Korenaren

Opdat wij door twee onveranderlijke dingen, in welke het onmogelijk is dat God liege, een sterke vertroosting zouden hebben, wij namelijk, die de toevlucht genomen hebben, om de voorgestelde hope vast te houden.
Hebreeën 6:18

Indien er ooit in uw levenservaring een tijd was van onvergetelijke onrust, van vrees, van schrik, van schuld, en als gij toen nauwelijks wist wat te doen, te denken of te zeggen, werd u een blik vergund op een toevlucht in de Persoon, het werk, het bloed en de gerechtigheid van de Heere het Lam. Indien gij als voortgedreven of voortgetrokken daarheen vluchttet, vriendelijk ontvangen werdt en een schuilplaats vondt tegen schuld en twijfel en vrees, dan weet gij ook zekerlijk wat het zegt, de toevlucht genomen te hebben om de voorgestelde hoop vast te houden. Zij en zij allen zijn erfgenamen der belofte, en van hoe groot belang is het dan deze dingen persoonlijk bij ervaring te kennen. Hoe kunnen wij weten of wij het leven Gods in onze ziel, de genade Gods in ons hart hebben, zo er niet zulk een toevlucht nemen en een vasthouden geweest is?

Zie dus of gij deze twee zaken in uw ziel kunt ontdekken. Ten eerste: of er ooit bij u een tijd was dat gij vreesdet en beefdet voor de toekomende toorn en gedwongen werdt een schuilplaats te zoeken om die te ontvlieden. Maar ten tweede: zo gij geen schuilplaats vondt in uzelf en zaagt dat uw bed te kort en uw dek te smal was, vluchttet gij tot Jezus als uw enige hoop? En zo er toen aan het oog uws geloofs een gezegende opening vergund werd op een schuilplaats, toebereid in de Heere het Lam, waart gij in staat Hem vast te houden in Zijn bondskarakter, en vondt gij rust en vrede in Hem? Zo gij nu deze twee trekken van het Goddelijk leven in uw ziel kunt ontdekken, zijt gij van degenen van wie onze tekst spreekt: gij hebt de toevlucht genomen om eens de in het eeuwig Evangelie voorgestelde hoop vast te houden.

Nu zal mijn ziel, nu zullen al mijn zinnen,
o God, mijn sterkt’, U hartelijk beminnen.
Mijn steenrots, burg en helper is de Heer,
mijn God, mijn rots, mijn zaligheid, mijn eer.

Ps. 18, voorzang

Opdat wij door twee onveranderlijke dingen, in welke het onmogelijk is dat God liege, een sterke vertroosting zouden hebben, wij namelijk, die de toevlucht genomen hebben, om de voorgestelde hope vast te houden.
Hebreeën 6:18

Was er ooit in uw leven een onvergetelijke tijd van onrust, van vrees, van schrik en van schuld, waarin u nauwelijks wist wat u moest doen, denken of zeggen? En werd u toen een blik gegund op een toevlucht in de Persoon, het werk, het bloed en de gerechtigheid van de Heere, het Lam? Bent u daarheen gevlucht, als voortgedreven of voortgetrokken, en werd u er vriendelijk ontvangen en vond u een schuilplaats tegen schuld, twijfel en vrees? Dan weet u ook zeker wat het betekent de toevlucht genomen te hebben om de voorgestelde hoop vast te houden. Zij, en zij allen, zijn erfgenamen van de belofte. Hoe belangrijk is het dan om deze dingen persoonlijk, uit bevinding, te kennen! Hoe kunnen wij weten of wij het leven van God in onze ziel en de genade van God in ons hart hebben, als er niet zo’n toevlucht nemen en zo’n vasthouden geweest is?

Ga dus na of u deze twee zaken in uw ziel kunt ontdekken. Ten eerste: was er ooit een tijd dat u vreesde en beefde voor de toekomende toorn, en gedwongen werd een schuilplaats te zoeken om die te ontvluchten? En ten tweede: toen u in uzelf geen schuilplaats vond en zag dat uw bed te kort en uw deken te smal was, vluchtte u toen tot Jezus als uw enige hoop? En toen er aan het oog van uw geloof een gezegende opening gegund werd naar een schuilplaats die in de Heere, het Lam, bereid is, kon u Hem toen vasthouden in Zijn verbondskarakter, en vond u rust en vrede in Hem?

Als u nu deze twee trekken van het Goddelijk leven in uw ziel kunt ontdekken, dan behoort u tot hen over wie onze tekst spreekt: u hebt de toevlucht genomen om de hoop vast te houden die eens in het eeuwige Evangelie is voorgesteld.

