17 maart

Onze Heere Jezus Christus, Die Zichzelf gegeven heeft voor onze zonden, opdat Hij ons trekken zou uit deze tegenwoordige boze wereld, naar de wil van onze God en Vader; Dewelke zij de heerlijkheid in alle eeuwigheid. Amen.
Galaten 1:3-5

Het is vooral in de laatste ogenblikken van Zijn lijden dat we de Heere Jezus Zich uit vrije wil zien geven voor onze zonden. Als we Hem dan de donkere hof in volgen, waar Hij onder de overweldigende druk van de zonde en het verdriet grote druppels bloed zweette; vandaar naar de Joodse raad en Pilatus’ rechtszaal; en vandaar naar het kruis op Golgotha, waar Hij, als hoogtepunt van vernedering, tussen twee dieven werd gekruisigd, dan zien we in deze laatste ogenblikken van Zijn lijden en gehoorzame dood vooral wat de heilige Heere onderging toen Hij Zichzelf opofferde om zonde voor ons te worden, opdat wij rechtvaardigheid Gods in Hem zouden worden (2 Kor. 5:21). Want door Zichzelf voor onze zonden te geven, nam Hij al de schuld, boete en straf daarvan op Zich. Hij droeg onze zonden in Zijn eigen lichaam aan het kruis alsof ze van Hemzelf waren geweest; want door Zichzelf vrijwillig in de plaats van de zondaar te hebben gesteld, stond Hij als de Borg, van Wie de rechtvaardigheid het uiterste eiste.

Aldus doorstond Hij niet alleen de loocheningen van de zondaren tegen Hemzelf, maar – wat veel moeilijker te verdragen was – Hij leed onder de ondraaglijke toorn van God, toen Zijn Vader Zijn gezicht voor Hem verborg, toen pijn Zijn levensgeest opeiste en toen Hij, als voor ons tot vloek gemaakt, tussen hemel en aarde als een schouwspel voor mensen en engelen hing. God de Vader aanvaardde deze plaatsvervanging, want het was volgens Zijn eigen eeuwige wil en goede bedoeling dat de Zoon van Zijn liefde Zichzelf zo zou geven voor onze zonden, dat Hij al hun schuld en verdoemenis zou vernietigen, ze achter Gods rug zou werpen, ze schoon zou wassen in de bron van Zijn verzoenend bloed, en ze voor eeuwig zou uitwissen als een wolk uit de hemel. Waar zouden we zijn, wat zouden we zijn, welke hoop zouden we kunnen hebben om aan de toorn te ontkomen zonder deze gezegende gebeurtenis, deze plechtige, goddelijke werkelijkheid dat de Zoon van God Zichzelf heeft opgeofferd voor onze zonden, en ze aldus voor altijd heeft vernietigd?

Lezen: Galaten 1:1-10

Onze Heere Jezus Christus, Die Zichzelf gegeven heeft voor onze zonden, opdat Hij ons trekken zou uit deze tegenwoordige boze wereld, naar de wil van onze God en Vader; Dewelke zij de heerlijkheid in alle eeuwigheid. Amen.
Galaten 1:3-5

Vooral in de laatste ogenblikken van Zijn lijden zien we hoe de Heere Jezus Zich vrijwillig geeft voor onze zonden. Laten we Hem volgen: de donkere hof in, waar Hij onder de overweldigende last van zonde en droefheid grote druppels bloed zweette; vandaar naar de Joodse raad en de rechtszaal van Pilatus; en vandaar naar het kruis op Golgotha, waar Hij, als hoogtepunt van Zijn vernedering, tussen twee misdadigers gekruisigd werd. Dan zien we in deze laatste ogenblikken van Zijn lijden en gehoorzame dood vooral wat de heilige Heere onderging toen Hij Zichzelf opofferde om zonde voor ons te worden, opdat wij zouden worden rechtvaardigheid Gods in Hem (2 Kor. 5:21). Want doordat Hij Zichzelf voor onze zonden gaf, nam Hij al hun schuld, boete en straf op Zich. Hij droeg onze zonden in Zijn eigen lichaam aan het kruis alsof ze van Hemzelf waren. Want doordat Hij Zich vrijwillig in de plaats van de zondaar had gesteld, stond Hij daar als de Borg, van Wie de gerechtigheid het uiterste eiste.

Zo verdroeg Hij niet alleen de tegenspraak van de zondaren tegen Zichzelf, maar ook, wat veel moeilijker te verdragen was, de ondraaglijke toorn van God. Zijn Vader verborg Zijn aangezicht voor Hem, de pijn putte Zijn levenskracht uit, en Hij hing, tot een vloek voor ons gemaakt, tussen hemel en aarde als een schouwspel voor mensen en engelen. God de Vader aanvaardde deze plaatsvervanging, want het was naar Zijn eigen eeuwige wil en welbehagen dat de Zoon van Zijn liefde Zich zo zou geven voor onze zonden. Zo zou Hij al hun schuld en verdoemenis tenietdoen, ze achter Gods rug werpen, ze schoonwassen in de fontein van Zijn verzoenend bloed en ze voor eeuwig uitwissen als een wolk uit de hemel.

