Korenaren

Zwaard, ontwaak tegen Mijn Herder, en tegen de Man, Die Mijn Metgezel is, spreekt de Heere der Heirscharen.
Zacharia 13:7

Zo wij de buitengewoon grote zondigheid der zonde wilden zien en gevoelen, dan is dit niet in het zien van de bliksems en het horen van de donderslagen van Sinaï’s vurige top, maar in het zien van het dood- en bloedzweet, in het horen van de zuchten en kreten van de lijdende Zoon van God. Op Hem te zien, Die wij doorstoken hebben, zal het hart en de ogen vullen met droefheid over de zonde, en met een heilig treuren over een gemartelde, gehoonde Heere. Door het oog des geloofs, als aan de ziel geopenbaard door de kracht Gods, de geliefde Zoon van God te zien gebonden, gegeseld, geslagen, bespuwd, bespot, en dan, als het toppunt van wrede versmading en helse wreedheid, gekruisigd tussen twee moordenaars — dit gelovig zien, dit deelgenootschap aan het lijden van Christus, zal het hardste hart doen smelten van verslagenheid en berouw.

Maar wanneer wij door het oog des geloofs zien dat dit nog slechts het kleinste deel van Zijn lijden was; dat er diepten waren van zielsonrust en ondragelijke smart en angst van de hand van God als een verterend vuur, als van onbuigzame rechtvaardigheid en billijke verontwaardiging over de zonde, waar en in wie ook gevonden; en dat onze gezegende Heere de toorn Gods dragen moest tot Hij was uitgestort als water, en Zijn zachtmoedig, teder hart smolt als was in de vlam der verontwaardiging in het midden Zijns ingewands (Psalm 22:15), dan kunnen wij enigszins begrijpen wat Hij ondernam door Zich als Offer voor de zonde te stellen. Want evenals al de zonden van Zijn volk op Hem waren gelegd, viel de toorn Gods, die hen moest treffen, op Hem, op Wie de Heere ons aller ongerechtigheden deed aanlopen.

Wees dan mijn hulp, houd U niet ver van mij,
mij prangt de nood, benauwdheid is nabij.
’k Heb buiten U, daar ik zo bitter lij’,
geen hulp te wachten.

Ps. 22:6

Zwaard, ontwaak tegen Mijn Herder, en tegen de Man, Die Mijn Metgezel is, spreekt de Heere der Heirscharen.
Zacharia 13:7

Als we de buitengewoon grote zondigheid van de zonde willen zien en voelen, dan zien we die niet in de bliksems en horen we die niet in de donderslagen van de vurige top van de Sinaï. We zien en horen haar in het doodszweet en bloedzweet, in de zuchten en kreten van de lijdende Zoon van God. Het zien op Hem, Die wij doorstoken hebben, zal hart en ogen vullen met droefheid over de zonde en met een heilig treuren over een gemartelde, gehoonde Heere. Met het oog van het geloof, zoals het door de kracht van God aan de ziel geopenbaard wordt, ziet men de geliefde Zoon van God: gebonden, gegeseld, geslagen, bespuwd, bespot, en dan, als toppunt van wrede smaad en helse wreedheid, gekruisigd tussen twee moordenaars. Dit gelovige zien, deze gemeenschap aan het lijden van Christus, zal het hardste hart doen smelten van verslagenheid en berouw.

Maar dan zien we door het oog van het geloof dat dit nog maar het kleinste deel van Zijn lijden was. Er waren diepten van zielsonrust en ondraaglijke smart en angst, die van de hand van God kwamen als van een verterend vuur, als van een onbuigzame gerechtigheid en een rechtvaardige verontwaardiging over de zonde, waar en bij wie die ook gevonden wordt. Onze gezegende Heere moest de toorn van God dragen totdat Hij was uitgestort als water, en Zijn zachtmoedig, teder hart smolt als was in de vlam van de verontwaardiging in het midden Zijns ingewands (Psalm 22:15). Wanneer we dat zien, kunnen we enigszins begrijpen wat Hij op Zich nam door Zich als Offer voor de zonde te geven. Want zoals alle zonden van Zijn volk op Hem gelegd waren, zo viel ook de toorn van God die hen moest treffen op Hem, op Wie de Heere ons aller ongerechtigheden deed aanlopen.

Wees dan mijn hulp, houd U niet ver van mij,
mij prangt de nood, benauwdheid is nabij.
’k Heb buiten U, daar ik zo bitter lij’,
geen hulp te wachten.

