke beproevingen zijn het toegewezen deel van velen, zo niet van de meesten, van het volk van God. Maar wanneer zij de Heere hebben leren kennen als een Helper en als de enige Redder, Die kan ondersteunen in moeilijke wegen en daar ook uit kan verlossen, dan is er bij hen de diep in het hart gegrifte overtuiging dat Hij een Verlosser is in tijd van nood. Het is Gods bedoeling ons uit te drijven uit elke toevlucht der leugen, opdat wij in de Heere Jezus mogen geloven tot behoud van de ziel. Opdat wij mogen ervaren dat Hij in staat is allen die door Hem tot God gaan, uit de diepste nood te verlossen.

Ook daarom, opdat wij mogen leren wat de zaligheid is en die voor onszelf mogen kennen als een goddelijke en zekere waarheid. Hoewel Hij altijd een Redder of Verlosser is, openbaart Hij Zich toch niet als zodanig wanneer wij ons thuis voelen in wereldse rust, vleselijke voorspoed en tijden van zorgeloosheid. Maar Hij openbaart Zich in tijden van droefheid en tegenspoed, wanneer niemand ons enig goed kan doen of ons een genezende hand kan opleggen dan de Heere alleen. Dan mogen wij tot Hem, de gezegende Majesteit, uitgaan en Hem daar vinden, en dan gewaarworden dat Hij in deze omstandigheden kan ondersteunen en dat ook werkelijk doet, en ons er daadwerkelijk uit redt. En dit is het wat Hem zo overdierbaar maakt voor een gelovig hart.

Let hier ook op de uitdrukking „ten tijde der benauwdheid”. Die omvat niet alleen elke benauwdheid die ons tijdelijk of geestelijk kan overkomen, maar maakt ook duidelijk dat er geen tijd of omstandigheid kan voorkomen waaruit de Heere ons niet kan en wil verlossen. Hoe zoet stemt dit overeen met deze dierbare woorden en die zoete belofte: „Roep Mij aan in de dag der benauwdheid; Ik zal er u uithelpen en gij zult Mij eren.”

“O Lord, be gracious unto us; we have waited for Thee: be Thou their arm every morning, our salvation also in the time of trouble.”
Isaiah 33:2

Israel has often to pass through times of sorrow and trouble. Deep temporal and deep spiritual trouble is the allotted portion of many, if not of most of the people of God. But having found that the Lord is a Savior, and the only Savior Who can support in trouble and deliver out of trouble, there is this conviction deeply implanted and firmly written upon their heart, that He is a Savior in the time of trouble. It is the purpose of God to hunt us out of all lying refuges, that we may believe in Jesus to the saving of our soul; that we may prove that He is able to save to the uttermost all who come unto God by Him; that we may learn what salvation is, and that we may know it for ourselves as a divine and blessed reality.

Thus though He is always a Savior, yet He is not experimentally a Savior in times of worldly ease, carnal prosperity, and seasons of carelessness. But in times of trouble, when none can do us any good or stretch forth a healing hand but the Lord alone, then to come to His gracious Majesty and find there and then how He can and does save in trouble and out of trouble, this is that which endears such a Savior to believing hearts.

And observe the expression, “time of trouble,” and how it includes not only every trouble which may befall us temporally or spiritually, but clearly intimates that there is not a single season or time when trouble comes that the Lord is not able and willing to save us out of it. How well this corresponds with those gracious words and that sweet promise, “Call upon Me in the day of trouble; I will deliver thee, and thou shalt glorify Me.”

“Jehová, ten misericordia de nosotros, a Ti hemos esperado: Tú, brazo de ellos en la mañana, sé también nuestra salud en tiempo de la tribulación.”
Isaías 33:2

Israel tiene que pasar a menudo por tiempos de dolor y de tribulación. Una honda tribulación temporal y una honda tribulación espiritual es la porción asignada a muchos, si no a la mayoría, del pueblo de Dios. Pero habiendo hallado que el Señor es un Salvador, y el único Salvador que puede sostener en la tribulación y librar de la tribulación, tienen esta convicción profundamente arraigada y firmemente escrita en el corazón: que Él es un Salvador en tiempo de tribulación. Es el propósito de Dios sacarnos a la fuerza de todos los refugios de mentira, para que creamos en Jesús para la salvación de nuestra alma; para que comprobemos que Él puede salvar eternamente a todos los que por Él se allegan a Dios; para que aprendamos lo que es la salvación y la conozcamos por nosotros mismos como una realidad divina y bendita.

Así, aunque Él es siempre un Salvador, no lo es, sin embargo, en la experiencia en tiempos de comodidad mundana, de prosperidad carnal y en épocas de descuido. Pero en tiempos de tribulación, cuando nadie puede hacernos ningún bien ni extender una mano sanadora sino solo el Señor, entonces acudir a Su clemente Majestad y hallar allí, en ese mismo momento, cómo Él puede salvar y salva en la tribulación y de la tribulación, eso es lo que hace tan querido a los corazones creyentes un Salvador así.

Y observe la expresión “tiempo de la tribulación”, y cómo no solo incluye toda tribulación que pueda sobrevenirnos en lo temporal o en lo espiritual, sino que da a entender claramente que no hay una sola época o tiempo en que venga la tribulación del que el Señor no pueda y no quiera salvarnos. ¡Qué bien concuerda esto con aquellas palabras de gracia y aquella dulce promesa: “E invócame en el día de la angustia: te libraré, y tú Me honrarás”!