Nu zal mijn ziel, nu zullen al mijn zinnen,
o God, mijn sterkt’, U hartelijk beminnen.
Mijn steenrots, burg en helper is de Heer,
mijn God, mijn rots, mijn zaligheid, mijn eer.

Ps. 18, voorzang

That by two immutable things, in which it was impossible for God to lie, we might have a strong consolation, who have fled for refuge to lay hold upon the hope set before us.
Hebrews 6:18

If ever there was in your experience a season never to be forgotten of alarm, of fear, of terror, of guilt, of apprehension; and then when you scarcely knew what to do, think or say, there was a view opened up to you of a refuge in the Person and work, blood and righteousness of the Lord the Lamb; if as driven or drawn you fled to it, were kindly received, and found safe harborage from guilt and doubt and fear, then you surely know what it is to have fled for refuge to lay hold upon the hope set before you. It is these, and these only, who are heirs of promise; and therefore how important it is to have had some personal experience of these things.

How are we to know whether we possess the life of God in our soul, the grace of God in our heart, unless there has been some such fleeing and some such laying hold? Do see, then, if you can trace these two things in your breast—first, if there ever was a season with you when you feared, and trembled at the wrath to come, and were compelled to flee for refuge from it.

But, secondly, finding no refuge in self, and that all your own righteousness was a bed too short and a covering too narrow, you fled to Jesus as your only hope; and as there was a sweet opening up to the eye of your faith of a refuge provided in the Lord the Lamb, you were enabled to take hold of Him in His covenant characters and blessed relationships, and found in Him rest and peace. If, then, you can find these two features of divine life in your soul, you are one of the characters of whom our text speaks; you have fled for refuge to lay hold upon the hope set before you in the everlasting gospel.

Para que por dos cosas inmutables, en las cuales es imposible que Dios mienta, tengamos un fortísimo consuelo, los que nos acogemos a trabarnos de la esperanza propuesta.
Hebreos 6:18

Si alguna vez hubo en su experiencia una temporada inolvidable de alarma, de temor, de terror, de culpa, de aprensión; y luego, cuando apenas sabía qué hacer, pensar o decir, se le abrió una vista de un refugio en la Persona y la obra, la sangre y la justicia del Señor, el Cordero; si, empujado o atraído, huyó a él, fue recibido con bondad y halló puerto seguro frente a la culpa, la duda y el temor, entonces sin duda sabe lo que es haberse acogido a trabarse de la esperanza propuesta. Son estos, y solo estos, los herederos de la promesa; y por eso, cuán importante es haber tenido alguna experiencia personal de estas cosas.

¿Cómo hemos de saber si poseemos la vida de Dios en nuestra alma, la gracia de Dios en nuestro corazón, a menos que haya habido algún huir semejante y algún trabarse semejante? Vea, pues, si puede trazar estas dos cosas en su pecho: primero, si alguna vez hubo para usted una temporada en que temió y tembló ante la ira venidera, y se vio obligado a huir en busca de refugio frente a ella.

Pero, en segundo lugar, si, no hallando refugio en sí mismo, y viendo que toda su propia justicia era una cama demasiado angosta y una cubierta demasiado estrecha, huyó a Jesús como su única esperanza; y si, al abrirse dulcemente al ojo de su fe un refugio provisto en el Señor, el Cordero, se le concedió asirse de Él en Sus caracteres de pacto y Sus benditas relaciones, y halló en Él descanso y paz. Si, pues, puede hallar estos dos rasgos de la vida divina en su alma, usted es uno de aquellos de quienes habla nuestro texto; se ha acogido a trabarse de la esperanza propuesta en el evangelio eterno.

Genees mij, Heere! zo zal ik genezen worden; behoud mij, zo zal ik behouden worden, want Gij zijt mijn lof.
Jeremia 17:14

We lijden van nature aan de afschuwelijke ziekte van doofheid. We zijn doof voor alle vermaningen van Gods Woord, doof voor al Zijn dreigingen en straffen, doof voor al Zijn aangename beloften; nog niet alle preken ter wereld kunnen op zichzelf onze doofheid genezen. Maar het is de taak van de Heere om de dove oren te openen. En als we beginnen te merken hoe doof we zijn, en het betreuren dat we Gods waarheid niet met leven en gevoel kunnen horen, dan verwekt dit een uitroep in ons hart naar God, of Hij Zijn kostbare Woord met goddelijke kracht wil zegenen en aan onze ziel wil toepassen.