Ps. 22:6

Awake, O sword, against My Shepherd, and against the Man that is My Fellow, saith the LORD of hosts.
Zechariah 13:7

Would we see, feel, and realize the exceeding sinfulness of sin, it is not by viewing the lightnings and hearing the thunders of Sinai’s fiery top, but in seeing the agony and bloody sweat, and hearing the groans and cries of the suffering Son of God, as made sin for us, in the garden and upon the cross. To look upon Him Whom we have pierced will fill heart and eyes with godly sorrow for sin, and a holy mourning for and over a martyred, injured Lord. To see, by the eye of faith, as revealed to the soul by the power of God, the darling Son of God bound, scourged, buffeted, spit upon, mocked, and then, as the climax of cruel scorn and infernal cruelty, crucified between two thieves—this believing sight of the sufferings of Christ, will melt the hardest heart into contrition and compunction.

But when we see, by the eye of faith, that this was the smallest part of His sufferings, that there were depths of soul trouble and of intolerable distress and agony from the hand of God as a consuming fire, as of inflexible justice and righteous indignation against sin wherever and in whomever found, and that our blessed Lord had to endure the wrath of God until He was poured out like water, and His soft, tender heart in the flames of indignation became like wax, melted within Him (Psalm 22:14)—then we can in some measure conceive what He undertook in becoming a sin offering.

For as all the sins of His people were put upon Him, the wrath of God due to them fell upon Him. Separation from God, under a sense of His terrible displeasure, and that on account of sin, that abominable thing which His holy soul hates—is not this hell? This, then, was the hell experienced by the suffering Redeemer when the Lord laid on Him the iniquities of us all (Isaiah 53:6).

Levántate, oh espada, sobre el Pastor, y sobre el Hombre compañero Mío, dice Jehová de los ejércitos.
Zacarías 13:7

Si queremos ver, sentir y comprender la extremada pecaminosidad del pecado, no es contemplando los relámpagos y oyendo los truenos de la cumbre ardiente del Sinaí, sino viendo la agonía y el sudor de sangre, y oyendo los gemidos y clamores del Hijo de Dios sufriente, hecho pecado por nosotros, en el huerto y en la cruz. Mirar a Aquel a Quien traspasamos llenará el corazón y los ojos de tristeza piadosa por el pecado, y de un santo lamento por un Señor martirizado y ofendido. Ver, con el ojo de la fe, tal como es revelado al alma por el poder de Dios, al amado Hijo de Dios atado, azotado, abofeteado, escupido, escarnecido, y luego, como colmo del escarnio cruel y de la crueldad infernal, crucificado entre dos ladrones: esta vista creyente de los padecimientos de Cristo derretirá el corazón más duro en contrición y compunción.

Pero cuando vemos, con el ojo de la fe, que esto fue la menor parte de Sus padecimientos; que hubo profundidades de angustia del alma y de aflicción y agonía intolerables de la mano de Dios como fuego consumidor, como de justicia inflexible y justa indignación contra el pecado dondequiera y en quienquiera que se hallase; y que nuestro bendito Señor tuvo que soportar la ira de Dios hasta ser derramado como aguas, y Su corazón blando y tierno, en las llamas de la indignación, llegó a ser como cera, derritiéndose en medio de Sus entrañas (Salmo 22:14), entonces podemos concebir en alguna medida lo que emprendió al hacerse ofrenda por el pecado.

Porque así como todos los pecados de Su pueblo fueron puestos sobre Él, la ira de Dios que les correspondía cayó sobre Él. La separación de Dios, bajo el sentimiento de Su terrible desagrado, y eso a causa del pecado, esa cosa abominable que Su alma santa aborrece, ¿no es esto el infierno? Este fue, pues, el infierno que experimentó el Redentor sufriente cuando Jehová cargó en Él el pecado de todos nosotros (Isaías 53:6).

