Onze Heere Jezus Christus, Die Zichzelf gegeven heeft voor onze zonden, opdat Hij ons trekken zou uit deze tegenwoordige boze wereld, naar de wil van onze God en Vader; Dewelke zij de heerlijkheid in alle eeuwigheid. Amen.
Galaten 1:3-5
Zou dit ontzagwekkende wonder van genade anders dan door de vrije en vrijwillige gave van de Heere van Zichzelf tot stand kunnen zijn gebracht? Wie zou Hem uit de hemel gebracht kunnen hebben? Wie zou Hem gevraagd kunnen hebben naar beneden te komen? Welke engel of serafijn zou het woord daarboven hebben kunnen fluisteren: „Laat de Zoon van God Zichzelf geven voor de schuldige mens”? Welk menselijk hart zou op zo’n gedachte hebben kunnen komen, of welke menselijke tong, als men al op zo’n gedachte was gekomen, zou het woord omhoog hebben kunnen blazen naar de heilige voorhoven: „Laat de Zoon van God afdalen en voor ons verachtelijke, verdorven zondaren bloeden”?
Wat! dat Gods mede-gelijke, mede-eeuwige Zoon, de glans van Zijn Vaders heerlijkheid en het uitgedrukte beeld van Zijn Zelfstandigheid; dat Hij in Wie de Vader eeuwig behagen schiep; Hij Die werd vereerd en bewonderd door legioenen engelen — dat Hij deze hemelse heerlijkheid zou verlaten, naar de aarde zou afdalen, om te worden behandeld als de slechtste misdadiger, om spijkers door Zijn handen en voeten te laten drijven, en aan het kruis in schande en schaamte de laatste adem uit te blazen! Zou een dergelijke gedachte in het gemoed van engelen of mensen kunnen zijn opgekomen? En toch was dit de eeuwige gedachte van God; dit was het hoogste doel van de Drie-enige Heere; en om dit heerlijke plan van eeuwige wijsheid en liefde te verwezenlijken, gaf de Zoon van God Zich uit vrije wil voor onze zonden.
Een prachtig beeld voor deze vrijwillige gave van Zichzelf is het brandoffer waarvan in het eerste hoofdstuk van Leviticus wordt gesproken. Dit offer was geheel vrijwillig van de kant van degene die offerde, en verbrandde als zodanig geheel op het altaar. Zo kwam onze gezegende Heere uit eigen beweging; het was Zijn vrije, vrijwillige daad; en net zoals het brandoffer volledig verteerd werd in de vlammen op het altaar en er niets van overbleef, zo werd onze gezegende Heere geheel verteerd in de vlammen van Gods toorn en ook verteerd in de vlammen van Zijn eigen zelfopofferende liefde. „Hij gaf Zichzelf voor onze zonden.”
Lezen: Leviticus 1
Aan de lezer…
Hebt u, lezer, ooit stilgestaan bij dit wonder: dat niemand Hem dit gevraagd heeft? Geen engel, geen serafijn, geen menselijk hart zou op de gedachte zijn gekomen dat de Zoon van God Zichzelf zou geven voor verachtelijke, verdorven zondaren. Hij, de glans van Zijns Vaders heerlijkheid, kwam uit eigen beweging, en liet spijkers door Zijn handen en voeten drijven.
Misschien twijfelt u of Hij wel iets met u te maken wil hebben. Zie dan naar het brandoffer, dat vrijwillig werd gebracht en geheel op het altaar werd verteerd. Zo gaf de Heere Zichzelf: niet met tegenzin, niet half, maar geheel, in de vlammen van Gods toorn en van Zijn eigen liefde. Een liefde die zo vrij en zo volkomen is, wacht niet tot u haar waard bent. Zij gaf zich voor onze zonden. Laat dat woord uw arme ziel bemoedigen en uw hart tot aanbidding brengen.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Onze Heere Jezus Christus, Die Zichzelf gegeven heeft voor onze zonden, opdat Hij ons trekken zou uit deze tegenwoordige boze wereld, naar de wil van onze God en Vader; Dewelke zij de heerlijkheid in alle eeuwigheid. Amen.
