Korenaren

Gij verdrukte, door onweder voortgedrevene, ongetrooste!
Jesaja 54:11

De Heere vergelijkt hier Zijn strijdende Kerk bij een schip op zee, onder een ruwe lucht, met stormen kampende, door tegenwinden uit zijn koers gedreven, zoals Paulus in de Adriatische zee, en niet wetende of het ooit de haven weder zal bereiken. Welk een beeld van een door stormen voortgedreven ziel! Zon en sterren achter wolken verborgen, het kompas verloren, de kaarten onbruikbaar, de stuurman afwezig, en de branding voor de boeg!

Velen, zeer velen van Gods lieve kinderen worden dus „door onweders voortgedreven”: enigen door een onweder van twijfel en vrees; anderen door een onweder van lusten en verdorvenheid; anderen door een onweder van weerspannigheid en ontevredenheid; anderen door een onweder van schuld en twijfelmoedigheid, of van sombere voortekenen en droevige vrees. Zo drijven zij uit hun koers af; hun zon en sterren zijn verduisterd; geen duidelijke aanwijzingen; duisternis boven, een woelende zee van onder; geen haven in ’t gezicht, en de hoop om de verlangde haven te bereiken bijna geheel vervlogen.

Maar verder wordt er van Sion gezegd dat zij „ongetroost” is; dat is noch getroost door, noch vatbaar voor troost van iemand anders dan God. Dit beschouw ik als een zeker bewijs van een werk van genade aan de ziel. Wanneer iemand zo benauwd is in zijn gevoel, zo neergedrukt in zijn geest en zo ontrust in zijn geweten, dat God alleen hem kan troosten, dan schijnen wij opeens op het voetspoor des Geestes. Op die weg vindt men geen huichelaars.

Valse geleerden kunnen gemakkelijk getroost worden; zij kunnen stelen wat God niet geeft, en zich toe-eigenen wat Hij hun niet schenkt. Maar het eigen kenmerk van Sion is dat zij „ongetroost” is, dat haar wonden te diep zijn voor menselijke balsem, haar krankheid te hevig voor medicijnen van het schepsel. God heeft haar troost in Zijn eigen handen bewaard; van Zijn lippen alleen kan troost dalen in haar ziel.

Ik dacht in mijn verdriet te smoren.
Dies riep ik: „Heer, Gij zijt mijn God!
Neem mijne smekingen ter oren,
verzacht in ’t eind mijn droevig lot!”

Ps. 140:6

Gij verdrukte, door onweder voortgedrevene, ongetrooste!
Jesaja 54:11

De Heere vergelijkt Zijn strijdende Kerk hier met een schip op zee onder een ruwe hemel. Het kampt met stormen en wordt door tegenwind uit de koers gedreven, zoals bij Paulus op de Adriatische Zee, en het weet niet of het ooit de haven weer zal bereiken. Wat een beeld van een ziel die door stormen wordt voortgedreven! Zon en sterren zijn achter wolken verborgen, het kompas is verloren, de kaarten zijn onbruikbaar, de stuurman is afwezig, en de branding ligt voor de boeg!

Velen, heel velen van Gods lieve kinderen worden zo „door onweders voortgedreven”. Sommigen door een onweer van twijfel en vrees, anderen door een onweer van lusten en verdorvenheid, weer anderen door een onweer van weerspannigheid en ontevredenheid, en nog anderen door een onweer van schuld en moedeloosheid, of van sombere voortekenen en droevige vrees. Zo drijven zij uit hun koers. Hun zon en sterren zijn verduisterd en er zijn geen duidelijke aanwijzingen. Boven is het donker, onder hen woelt de zee. Er is geen haven in zicht, en de hoop om de verlangde haven te bereiken is bijna helemaal vervlogen.

Maar verder wordt er van Sion gezegd dat zij „ongetroost” is. Dat betekent dat zij troost niet ontvangt van, en er ook niet vatbaar voor is vanuit iemand anders dan God. Dat beschouw ik als een zeker bewijs van een werk van genade in de ziel. Wanneer iemand in zijn gevoel zo benauwd is, in zijn geest zo neergedrukt en in zijn geweten zo verontrust, dat God alleen hem kan troosten, dan lijken we ineens op het spoor van de Geest te zijn. Op die weg vindt men geen huichelaars.

