6 september

Oefen uzelf tot godzaligheid.
1 Timotheüs 4:7

„De Heere beproeft de rechtvaardige” (Psalm 11:5). Inderdaad, een rechtvaardig leven is meestal een beproefd leven. Er is geen kind van God, wiens genade levendig en werkzaam is, die in zijn ziel niet beproefd wordt. Ik geloof dat de ziel evenmin kan leven zonder oefening als het lichaam. Hoe meer de ziel geoefend wordt, des te gezonder zal zij zijn. De beproeving is één voorname bron van oefening.

Zo gij beproefd zijt in uw bestaan, in uw stand, beproefd omtrent de echtheid van het werk der genade aan uw ziel, beproefd omtrent uw bevinding, beproefd omtrent uw ontdekkingen, verlossingen en bewijzen; beproefd door uw zonden, beproefd door de satan, beproefd door belijders, beproefd door goddelozen, en bovenal beproefd door uw eigen hart, en dat gedurig — dat zal uw ziel steeds in oefening houden. En dit is een „oefening tot godzaligheid”. Indien deze oefeningen zijn tot godzaligheid, dan leiden zij u op de weg tot de godzaligheid, brengen zij u bij de godzaligheid, leiden zij u in de godzaligheid, en, boven alle dingen: zij brengen de godzaligheid in uw ziel. Dus is er geen oefening der ziel tot godzaligheid. Schijnt uw hart niet somtijds zonder een greintje godzaligheid te zijn?

Gij ziet wat de godzaligheid is in haar aard, in haar takken, in haar vruchten, in haar genade, in hetgeen een Christen behoort te zijn: praktisch, bevindelijk en werkelijk, uit- en inwendig, in de gemeente en in de wereld. Gij zegt: „Ben ik een Christen? Ik, een godzalig man of een godzalige vrouw? Laat ik mij vergelijken met de godzaligheid. Ben ik godzalig? Is er genade in mijn hart? Leef ik, spreek ik, denk ik, handel ik, wandel ik, verdraag ik, zoals een Christen betaamt? Is mijn leven overal zodanig, dat ik het stap voor stap bij levende, werkelijke, proefondervindelijke, Schriftuurlijke godzaligheid kan nederleggen?” „O!” zegt gij, „ik krimp weg bij zulk een onderzoek. Er zijn vele dingen in mij, die niet kunnen vergeleken worden bij de godzaligheid die in het Woord der Waarheid is geopenbaard.”

Dan geloof ik, wanneer deze werkingen de uwe zijn, dat uw gemoed is geoefend. Wat is nu het gevolg? Het is een oefening tot godzaligheid. Gij hebt er behoefte aan; gij worstelt erom; gij roept erom; gij jaagt ernaar; gij weet dat de Heere alleen haar in uw ziel kan werken; gij gevoelt u nooddruftig, naakt en beroofd; gij weet dat gij zonder haar niet gelukkig kunt leven of sterven; toch moet gij ze hebben, of met lichaam en ziel voor eeuwig verloren gaan.

Beproef vrij van omhoog
mijn hart, dat voor Uw oog,
Alwetende, steeds open lag.
Doorzoek mij, toets mijn gangen,
doorgrond al mijn verlangen
en stel mijn oogmerk in de dag.

Ps. 26:2

Oefen uzelf tot godzaligheid.
1 Timotheüs 4:7

„De Heere beproeft de rechtvaardige” (Psalm 11:5). Inderdaad, een rechtvaardig leven is meestal een beproefd leven. Er is geen kind van God bij wie de genade levend en werkzaam is, dat niet in zijn ziel beproefd wordt. Ik geloof dat de ziel net zo min zonder oefening kan leven als het lichaam. Hoe meer de ziel geoefend wordt, hoe gezonder zij zal zijn. De beproeving is een belangrijke bron van oefening.

Wanneer u beproefd wordt in uw bestaan, in uw levensomstandigheden, of beproefd wordt over de echtheid van het werk van de genade in uw ziel, over uw bevinding en over uw ontdekkingen, verlossingen en bewijzen; wanneer u beproefd wordt door uw zonden, door satan, door belijders en door goddelozen, en bovenal door uw eigen hart, en dat voortdurend, dan zal dat uw ziel steeds in oefening houden. En dat is een „oefening tot godzaligheid”. Als deze oefeningen tot godzaligheid zijn, dan leiden zij u op de weg naar de godzaligheid, brengen zij u bij de godzaligheid en leiden zij u in de godzaligheid. En boven alles: zij brengen de godzaligheid in uw ziel. Er is dus geen oefening van de ziel tot godzaligheid. Lijkt uw hart soms niet zonder een greintje godzaligheid te zijn?

U ziet wat de godzaligheid is in haar wezen, in haar vertakkingen, in haar vruchten, in haar genade, in wat een Christen behoort te zijn: in de praktijk, in de bevinding en in werkelijkheid, naar buiten en naar binnen, in de gemeente en in de wereld. U zegt: „Ben ik een Christen? Ik, een godzalig man of een godzalige vrouw? Laat ik mij vergelijken met de godzaligheid. Ben ik godzalig? Is er genade in mijn hart? Leef ik, spreek ik, denk ik, handel ik, wandel ik, verdraag ik, zoals een Christen betaamt? Is mijn leven overal zodanig, dat ik het stap voor stap bij levende, werkelijke, proefondervindelijke, Schriftuurlijke godzaligheid kan nederleggen?” „O!” zegt u, „ik krimp weg bij zulk een onderzoek. Er zijn vele dingen in mij, die niet kunnen vergeleken worden bij de godzaligheid die in het Woord der Waarheid is geopenbaard.”

