Korenaren

Dewelke gij niet gezien hebt, en nochtans liefhebt.
1 Petrus 1:8a

Hoe spreekt dit tot onze harten! En zijn er niet enigen, zo niet velen van ons, die ook kunnen zeggen: „Dewelke wij niet gezien en nochtans liefhebben”? Hebben wij Hem niet lief, waarde lezers? Is Zijn naam ons niet kostbaar als de uitgegoten zalf? Maar wij hebben Hem niet gezien. Neen, niet door het oog des lichaams; maar wij hebben Hem gezien door het oog des geloofs, want Hij heeft Zich aan ons of aan enigen onzer geopenbaard, en wij hebben Zijn heerlijkheid aanschouwd, de heerlijkheid als van de eengeboren Zoon des Vaders, vol van genade en waarheid.

Het is dus door het geloof dat wij Jezus zien. Wij lezen van Mozes dat „hij door het geloof Egypte verlaten heeft, niet vrezende de toorn des konings; want hij hield zich vast als ziende de Onzienlijke”. Zo zien wij de Heere Jezus, Die onzichtbaar is, door het geloof; want daar „het geloof een vaste grond is der dingen die men hoopt”, zo is het ook „het bewijs der zaken die men niet ziet”. Dus zien wij dat wij Jezus zien als Hij tot de ziel komt en Zich aan haar openbaart.

En daar Hij altijd met Zijn liefde komt, en door Zich te openbaren Zich in Zijn liefde openbaart, zo doet die geopenbaarde liefde in het hart van de gelovige wederliefde ontbranden. Het is het bijzondere werk van de Heilige Geest van Christus te getuigen, Hem te verheerlijken, van de dingen te ontvangen die van Christus zijn en ze aan de ziel te vertonen. Zo omhelst en geniet de liefde wat zij gelooft van de Persoon en het werk van Christus, in het licht van Christus’ eigen openbaring van Zichzelf en door de gezegende werking en de getuigenis van de Heilige Geest.

Ik loof de Heer, mijn God,
mijn zang klimm’ op naar ’t hemelhof,
mijn mond zing’ eeuwig tot zijn lof
om mijn gelukkig lot.
Mijn ziel, loof d’ Opperheer!
’t Zachtmoedig volk zal ’t straks verstaan,
door vreugd met u zijn aangedaan
en juichen tot zijn eer.

Psalm 34:1

Dewelke gij niet gezien hebt, en nochtans liefhebt.
1 Petrus 1:8a

Hoe spreekt dit tot onze harten! En zijn er niet sommigen, zo niet velen van ons, die ook kunnen zeggen: „Dewelke wij niet gezien en nochtans liefhebben”? Hebben wij Hem niet lief, waarde lezers? Is Zijn Naam ons niet kostbaar als een uitgegoten zalf? Maar wij hebben Hem niet gezien. Nee, niet met het oog van het lichaam; maar wij hebben Hem gezien met het oog van het geloof. Want Hij heeft Zich aan ons, of aan sommigen van ons, geopenbaard, en wij hebben Zijn heerlijkheid aanschouwd, de heerlijkheid als van de eniggeboren Zoon van de Vader, vol van genade en waarheid.

Het is dus door het geloof dat wij Jezus zien. Wij lezen van Mozes dat „hij door het geloof Egypte verlaten heeft, niet vrezende de toorn des konings; want hij hield zich vast als ziende de Onzienlijke”. Zo zien wij de Heere Jezus, Die onzichtbaar is, door het geloof. Want zoals „het geloof een vaste grond is der dingen die men hoopt”, zo is het ook „het bewijs der zaken die men niet ziet”. Zo zien wij dus dat wij Jezus zien wanneer Hij tot de ziel komt en Zich aan haar openbaart.

En omdat Hij altijd met Zijn liefde komt, en Zich bij het openbaren in Zijn liefde openbaart, doet die geopenbaarde liefde in het hart van de gelovige wederliefde ontbranden. Het is het bijzondere werk van de Heilige Geest om van Christus te getuigen, Hem te verheerlijken, en te ontvangen van wat van Christus is en dat aan de ziel te tonen. Zo omhelst en geniet de liefde wat zij gelooft van de Persoon en het werk van Christus, in het licht van Christus’ eigen openbaring van Zichzelf en door de gezegende werking en het getuigenis van de Heilige Geest.