Valse belijders kunnen gemakkelijk getroost worden. Zij kunnen stelen wat God niet geeft, en zich toe-eigenen wat Hij hun niet schenkt. Maar het eigen kenmerk van Sion is dat zij „ongetroost” is: haar wonden zijn te diep voor menselijke balsem, haar ziekte is te zwaar voor de medicijnen van het schepsel. God heeft haar troost in Zijn eigen handen bewaard; alleen van Zijn lippen kan troost in haar ziel neerdalen.

Ik dacht in mijn verdriet te smoren.
Dies riep ik: „Heer, Gij zijt mijn God!
Neem mijne smekingen ter oren,
verzacht in ’t eind mijn droevig lot!”

Ps. 140:6

O thou afflicted, tossed with tempest, and not comforted.
Isaiah 54:11

The Lord here compares His suffering Church to a ship at sea, laboring in a heavy storm, driven out of her course by contrary winds, as was Paul’s case in the Adriatic, and doubtful whether she will ever reach the harbor; as the hymn says, “Half a wreck by tempests driven.”

What a picture of a tempest-tossed soul! Sun and stars beclouded, compass lost, chart useless, pilot absent, and breakers ahead! Many, very many of the Lord’s dear family are thus “tossed with tempest;” some with a tempest of doubts and fears; others with a tempest of lust and corruptions; some with a tempest of rebellion and fretfulness; others with a storm of guilt and despondency, or with gloomy forebodings and dismal apprehensions. Thus they are driven from their course, their sun and stars all obscured; no clear evidences, no bright manifestations; darkness above, and a raging sea beneath; no harbor in sight, and hope of reaching the desired haven almost gone.

But it is further said of Zion, that she is “not comforted;” that is, not comforted by, nor capable of comfort from, any other than God. This I look upon as a very decisive mark of a work of grace upon the soul. When a man is so distressed in his feelings, so cast down in his mind, and so troubled in his conscience, that none but God can comfort him, we seem to be at once on the footsteps of the Spirit. We do not find hypocrites on this ground.

False professors can easily take comfort; they can steal what God does not give, and appropriate what He does not apply. But Zion’s special mark is that she is “not comforted,” that her wounds are too deep for human balms, her sickness too sore for creature medicines. God has reserved her comfort in His own hands; from His lips alone can consolation be spoken into her soul.

Pobrecilla, fatigada con tempestad, sin consuelo.
Isaías 54:11

El Señor compara aquí a Su Iglesia sufriente con un barco en el mar, que lucha en una fuerte tormenta, desviado de su rumbo por vientos contrarios, como sucedió a Pablo en el Adriático, y dudoso de si alguna vez llegará al puerto; como dice el himno: “Medio náufrago, por las tempestades llevado”.

¡Qué retrato de un alma azotada por la tempestad! El sol y las estrellas cubiertos de nubes, la brújula perdida, la carta de navegación inútil, el piloto ausente, ¡y rompientes delante! Muchos, muchísimos de la amada familia del Señor están así “fatigados con tempestad”; unos con una tempestad de dudas y temores; otros con una tempestad de concupiscencias y corrupciones; unos con una tempestad de rebelión y de impaciencia; otros con una tormenta de culpa y desaliento, o con sombríos presentimientos y lúgubres aprensiones. Así son desviados de su rumbo, oscurecidos todos su sol y sus estrellas; sin evidencias claras, sin manifestaciones resplandecientes; tinieblas arriba y un mar embravecido abajo; ningún puerto a la vista, y casi perdida la esperanza de llegar al puerto deseado.

Pero se dice además de Sion que está “sin consuelo”; es decir, que no es consolada por nadie sino por Dios, ni es capaz de recibir consuelo de ningún otro. Esto lo considero una señal muy decisiva de una obra de gracia en el alma. Cuando un hombre está tan angustiado en sus sentimientos, tan abatido en su ánimo y tan turbado en su conciencia, que nadie sino Dios puede consolarle, parece que estamos de inmediato sobre las pisadas del Espíritu. En este terreno no hallamos hipócritas.

Los falsos profesantes pueden consolarse fácilmente; pueden robar lo que Dios no da, y apropiarse de lo que Él no aplica. Pero la señal especial de Sion es que está “sin consuelo”, que sus heridas son demasiado profundas para los bálsamos humanos, su enfermedad demasiado grave para las medicinas de las criaturas. Dios ha reservado su consuelo en Sus propias manos; solo de Sus labios puede ser hablado el consuelo a su alma.

Ik doe wandelen op de weg der gerechtigheid, in het midden van de paden des rechts.
Spreuken 8:20

Het Verbondshoofd van Zijn Kerk komt hier voor als Degene Die Zijn volk leidt: „Ik doe wandelen”, zoals de Goede Herder, Die voor Zijn schapen gaat en hen stap voor stap leidt. Wij kunnen geen enkele stap zonder Hem. Alleen voor zover het Hem behaagt ons stap voor stap en voet voor voet in de weg van het eeuwige leven te leiden, voor zover zullen wij wijsheid, sterkte of kracht hebben om daarop te wandelen.

„Ik doe wandelen op de weg der gerechtigheid.” Deze woorden zijn toepasselijk op Zijn gezegend werk in de ziel, waardoor Hij aan ieder die het Hem behaagt levend te maken tot een eeuwig leven, doet „wandelen in de weg der gerechtigheid”. Laten we beginnen waar Zijn werk in de ziel begint. Want ook bij het eerste begin van Zijn werk aan het hart is het nadrukkelijk de waarheid dat Hij doet wandelen op de weg der gerechtigheid. En hoe doet Hij hen in het begin op de weg der gerechtigheid wandelen? Door de rechtvaardigheid van Gods heilige wet open te leggen en zo de ziel in de wet in te leiden.

Dit werk in de ziel gaat echter niet in alle gevallen tot dezelfde diepte van overtuiging. Het gaat niet altijd met dezelfde verschrikkingen gepaard. Ook wordt de ziel tijdens de toepassing van deze rechtvaardige wet aan het geweten niet altijd in dezelfde diepte van angst en droefheid gedompeld.

Wij kunnen daarvoor geen vastgestelde maat afmeten. Wij mogen niet zeggen dat de overtuigingen zo diep moeten gaan of dat zij zo lang moeten duren. Maar wij kunnen er dit van zeggen: zij moeten zo diep gaan dat zij tot de grond toe vernederen, en zij moeten zo lang duren dat het werk van de overtuiging op een volmaakte wijze plaatsgevonden heeft. Maar hoe diep en hoe lang moeten wij aan de onfeilbare wijsheid van God overlaten.

Lezen: Spreuken 8:1-21

Ik doe wandelen op de weg der gerechtigheid, in het midden van de paden des rechts.
Spreuken 8:20

Het Verbondshoofd van Zijn Kerk komt hier naar voren als Degene Die Zijn volk leidt: „Ik doe wandelen”, zoals de Goede Herder, Die voor Zijn schapen uit gaat en hen stap voor stap leidt. Wij kunnen geen enkele stap zetten zonder Hem. Alleen voor zover het Hem behaagt ons stap voor stap en voet voor voet op de weg van het eeuwige leven te leiden, zullen wij wijsheid, sterkte of kracht hebben om daarop te wandelen.

„Ik doe wandelen op de weg der gerechtigheid.” Deze woorden zijn van toepassing op Zijn gezegend werk in de ziel. Door dat werk doet Hij ieder die Hij het behaagt levend te maken tot een eeuwig leven, „wandelen in de weg der gerechtigheid”. Laten we beginnen waar Zijn werk in de ziel begint. Want ook bij het allereerste begin van Zijn werk aan het hart is het nadrukkelijk waar dat Hij doet wandelen op de weg der gerechtigheid. En hoe doet Hij hen in het begin op de weg der gerechtigheid wandelen? Door de rechtvaardigheid van Gods heilige wet te openen en zo de ziel in de wet in te leiden.

Dit werk in de ziel gaat echter niet in alle gevallen tot dezelfde diepte van overtuiging. Het gaat niet altijd met dezelfde verschrikkingen gepaard. Ook wordt de ziel, wanneer deze rechtvaardige wet aan het geweten wordt toegepast, niet altijd in dezelfde diepte van angst en droefheid gedompeld.

Wij kunnen daarvoor geen vaste maat vaststellen. Wij mogen niet zeggen dat de overtuigingen zo diep moeten gaan of dat zij zo lang moeten duren. Maar dit kunnen wij ervan zeggen: zij moeten zo diep gaan dat zij tot de grond toe vernederen, en zij moeten zo lang duren dat het werk van de overtuiging volkomen tot stand gekomen is. Maar hoe diep en hoe lang, dat moeten wij aan de onfeilbare wijsheid van God overlaten.

Lezen: Spreuken 8:1-21

I lead in the way of righteousness, in the midst of the paths of judgment.
Proverbs 8:20

The Covenant Head of His Church comes forward here as the One Who leads His people: “I lead,” as the Good Shepherd, Who goes before His sheep and leads them step by step. We cannot take a single step without Him. Only so far as it pleases Him to lead us step by step and foot by foot in the way of eternal life shall we have wisdom, strength or power to walk in it.

“I lead in the way of righteousness.” These words apply to His blessed work in the soul. By that work He makes everyone whom it pleases Him to quicken into eternal life “walk in the way of righteousness.” Let us begin where His work in the soul begins. For even at the very first beginning of His work upon the heart it is emphatically true that He leads in the way of righteousness. And how does He at the beginning lead them in the way of righteousness? By opening up the righteousness of God’s holy law, and so leading the soul into the law.

This work in the soul, however, does not in all cases go to the same depth of conviction. It is not always attended with the same terrors. Nor, when this righteous law is applied to the conscience, is the soul always plunged into the same depth of distress and sorrow.

We cannot lay down any fixed measure for this. We may not say that convictions must go so deep or that they must last so long. But this we can say of them: they must go so deep as to humble to the dust, and they must last so long that the work of conviction is thoroughly accomplished. But how deep and how long, that we must leave to the unerring wisdom of God.

Reading: Proverbs 8:1-21

Por vereda de justicia guiaré, por en medio de sendas de juicio.
Proverbios 8:20

La Cabeza del pacto de Su Iglesia se presenta aquí como Aquel que guía a Su pueblo: “Guiaré”, como el Buen Pastor, que va delante de Sus ovejas y las guía paso a paso. No podemos dar un solo paso sin Él. Solo en la medida en que a Él le plazca guiarnos paso a paso y pie a pie en el camino de la vida eterna tendremos sabiduría, fuerza o poder para andar en él.

“Por vereda de justicia guiaré”. Estas palabras se aplican a Su bendita obra en el alma. Por esa obra hace que todo aquel a quien le place vivificar para vida eterna “ande por vereda de justicia”. Comencemos donde comienza Su obra en el alma. Porque aun en el primer comienzo de Su obra en el corazón es enfáticamente cierto que Él guía por vereda de justicia. ¿Y cómo los guía al principio por vereda de justicia? Abriendo la justicia de la santa ley de Dios, y llevando así al alma a la ley.

Esta obra en el alma, sin embargo, no llega en todos los casos a la misma profundidad de convicción. No siempre va acompañada de los mismos terrores. Ni tampoco, cuando esta ley justa se aplica a la conciencia, se sumerge siempre el alma en la misma profundidad de angustia y dolor.

No podemos establecer ninguna medida fija para esto. No podemos decir que las convicciones deben llegar a tal profundidad o que deben durar tanto tiempo. Pero esto sí podemos decir de ellas: deben llegar tan hondo como para humillar hasta el polvo, y deben durar lo suficiente para que la obra de convicción se cumpla por completo. Pero cuán hondo y cuánto tiempo, eso debemos dejarlo a la sabiduría infalible de Dios.

Lectura: Proverbios 8:1-21

Ik ben de Wijnstok en gij de ranken. Die in Mij blijft, en Ik in hem, die draagt veel vrucht; want zonder Mij kunt gij niets doen.
Johannes 15:5

Zonder vereniging met Christus hebben wij geen geestelijk bestaan; en wij mogen met vrijmoedigheid zeggen dat wij net zomin kunnen delen in de Geest van God buiten Christus, als de tak van een boom een onafhankelijk bestaan hebben kan buiten de stam waarin hij groeit. Maar gij moet ook in dit zinnebeeld van de wijnstok met de ranken opmerken hoe de vruchtbaarheid van de rank afhangt van haar vereniging met de wijnstok. Alle leven dat er in de rank is, vloeit haar toe uit de stam; wat kracht zij ook bezit, het komt haar toe uit de vereniging met de stam; haar bladerdos, haar vrucht, het komt alles daaruit voort. En dit geldt evenzeer voor de grote als voor de kleine takken. Van de dikste tak van de boom tot het tederste twijgje toe zijn zij alle verenigd met de stam en worden daaruit gevoed.

Zo is het ook in de genade. Niet alleen vloeit ons bestaan, als zonen en dochteren van de Heere, de Almachtige, uit onze vereniging met Christus, maar ook ons welwezen. Derhalve vloeit al onze kennis van hemelse verborgenheden, al ons geloof, al onze hoop en al onze liefde, in één woord al onze genade, zij het veel of weinig, zij het die van een zuigeling, van een kind, van een jongeling of van een vader, uit een personele, geestelijke en bevindelijke vereniging met de Heere Jezus; want al wat wij zijn, zijn wij in Hem, en wij bezitten niets dan uit kracht van vereniging met Hem.