Wanneer deze werkingen de uwe zijn, dan geloof ik dat uw gemoed geoefend is. Wat is nu het gevolg? Het is een oefening tot godzaligheid. U hebt haar nodig, u worstelt erom, u roept erom en u jaagt ernaar. U weet dat alleen de Heere haar in uw ziel kan werken. U voelt zich nooddruftig, naakt en beroofd. U weet dat u zonder haar niet gelukkig kunt leven of sterven. Toch moet u haar hebben, of u gaat met lichaam en ziel voor eeuwig verloren.

Beproef vrij van omhoog
mijn hart, dat voor Uw oog,
Alwetende, steeds open lag.
Doorzoek mij, toets mijn gangen,
doorgrond al mijn verlangen
en stel mijn oogmerk in de dag.

Ps. 26:2

Exercise thyself rather unto godliness.
1 Timothy 4:7

“The Lord tries the righteous” (Ps. 11:5). In fact, a righteous life is for the most part a tried life. There is not a child of God, whose graces are lively and active, that is not tried in his soul. I have no more belief that the soul can live without exercise than that the body can. The more the soul is exercised, the healthier it will be.

Trial is one main source of exercise. If you are tried as to your standing; tried as to your state; tried as to the reality of the work of grace upon your soul; tried as to your experience; tried as to your manifestations, deliverances, and evidences; tried by your sins; tried by Satan; tried by professors; tried by profane; and above all tried by your own heart, and that continually—it will keep your soul in exercise. And this is “exercise unto godliness.”

If these exercises are unto godliness, they lead to godliness, they take you on your way to godliness, they bring you near to godliness, they bring you into godliness; and, above all things, they bring godliness into your soul. And thus, there is an exercise of the soul unto godliness. Does not your heart at times seem without a grain of it? You see what godliness is in its nature, in its branches, in its fruits, in its graces, in what a Christian should be, practically, experimentally, and really—outwardly and inwardly—in the church, and in the world. You say, “I a Christian! I a godly man or woman! Let me compare myself with godliness.

Am I godly? Is there grace in my heart? Do I live? do I speak? do I think? do I act? do I walk? do I suffer as becomes a Christian? Is my life, my profession, my conduct—in the family, in the world—in the business, in the church—at home, abroad—openly, secretly—privately, publicly—is it such that I can take it and lay it down, step by step, with vital, real, experimental, scriptural godliness?” “O,” say you, “I shrink back from the test. There are many things in me, inwardly and outwardly, which will not bear to be weighed up with godliness as revealed in the Scriptures of truth.”

Well, your mind is exercised, I suppose, when you have these workings. Now, what is the result? It is an “exercise unto godliness.” You want it; you strive for it; you cry for it; you press after it; you know that none but the Lord can work it in your soul; you feel needy, naked, and destitute; you know that without it you can neither happily live nor die; yet have it you must, or perish body and soul forever.

Y ejercítate para la piedad.
1 Timoteo 4:7

“Jehová prueba al justo” (Sal. 11:5). De hecho, una vida justa es, en su mayor parte, una vida probada. No hay un hijo de Dios cuyas gracias estén vivas y activas que no sea probado en su alma. No creo más que el alma pueda vivir sin ejercicio de lo que creo que pueda el cuerpo. Cuanto más ejercitada sea el alma, tanto más sana estará.

La prueba es una fuente principal de ejercicio. Si es usted probado en cuanto a su posición; probado en cuanto a su estado; probado en cuanto a la realidad de la obra de la gracia en su alma; probado en cuanto a su experiencia; probado en cuanto a sus manifestaciones, liberaciones y evidencias; probado por sus pecados; probado por Satanás; probado por los que profesan; probado por los profanos; y sobre todo probado por su propio corazón, y eso continuamente, ello mantendrá su alma en ejercicio. Y esto es “ejercitarse para la piedad.”

Si estos ejercicios son para la piedad, conducen a la piedad, le llevan por el camino hacia la piedad, le acercan a la piedad, le introducen en la piedad; y, sobre todas las cosas, traen la piedad a su alma. Y así hay un ejercicio del alma para la piedad. ¿No parece a veces su corazón carecer de un solo grano de ella? Usted ve lo que es la piedad en su naturaleza, en sus ramas, en sus frutos, en sus gracias, en lo que un cristiano debe ser, práctica, experimental y realmente, exterior e interiormente, en la iglesia y en el mundo. Usted dice: “¡Yo un cristiano! ¡Yo un hombre o una mujer piadosos! Voy a compararme con la piedad.

¿Soy piadoso? ¿Hay gracia en mi corazón? ¿Vivo, hablo, pienso, obro, ando, sufro como conviene a un cristiano? Mi vida, mi profesión, mi conducta, en la familia, en el mundo, en los negocios, en la iglesia, en casa, fuera de ella, abierta y secretamente, en privado y en público, ¿es tal que pueda tomarla y ponerla, paso a paso, junto a la piedad vital, real, experimental y bíblica?” “Oh”, dice usted, “retrocedo ante la prueba. Hay muchas cosas en mí, interior y exteriormente, que no soportarán ser pesadas con la piedad tal como está revelada en las Escrituras de verdad.”

Pues bien, supongo que su mente está ejercitada cuando tiene estas operaciones. Ahora bien, ¿cuál es el resultado? Es un “ejercitarse para la piedad.” Usted la quiere; se esfuerza por ella; clama por ella; avanza tras ella; sabe que nadie sino el Señor puede obrarla en su alma; se siente menesteroso, desnudo y desamparado; sabe que sin ella no puede ni vivir ni morir felizmente; y sin embargo tiene que tenerla, o perecer en cuerpo y alma para siempre.