Komt u niet soms naar de kerk met die afschuwelijke ziekte van doofheid? U kunt op elke dag des Heeren komen, en toch gaat, door deze doofheid, wat u hoort niet gepaard met kracht. U hoort niet tot volle tevredenheid van uw ziel: het hart en de geest smelten niet en worden niet zachter onder het woord. Het lijkt alsof er, ofschoon u met uw uitwendige oor luisterde, een ander oor ontbrak — het oor van uw hart. En tot het de Heere belieft dat oor te openen, is alles wat u met uw uitwendige oor hoort vruchteloos.

Als we nu beginnen uit te roepen tot de Heere, of Hij Zijn Woord aan ons hart wil toepassen, Zijn kostbare waarheid in onze ziel wil brengen en als regen op onze geest wil doen vallen — dan is dat in feite de uitroep tot de Heere om deze ziekte van doofheid te genezen.

Lezen: Markus 7:31-37

Genees mij, Heere! zo zal ik genezen worden; behoud mij, zo zal ik behouden worden, want Gij zijt mijn lof.
Jeremia 17:14

We lijden van nature aan de afschuwelijke ziekte van doofheid. We zijn doof voor alle vermaningen van Gods Woord, doof voor al Zijn dreigingen en straffen, en doof voor al Zijn aangename beloften. Zelfs alle preken ter wereld kunnen op zichzelf onze doofheid niet genezen. Maar het is het werk van de Heere om de dove oren te openen. En als we beginnen te merken hoe doof we zijn, en betreuren dat we Gods waarheid niet met leven en gevoel kunnen horen, dan wekt dat in ons hart een roepen tot God op, of Hij Zijn kostbare Woord met goddelijke kracht wil zegenen en aan onze ziel wil toepassen.

Komt u niet soms naar de kerk met die afschuwelijke ziekte van doofheid? U kunt elke dag des Heeren komen, en toch gaat wat u hoort door deze doofheid niet met kracht gepaard. U hoort niet tot volle voldoening van uw ziel: uw hart en geest smelten niet en worden niet zachter onder het woord. Het lijkt alsof er, hoewel u met uw uiterlijke oor luisterde, een ander oor ontbrak — het oor van uw hart. En totdat het de Heere behaagt dat oor te openen, is alles wat u met uw uiterlijke oor hoort vruchteloos.

Als we nu tot de Heere beginnen te roepen, of Hij Zijn Woord aan ons hart wil toepassen, Zijn kostbare waarheid in onze ziel wil brengen en als regen op onze geest wil laten vallen — dan is dat in feite het roepen tot de Heere om deze ziekte van doofheid te genezen.

Lezen: Markus 7:31-37

Heal me, O LORD, and I shall be healed; save me, and I shall be saved: for Thou art my praise.
Jeremiah 17:14

We labour by nature under the dreadful disease of deafness. We are deaf to all the admonitions of God’s Word, deaf to all His threatenings and chastisements, and deaf to all His sweet promises. Even all the sermons in the world cannot of themselves cure our deafness. But it is the work of the Lord to open the deaf ears. And when we begin to feel how deaf we are, and grieve that we cannot hear God’s truth with life and feeling, this raises up in our heart a cry to God that He would bless His precious Word with divine power and apply it to our soul.

Do you not sometimes come to the house of God with that dreadful disease of deafness? You may come every Lord’s day, and yet through this deafness what you hear is not attended with power. You do not hear to the full satisfaction of your soul: your heart and spirit do not melt and grow soft under the word. It seems as though, although you listened with your outward ear, another ear was wanting—the ear of your heart. And until it pleases the Lord to open that ear, all that you hear with your outward ear is fruitless.

When we now begin to cry to the Lord that He would apply His Word to our heart, bring His precious truth into our soul and let it drop as the rain upon our spirit—that is in fact crying to the Lord to heal this disease of deafness.

Reading: Mark 7:31-37

Sáname, oh Jehová, y seré sano; sálvame, y seré salvo: porque Tú eres mi alabanza.
Jeremías 17:14

Padecemos por naturaleza la terrible enfermedad de la sordera. Somos sordos a todas las amonestaciones de la Palabra de Dios, sordos a todas Sus amenazas y castigos, y sordos a todas Sus dulces promesas. Ni siquiera todos los sermones del mundo pueden por sí mismos curar nuestra sordera. Pero es obra del Señor abrir los oídos sordos. Y cuando comenzamos a sentir cuán sordos somos, y nos afligimos porque no podemos oír la verdad de Dios con vida y sentimiento, esto suscita en nuestro corazón un clamor a Dios para que bendiga Su preciosa Palabra con poder divino y la aplique a nuestra alma.