Ik ben de Wijnstok en gij de ranken. Die in Mij blijft, en Ik in hem, die draagt veel vrucht; want zonder Mij kunt gij niets doen.
Johannes 15:5

Zonder vereniging met Christus hebben wij geen geestelijk bestaan. Wij mogen met vrijmoedigheid zeggen dat wij buiten Christus net zomin deel kunnen hebben aan de Geest van God, als de tak van een boom een zelfstandig bestaan kan hebben buiten de stam waaraan hij groeit. Maar let in dit zinnebeeld van de wijnstok en de ranken ook op hoe de vruchtbaarheid van de rank afhangt van haar vereniging met de wijnstok. Al het leven dat in de rank is, stroomt haar toe uit de stam; welke kracht zij ook bezit, die komt haar toe uit de vereniging met de stam; haar bladeren en haar vrucht komen daar allemaal uit voort. En dat geldt evengoed voor de grote als voor de kleine takken. Van de dikste tak van de boom tot het tederste twijgje toe zijn zij allemaal met de stam verenigd en worden zij daaruit gevoed.

Zo is het ook in de genade. Niet alleen ons bestaan als zonen en dochters van de Heere, de Almachtige, vloeit voort uit onze vereniging met Christus, maar ook ons welzijn. Daarom vloeit al onze kennis van hemelse verborgenheden, al ons geloof, al onze hoop en al onze liefde, in één woord al onze genade, voort uit een persoonlijke, geestelijke en bevindelijke vereniging met de Heere Jezus. Dat geldt of het veel is of weinig, of het nu de genade is van een zuigeling, van een kind, van een jongeling of van een vader. Want alles wat wij zijn, zijn wij in Hem, en wij bezitten niets dan uit kracht van de vereniging met Hem.

“I am the vine, ye are the branches: He that abideth in me, and I in him, the same bringeth forth much fruit: for without me ye can do nothing.”
John 15:5

Without a union with Christ, we have no spiritual existence; and we may boldly say that we no more have a spiritual being in the mind of God independent of Christ, than the branch of a tree has an independent existence out of the stem in which it grows. But you will observe, also, in this figure of the vine and the branches, how all the fruitfulness of the branch depends upon its union with the vine. Whatever life there is in the branch, it flows out of the stem; whatever strength there is in the branch, it comes from its union with the stem; whatever foliage, whatever fruit, all come still out of its union with the stem. And this is the case, whether the branch be great or small. From the stoutest limb of a tree to the smallest twig, all are in union with the stem and all derive life and nourishment from it.

So it is in grace—not only is our very being, as sons and daughters of the Lord Almighty, connected with our union with Christ, but our well-being. All our knowledge, therefore, of heavenly mysteries, all our faith, all our hope, and all our love—in a word, all our grace, whether much or little, whether that of the babe, the child, the young man, or the father—flows out of a personal, spiritual, and experimental union with the Lord Jesus; for we are nothing but what we are in Him, and we have nothing but what we possess by virtue of our union with Him.

“Yo soy la vid, vosotros los pámpanos: el que está en mí, y yo en él, éste lleva mucho fruto; porque sin mí nada podéis hacer.”
Juan 15:5

Sin unión con Cristo no tenemos existencia espiritual; y podemos decir con valentía que no tenemos un ser espiritual en la mente de Dios independiente de Cristo, como tampoco la rama de un árbol tiene existencia independiente fuera del tronco en que crece. Pero observará usted también, en esta figura de la vid y los pámpanos, cómo toda la fecundidad del pámpano depende de su unión con la vid. Toda la vida que hay en el pámpano fluye del tronco; toda la fuerza que hay en el pámpano procede de su unión con el tronco; todo follaje, todo fruto, procede igualmente de su unión con el tronco. Y así es, sea la rama grande o pequeña. Desde la rama más robusta de un árbol hasta la ramita más pequeña, todas están unidas al tronco y todas reciben de él vida y alimento.

Así es en la gracia: no solo nuestro mismo ser, como hijos e hijas del Señor Todopoderoso, está ligado a nuestra unión con Cristo, sino también nuestro bienestar. Todo nuestro conocimiento, pues, de los misterios celestiales, toda nuestra fe, toda nuestra esperanza y todo nuestro amor —en una palabra, toda nuestra gracia, sea mucha o poca, sea la del niño de pecho, la del niño, la del joven o la del padre— fluye de una unión personal, espiritual y experimental con el Señor Jesús; porque no somos nada sino lo que somos en Él, y no tenemos nada sino lo que poseemos en virtud de nuestra unión con Él.