Waar zouden we zijn, wat zouden we zijn, welke hoop zouden we hebben om aan de toorn te ontkomen zonder deze gezegende gebeurtenis, deze plechtige, goddelijke werkelijkheid: dat de Zoon van God Zichzelf heeft opgeofferd voor onze zonden en ze zo voor altijd heeft tenietgedaan?

Lezen: Galaten 1:1-10

Our Lord Jesus Christ, Who gave Himself for our sins, that He might deliver us from this present evil world, according to the will of God and our Father: to Whom be glory for ever and ever. Amen.
Galatians 1:3-5

Especially in the closing moments of His sufferings do we see how the Lord Jesus willingly gives Himself for our sins. Let us follow Him: into the dark garden, where under the overwhelming load of sin and sorrow He sweat great drops of blood; from there to the Jewish council and the judgment hall of Pilate; and from there to the cross on Calvary, where, as the climax of His humiliation, He was crucified between two malefactors. Then we see in these last moments of His sufferings and obedient death especially what the holy Lord endured when He offered Himself up to be made sin for us, that we might be made the righteousness of God in Him (2 Cor. 5:21).

For in giving Himself for our sins, He took upon Himself all their guilt, penalty and punishment. He bore our sins in His own body on the tree as if they had been His own. For having voluntarily put Himself in the sinner’s place, He stood there as the Surety, of Whom justice demanded the uttermost.

Thus He endured not only the contradiction of sinners against Himself, but also, what was far harder to bear, the unbearable wrath of God. His Father hid His face from Him, pain drained His strength, and He hung, made a curse for us, between heaven and earth as a spectacle to men and angels. God the Father accepted this substitution, for it was according to His own eternal will and good pleasure that the Son of His love should thus give Himself for our sins. So He would put away all their guilt and condemnation, cast them behind God’s back, wash them clean in the fountain of His atoning blood, and blot them out for ever as a cloud from the sky.

Where would we be, what would we be, what hope would we have of escaping the wrath to come, without this blessed event, this solemn, divine reality: that the Son of God offered Himself up for our sins and so put them away for ever?

Reading: Galatians 1:1-10

Nuestro Señor Jesucristo, el Cual se dio a Sí mismo por nuestros pecados para librarnos de este presente siglo malo, conforme a la voluntad de Dios y Padre nuestro; al Cual sea la gloria por siglos de siglos. Amén.
Gálatas 1:3-5

Sobre todo en los últimos momentos de Sus padecimientos vemos cómo el Señor Jesús se da a Sí mismo voluntariamente por nuestros pecados. Sigámosle: al huerto oscuro, donde bajo la abrumadora carga del pecado y la tristeza sudó grandes gotas de sangre; de allí al concilio de los judíos y al pretorio de Pilato; y de allí a la cruz del Calvario, donde, como cumbre de Su humillación, fue crucificado entre dos malhechores. Entonces vemos en estos últimos momentos de Sus padecimientos y de Su muerte obediente, de manera especial, lo que el santo Señor soportó cuando se ofreció a Sí mismo para ser hecho pecado por nosotros, para que nosotros fuésemos hechos justicia de Dios en Él (2 Cor. 5:21).

Porque al darse a Sí mismo por nuestros pecados, tomó sobre Sí toda su culpa, su pena y su castigo. Llevó Él mismo nuestros pecados en Su cuerpo sobre el madero, como si hubieran sido Suyos. Pues, habiéndose puesto voluntariamente en el lugar del pecador, estuvo allí como el Fiador, a Quien la justicia exigía lo último.

Así soportó no solo la contradicción de pecadores contra Sí mismo, sino también, lo que era mucho más difícil de llevar, la insoportable ira de Dios. Su Padre escondió de Él Su rostro, el dolor agotó Sus fuerzas, y quedó colgado, hecho maldición por nosotros, entre el cielo y la tierra, como espectáculo a los hombres y a los ángeles. Dios el Padre aceptó esta sustitución, porque era conforme a Su propia voluntad eterna y a Su beneplácito que el Hijo de Su amor se diera así a Sí mismo por nuestros pecados. Así quitaría toda su culpa y condenación, los echaría tras las espaldas de Dios, los lavaría en la fuente de Su sangre expiatoria y los borraría para siempre como a nube del cielo.

¿Dónde estaríamos, qué seríamos, qué esperanza tendríamos de escapar de la ira venidera, sin este bendito acontecimiento, esta solemne realidad divina: que el Hijo de Dios se ofreció a Sí mismo por nuestros pecados y así los quitó para siempre?

Lectura: Gálatas 1:1-10