Zalig zijn die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid; want zij zullen verzadigd worden.
Mattheüs 5:6

Hart¹ zegt: „De manieren waarop God met Zijn kinderen omgaat, zijn, hoewel in hun algemene onderdelen gelijk, niettemin zo verschillend, dat de paden van het ene kind van God niet uitgestippeld kunnen worden aan de hand van die van een ander; dat blauwdrukken voor christelijke bekering, christelijke ervaring, christelijk nut of christelijke gesprekken niet kunnen worden vastgelegd.” Ik ben het van harte eens met wat ik zojuist heb geciteerd, en hoewel ik geloof dat Christus niet wordt geopenbaard zonder een voorafgaande veroordeling door de wet, wie zal de noodzakelijke sterkte of de benodigde tijdsduur ervan bepalen? Wie zal de passer en de meetlat ter hand nemen en een cirkel uitzetten waarbinnen de Almachtige Zich moet bewegen, of een lijn waarlangs Hij moet lopen? Laat degene die dit bepaalt eerst eens alle bomen in het bos volgens een voorgeschreven model en in dezelfde verhoudingen snoeien.

Laat hem eens een onbekend blad uit een Indiaas bos onderzoeken en zeggen: „Dit is helemaal geen blad; het is niet gekarteld of geschulpt als het enige blad dat ik als norm heb genomen, dat van de eik. Daarom verwerp ik het als een verachtelijke vervalsing, een minderwaardige nabootsing, het werk van een vindingrijk kunstenaar.” Tegen zo’n criticus zou men vergeefs zeggen: „Maar kijk, meneer, het is toch groen? Het komt toch voort uit een tak? Het vervult toch alle functies van een blad? Het geeft toch via zijn poriën en nerven al het overvloedige vocht af en ademt tegelijk de kooldioxide uit de lucht in, die, door het samengaan met het sap, de voeding voor de boom wordt?” Hij zou toch antwoorden: „Het kan me niet schelen wat het doet. Ik zeg dat het niet gekarteld en geschulpt is, niet als een eikenblad is, en daarom weg ermee!”

Laten we dit eens toepassen. Ik geloof dat sommige kinderen van God de verschrikkingen van de wet niet zo hebben gevoeld als vele andere. Maar als ze zich verloren, schuldig, verdoemd, zonder hoop of hulp hebben gevoeld, is de wet in hun geweten werkzaam geweest. Maar ik kijk meer naar de verlossing en de gevolgen die zij teweegbrengt. Wie zal bij het horen van hun eenvoudige getuigenissen zeggen dat hun blad niet groen is?

Lezen: Johannes 1:35-52

¹ Hart was dichter van vele gezangen, die door Philpot en andere baptisten tijdens de eredienst gebruikt werden.

Zalig zijn die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid; want zij zullen verzadigd worden.
Mattheüs 5:6

Hart¹ zegt: „De manieren waarop God met Zijn kinderen omgaat, zijn, hoewel in hun algemene onderdelen gelijk, niettemin zo verschillend, dat de paden van het ene kind van God niet uitgestippeld kunnen worden aan de hand van die van een ander; dat blauwdrukken voor christelijke bekering, christelijke ervaring, christelijk nut of christelijke gesprekken niet kunnen worden vastgelegd.” Ik ben het van harte eens met wat ik zojuist heb aangehaald. Ik geloof wel dat Christus niet geopenbaard wordt zonder een voorafgaande veroordeling door de wet, maar wie zal bepalen hoe sterk die moet zijn of hoe lang die moet duren? Wie zal passer en meetlat ter hand nemen en een cirkel uitzetten waarbinnen de Almachtige Zich moet bewegen, of een lijn waarlangs Hij moet gaan? Laat wie dat bepaalt, eerst eens alle bomen in het bos volgens één voorgeschreven model en in dezelfde verhoudingen snoeien.

Laat hem eens een onbekend blad uit een Indiaas bos onderzoeken en zeggen: „Dit is helemaal geen blad; het is niet gekarteld of geschulpt als het enige blad dat ik als norm heb genomen, dat van de eik. Daarom verwerp ik het als een verachtelijke vervalsing, een minderwaardige nabootsing, het werk van een vindingrijk kunstenaar.” Tegen zo’n criticus zou men tevergeefs zeggen: „Maar kijk, meneer, het is toch groen? Het komt toch voort uit een tak? Het vervult toch alle functies van een blad? Het geeft toch via zijn poriën en nerven al het overvloedige vocht af en ademt tegelijk de kooldioxide uit de lucht in, die, door het samengaan met het sap, de voeding voor de boom wordt?” Hij zou immers antwoorden: „Het kan me niet schelen wat het doet. Ik zeg dat het niet gekarteld en geschulpt is, niet als een eikenblad is, en daarom weg ermee!”