Galaten 1:3-5
Had dit ontzagwekkende wonder van genade op een andere manier tot stand kunnen komen dan doordat de Heere Zichzelf vrij en vrijwillig gaf? Wie had Hem uit de hemel kunnen halen? Wie had Hem kunnen vragen naar beneden te komen? Welke engel of serafijn had daarboven het woord kunnen fluisteren: „Laat de Zoon van God Zichzelf geven voor de schuldige mens”? Welk menselijk hart had op zo’n gedachte kunnen komen? Of welke menselijke tong had, als iemand al op die gedachte was gekomen, het woord omhoog kunnen zenden naar de heilige voorhoven: „Laat de Zoon van God afdalen en voor ons verachtelijke, verdorven zondaren bloeden”?
Wat! Dat Gods Zoon, aan Hem gelijk en met Hem eeuwig, de afstraling van de heerlijkheid van Zijn Vader en het uitgedrukte beeld van Zijn zelfstandigheid; dat Hij in Wie de Vader van eeuwigheid Zijn welbehagen had; Hij Die door legioenen engelen werd aanbeden en bewonderd, dat Hij deze hemelse heerlijkheid zou verlaten en naar de aarde zou afdalen, om behandeld te worden als de ergste misdadiger, om spijkers door Zijn handen en voeten te laten slaan, en aan het kruis in smaad en schande de laatste adem uit te blazen! Had zo’n gedachte ooit kunnen opkomen in het hart van engelen of mensen? En toch was dit de eeuwige gedachte van God; dit was het hoogste voornemen van de Drie-enige Heere. En om dit heerlijke plan van eeuwige wijsheid en liefde te verwezenlijken, gaf de Zoon van God Zichzelf vrijwillig voor onze zonden.
Een prachtig beeld van deze vrijwillige overgave is het brandoffer waarover het eerste hoofdstuk van Leviticus spreekt. Dit offer werd geheel vrijwillig gebracht door wie het offerde, en het werd als zodanig geheel op het altaar verbrand. Zo kwam ook onze gezegende Heere uit eigen beweging; het was Zijn vrije, vrijwillige daad. En zoals het brandoffer volledig verteerd werd door de vlammen op het altaar en er niets van overbleef, zo werd onze gezegende Heere geheel verteerd in de vlammen van Gods toorn, en ook in de vlammen van Zijn eigen zelfopofferende liefde. „Hij gaf Zichzelf voor onze zonden.”
Lezen: Leviticus 1
Aan de lezer…
Hebt u, lezer, ooit stilgestaan bij dit wonder: dat niemand Hem dit gevraagd heeft? Geen engel, geen serafijn, geen menselijk hart zou op de gedachte zijn gekomen dat de Zoon van God Zichzelf zou geven voor verachtelijke, verdorven zondaren. Hij, de afstraling van de heerlijkheid van Zijn Vader, kwam uit eigen beweging, en liet spijkers door Zijn handen en voeten slaan.
Misschien twijfelt u of Hij wel iets met u te maken wil hebben. Zie dan naar het brandoffer, dat vrijwillig werd gebracht en geheel op het altaar werd verteerd. Zo gaf de Heere Zichzelf: niet met tegenzin, niet half, maar geheel, in de vlammen van Gods toorn en van Zijn eigen liefde. Een liefde die zo vrij en zo volkomen is, wacht niet tot u haar waard bent. Hij gaf Zichzelf voor onze zonden. Laat dat woord uw arme ziel bemoedigen en uw hart tot aanbidding brengen.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
Our Lord Jesus Christ, Who gave Himself for our sins, that He might deliver us from this present evil world, according to the will of God and our Father: to Whom be glory for ever and ever. Amen.
Galatians 1:3-5
Could this awesome wonder of grace have been brought about in any other way than by the Lord giving Himself freely and voluntarily? Who could have fetched Him from heaven? Who could have asked Him to come down? What angel or seraph could have whispered the word up there: “Let the Son of God give Himself for guilty man”? What human heart could have conceived such a thought? Or what human tongue, had anyone conceived it, could have sent the word up to the holy courts: “Let the Son of God come down and bleed for us vile, depraved sinners”?
What! That God’s Son, equal with Him and co-eternal, the brightness of His Father’s glory and the express image of His Person; that He in Whom the Father had delighted from eternity; He Who was worshipped and adored by legions of angels, should leave this heavenly glory and come down to earth, to be treated as the worst of malefactors, to have nails driven through His hands and feet, and to breathe His last on the cross in reproach and shame! Could such a thought ever have arisen in the heart of angels or of men? And yet this was the eternal thought of God; this was the highest purpose of the Triune Jehovah. And to accomplish this glorious plan of eternal wisdom and love, the Son of God gave Himself voluntarily for our sins.
