9 mei

En gij zult Zijn Naam heten Emmanuel, hetwelk is, overgezet zijnde, God met ons.
Mattheüs 1:23

Wij moeten nooit, zelfs niet in onze gedachten, de menselijke natuur van onze aanbiddelijke Verlosser scheiden van Zijn Goddelijke. Zelfs toen Zijn heilig lichaam in het graf lag en dus voor een korte tijd door de dood was gescheiden van Zijn reine en heilige ziel, was er geen scheiding van de twee naturen. Want Zijn menselijke ziel was, nadat Hij eens het vlees en bloed had aangenomen in de baarmoeder der maagd, nooit gescheiden van Zijn Godheid, maar ging het Paradijs in met een onverbrekelijke vereniging daarmede. Het is een fundamenteel artikel van ons allerheiligst geloof dat de menselijke natuur van de Heere Jezus Christus geen bestaan heeft onafhankelijk van Zijn Goddelijke.

In de baarmoeder der maagd, in de lage beestenkribbe, in de eenzame wildernis, op de heilige berg toen Hij van gedaante veranderd werd, in de duistere hof van Gethsémané, in het rechthuis van Pilatus, aan het kruis en in het graf, was en bleef Jezus nog de Emmanuël, God met ons. En zó onuitsprekelijk nauw en innig is de vereniging van de menselijke natuur met de Goddelijke, dat de handelingen van elke natuur, ofschoon deelbaar, niet kunnen en niet moeten van elkander gescheiden worden.

Zo waren het de menselijke handen van Jezus die de zeven broden en de vissen braken; maar het was de Godmens Die ze vermenigvuldigde, zodat er vierduizend mannen, behalve de vrouwen en de kinderen, mede gevoed werden. De menselijke voeten van Jezus wandelden op het meer van Galiléa; maar het was de Zoon van God Die op de golven tot het schip kwam. De menselijke lippen van Jezus spraken de woorden die Geest en leven zijn (Joh. 6:63), maar het was de Zoon des levenden Gods Die tot hen sprak (Joh. 6:69). De menselijke handen en voeten van Jezus werden aan het kruis genageld, maar het bloed daardoor uitgestort was inderdaad Goddelijk, want de kracht en waarde daarvan waren erop afgedrukt (Hand. 20:28).

En gij zult Zijn Naam heten Emmanuel, hetwelk is, overgezet zijnde, God met ons.
Mattheüs 1:23

We moeten nooit, zelfs niet in onze gedachten, de menselijke natuur van onze aanbiddelijke Verlosser scheiden van Zijn Goddelijke natuur. Zelfs toen Zijn heilig lichaam in het graf lag en dus voor korte tijd door de dood gescheiden was van Zijn reine en heilige ziel, was er geen scheiding van de twee naturen. Want nadat Hij eenmaal vlees en bloed had aangenomen in de schoot van de maagd, was Zijn menselijke ziel nooit gescheiden van Zijn Godheid, maar ging zij het Paradijs binnen in een onverbrekelijke vereniging daarmee. Het is een fundamenteel artikel van ons allerheiligst geloof dat de menselijke natuur van de Heere Jezus Christus geen bestaan heeft los van Zijn Goddelijke natuur.

In de schoot van de maagd, in de lage kribbe van de dieren, in de eenzame woestijn, op de heilige berg toen Hij van gedaante veranderd werd, in de duistere hof van Gethsémané, in het rechthuis van Pilatus, aan het kruis en in het graf, was en bleef Jezus de Emmanuël, God met ons. En zo onuitsprekelijk nauw en innig is de vereniging van de menselijke natuur met de Goddelijke, dat de handelingen van elke natuur, hoewel te onderscheiden, niet van elkaar gescheiden kunnen en mogen worden.

Zo waren het de menselijke handen van Jezus die de zeven broden en de vissen braken; maar het was de Godmens Die ze vermenigvuldigde, zodat er vierduizend mannen, behalve de vrouwen en de kinderen, mee gevoed werden. De menselijke voeten van Jezus liepen op het meer van Galiléa; maar het was de Zoon van God Die over de golven naar het schip kwam. De menselijke lippen van Jezus spraken de woorden die Geest en leven zijn (Joh. 6:63), maar het was de Zoon van de levende God Die tot hen sprak (Joh. 6:69). De menselijke handen en voeten van Jezus werden aan het kruis genageld, maar het bloed dat daardoor vergoten werd, was waarlijk Goddelijk, want de kracht en waarde daarvan waren erop gedrukt (Hand. 20:28).

And they shall call His Name Emmanuel, which being interpreted is, God with us.
Matthew 1:23

We must never, even in thought, separate the human nature of our adorable Redeemer from His divine. Even when His sacred body lay in the grave, and was thus for a small space of time severed from His pure and holy soul by death and the tomb, there was no separation of the two natures, for His human soul, after He had once become incarnate in the womb of the Virgin, never was parted from His Deity, but went into paradise in indissoluble union with it. It is a fundamental article of our most holy faith that the human nature of the Lord Jesus Christ had no existence independent of His divine.

In the Virgin’s womb, in the lowly manger, in the lonely wilderness, on the holy mount of transfiguration, in the gloomy garden of Gethsemane, in Pilate’s judgment hall, on the cross, and in the tomb, Jesus was still Immanuel, God with us. And so ineffably close and intimate is the conjunction of the human nature with the divine, that the actings of each nature, though separable, cannot and must not be separated from each other.

Thus, the human hands of Jesus broke the seven loaves and the fish; but it was God-man Who multiplied them so as to feed therewith four thousand men, besides women and children. The human feet of Jesus walked on the sea of Galilee; but it was the Son of God Who walked on the waves to the ship. The human lips of Jesus uttered those words which are “spirit and life” (John 6:63), but it was the Son of the living God Who spoke them (John 6:69). The human hands and feet of Jesus were nailed to the cross; but the blood shed by them was indeed divine, for all the virtue and validity of Deity were stamped upon it (Acts 20:28).

Y llamarás Su nombre Emmanuel, que declarado, es: Con nosotros Dios.
Mateo 1:23

Nunca debemos, ni siquiera en el pensamiento, separar la naturaleza humana de nuestro adorable Redentor de Su naturaleza divina. Aun cuando Su sagrado cuerpo yacía en el sepulcro, y estuvo así por un breve espacio de tiempo separado de Su alma pura y santa por la muerte y la tumba, no hubo separación de las dos naturalezas, porque Su alma humana, una vez que Él se hubo encarnado en el seno de la Virgen, nunca fue apartada de Su Deidad, sino que entró en el paraíso en unión indisoluble con ella. Es un artículo fundamental de nuestra santísima fe que la naturaleza humana del Señor Jesucristo no tuvo existencia independiente de Su naturaleza divina.

En el seno de la Virgen, en el humilde pesebre, en el desierto solitario, en el santo monte de la transfiguración, en el sombrío huerto de Getsemaní, en el pretorio de Pilato, en la cruz y en el sepulcro, Jesús seguía siendo Emmanuel, Dios con nosotros. Y tan inefablemente estrecha e íntima es la unión de la naturaleza humana con la divina, que las acciones de cada naturaleza, aunque distinguibles, no pueden ni deben separarse la una de la otra.

Así, las manos humanas de Jesús partieron los siete panes y los peces; pero fue el Dios-Hombre quien los multiplicó de tal manera que con ellos alimentó a cuatro mil hombres, sin contar las mujeres y los niños. Los pies humanos de Jesús anduvieron sobre el mar de Galilea; pero fue el Hijo de Dios quien anduvo sobre las olas hasta la barca. Los labios humanos de Jesús pronunciaron aquellas palabras que son “espíritu y vida” (Juan 6:63), pero fue el Hijo del Dios viviente quien las habló (Juan 6:69). Las manos y los pies humanos de Jesús fueron clavados en la cruz; pero la sangre que de ellos se derramó era verdaderamente divina, porque toda la virtud y validez de la Deidad estaban impresas en ella (Hechos 20:28).