Laten we dit eens toepassen. Ik geloof dat sommige kinderen van God de verschrikkingen van de wet niet zo gevoeld hebben als vele anderen. Maar als ze zich verloren, schuldig, verdoemd en zonder hoop of hulp gevoeld hebben, dan is de wet in hun geweten werkzaam geweest. Toch kijk ik meer naar de verlossing en de gevolgen die zij teweegbrengt. Wie zal, als hij hun eenvoudige getuigenissen hoort, zeggen dat hun blad niet groen is?

Lezen: Johannes 1:35-52

¹ Hart was dichter van vele gezangen, die door Philpot en andere baptisten tijdens de eredienst gebruikt werden.

Blessed are they which do hunger and thirst after righteousness: for they shall be filled.
Matthew 5:6

Hart¹ says, “The ways of God’s dealing with His children, though alike in their general parts, are nevertheless so various that the paths of one child of God cannot be traced out by those of another; that no patterns can be laid down for Christian conversion, Christian experience, Christian usefulness or Christian conversation.” I heartily agree with what I have just quoted. I do believe that Christ is not revealed without a previous condemnation by the law, but who shall determine how strong that must be or how long it must last? Who shall take compass and rule in hand and mark out a circle within which the Almighty must move, or a line along which He must go? Let him who determines this first prune all the trees of the forest after one prescribed model and in the same proportions.

Let him examine some unknown leaf from an Indian forest and say, “This is no leaf at all; it is not notched or scalloped like the only leaf I have taken as my standard, that of the oak. Therefore I reject it as a contemptible counterfeit, a worthless imitation, the work of some ingenious artist.” To such a critic one would say in vain, “But look, sir, is it not green? Does it not spring from a branch? Does it not perform all the functions of a leaf? Does it not give off through its pores and veins all the superfluous moisture, and at the same time breathe in the carbonic acid from the air, which, by uniting with the sap, becomes the nourishment of the tree?” For he would answer, “I do not care what it does. I say it is not notched and scalloped, it is not like an oak leaf, and therefore away with it!”

Let us apply this. I believe that some children of God have not felt the terrors of the law as many others have. But if they have felt themselves lost, guilty, condemned and without hope or help, then the law has been at work in their conscience. Yet I look more to the deliverance and the effects it produces. Who, hearing their simple testimonies, will say that their leaf is not green?

Reading: John 1:35-52

¹ Hart was the writer of many hymns, which were used in worship by Philpot and other Baptists.

Bienaventurados los que tienen hambre y sed de justicia: porque ellos serán hartos.
Mateo 5:6

Hart¹ dice: “Los caminos por los que Dios trata con Sus hijos, aunque semejantes en sus partes generales, son sin embargo tan variados que las sendas de un hijo de Dios no pueden trazarse por las de otro; que no pueden establecerse modelos para la conversión cristiana, la experiencia cristiana, la utilidad cristiana o la conversación cristiana”. Estoy de todo corazón de acuerdo con lo que acabo de citar. Creo ciertamente que Cristo no es revelado sin una condenación previa por la ley, pero ¿quién determinará cuán fuerte debe ser o cuánto debe durar? ¿Quién tomará compás y regla en la mano y trazará un círculo dentro del cual el Todopoderoso deba moverse, o una línea por la cual deba ir? Que quien determine esto pode primero todos los árboles del bosque según un modelo prescrito y en las mismas proporciones.

Que examine alguna hoja desconocida de un bosque de la India y diga: “Esto no es hoja en absoluto; no está dentada ni festoneada como la única hoja que he tomado como norma, la del roble. Por tanto la rechazo como una falsificación despreciable, una imitación sin valor, obra de algún artista ingenioso”. En vano se le diría a tal crítico: “Pero mire, señor, ¿no es verde? ¿No brota de una rama? ¿No cumple todas las funciones de una hoja? ¿No despide por sus poros y venas toda la humedad superflua, y al mismo tiempo aspira del aire el ácido carbónico, que, al unirse con la savia, llega a ser el alimento del árbol?”. Porque él respondería: “No me importa lo que haga. Digo que no está dentada ni festoneada, que no es como una hoja de roble, y por tanto, ¡fuera con ella!”.

Apliquemos esto. Creo que algunos hijos de Dios no han sentido los terrores de la ley como muchos otros. Pero si se han sentido perdidos, culpables, condenados y sin esperanza ni ayuda, entonces la ley ha estado obrando en su conciencia. Con todo, yo miro más a la liberación y a los efectos que produce. ¿Quién, al oír sus sencillos testimonios, dirá que su hoja no es verde?

Lectura: Juan 1:35-52

¹ Hart fue el autor de muchos himnos, que Philpot y otros bautistas usaban en el culto.

Zo is het dan niet desgenen, die wil, noch desgenen, die loopt, maar des ontfermenden Gods.
Romeinen 9:16

Hij die geen belang heeft in de eeuwige verkiezing van God de Vader, in het verzoenend bloed en de rechtvaardigende gerechtigheid van de Zoon van God en in het werk en het getuigenis van God de Heilige Geest, zal sterven gelijk Ezau stierf. Wat zijn naam, zijn beroep, zijn uitwendige wandel, de leerstellingen die hij belijdt of de geloofsbelijdenis waaronder hij zijn naam schrijft ook zijn, hij zal sterven zoals Bileam, Saul, Judas en Achitofel gestorven zijn. Hij zal nooit de Koning in Zijn schoonheid aanschouwen, nooit het land van verre zien, nooit het nieuwe Jeruzalem zien, noch deelgenoot zijn van het bloed der besprenging, dat betere dingen spreekt dan het bloed van Abel.

Maar iedere levende ziel die gevoelig onderwezen is in haar verloren staat, die iets gekend heeft van een rustplaats in Christus, die haar rug gekeerd heeft naar de wereld en de belijdende kerk en wenende gaat naar Sion, in wier hart God de Heilige Geest die ernstige begeerten ontstoken heeft, en die — laat ik die uitdrukking eens gebruiken — onder de Goddelijke onderwijzingen een ernstig besluit genomen heeft om het met de Heere eens te worden, zo iemand zal de vrije wil niet voorstaan. Hij neemt een innerlijk besluit, daartoe bekrachtigd door de Geest Gods, om de Heere aan te kleven en in te gaan in het eeuwigdurend Verbond, opdat hij moge leven in Jezus en sterven in Jezus, leven uit en voor Jezus, Zijn ondersteuning moge ontwaren, Zijn liefde smaken, Zijn bloed kennen en zich verheugen in Zijn genade.

Zulk een ziel zal, als eertijds Israël, veilig gedragen worden door de woeste, huilende wildernis, door dit tranendal, en verwaardigd worden de eeuwige zaligheid en heerlijkheid te genieten in de tegenwoordigheid van Hem, Wie te zien gelijk Hij is de zaligheid der verlosten zal uitmaken. Een ieder van die arme, beproefde, verzochte zielen zal gebracht worden tot een persoonlijke genieting van Christus hier beneden, en eenmaal daarboven. Hier genieten zij een voorsmaak des hemels, doch namaals zullen zij zich baden in een oceaan van eindeloze zaligheid.

Zo is het dan niet desgenen, die wil, noch desgenen, die loopt, maar des ontfermenden Gods.
Romeinen 9:16

Wie geen deel heeft aan de eeuwige verkiezing van God de Vader, aan het verzoenend bloed en de rechtvaardigende gerechtigheid van de Zoon van God, en aan het werk en het getuigenis van God de Heilige Geest, zal sterven zoals Ezau stierf. Wat zijn naam, zijn beroep, zijn uiterlijke wandel, de leerstellingen die hij belijdt of de geloofsbelijdenis die hij ondertekent ook zijn: hij zal sterven zoals Bileam, Saul, Judas en Achitofel gestorven zijn. Hij zal nooit de Koning in Zijn schoonheid aanschouwen, nooit het land van verre zien, nooit het nieuwe Jeruzalem zien, en geen deel hebben aan het bloed van de besprenging, dat betere dingen spreekt dan het bloed van Abel.

Maar dan iedere levende ziel die met gevoel onderwezen is in haar verloren staat, die iets gekend heeft van een rustplaats in Christus, die de wereld en de belijdende kerk de rug heeft toegekeerd en wenend naar Sion gaat. In haar hart heeft God de Heilige Geest die ernstige verlangens ontstoken, en zij heeft — laat ik die uitdrukking eens gebruiken — onder de Goddelijke onderwijzingen een ernstig besluit genomen om het met de Heere eens te worden. Zo iemand zal de vrije wil niet verdedigen. Hij neemt een innerlijk besluit, daartoe gesterkt door de Geest van God, om de Heere aan te kleven en in te gaan in het eeuwigdurend Verbond. Dan mag hij leven in Jezus en sterven in Jezus, leven uit en voor Jezus, Zijn ondersteuning ervaren, Zijn liefde smaken, Zijn bloed kennen en zich verheugen in Zijn genade.

Zo’n ziel zal, zoals Israël vroeger, veilig gedragen worden door de woeste, huilende wildernis, door dit tranendal, en verwaardigd worden de eeuwige zaligheid en heerlijkheid te genieten in de tegenwoordigheid van Hem, Die te zien zoals Hij is de zaligheid van de verlosten zal uitmaken. Ieder van die arme, beproefde, verzochte zielen zal gebracht worden tot een persoonlijk genieten van Christus hier beneden, en eens daarboven. Hier genieten zij een voorsmaak van de hemel, maar later zullen zij baden in een oceaan van eindeloze zaligheid.

“So then it is not of him that willeth, nor of him that runneth, but of God that sheweth mercy.”
Romans 9:16

He that is not interested in the eternal election of God the Father, in the atoning blood and justifying righteousness of God the Son, in the work and witness of God the Holy Spirit, whatever be his name, sect, denomination or profession; whatever be his outward conduct, the doctrines he professes, or the creed to which he signs his name, he will die as Esau died, as Balaam died, as Saul died, as Judas and Ahithophel died. He will never see the King in His beauty; never see the land afar off; never see the new Jerusalem, nor the blood of sprinkling, “that speaks better things than the blood of Abel.”

But every living soul that has been feelingly taught his lost condition, that has known something of a resting-place in Christ, that has turned his back upon the world and the professing church, and gone weeping Zionward, in whose heart God the Holy Spirit has implanted those solemn desires, and (if I may use the expression) those solemn determinations under the divine teaching, not a determination of free will, but the inward determination of grace strengthened to it by the Spirit of God, “to join himself to the Lord in a perpetual covenant never to be forgotten”—that he may live in Jesus and die in Jesus, live out of Jesus and unto Jesus, that he may feel His power, taste His love, know His blood, rejoice in His grace; every such soul shall, like Israel of old, be borne safely through this waste-howling wilderness, shall be carried through this valley of tears, and taken to enjoy eternal bliss and glory in the presence of Him Whom to see as He is, constitutes the blessedness of the redeemed.

Every such poor, exercised, tempted soul shall be brought into a personal enjoyment of Christ below and of Christ above, so as to enjoy a foretaste of heaven here, and hereafter to bathe in the ocean of endless bliss.

“Así que no es del que quiere, ni del que corre, sino de Dios que tiene misericordia.”
Romanos 9:16

El que no tiene parte en la elección eterna de Dios el Padre, en la sangre expiatoria y la justicia justificadora de Dios el Hijo, en la obra y el testimonio de Dios el Espíritu Santo, cualquiera que sea su nombre, secta, denominación o profesión; cualquiera que sea su conducta exterior, las doctrinas que profesa o el credo que firma, morirá como murió Esaú, como murió Balaam, como murió Saúl, como murieron Judas y Achîtophel. Nunca verá al Rey en Su hermosura; nunca verá la tierra que está lejos; nunca verá la nueva Jerusalén, ni la sangre del esparcimiento “que habla mejor que la de Abel”.

Pero toda alma viviente a la que se ha enseñado con sentimiento su condición perdida, que ha conocido algo de un lugar de reposo en Cristo, que ha vuelto la espalda al mundo y a la iglesia profesante y ha ido llorando hacia Sión, en cuyo corazón Dios el Espíritu Santo ha implantado aquellos deseos solemnes y (si se me permite la expresión) aquellas solemnes determinaciones bajo la enseñanza divina —no una determinación del libre albedrío, sino la determinación interior de la gracia, fortalecida para ello por el Espíritu de Dios— de “juntarse al Señor con pacto eterno, que jamás se ponga en olvido”, para vivir en Jesús y morir en Jesús, vivir de Jesús y para Jesús, sentir Su poder, gustar Su amor, conocer Su sangre, regocijarse en Su gracia; toda alma así será, como Israel antiguamente, llevada a salvo a través de este desierto de horrible soledad, será conducida por este valle de lágrimas, y llevada a gozar de dicha y gloria eternas en la presencia de Aquel a Quien ver tal como Él es constituye la bienaventuranza de los redimidos.

Toda alma así, pobre, ejercitada y tentada, será llevada a un goce personal de Cristo aquí abajo y de Cristo allá arriba, de modo que goce aquí de un anticipo del cielo, y en lo venidero se bañe en el océano de una dicha sin fin.