¿No viene usted a veces a la casa de Dios con esa terrible enfermedad de la sordera? Puede venir cada día del Señor, y sin embargo, por esta sordera, lo que oye no va acompañado de poder. No oye para plena satisfacción de su alma: su corazón y su espíritu no se derriten ni se ablandan bajo la palabra. Parece como si, aunque escuchara con el oído exterior, faltara otro oído: el oído de su corazón. Y hasta que place al Señor abrir ese oído, todo lo que oye con el oído exterior es infructuoso.

Cuando ahora comenzamos a clamar al Señor para que aplique Su Palabra a nuestro corazón, traiga Su preciosa verdad a nuestra alma y la haga gotear como la lluvia sobre nuestro espíritu, eso es de hecho clamar al Señor para que sane esta enfermedad de la sordera.

Lectura: Marcos 7:31-37

Zij zullen komen met geween, en met smekingen zal Ik hen voeren; Ik zal hen leiden aan de waterbeken, in een rechte weg, waarin zij zich niet zullen stoten; want Ik ben Israël tot een Vader, en Efraïm, die is Mijn eerstgeborene.
Jeremia 31:9

O, wat wordt er veel vereist om de ziel tot haar enige rust- en middelpunt te brengen! Wat al beproevingen en verdrukkingen, wat ovens, vloeden, roeden en slagen, zowel als toelachingen, beloften en zoete trekkingen! Wat moet er een hoogmoed en eigen ik ten onder gebracht worden! Welk een liefde en bloed moet ons worden toegebracht! Welke lessen te leren van de vrijheid en volheid der zaligheid! Wat een schuld en veroordeling vanwege de zonde; wat een walgen en vernederen van onszelf!

Wat een mistrouwen van het eigen ik, wat een vrezen voor vallen, wat een gebeden en begeerten om bewaard te worden, wat een aankleven aan Christus, wat een opzien en uitzien tot Zijn Goddelijke majesteit, wanneer het geloof Hem aanschouwt aan de rechterhand des Vaders! Wat een begeerten om nooit meer tegen Hem te zondigen, maar om te leven, zich te bewegen en te handelen in de heilige vreze Gods, vinden wij dagelijks min of meer in een levende ziel.

En vanwaar komen al deze inwendige werkzaamheden dan alleen uit de vriendschap en gemeenschap die er is tussen Christus en de ziel? „Wij zijn leden,” zegt de apostel, „van Zijn lichaam, van Zijn vlees en van Zijn benen.” En daaruit volgt een wederzijds delen in droefheid en blijdschap. Hij heeft onze krankheden op Zich genomen en onze smarten heeft Hij gedragen. Hij werd in alle dingen verzocht als wij, doch zonder zonde. Daarom kan Hij met onze zwakheden geduld hebben; en wanneer wij derhalve, als het geloof ons daartoe in staat stelt, onze zonden en droefheden op Hem werpen, dan kan Hij uit Zijn volheid die genade en kracht mededelen, waardoor wij meer dan overwinnaars kunnen zijn.

Zij zullen komen met geween, en met smekingen zal Ik hen voeren; Ik zal hen leiden aan de waterbeken, in een rechte weg, waarin zij zich niet zullen stoten; want Ik ben Israël tot een Vader, en Efraïm, die is Mijn eerstgeborene.
Jeremia 31:9

O, wat is er veel nodig om de ziel tot haar enige rustpunt en middelpunt te brengen! Wat een beproevingen en verdrukkingen, wat een ovens, vloeden, roeden en slagen, maar ook glimlachen, beloften en zoete trekkingen! Wat een hoogmoed en eigen ik moeten er onderworpen worden! Wat een liefde en bloed moeten ons worden toegepast! Wat een lessen moeten er geleerd worden over de vrijheid en volheid van de zaligheid! Wat een schuld en veroordeling vanwege de zonde; wat een walging van onszelf en vernedering van onszelf!

Wat een wantrouwen tegenover het eigen ik, wat een vrees om te vallen, wat een gebeden en verlangens om bewaard te worden, wat een aankleven aan Christus, wat een opzien en uitzien naar Zijn Goddelijke majesteit, wanneer het geloof Hem aanschouwt aan de rechterhand van de Vader! Wat een verlangens om nooit meer tegen Hem te zondigen, maar om te leven, te bewegen en te handelen in de heilige vreze Gods: dat alles vinden wij dagelijks min of meer in een levende ziel.

