20 april

En heeft alle dingen Zijn voeten onderworpen, en heeft Hem der gemeente gegeven tot een Hoofd boven alle dingen: welke Zijn lichaam is, en de vervulling Desgenen, Die alles in allen vervult.
Efeze 1:22, 23

In Gods oog, en als in Christus verkoren, is de Gemeente een volmaakt lichaam. Daarom is zij de vervulling van Christus. Evenals ons hoofd en onze leden in vereniging met elkander een echt harmonisch lichaam vormen, zo is het ook met Christus en de Gemeente. Daar het natuurlijk hoofd onvolkomen zijn zoude zonder het lichaam, en daar het lichaam onvolkomen zijn zou zonder het hoofd, zo is het met het verborgen lichaam van Christus en Zijn lichaam der Gemeente. Het een verbreekt het ander, en de vereniging van beide maakt het geheel volkomen.

De Zoon van God, vlees wordende, behoefde een lichaam waarvan Hij het Hoofd zou zijn. Zonder dat zou Hij zijn als een bruidegom zonder bruid, een herder zonder kudde, een fundament zonder het gebouw, een wijnstok zonder ranken. Hij had de Gemeente niet nodig als Zone Gods, maar wel als Zoon des mensen. In haar is al Zijn liefde volmaakt, Zijn werk volmaakt, Zijn genade volmaakt, Zijn heerlijkheid volmaakt; en als zij te huis gebracht zijn om altijd met Hem in heerlijkheid te zijn, zullen al Gods plannen, Zijn ganse eeuwige raad van wijsheid en genade, volkomen zijn.

In deze zin kunnen wij de uitdrukking verstaan: „de vervulling Desgenen, Die alles in allen vervult”. Wonderbare gedachte, dat Hij, Die als de Zoon van God alles in allen vervult – alle plaatsen vervult met Zijn alomtegenwoordigheid –, Zich verwaardigen zou een betrekkelijke volheid te hebben in Zijn eigen lichaam, de Gemeente!

Wij, o verheven majesteit,
gedenken Uw weldadigheid
in ’t midden van Uw heil’ge woning!
Gelijk Uw naam is, grote Koning,
bij ons terecht geprezen,
zo is Uw roem gerezen
en bij de volken zeer vermaard
tot aan het uiterst’ eind der aard.

Ps. 48:4

En heeft alle dingen Zijn voeten onderworpen, en heeft Hem der gemeente gegeven tot een Hoofd boven alle dingen: welke Zijn lichaam is, en de vervulling Desgenen, Die alles in allen vervult.
Efeze 1:22, 23

In Gods oog, en als verkoren in Christus, is de Gemeente een volmaakt lichaam. Daarom is zij de vervulling van Christus. Zoals ons hoofd en onze leden samen één werkelijk harmonisch lichaam vormen, zo is het ook met Christus en de Gemeente. Het natuurlijke hoofd zou onvolkomen zijn zonder het lichaam, en het lichaam zou onvolkomen zijn zonder het hoofd. Zo is het ook met het verborgen lichaam van Christus: met Christus en Zijn lichaam, de Gemeente. Het ene verbreekt het andere, en de vereniging van beide maakt het geheel volkomen.

Toen de Zoon van God vlees werd, had Hij een lichaam nodig waarvan Hij het Hoofd zou zijn. Zonder dat lichaam zou Hij zijn als een bruidegom zonder bruid, een herder zonder kudde, een fundament zonder gebouw, een wijnstok zonder ranken. Als Zoon van God had Hij de Gemeente niet nodig, maar wel als Zoon des mensen. In haar is al Zijn liefde volmaakt, Zijn werk volmaakt, Zijn genade volmaakt, Zijn heerlijkheid volmaakt. En wanneer de Zijnen thuisgebracht zijn om altijd met Hem in heerlijkheid te zijn, zullen al Gods plannen, heel Zijn eeuwige raad van wijsheid en genade, volkomen zijn.

In deze zin kunnen wij de uitdrukking verstaan: „de vervulling Desgenen, Die alles in allen vervult”. Wat een wonderbare gedachte, dat Hij Die als de Zoon van God alles in allen vervult, Die alle plaatsen vervult met Zijn alomtegenwoordigheid, Zich zou verwaardigen een betrekkelijke volheid te hebben in Zijn eigen lichaam, de Gemeente!

Wij, o verheven majesteit,
gedenken Uw weldadigheid
in ’t midden van Uw heil’ge woning!
Gelijk Uw naam is, grote Koning,
bij ons terecht geprezen,
zo is Uw roem gerezen
en bij de volken zeer vermaard
tot aan het uiterst’ eind der aard.

Ps. 48:4

And hath put all things under His feet, and gave Him to be the head over all things to the church, which is His body, the fulness of Him that filleth all in all.
Ephesians 1:22-23

In the mind of God, and as chosen in Christ, the Church is a perfect body. It is, therefore, the fullness of Christ. Just as our head and members, in their union with each other, form one perfect harmonious body, so it is with Christ and the Church. As the natural head would be incomplete without the body, as the body would be incomplete without the head, so it is with Christ mystical, and His body the Church. Each needs the other, and the union of both makes the whole complete.

The Son of God, by becoming incarnate, needed a body of which He should be the Head. Without it, He would be as a bridegroom without the bride, a shepherd without the sheep, a foundation without the building, a vine without the branches. He did not need the Church as the Son of God, but He needed her as the Son of man.

In her all His love is complete, His work complete, His grace complete, His glory complete; and when she is brought home to be forever with Him in glory, then all the purposes of God, all His eternal counsels of wisdom and grace, will be complete. In this sense we may understand the expression, “the fullness of Him that fills all in all.” What a wonderful thought it is that He who, as the Son of God, fills all in all—fills all places with His omnipresence—should yet stoop to have a relative fullness in His body the Church!

Y sometió todas las cosas debajo de Sus pies, y diolo por cabeza sobre todas las cosas a la iglesia, la cual es Su cuerpo, el complemento de Aquel que hinche todas las cosas en todos.
Efesios 1:22-23

En la mente de Dios, y como escogida en Cristo, la Iglesia es un cuerpo perfecto. Es, por tanto, la plenitud de Cristo. Así como nuestra cabeza y nuestros miembros, en su unión entre sí, forman un solo cuerpo perfecto y armonioso, así sucede con Cristo y la Iglesia. Como la cabeza natural estaría incompleta sin el cuerpo, y el cuerpo estaría incompleto sin la cabeza, así sucede con el Cristo místico y Su cuerpo, la Iglesia. Cada uno necesita al otro, y la unión de ambos completa el todo.

El Hijo de Dios, al encarnarse, necesitó un cuerpo del cual fuera la Cabeza. Sin él, sería como un esposo sin esposa, un pastor sin ovejas, un fundamento sin edificio, una vid sin pámpanos. No necesitaba a la Iglesia como Hijo de Dios, pero la necesitaba como Hijo del hombre.

En ella todo Su amor es completo, Su obra completa, Su gracia completa, Su gloria completa; y cuando ella sea llevada a casa para estar para siempre con Él en gloria, entonces todos los propósitos de Dios, todos Sus eternos consejos de sabiduría y de gracia, serán completos. En este sentido podemos entender la expresión: “el complemento de Aquel que hinche todas las cosas en todos”. ¡Qué pensamiento tan maravilloso es que Aquel que, como Hijo de Dios, hinche todas las cosas en todos, que llena todos los lugares con Su omnipresencia, se digne, sin embargo, tener una plenitud relativa en Su cuerpo, la Iglesia!