Ik loof de Heer, mijn God,
mijn zang klimm’ op naar ’t hemelhof,
mijn mond zing’ eeuwig tot zijn lof
om mijn gelukkig lot.
Mijn ziel, loof d’ Opperheer!
’t Zachtmoedig volk zal ’t straks verstaan,
door vreugd met u zijn aangedaan
en juichen tot zijn eer.

Psalm 34:1

Whom having not seen, ye love.
1 Peter 1:8

How this speaks to our hearts; and cannot some, if not many of us say too, “Whom having not seen, we love?” Do we not love Him, dear readers? Is not His Name precious to us as the ointment poured forth? But we have not seen Him. No, not by the eye of sense and nature; but we have seen Him by the eye of faith; for He has manifested Himself to us, or to some of us, and we have seen His glory, the glory as of the only-begotten of the Father, full of grace and truth.

It is, then, by faith that we see Jesus. We read of Moses that, “by faith he forsook Egypt, not fearing the wrath of the king; for he endured, as seeing Him Who is invisible.” So by faith we see Jesus Who is invisible; for as faith is “the substance of things hoped for,” so is it “the evidence of things not seen.”

Thus we see that it is by Jesus coming to the soul and manifesting Himself unto it that we see Him. And as He always comes with His love, and in manifesting Himself manifests Himself in His love, that manifested love kindles, raises, and draws up a corresponding love in the believer’s heart. It is the express, the special work of the Holy Spirit to testify of Christ, to glorify Him, to receive of the things which are Christ’s and to show them unto the soul; and thus in the light of Christ’s own manifestations of Himself and the blessed Spirit’s work and witness of Him, what faith believes of the Person and work of Christ love embraces and enjoys.

Al cual, no habiendo visto, Le amáis.
1 Pedro 1:8

¡Cómo habla esto a nuestros corazones! ¿Y no pueden algunos, si no muchos de nosotros, decir también: “Al cual, no habiendo visto, Le amamos”? ¿No Le amamos, queridos lectores? ¿No es Su Nombre precioso para nosotros como ungüento derramado? Pero no Le hemos visto. No, no con el ojo de los sentidos y de la naturaleza; pero Le hemos visto con el ojo de la fe; porque Él se nos ha manifestado, o se ha manifestado a algunos de nosotros, y hemos visto Su gloria, gloria como del Unigénito del Padre, lleno de gracia y de verdad.

Es, pues, por la fe que vemos a Jesús. Leemos de Moisés que “por fe dejó a Egipto, no temiendo la ira del rey; porque se sostuvo como viendo al Invisible”. Así por la fe vemos a Jesús, que es invisible; porque así como la fe es “la sustancia de las cosas que se esperan”, así es “la demostración de las cosas que no se ven”.

Así vemos que es por la venida de Jesús al alma, y por Su manifestación a ella, que Le vemos. Y como Él siempre viene con Su amor, y al manifestarse se manifiesta en Su amor, ese amor manifestado enciende, levanta y atrae un amor correspondiente en el corazón del creyente. Es la obra expresa y especial del Espíritu Santo dar testimonio de Cristo, glorificarle, tomar de lo que es de Cristo y mostrarlo al alma; y así, a la luz de las propias manifestaciones de Cristo y de la obra y el testimonio del bendito Espíritu acerca de Él, lo que la fe cree de la Persona y la obra de Cristo, el amor lo abraza y lo disfruta.

Want in Hem woont al de volheid der Godheid lichamelijk.
Kolossensen 2:9

Zijn geliefde Zoon te verheerlijken is vanaf het begin der tijden het voornemen van de Vader geweest, en zowel in het plan als in de uitvoering heeft Hij getoond hoe diepgaand Zijn oneindige wijsheid, macht en liefde zijn. Dat de eeuwige Zoon van God met Zijn goddelijke Persoon het vlees en het bloed van de kinderen innig en onverbrekelijk verenigt, opdat Hij in die hoedanigheid de rijkdom van de allerhoogste genade, de toppen en dalen van de eeuwige liefde en de volheid van de ongeschapen heerlijkheid van een Drie-enige HEERE zichtbaar kan maken, is vanaf het begin der tijden de vaste richtlijn en het vaste doel van de grote en heerlijke, door Zichzelf zelfbestaande IK BEN. En de hele schepping, de voorzienigheid en alle gebeurtenissen en omstandigheden met betrekking tot tijd en ruimte waren oorspronkelijk ingesteld om dit oorspronkelijke plan ten uitvoer te kunnen brengen.

