En wij weten dat degenen, die God liefhebben, alle dingen medewerken ten goede.
Romeinen 8:28
Hoe kunnen wij weten of bezoekingen ons wel van nut zijn? We vergissen ons soms in deze zaak. We stellen ons voor dat bezoekingen noodzakelijkerwijs op hetzelfde tijdstip verbonden zijn met zichtbare zegening. Als de openbaringen en vertroostingen van goddelijke liefde niet op precies hetzelfde moment komen als de bezoeking, zijn we vaak geneigd te geloven dat de bezoeking zonder nut aan ons is voorbijgegaan. Maar zo moeten we bezoekingen niet beoordelen. Bezoeking en troost zijn verschillende dingen. Bezoekingen zijn bestemd om het hart op troost voor te bereiden; maar wanneer en hoe de troost zal komen, hierover heeft God geen enkele regel vastgelegd in Zijn Woord.
Maken de bezoekingen die we doormaken ons nederig? Dan doen ze ons goed. Doven ze de liefde voor de wereld in ons hart? Dan doen ze ons goed. Zuiveren ze schijnheiligheid uit? Dan doen ze ons goed. Brengen ze ons vuriger aan de genadetroon? Dan doen ze ons goed. Openbaren ze zonden aan ons die we niet eerder hebben gezien? Dan doen ze ons goed. Dringen ze binnen in ons hart? Leggen ze de verdorven bron bloot die we in ons dragen? Doorzoeken ze en beproeven ze ons tegenover een God Die het geweten onderzoekt? Maken ze onze geest volgzamer en zachter? Gaan ze gepaard met een uitstorting van het hart voor het aangezicht van God? Dan doen ze ons goed.
Het is noodzakelijk dat dit voorbereidende werk wordt gedaan voordat de vertroosting komt. Het is te vergelijken met een chirurg die een zieke plek behandelt. Hoe pijnlijk is de operatie! Wat snijdt het mes diep! Wat kan het lang duren voor de wond heelt! Toch is elke haal van het mes onvermijdelijk. Hij zou zijn plicht als vaardig en betrouwbaar chirurg niet doen als hij de wond niet tot de bodem uitsneed. Zoals pijn voor genezing noodzakelijk is, en door het mes teweeg moet worden gebracht, zo moeten we geestelijk gezien in onze ziel verwond worden en moet erin gesneden worden, zo lang en zo diep als God noodzakelijk acht, opdat we, wanneer het Hem goeddunkt, de vertroosting mogen ontvangen.
Lezen: Klaagliederen 3:27-40
Aan de lezer…
Hier is een woord voor wie denkt dat de bezoeking vergeefs is geweest, omdat de troost niet meteen kwam. U hebt gezucht en gewacht, maar de vertroostingen van goddelijke liefde bleven uit. Laat u daardoor niet ontmoedigen. Bezoeking en troost zijn twee verschillende dingen, en wanneer de troost komt, heeft God aan Zichzelf gehouden. Vraag u liever af: maakt deze weg mij nederig? Dooft hij mijn liefde tot de wereld? Brengt hij mij vuriger aan de genadetroon?
Als het mes van de Meesterchirurg diep snijdt, is dat geen wreedheid, maar trouw. Hij snijdt de wond tot de bodem uit, omdat Hij u wil genezen en niet slechts verzachten. Het doet pijn, het duurt lang, en soms weet u niet hoe het verder moet. Maar elke haal is noodzakelijk en wordt door een liefhebbende hand gedaan. Wacht dan op Hem; wanneer het Hem goeddunkt, zal de vertroosting komen.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
En wij weten dat degenen, die God liefhebben, alle dingen medewerken ten goede.
Romeinen 8:28
Hoe kunnen wij weten of bezoekingen ons werkelijk tot nut zijn? Soms vergissen we ons hierin. We denken dat bezoekingen noodzakelijk op hetzelfde moment gepaard gaan met zichtbare zegen. Als de openbaringen en vertroostingen van goddelijke liefde niet precies tegelijk met de bezoeking komen, zijn we vaak geneigd te geloven dat de bezoeking zonder nut aan ons voorbij is gegaan. Maar zo moeten we bezoekingen niet beoordelen. Bezoeking en troost zijn verschillende dingen. Bezoekingen zijn bedoeld om het hart op troost voor te bereiden; maar wanneer en hoe de troost zal komen, daarover heeft God in Zijn Woord geen enkele regel vastgelegd.
Maken de bezoekingen die we doormaken ons nederig? Dan doen ze ons goed. Doven ze de liefde tot de wereld in ons hart? Dan doen ze ons goed. Zuiveren ze ons van schijnheiligheid? Dan doen ze ons goed. Brengen ze ons vuriger aan de troon der genade? Dan doen ze ons goed. Openbaren ze ons zonden die we eerder niet hebben gezien? Dan doen ze ons goed. Dringen ze door in ons hart? Leggen ze de verdorven bron bloot die we in ons dragen? Doorzoeken en beproeven ze ons voor een God Die het geweten doorzoekt? Maken ze onze geest buigzamer en zachter? Gaan ze gepaard met een uitstorten van het hart voor het aangezicht van God? Dan doen ze ons goed.
Dit voorbereidende werk moet gedaan worden voordat de vertroosting komt. Het is te vergelijken met een chirurg die een zieke plek behandelt. Hoe pijnlijk is de operatie! Wat snijdt het mes diep! Hoe lang kan het duren voordat de wond geneest! Toch is elke snede van het mes onvermijdelijk. Hij zou zijn plicht als bekwaam en betrouwbaar chirurg niet doen als hij de wond niet tot op de bodem uitsneed. Zoals pijn nodig is voor genezing en door het mes moet worden teweeggebracht, zo moeten wij geestelijk in onze ziel gewond worden en moet erin gesneden worden, zo lang en zo diep als God nodig acht, zodat we de vertroosting mogen ontvangen wanneer het Hem goeddunkt.
Lezen: Klaagliederen 3:27-40
Aan de lezer…
Hier is een woord voor wie denkt dat de bezoeking vergeefs is geweest, omdat de troost niet meteen kwam. U hebt gezucht en gewacht, maar de vertroostingen van goddelijke liefde bleven uit. Laat u daardoor niet ontmoedigen. Bezoeking en troost zijn twee verschillende dingen, en wanneer de troost komt, heeft God aan Zichzelf gehouden. Vraag u liever af: maakt deze weg mij nederig? Dooft hij mijn liefde tot de wereld? Brengt hij mij vuriger aan de troon der genade?
Als het mes van de Meesterchirurg diep snijdt, is dat geen wreedheid, maar trouw. Hij snijdt de wond tot op de bodem uit, omdat Hij u wil genezen en niet alleen verzachten. Het doet pijn, het duurt lang, en soms weet u niet hoe het verder moet. Maar elke snede is nodig en wordt door een liefhebbende hand gedaan. Wacht dan op Hem; wanneer het Hem goeddunkt, zal de vertroosting komen.
Met een hartelijke groet,
De samenstellers van jcphilpot.nl
And we know that all things work together for good to them that love God.
Romans 8:28
How can we know whether afflictions are really profitable to us? Sometimes we are mistaken in this. We think that afflictions must necessarily be attended at the same moment with visible blessing. If the manifestations and consolations of Divine love do not come at exactly the same time as the affliction, we are often inclined to believe that the affliction has passed over us without profit. But that is not how we should judge afflictions. Affliction and consolation are different things. Afflictions are meant to prepare the heart for consolation; but when and how the consolation will come, God has laid down no rule whatever in His Word.
Do the afflictions we pass through humble us? Then they are doing us good. Do they quench the love of the world in our hearts? Then they are doing us good. Do they purge us from hypocrisy? Then they are doing us good. Do they bring us more fervently to the throne of grace? Then they are doing us good. Do they reveal to us sins we did not see before? Then they are doing us good. Do they penetrate into our heart? Do they lay bare the corrupt fountain we carry within us? Do they search and try us before a heart-searching God? Do they make our spirit more pliable and tender? Are they attended with a pouring out of the heart before the face of God? Then they are doing us good.
This preparatory work must be done before the consolation comes. It may be compared to a surgeon dealing with a diseased part. How painful the operation is! How deep the knife cuts! How long it may be before the wound heals! Yet every cut of the knife is unavoidable. He would not do his duty as a skilful and faithful surgeon if he did not cut the wound out to the very bottom. As pain is necessary for healing and must be brought about by the knife, so we must spiritually be wounded in our soul, and the knife must cut into it, as long and as deep as God sees needful, that we may receive the consolation when it seems good to Him.
Reading: Lamentations 3:27-40
To the reader…
Here is a word for anyone who thinks the affliction has been in vain because the comfort did not come at once. You have sighed and waited, but the consolations of Divine love stayed away. Do not let that discourage you. Affliction and consolation are two different things, and when the comfort comes God has kept in His own hand. Ask yourself rather: does this way humble me? Does it quench my love of the world? Does it bring me more fervently to the throne of grace?
When the knife of the Master Surgeon cuts deep, that is not cruelty, but faithfulness. He cuts the wound out to the very bottom, because He means to heal you and not merely to soothe you. It hurts, it takes long, and sometimes you do not know how to go on. But every cut is needful and is made by a loving hand. Wait then for Him; when it seems good to Him, the consolation will come.
With warm regards,
The compilers of jcphilpot.nl
Y sabemos que a los que a Dios aman, todas las cosas les ayudan a bien.
Romanos 8:28
¿Cómo podemos saber si las aflicciones nos son realmente provechosas? A veces nos equivocamos en esto. Pensamos que las aflicciones deben ir acompañadas necesariamente, en el mismo momento, de una bendición visible. Si las manifestaciones y consolaciones del amor divino no llegan exactamente al mismo tiempo que la aflicción, a menudo nos inclinamos a creer que la aflicción ha pasado sobre nosotros sin provecho. Pero no es así como debemos juzgar las aflicciones. La aflicción y la consolación son cosas distintas. Las aflicciones tienen por fin preparar el corazón para la consolación; pero cuándo y cómo vendrá la consolación, Dios no ha establecido regla alguna en Su Palabra.
¿Nos humillan las aflicciones que atravesamos? Entonces nos hacen bien. ¿Apagan el amor al mundo en nuestros corazones? Entonces nos hacen bien. ¿Nos purgan de la hipocresía? Entonces nos hacen bien. ¿Nos llevan con más fervor al trono de la gracia? Entonces nos hacen bien. ¿Nos revelan pecados que antes no veíamos? Entonces nos hacen bien. ¿Penetran en nuestro corazón? ¿Ponen al descubierto la fuente corrompida que llevamos dentro? ¿Nos escudriñan y prueban delante de un Dios que escudriña los corazones? ¿Hacen nuestro espíritu más dócil y tierno? ¿Van acompañadas de un derramar el corazón delante del rostro de Dios? Entonces nos hacen bien.
Esta obra preparatoria debe hacerse antes de que venga la consolación. Puede compararse con un cirujano que trata una parte enferma. ¡Qué dolorosa es la operación! ¡Qué hondo corta el bisturí! ¡Cuánto tiempo puede pasar antes de que sane la herida! Sin embargo, cada corte del bisturí es inevitable. No cumpliría con su deber como cirujano hábil y fiel si no extirpara la herida hasta el fondo. Así como el dolor es necesario para la curación y debe ser producido por el bisturí, así también hemos de ser heridos espiritualmente en nuestra alma, y el bisturí ha de cortar en ella, tanto tiempo y tan hondo como Dios lo vea necesario, para que recibamos la consolación cuando a Él le parezca bien.
Lectura: Lamentaciones 3:27-40
Al lector…
He aquí una palabra para quien piensa que la aflicción ha sido en vano porque el consuelo no llegó enseguida. Usted ha suspirado y esperado, pero las consolaciones del amor divino no llegaron. No deje que eso le desanime. La aflicción y la consolación son dos cosas distintas, y cuándo llega el consuelo, Dios lo ha guardado en Su propia mano. Pregúntese más bien: ¿me humilla este camino? ¿Apaga mi amor al mundo? ¿Me lleva con más fervor al trono de la gracia?
Cuando el bisturí del gran Cirujano corta hondo, no es crueldad, sino fidelidad. Él extirpa la herida hasta el fondo, porque se propone sanarle y no solo aliviarle. Duele, tarda mucho, y a veces usted no sabe cómo seguir. Pero cada corte es necesario y lo hace una mano amorosa. Espere, pues, en Él; cuando a Él le parezca bien, la consolación vendrá.
Con un cordial saludo,
Los compiladores de jcphilpot.nl