En waar komen al deze inwendige werkzaamheden anders vandaan dan uit de vriendschap en gemeenschap die er is tussen Christus en de ziel? „Wij zijn leden,” zegt de apostel, „van Zijn lichaam, van Zijn vlees en van Zijn benen.” En daaruit volgt een wederzijds delen in droefheid en blijdschap. Hij heeft onze krankheden op Zich genomen en onze smarten heeft Hij gedragen. Hij werd in alle dingen verzocht zoals wij, maar zonder zonde. Daarom kan Hij met onze zwakheden geduld hebben. En wanneer wij dus, als het geloof ons daartoe in staat stelt, onze zonden en droefheden op Hem werpen, kan Hij uit Zijn volheid de genade en kracht geven waardoor wij meer dan overwinnaars kunnen zijn.

“They shall come with weeping, and with supplications will I lead them: I will cause them to walk by the rivers of waters in a straight way, wherein they shall not stumble: for I am a father to Israel, and Ephraim is my firstborn.”
Jeremiah 31:9

Oh how much is needed to bring the soul to its only rest and center! What trials and afflictions; what furnaces, floods, rods, and strokes, as well as smiles, promises, and gracious drawings! What pride and self to be brought out of! What love and blood to be brought unto! What lessons to learn of the dreadful evil of sin! What lessons to learn of the freeness and fullness of salvation! What sinkings in self! What risings in Christ!

What guilt and condemnation on account of sin; what self-loathing and self-abasement; what distrust of self; what fears of falling; what prayers and desires to be kept; what clinging to Christ; what looking up and unto His divine Majesty, as faith views Him at the right hand of the Father; what desires never more to sin against Him, but to live, move, and act in the holy fear of God, do we find, more or less daily, in a living soul!

And whence springs all this inward experience but from the fellowship and communion which there is between Christ and the soul? “We are members,” says the Apostle, “of His body, of His flesh, and of His bones.” As such there is a mutual participation in sorrow and joy. “He has borne our griefs, and carried our sorrows.” “He was in all points tempted like as we are, yet without sin.” He can, therefore, “be touched with the feelings of our infirmities,” can pity and sympathize; and thus, as we may cast upon Him our sins and sorrows, when faith enables, so can He supply, out of His own fullness, that grace and strength which can bring us off eventually more than conquerors.

Irán con lloro, mas con misericordias los haré volver, y los haré andar junto a arroyos de aguas, por camino derecho en el cual no tropezarán: porque soy a Israel por padre, y Efraín es mi primogénito.
Jeremías 31:9

¡Oh, cuánto se necesita para llevar al alma a su único reposo y centro! ¡Qué pruebas y aflicciones; qué hornos, inundaciones, varas y golpes, así como sonrisas, promesas y atracciones llenas de gracia! ¡De cuánto orgullo y cuánto yo hay que ser sacado! ¡A cuánto amor y cuánta sangre hay que ser llevado! ¡Qué lecciones que aprender sobre el terrible mal del pecado! ¡Qué lecciones que aprender sobre la gratuidad y plenitud de la salvación! ¡Qué hundimientos en uno mismo! ¡Qué levantamientos en Cristo!

¡Qué culpa y condenación a causa del pecado; qué aborrecimiento y humillación de sí mismo; qué desconfianza de uno mismo; qué temores de caer; qué oraciones y deseos de ser guardado; qué aferrarse a Cristo; qué mirar arriba y hacia Su divina Majestad, al contemplarle la fe a la diestra del Padre; qué deseos de no pecar nunca más contra Él, sino de vivir, moverse y obrar en el santo temor de Dios, hallamos, más o menos cada día, en un alma viviente!

¿Y de dónde brota toda esta experiencia interior sino de la comunión y el trato que hay entre Cristo y el alma? “Somos miembros”, dice el Apóstol, “de Su cuerpo, de Su carne y de Sus huesos.” Como tales, hay una participación mutua en la tristeza y en el gozo. “Ciertamente llevó Él nuestras enfermedades, y sufrió nuestros dolores.” “Fue tentado en todo según nuestra semejanza, pero sin pecado.” Él puede, por tanto, “compadecerse de nuestras flaquezas”, puede tener piedad y simpatizar; y así, como nosotros podemos echar sobre Él nuestros pecados y penas cuando la fe nos capacita, así puede Él suplir, de Su propia plenitud, aquella gracia y fuerza que pueden hacernos salir al fin más que vencedores.