De schepping, met al haar wonderen van macht en wijsheid, was niet noodzakelijk voor het geluk of de heerlijkheid van de zelfbestaande HEERE. Vader, Zoon en Heilige Geest hadden, vanaf het begin der tijden, die heilige, innige verbinding en onderlinge omgang met elkaar, die wederzijdse liefde en onzegbare vriendschap van drie onderscheiden Personen en toch slechts één God, Die de schepping vergroten noch schaden kon. De tijd, met al zijn voorvallen, is slechts een moment; de ruimte, met al haar dimensies, is slechts een vlek vergeleken met het bestaan van een God Die de eeuwigheid bewoont en daarmee alle tijd en alle ruimte vult.

Dat een zelfbestaande God meer dan genoeg heeft aan Zijn eigen geluk en Zijn eigen heerlijkheid, is een waarheid die even vanzelfsprekend is voor een gelovig hart als het bestaan van God Zelf. Maar het behaagde de heilige Drie-enige HEERE dat Zijn hemelse heerlijkheid naar buiten toe zou worden geopenbaard, en dit moest door de menswording van de Zoon van God, de tweede Persoon van de heilige Drie-eenheid, tot stand worden gebracht.

Lezen: Kolossensen 2:1-15

Want in Hem woont al de volheid der Godheid lichamelijk.
Kolossensen 2:9

Het is van eeuwigheid het voornemen van de Vader geweest om Zijn geliefde Zoon te verheerlijken. Zowel in het plan als in de uitvoering ervan heeft Hij getoond hoe diep Zijn oneindige wijsheid, macht en liefde zijn. De eeuwige Zoon van God zou in Zijn goddelijke Persoon het vlees en bloed van de kinderen innig en onverbrekelijk met Zich verenigen, zodat Hij in die hoedanigheid de rijkdom van de allerhoogste genade, de hoogten en diepten van de eeuwige liefde en de volheid van de ongeschapen heerlijkheid van een Drie-enige HEERE zichtbaar kon maken. Dat is van eeuwigheid het vaste plan en het vaste doel geweest van de grote en heerlijke, door Zichzelf bestaande IK BEN. En de hele schepping, de voorzienigheid en alle gebeurtenissen en omstandigheden in tijd en ruimte waren oorspronkelijk erop gericht dit oorspronkelijke plan ten uitvoer te brengen.

De schepping, met al haar wonderen van macht en wijsheid, was niet nodig voor het geluk of de heerlijkheid van de zelfbestaande HEERE. Vader, Zoon en Heilige Geest hadden van eeuwigheid die heilige, innige gemeenschap en onderlinge omgang met elkaar, die wederzijdse liefde en onuitsprekelijke vriendschap van drie onderscheiden Personen en toch maar één God, waaraan de schepping niets kon toevoegen en niets kon afdoen. De tijd, met al zijn gebeurtenissen, is maar een ogenblik; de ruimte, met al haar afmetingen, is maar een stip vergeleken met het bestaan van een God Die de eeuwigheid bewoont en daarmee alle tijd en alle ruimte vult.

Dat een zelfbestaande God meer dan genoeg heeft aan Zijn eigen geluk en Zijn eigen heerlijkheid, is voor een gelovig hart een waarheid die even vanzelfsprekend is als het bestaan van God Zelf. Maar het behaagde de heilige Drie-enige HEERE dat Zijn hemelse heerlijkheid naar buiten geopenbaard zou worden. Dat moest tot stand komen door de menswording van de Zoon van God, de tweede Persoon van de heilige Drie-eenheid.

Lezen: Kolossensen 2:1-15

For in Him dwelleth all the fulness of the Godhead bodily.
Colossians 2:9

It has been the purpose of the Father from all eternity to glorify His dear Son. Both in the plan and in its execution He has shown how deep are His infinite wisdom, power and love. The eternal Son of God was to unite intimately and indissolubly to Himself, in His Divine Person, the flesh and blood of the children, so that in that character He might make visible the riches of the highest grace, the heights and depths of eternal love and the fulness of the uncreated glory of a Triune JEHOVAH. That has been from all eternity the fixed plan and the fixed purpose of the great and glorious, self-existent I AM. And the whole of creation, providence and all the events and circumstances in time and space were originally directed to the carrying out of this original plan.

Creation, with all its wonders of power and wisdom, was not needed for the happiness or the glory of the self-existent JEHOVAH. Father, Son and Holy Ghost had from all eternity that holy, intimate communion and mutual fellowship with each other, that mutual love and unspeakable friendship of three distinct Persons and yet but one God, to which creation could add nothing and from which it could take nothing away. Time, with all its events, is but a moment; space, with all its dimensions, is but a speck compared with the existence of a God Who inhabiteth eternity and thereby fills all time and all space.

That a self-existent God has more than enough in His own happiness and His own glory is to a believing heart a truth as self-evident as the existence of God Himself. But it pleased the holy Triune JEHOVAH that His heavenly glory should be manifested outwardly. That was to be brought about by the incarnation of the Son of God, the second Person of the holy Trinity.

Reading: Colossians 2:1-15

Porque en Él habita toda la plenitud de la divinidad corporalmente.
Colosenses 2:9

Ha sido el propósito del Padre desde toda la eternidad glorificar a Su amado Hijo. Tanto en el plan como en su ejecución ha mostrado cuán profundos son Su infinita sabiduría, poder y amor. El eterno Hijo de Dios había de unir a Sí mismo, íntima e indisolublemente, en Su Persona divina, la carne y la sangre de los hijos, para que en ese carácter hiciera visibles las riquezas de la más alta gracia, las alturas y profundidades del amor eterno y la plenitud de la gloria increada de un JEHOVÁ trino. Ese ha sido desde toda la eternidad el plan fijo y el propósito fijo del grande y glorioso YO SOY, que existe por Sí mismo. Y toda la creación, la providencia y todos los acontecimientos y circunstancias en el tiempo y el espacio fueron dirigidos originalmente a la realización de este plan original.

La creación, con todas sus maravillas de poder y sabiduría, no era necesaria para la felicidad ni para la gloria del JEHOVÁ que existe por Sí mismo. El Padre, el Hijo y el Espíritu Santo tenían desde toda la eternidad esa santa e íntima comunión y mutua compañía entre Sí, ese amor mutuo y esa amistad inefable de tres Personas distintas y sin embargo un solo Dios, a la cual la creación no podía añadir nada ni quitar nada. El tiempo, con todos sus acontecimientos, no es más que un momento; el espacio, con todas sus dimensiones, no es más que una mota comparado con la existencia de un Dios que habita la eternidad y por ello llena todo tiempo y todo espacio.

Que un Dios que existe por Sí mismo tiene más que suficiente en Su propia felicidad y Su propia gloria es para un corazón creyente una verdad tan evidente como la existencia de Dios mismo. Pero agradó al santo JEHOVÁ trino que Su gloria celestial se manifestara exteriormente. Eso había de realizarse por la encarnación del Hijo de Dios, la segunda Persona de la santa Trinidad.

Lectura: Colosenses 2:1-15

Al ging ik ook in een dal der schaduw des doods, ik zou geen kwaad vrezen; want Gij zijt met mij, Uw stok en Uw staf, die vertroosten mij.
Psalm 23:4

De dood, de koning der verschrikkingen! De dood, met zijn zeis in zijn niet te ontwijken hand, maait miljoenen mensen van het veld des levens af. De dood begluurt zijn slachtoffers op elke hoek; de dood zal zeer spoedig u en mij in het graf leggen, en hij werpt zijn schaduw overal waar hij komt. Hij bezoekt de ziekenkamer en werpt daar een schaduw; hij beweegt zich over de wieg en zijn schaduw valt op het aangezicht van het kind. Hij komt met een brief uit het verre Indië, of met een zwartomrande rouwbrief uit onze omgeving, en die wordt ons ter hand gesteld.

En deze tijdingen of tekenen werpen een zwarte schaduw over onze harten. In waarheid, waar is er een plaats waar de dood zijn schaduw niet vertoont? Waar is het huis waar zijn schaduw nooit is waargenomen? Een feit is het dat hij nooit zonder schaduw komt. Hij is de laatste vijand, hij is de uiteindelijke vervulling van de oorspronkelijke vloek.

En ofschoon de dood voor een kind van God van zijn verschrikkingen is ontdaan, van zijn angel is beroofd en van zijn overwinning ontwapend, en ofschoon hij voor de stervende gelovige slechts een doorgang des levens is, om in te gaan in de gewesten der eeuwige zaligheid, wij kunnen zeggen wat wij willen, maar ook die doorgang werpt een schaduw af. Zelfs David, ofschoon vervuld van een zoet vertrouwen dat de Heere zijn Herder was, ten tijde dat zijn beker overvloeide van des Heeren goedertierenheid en liefde, noemt het „een dal der schaduw des doods”. De stok en de staf vertroostten hem en hij vreesde geen kwaad, maar toch was het een dal waarover dreigende bergen en donkere wouden hingen, en de schaduw des doods was er van het begin tot het einde over uitgespreid.

Evenwel is het maar een schaduw. Voor de genadeloze, voor degene die Christus niet kent, voor de onboetvaardige en ongelovige, is het geen schijn, maar werkelijkheid, want de toorn Gods, die brandt tot in het onderste van de hel, wacht hem op aan het eind van het dal, om hem neder te stoten in de poel die brandt van vuur en sulfer. Doch voor degenen die in de Heere sterven, in de zoete genieting van de vrede door Zijn bloed, is het slechts een voorbijgaande schaduw. Voor hen stierf de dood toen Jezus stierf. De dood werd in Zijn graf begraven, doch stond niet met Hem op, want Hij vernietigde hem en bracht het leven en de onverderfelijkheid aan het licht.

Al ging ik ook in een dal der schaduw des doods, ik zou geen kwaad vrezen; want Gij zijt met mij, Uw stok en Uw staf, die vertroosten mij.
Psalm 23:4

De dood, de koning van de verschrikkingen! De dood maait met de zeis in zijn onontkoombare hand miljoenen mensen weg van het veld van het leven. De dood loert op elke hoek op zijn slachtoffers; de dood zal u en mij heel binnenkort in het graf leggen, en hij werpt zijn schaduw overal waar hij komt. Hij bezoekt de ziekenkamer en werpt daar een schaduw; hij beweegt zich over de wieg en zijn schaduw valt op het gezicht van het kind. Hij komt met een brief uit het verre Indië, of met een rouwbrief met zwarte rand uit onze omgeving, en die wordt ons in handen gegeven.

En zulke berichten of tekenen werpen een zwarte schaduw over ons hart. Waar is in waarheid een plaats waar de dood zijn schaduw niet laat zien? Waar is het huis waar zijn schaduw nooit is opgemerkt? Het is een feit dat hij nooit zonder schaduw komt. Hij is de laatste vijand, hij is de uiteindelijke vervulling van de oorspronkelijke vloek.

De dood is voor een kind van God ontdaan van zijn verschrikkingen, beroofd van zijn angel en ontwapend in zijn overwinning, en voor de stervende gelovige is hij slechts een doorgang naar het leven, om de gewesten van de eeuwige zaligheid binnen te gaan. Toch, wij kunnen zeggen wat wij willen, ook die doorgang werpt een schaduw af. Zelfs David, hoewel vervuld van een zoet vertrouwen dat de Heere zijn Herder was, in een tijd dat zijn beker overvloeide van de goedertierenheid en liefde van de Heere, noemt het „een dal der schaduw des doods”. De stok en de staf vertroostten hem en hij vreesde geen kwaad, maar toch was het een dal waarboven dreigende bergen en donkere wouden hingen, en de schaduw van de dood lag er van begin tot eind over uitgespreid.

Toch is het maar een schaduw. Voor de mens zonder genade, voor wie Christus niet kent, voor de onboetvaardige en ongelovige, is het geen schijn maar werkelijkheid, want de toorn van God, die brandt tot in het onderste van de hel, wacht hem aan het einde van het dal op om hem neer te stoten in de poel die brandt van vuur en zwavel. Maar voor hen die in de Heere sterven, in het zoete genieten van de vrede door Zijn bloed, is het slechts een voorbijgaande schaduw. Voor hen stierf de dood toen Jezus stierf. De dood werd in Zijn graf begraven, maar stond niet met Hem op, want Hij vernietigde hem en bracht het leven en de onverderfelijkheid aan het licht.

“Yea, though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil: for thou art with me; thy rod and thy staff they comfort me.”
Psalm 23:4

Death, the gaunt king of terrors; Death, who with his scythe in his resistless hand, mows down whole millions of the human race; Death, who awaits his victims at every corner; Death, that must soon lay you and I low in the grave, casts a shadow wherever he comes. He visits the sick room, and casts a shadow there; he hangs over the cradle, and his shadow falls on the infant’s face; he comes in the letter from abroad, or with the black seal and mourning envelope put into our hand at home; and these tidings or these tokens cast a deep shadow over our hearts. Indeed, where is the place where death does not cast his shadow? where the house where this shade has never fallen? In fact, he never comes without it. He is “the last enemy;” he is the final fulfillment of the original curse.

And though death, to a saint of God, is stripped of its terrors, robbed of its sting, and disarmed of its victory; though, to the expiring believer it is but a portal of life into the mansions of eternal bliss, yet, say what we may, the portal casts a shadow. Even David, though full of sweet confidence that “the Lord was his Shepherd,” at the very time when “his cup ran over” with the Lord’s goodness and love, calls it “the valley of the shadow of death.” “The rod and the staff” comforted him, and he “feared no evil,” but it was still “a valley,” overhung by frowning mountains and dark, overarching woods, and “the shadow of death” was spread upon it from the entrance to the end. And yet it is but a “shadow.”

To the graceless, the Christless, the impenitent, the unbelieving, it is a substance, for the wrath of God, which burns to the lowest hell, awaits them at the end of the valley, to plunge them into the lake that burns with fire and brimstone. But to those who die in the Lord, in the sweet enjoyment of peace through His blood, it is but a passing shadow. For them the substance died when Jesus died. It was buried in His tomb, but did not rise with Him, for He destroyed it when He “abolished death and brought life and immortality to light.”

“Aunque ande en valle de sombra de muerte, no temeré mal alguno; porque Tú estarás conmigo: Tu vara y Tu cayado me infundirán aliento.”
Salmo 23:4

La muerte, el descarnado rey de los terrores; la muerte, que con su guadaña en su mano irresistible siega millones enteros de la raza humana; la muerte, que aguarda a sus víctimas en cada esquina; la muerte, que pronto ha de abatirnos a usted y a mí en la tumba, proyecta una sombra dondequiera que llega. Visita el cuarto del enfermo, y proyecta allí una sombra; se cierne sobre la cuna, y su sombra cae sobre el rostro del niño; llega en la carta del extranjero, o con el sello negro y el sobre de luto que se nos pone en la mano en casa; y estas noticias o estas señales proyectan una honda sombra sobre nuestro corazón. En verdad, ¿dónde está el lugar en que la muerte no proyecte su sombra? ¿Dónde la casa sobre la que nunca ha caído esta sombra? De hecho, nunca viene sin ella. Es “el postrer enemigo”; es el cumplimiento final de la maldición original.

Y aunque la muerte, para un santo de Dios, está despojada de sus terrores, privada de su aguijón y desarmada de su victoria; aunque para el creyente que expira no es sino un pórtico de vida hacia las moradas de la dicha eterna, aun así, digamos lo que digamos, el pórtico proyecta una sombra. Aun David, aunque lleno de dulce confianza en que “Jehová era su pastor”, en el mismo momento en que “su copa rebosaba” de la bondad y el amor del Señor, lo llama “valle de sombra de muerte”. “La vara y el cayado” le infundían aliento, y “no temía mal alguno”, pero seguía siendo “un valle”, dominado por montañas amenazantes y bosques oscuros que lo cubrían como una bóveda, y “la sombra de muerte” se extendía sobre él desde la entrada hasta el fin. Y sin embargo no es más que una “sombra”.

Para los que no tienen gracia, los que están sin Cristo, los impenitentes, los incrédulos, es una realidad, porque la ira de Dios, que arde hasta el infierno más profundo, los aguarda al final del valle, para precipitarlos en el lago que arde con fuego y azufre. Pero para los que mueren en el Señor, en el dulce gozo de la paz por medio de Su sangre, no es sino una sombra pasajera. Para ellos la realidad murió cuando Jesús murió. Fue sepultada en Su tumba, pero no resucitó con Él, porque Él la destruyó cuando “quitó la muerte, y sacó a la luz la vida y la inmortalidad”.