A beautiful figure of this voluntary surrender is the burnt offering of which the first chapter of Leviticus speaks. This offering was brought entirely of the free will of the one who offered it, and as such it was wholly burnt upon the altar. So too our blessed Lord came of His own accord; it was His free, voluntary act. And as the burnt offering was wholly consumed by the flames upon the altar and nothing of it remained, so our blessed Lord was wholly consumed in the flames of God’s wrath, and also in the flames of His own self-sacrificing love. “He gave Himself for our sins.”
Reading: Leviticus 1
To the reader…
Reader, have you ever paused over this wonder: that no one asked Him to do this? No angel, no seraph, no human heart would have conceived the thought that the Son of God would give Himself for vile, depraved sinners. He, the brightness of His Father’s glory, came of His own accord, and let nails be driven through His hands and feet.
Perhaps you doubt whether He would have anything to do with you. Then look at the burnt offering, which was brought freely and wholly consumed upon the altar. So the Lord gave Himself: not reluctantly, not by halves, but wholly, in the flames of God’s wrath and of His own love. A love so free and so complete does not wait until you are worthy of it. He gave Himself for our sins. Let that word encourage your poor soul and bring your heart to worship.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Nuestro Señor Jesucristo, el Cual se dio a Sí mismo por nuestros pecados para librarnos de este presente siglo malo, conforme a la voluntad de Dios y Padre nuestro; al Cual sea la gloria por siglos de siglos. Amén.
Gálatas 1:3-5
¿Podría esta asombrosa maravilla de la gracia haberse realizado de otra manera que dándose el Señor a Sí mismo libre y voluntariamente? ¿Quién habría podido traerle del cielo? ¿Quién habría podido pedirle que descendiera? ¿Qué ángel o serafín habría podido susurrar allá arriba la palabra: “Dése el Hijo de Dios a Sí mismo por el hombre culpable”? ¿Qué corazón humano habría podido concebir semejante pensamiento? ¿O qué lengua humana, si alguien lo hubiera concebido, habría podido elevar la palabra hasta los atrios santos: “Descienda el Hijo de Dios y derrame Su sangre por nosotros, viles y depravados pecadores”?
¡Cómo! ¡Que el Hijo de Dios, igual a Él y coeterno, el resplandor de la gloria de Su Padre y la misma imagen de Su sustancia; Aquel en Quien el Padre se había deleitado desde la eternidad; Aquel que era adorado y alabado por legiones de ángeles, dejara esta gloria celestial y descendiera a la tierra, para ser tratado como el peor de los malhechores, para que le clavaran clavos en las manos y en los pies, y para exhalar Su último aliento en la cruz, en oprobio y vergüenza! ¿Podría semejante pensamiento haber surgido jamás en el corazón de ángeles o de hombres? Y sin embargo, este era el pensamiento eterno de Dios; este era el más alto propósito del Trino Jehová. Y para llevar a cabo este glorioso plan de eterna sabiduría y amor, el Hijo de Dios se dio voluntariamente a Sí mismo por nuestros pecados.
Una hermosa figura de esta entrega voluntaria es el holocausto del que habla el primer capítulo de Levítico. Esta ofrenda se traía enteramente por la libre voluntad del que la ofrecía, y como tal era quemada por completo sobre el altar. Así también nuestro bendito Señor vino por Su propia voluntad; fue Su acto libre y voluntario. Y así como el holocausto era consumido enteramente por las llamas sobre el altar y nada quedaba de él, así nuestro bendito Señor fue consumido enteramente en las llamas de la ira de Dios, y también en las llamas de Su propio amor abnegado. “Se dio a Sí mismo por nuestros pecados.”
Lectura: Levítico 1
Al lector…
Lector, ¿se ha detenido alguna vez ante esta maravilla: que nadie le pidió que lo hiciera? Ningún ángel, ningún serafín, ningún corazón humano habría concebido el pensamiento de que el Hijo de Dios se diera a Sí mismo por viles y depravados pecadores. Él, el resplandor de la gloria de Su Padre, vino por Su propia voluntad, y dejó que le clavaran clavos en las manos y en los pies.
Quizá duda usted de que Él quiera tener algo que ver con usted. Mire entonces el holocausto, que se traía libremente y era consumido por completo sobre el altar. Así se dio el Señor: no de mala gana, no a medias, sino enteramente, en las llamas de la ira de Dios y de Su propio amor. Un amor tan libre y tan completo no espera hasta que usted sea digno de él. Se dio a Sí mismo por nuestros pecados. Deje que esa palabra anime su pobre alma y lleve su corazón a la adoración.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl