Korenaren

En een iegelijk, die liefheeft Degene, die geboren heeft, die heeft ook lief degene, die uit Hem geboren is.
1 Johannes 5:1

Waar liefde is tot Jezus, daar zal ook liefde zijn tot hen die door verlossing, wedergeboorte en persoonlijk bezit de Zijnen zijn. Hoe meer wij zien en hoe meer wij weten van de schoonheid en de zaligheid van de Heere van leven en heerlijkheid, des te meer zullen wij Zijn beeld liefhebben, zoals wij het zichtbaar zien afgedrukt in Zijn geliefd volk, en des te meer zullen wij ons aan dat volk hechten, als zijnde het dierbare eigendom van Christus. Het is onze doffe, geringe en onvolkomen kennis van God de Vader in Zijn eeuwige liefde, en van de Heere Jezus Christus in Zijn genade en heerlijkheid, die ons zo vaak koel, ongevoelig en dood laat in onze liefde voor Hem; en met het afnemen der liefde voor het Hoofd komt ook de liefde tot Zijn leden in verval.

Indien er meer zalige openbaringen waren aan onze ziel van de Persoon en het werk, de genade en de heerlijkheid, de schoonheid en de gelukzaligheid van de Heere Jezus Christus, is het onmogelijk dat wij Hem niet meerder en warmer en tederder zouden liefhebben; want Hij is het heerlijkste Voorwerp dat het oog des geloofs kan aanschouwen. Hij vervult de hemelen met de schitterende stralen Zijner heerlijke Majesteit en heeft de harten veroverd van duizenden van Zijn geslacht op aarde, door de openbaring van Zijn bloedende en stervende liefde. Zodat, indien wij Hem niet liefhebben, dit komt doordat wij Hem niet kennen. Indien Hij Zich dan dierbaar maakt aan hen die Hem kennen, is het duidelijk dat onze liefde zijn zal naarmate wij Hem persoonlijk, geestelijk en bij bevinding hebben leren kennen.

Ziet toch hoe goed, hoe lieflijk ’t is dat zonen
van ’t zelfde huis als broeders samenwonen,
daar ’t liefdevuur niet wordt gedoofd.
’t Is als de zalf op ’s Hogepriesters hoofd,
de zalf, waarmee hij is aan God gewijd,
die door haar reuk het hart verblijdt.

Ps. 133:1

En een iegelijk, die liefheeft Degene, die geboren heeft, die heeft ook lief degene, die uit Hem geboren is.
1 Johannes 5:1

Waar liefde is tot Jezus, daar zal ook liefde zijn tot hen die door verlossing, wedergeboorte en persoonlijk bezit de Zijnen zijn. Hoe meer wij zien en weten van de schoonheid en de zaligheid van de Heere van leven en heerlijkheid, des te meer zullen wij Zijn beeld liefhebben, zoals wij het zichtbaar afgedrukt zien in Zijn geliefde volk. En des te meer zullen wij ons aan dat volk hechten, omdat het het dierbare eigendom van Christus is. Het is onze doffe, geringe en onvolkomen kennis van God de Vader in Zijn eeuwige liefde, en van de Heere Jezus Christus in Zijn genade en heerlijkheid, die ons zo vaak koel, ongevoelig en dood laat in onze liefde tot Hem. En wanneer de liefde tot het Hoofd afneemt, raakt ook de liefde tot Zijn leden in verval.

Als er meer zalige openbaringen aan onze ziel waren van de Persoon en het werk, de genade en de heerlijkheid, de schoonheid en de gelukzaligheid van de Heere Jezus Christus, dan zou het onmogelijk zijn dat wij Hem niet meer, warmer en tederder zouden liefhebben. Want Hij is het heerlijkste Voorwerp dat het oog van het geloof kan aanschouwen. Hij vervult de hemelen met de schitterende stralen van Zijn heerlijke Majesteit, en Hij heeft de harten van duizenden van Zijn geslacht op aarde veroverd door de openbaring van Zijn bloedende en stervende liefde. Als wij Hem dus niet liefhebben, komt dat doordat wij Hem niet kennen. En als Hij Zich dierbaar maakt aan wie Hem kennen, dan is het duidelijk dat onze liefde zo groot zal zijn als de mate waarin wij Hem persoonlijk, geestelijk en bij bevinding hebben leren kennen.

Ziet toch hoe goed, hoe lieflijk ’t is dat zonen
van ’t zelfde huis als broeders samenwonen,
daar ’t liefdevuur niet wordt gedoofd.
’t Is als de zalf op ’s Hogepriesters hoofd,
de zalf, waarmee hij is aan God gewijd,
die door haar reuk het hart verblijdt.

Ps. 133:1

Every one that loveth him that begat loveth him also that is begotten of him.
1 John 5:1

Where there is love to Jesus, there will be love to those who are His by redemption, His by regeneration, and His by personal possession. The more, also, that we see and the more that we know of the beauty and blessedness of the Lord of life and glory, the more we shall love His image as we behold it visibly marked in His dear people, and the more we shall cleave to them as being Christ’s with tender affection.

It is our dim, scanty, and imperfect knowledge of God the Father in His eternal love; and of the Lord Jesus Christ in His grace and glory, which leaves us so often cold, lifeless, and dead in our affections towards Him; and with the declension of love towards the Head comes on decay of love towards His members. If there were more blessed revelations to our soul of the Person and work, grace and glory, beauty and blessedness of the Lord Jesus Christ, it is impossible but that we would more and more warmly and tenderly fall in love with Him; for He is the most glorious object that the eyes of faith can see. He fills heaven with the resplendent beams of His glorious majesty; and has ravished the hearts of thousands of His dear family upon earth by the manifestations of His bleeding, dying love. So that if we love Him not, it is because we know Him not. If, then, to those who know Him He makes Himself precious, it is evident that just in proportion to our personal, spiritual, experimental knowledge of Him will be our love to Him.

Cualquiera que ama al que ha engendrado, ama también al que es nacido de Él.
1 Juan 5:1

Donde hay amor a Jesús, habrá amor a los que son Suyos por redención, Suyos por regeneración y Suyos por posesión personal. Además, cuanto más veamos y cuanto más conozcamos de la hermosura y bienaventuranza del Señor de la vida y de la gloria, más amaremos Su imagen al contemplarla visiblemente impresa en Su amado pueblo, y más nos uniremos a ellos con tierno afecto como pertenecientes a Cristo.

Es nuestro conocimiento oscuro, escaso e imperfecto de Dios el Padre en Su amor eterno, y del Señor Jesucristo en Su gracia y gloria, lo que nos deja tan a menudo fríos, sin vida y muertos en nuestros afectos hacia Él; y con la decadencia del amor hacia la Cabeza viene la mengua del amor hacia Sus miembros. Si hubiera más benditas revelaciones a nuestra alma de la Persona y obra, la gracia y gloria, la hermosura y bienaventuranza del Señor Jesucristo, sería imposible que no nos enamoráramos de Él cada vez con más calor y ternura; porque Él es el objeto más glorioso que pueden ver los ojos de la fe. Él llena el cielo con los rayos resplandecientes de Su gloriosa majestad, y ha arrebatado los corazones de miles de Su amada familia en la tierra con las manifestaciones de Su amor que sangró y murió. De modo que, si no le amamos, es porque no le conocemos. Si, pues, a los que le conocen Él se hace precioso, es evidente que nuestro amor a Él será exactamente proporcional a nuestro conocimiento personal, espiritual y experimental de Él.

Die overwint, Ik zal hem geven te eten van het manna, dat verborgen is.
Openbaring 2:17

De schapen van de Heere zullen eerst hevige honger moeten ervaren om het manna te leren waarderen, want „een verzadigde ziel vertreedt het honigzeem” (Spr. 27:7). Sterker nog, over het algemeen is een pijnlijke ervaring noodzakelijk om die eetlust op te wekken. Kijk eens naar de arbeider. Wat heeft hij toch een eetlust! Wat geniet hij van zijn eten, hoe eenvoudig het ook is! Waardoor heeft hij zo’n eetlust? Welnu, door zijn harde werken. Net zo is het met de geestelijke werkers, want die zijn er in het koninkrijk Gods. „Komt herwaarts tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt”; „Werkt niet om de spijs, die vergaat, maar om de spijs, die blijft tot in het eeuwige leven” (Joh. 6:27); „In alle smartelijke arbeid is overschot” (Spr. 14:23).

Te werken onder een zondelast, tegenover krachtige verzoekingen, een lichaam van zonde en dood, en een hele horde begeerten en verdorvenheden, zal iemand doen smachten naar een betere gerechtigheid dan die van hemzelf. We roepen zelden om het levende brood tot we bijna zijn verhongerd. Dan, wanneer niets anders dan Jezus genoeg zal zijn, treedt God naar voren met dit Woord: „Ik zal u spijzen.” Soms zal het een belofte zijn; soms een glimp van Jezus; soms een zoete verzekering van het deel aan Zijn bloed en rechtvaardigheid; soms een glimlach; soms een teug van Zijn barmhartigheid, goedheid en liefde. Als er een evangeliewaarheid aan het hart wordt toegepast, als het geloof haar omhelst, de hoop zich erin verankert en de liefde ernaar uitgaat, wordt de ziel goddelijk gespijzigd.

De honger wordt merkbaar gestild: het Woord van God smaakt zoet; Jezus wordt in het hart ontvangen; en zoals het schaap ligt te herkauwen, overdenkt en overpeinst de ziel de waarheid Gods, en geniet er telkens opnieuw van. Wees nooit tevreden met alleen de letter van de waarheid. Zoek in uw persoonlijke en zalige ervaring de verklaring van Jezus vervuld te krijgen: „De woorden, die Ik tot u spreek, zijn geest en zijn leven” (Joh. 6:63).

Lezen: Amos 8

Die overwint, Ik zal hem geven te eten van het manna, dat verborgen is.
Openbaring 2:17

De schapen van de Heere zullen eerst hevige honger moeten ervaren om het manna te leren waarderen, want „een verzadigde ziel vertreedt het honigzeem” (Spr. 27:7). Sterker nog, over het algemeen is er een pijnlijke ervaring nodig om die eetlust op te wekken. Kijk eens naar de arbeider. Wat heeft hij een eetlust! Wat geniet hij van zijn eten, hoe eenvoudig het ook is! Waar komt die eetlust vandaan? Welnu, van zijn harde werken. Zo is het ook met de geestelijke arbeiders, want die zijn er in het koninkrijk van God. „Komt herwaarts tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt”; „Werkt niet om de spijs, die vergaat, maar om de spijs, die blijft tot in het eeuwige leven” (Joh. 6:27); „In alle smartelijke arbeid is overschot” (Spr. 14:23).

Wie werkt onder een zondelast, tegenover krachtige verzoekingen, een lichaam van zonde en dood en een hele horde begeerten en verdorvenheden, gaat smachten naar een betere gerechtigheid dan zijn eigen gerechtigheid. We roepen zelden om het levende brood voordat we bijna verhongerd zijn. Dan, wanneer niets anders dan Jezus genoeg is, treedt God naar voren met dit woord: „Ik zal u spijzen.” Soms is het een belofte, soms een glimp van Jezus, soms een zoete verzekering van een deel in Zijn bloed en gerechtigheid, soms een glimlach, soms een teug van Zijn barmhartigheid, goedheid en liefde. Wanneer een evangeliewaarheid aan het hart wordt toegepast, wanneer het geloof haar omhelst, de hoop zich erin verankert en de liefde ernaar uitgaat, wordt de ziel op goddelijke wijze gespijzigd.

De honger wordt merkbaar gestild: het Woord van God smaakt zoet, Jezus wordt in het hart ontvangen, en zoals het schaap ligt te herkauwen, zo overdenkt en overpeinst de ziel de waarheid van God en geniet er telkens opnieuw van. Wees nooit tevreden met alleen de letter van de waarheid. Zoek in uw persoonlijke en zalige ervaring te beleven dat het woord van Jezus vervuld wordt: „De woorden, die Ik tot u spreek, zijn geest en zijn leven” (Joh. 6:63).

Lezen: Amos 8

To him that overcometh will I give to eat of the hidden manna.
Revelation 2:17

The Lord’s sheep must first experience keen hunger to learn to value the manna, for “the full soul loatheth an honeycomb” (Prov. 27:7). More than that, as a general rule a painful experience is needed to create that appetite. Look at the labouring man. What an appetite he has! How he enjoys his food, however plain it may be! Where does that appetite come from? Why, from his hard work. So it is with the spiritual labourers, for there are such in the kingdom of God. “Come unto Me, all ye that labour and are heavy laden”; “Labour not for the meat which perisheth, but for that meat which endureth unto everlasting life” (John 6:27); “In all labour there is profit” (Prov. 14:23).

He who labours under a burden of sin, against powerful temptations, a body of sin and death, and a whole host of lusts and corruptions, begins to long for a better righteousness than his own. We seldom cry for the living bread until we are almost starved. Then, when nothing but Jesus will do, God comes forward with this word: “I will feed you.” Sometimes it is a promise, sometimes a glimpse of Jesus, sometimes a sweet assurance of an interest in His blood and righteousness, sometimes a smile, sometimes a draught of His mercy, goodness and love. When a gospel truth is applied to the heart, when faith embraces it, hope anchors in it and love flows out towards it, the soul is divinely fed.

The hunger is sensibly satisfied: the Word of God tastes sweet, Jesus is received into the heart, and as the sheep lies chewing the cud, so the soul meditates and ponders upon the truth of God and enjoys it again and again. Never be satisfied with the mere letter of truth. Seek to know in your own personal and blessed experience the fulfilment of the word of Jesus: “The words that I speak unto you, they are spirit, and they are life” (John 6:63).

Reading: Amos 8

Al que venciere, daré a comer del maná escondido.
Apocalipsis 2:17

Las ovejas del Señor deben experimentar primero un hambre aguda para aprender a valorar el maná, porque “el alma harta huella el panal de miel” (Prov. 27:7). Más aún, por regla general se necesita una experiencia dolorosa para crear ese apetito. Mire al jornalero. ¡Qué apetito tiene! ¡Cómo disfruta su comida, por sencilla que sea! ¿De dónde viene ese apetito? Pues de su duro trabajo. Así es con los trabajadores espirituales, porque los hay en el reino de Dios. “Venid a Mí todos los que estáis trabajados y cargados”; “Trabajad no por la comida que perece, mas por la comida que a vida eterna permanece” (Juan 6:27); “En toda labor hay fruto” (Prov. 14:23).

El que trabaja bajo una carga de pecado, contra poderosas tentaciones, un cuerpo de pecado y de muerte, y toda una hueste de concupiscencias y corrupciones, comienza a anhelar una justicia mejor que la suya. Rara vez clamamos por el pan vivo hasta que estamos casi muertos de hambre. Entonces, cuando nada sino Jesús basta, Dios se adelanta con esta palabra: “Yo os alimentaré”. A veces es una promesa, a veces un vislumbre de Jesús, a veces una dulce seguridad de tener parte en Su sangre y justicia, a veces una sonrisa, a veces un sorbo de Su misericordia, bondad y amor. Cuando una verdad del evangelio es aplicada al corazón, cuando la fe la abraza, la esperanza echa ancla en ella y el amor fluye hacia ella, el alma es alimentada divinamente.

El hambre es saciada de manera sensible: la Palabra de Dios sabe dulce, Jesús es recibido en el corazón, y como la oveja echada rumia, así el alma medita y reflexiona en la verdad de Dios y la goza una y otra vez. No se dé nunca por satisfecho con la mera letra de la verdad. Procure conocer en su propia experiencia personal y bendita el cumplimiento de la palabra de Jesús: “Las palabras que Yo os he hablado, son espíritu y son vida” (Juan 6:63).

Lectura: Amós 8

En nu, wat verwacht ik, o Heere? mijn hoop, die is op U.
Psalm 39:8

De godsdienst is een zeer eenvoudige zaak. Eenvoudigheid is afgedrukt op al de werken Gods en bijzonder op het werk der genade. Hoe oprechter derhalve onze godsdienst is, hoe ongekunstelder zij zijn zal. Eenvoudig te zijn, is kinderlijk te zijn; en kinderlijk te zijn, is een zodanige geest en gemoed te bezitten, zonder welke niemand het Koninkrijk der hemelen zal ingaan. Kunnen wij dan met deze kinderlijke eenvoudigheid stap voor stap met David wandelen en hem hierin geheel volgen? Kunnen wij ons zegel aan deze dingen hechten en zeggen: „Heere, wat verwacht ik?”

Is uw godsdienst in deze weg geleid? „Mijn ziel wacht op de Heere; van Hem is mijn heil.” „Mijn ziel wacht op de Heere en mijn verwachting is van Hem.” Een zódanige gestalte is waarlijk van God, want bracht of kan iemand zich in deze gestalte des harten brengen? En als wij in dit deel van deze hemelse oefeningen kunnen ingaan, dan zullen wij in staat gesteld worden ook de volgende te kennen: „Mijn hoop is op U.” Het gewicht en de last der zonden gevoelende, zullen wij genoodzaakt zijn uit te roepen: „Verlos mij van al mijn overtredingen”; en gevoelende onze eigen zwakheid en de boosheid onzes harten, zullen wij eraan toevoegen: „En stel mij niet tot een smaad der dwazen.”

Indien wij nu deze smekingen in waarheid voor God kunnen neerleggen, mogen wij dan niet vragen wie deze verzuchtingen in ons hart formeerde? Wie werkte deze gewaarwording in de ziel? Uit Wiens handen kwamen ze voort? Zeker en gewis, dezelfde God Die David heeft onderwezen, moet ook ons onderwezen hebben. Dezelfde kracht die in hem wrocht, moet ook in ons gewerkt hebben, aleer wij door zoete ervaring deze hartetaal konden verstaan en ze ons toe-eigenen. Wij zien hier derhalve een weinig wat de ware godsdienst is; hier ontmoeten wij de oprechte uitademingen van een kinderlijke geest, en wat de bevinding is van een man Gods; en het zal ons geluk zijn als wij in zijn bevinding een zoete overeenkomst vinden met de onze.

En nu, wat verwacht ik, o Heere? mijn hoop, die is op U.
Psalm 39:8

De godsdienst is een heel eenvoudige zaak. Eenvoud is gedrukt op alle werken van God, en in het bijzonder op het werk van de genade. Hoe oprechter onze godsdienst daarom is, hoe ongekunstelder hij zal zijn. Eenvoudig zijn is kinderlijk zijn; en kinderlijk zijn is een geest en gemoed bezitten zonder welke niemand het Koninkrijk der hemelen zal binnengaan. Kunnen we dan met die kinderlijke eenvoud stap voor stap met David meegaan en hem hierin helemaal volgen? Kunnen we ons zegel op deze dingen zetten en zeggen: „Heere, wat verwacht ik?”

Is uw godsdienst langs deze weg geleid? „Mijn ziel wacht op de Heere; van Hem is mijn heil.” „Mijn ziel wacht op de Heere en mijn verwachting is van Hem.” Zo’n gestalte is werkelijk van God, want wie heeft zichzelf ooit in deze gestalte van het hart gebracht, of kan dat? En als we in dit deel van deze hemelse oefeningen kunnen ingaan, zullen we ook in staat gesteld worden het volgende te kennen: „Mijn hoop is op U.” Wanneer we het gewicht en de last van de zonden voelen, zullen we gedrongen worden uit te roepen: „Verlos mij van al mijn overtredingen.” En wanneer we onze eigen zwakheid en de boosheid van ons hart voelen, zullen we eraan toevoegen: „En stel mij niet tot een smaad der dwazen.”

Als we deze smekingen nu in waarheid voor God kunnen neerleggen, mogen we dan niet vragen wie deze verzuchtingen in ons hart vormde? Wie werkte dit besef in de ziel? Uit Wiens handen kwamen ze voort? Zeker en gewis moet dezelfde God Die David onderwezen heeft, ook ons onderwezen hebben. Dezelfde kracht die in hem werkte, moet ook in ons gewerkt hebben, voordat we door zoete ervaring deze taal van het hart konden verstaan en ons toe-eigenen. We zien hier daarom iets van wat de ware godsdienst is. Hier ontmoeten we de oprechte uitingen van een kinderlijke geest, en zien we wat de bevinding is van een man van God. En het zal ons geluk zijn als we in zijn bevinding een zoete overeenkomst met de onze vinden.

And now, Lord, what wait I for? my hope is in Thee.
Psalm 39:7

True religion is a very simple thing. Simplicity is stamped upon all the works of God, and especially upon the work of grace. The more genuine, therefore, our religion is, the more simple it will be. To be simple is to be child-like, and to be child-like is to have that mind and spirit without which no man can enter into the kingdom of heaven.

Can we, then, with this child-like simplicity, walk step by step here with David, and follow him throughout? Can we put our seal to these things, and say, “Lord, what wait I for?” Is your religion brought into this narrow point? “Truly, my soul waits upon God; from Him comes my salvation.” “My soul, wait only upon God; for my expectation is from Him.”

Such a frame of soul is indeed from the hand of God, for no man ever did, or could bring himself into it. And if we can enter into one part of these heavenly breathings, we shall be able also to enter into the others, and say, “My hope is in You.” Feeling the weight and burden of sin, we shall be constrained to cry, “Deliver me from all my transgressions;” and feeling our own weakness, and the evil of our hearts, we shall add, “Make me not the reproach of the foolish.”

If, then, we can sincerely, before God, employ these petitions, may we not ask who produced them? Who wrought this experience in the soul? From whose hands did it come? Surely, surely, the same Lord that taught David, must have taught us; the same power that wrought in him, must have wrought in us, before we could, in sweet experience, enter into this feeling language, and adopt it as our own. Here, therefore, we see a little of what true religion is; here we see what are the genuine breathings of a child-like spirit, and what is the experience of a man of God; and it will be our mercy if we can see in his experience a sweet counterpart of our own.

Y ahora, Señor, ¿qué esperaré? Mi esperanza en Ti está.
Salmo 39:7

La religión verdadera es una cosa muy sencilla. La sencillez está impresa en todas las obras de Dios, y especialmente en la obra de la gracia. Por tanto, cuanto más genuina sea nuestra religión, más sencilla será. Ser sencillo es ser como un niño, y ser como un niño es tener ese ánimo y ese espíritu sin los cuales nadie puede entrar en el reino de los cielos.

¿Podemos, pues, con esta sencillez de niño, andar aquí paso a paso con David y seguirle de principio a fin? ¿Podemos poner nuestro sello a estas cosas y decir: “Señor, ¿qué esperaré?” ¿Ha sido llevada su religión a este punto estrecho? “En Dios solamente está callada mi alma: de Él viene mi salud.” “Alma mía, en Dios solamente reposa; porque de Él es mi esperanza.”

Tal disposición del alma viene en verdad de la mano de Dios, porque nadie se ha llevado jamás a sí mismo a ella, ni podría hacerlo. Y si podemos entrar en una parte de estos anhelos celestiales, podremos entrar también en las demás y decir: “Mi esperanza en Ti está.” Sintiendo el peso y la carga del pecado, nos veremos obligados a clamar: “Líbrame de todas mis rebeliones”; y sintiendo nuestra propia debilidad y la maldad de nuestro corazón, añadiremos: “No me pongas por escarnio del insensato.”

Si, pues, podemos usar sinceramente estas peticiones delante de Dios, ¿no podemos preguntar quién las produjo? ¿Quién obró esta experiencia en el alma? ¿De qué manos vino? Ciertamente, ciertamente, el mismo Señor que enseñó a David debe habernos enseñado a nosotros; el mismo poder que obró en él debe haber obrado en nosotros, antes de que pudiéramos, en dulce experiencia, entrar en este lenguaje tan sentido y adoptarlo como nuestro. Aquí vemos, por tanto, un poco de lo que es la religión verdadera; aquí vemos cuáles son los anhelos genuinos de un espíritu de niño y cuál es la experiencia de un hombre de Dios; y será una misericordia para nosotros si podemos ver en su experiencia una dulce contrapartida de la nuestra.