Het leven van Christus geopenbaard in de dood van het schepsel

Want wij, die leven, worden altijd in den dood overgegeven om Jezus’ wil, opdat ook het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees zou geopenbaard worden. 2 Korinthe 4:11
Het is niet minder aangenaam dan nuttig de wijsheid Gods, zoals zij zich geopenbaard heeft in het schrijven van het Nieuwe Testament, na te sporen. Zijn Schriften zijn niet gehuld in een stelselmatig gewaad, noch worden als een droge leer der waarheid voorgesteld; ook niet als een wetboek van bevelen en plichtplegingen, zoals een aards wetgever die zou ontworpen hebben, maar zij vloeiden in hun oorspronkelijke vorm uit de pen van de Heilige Geest, zoals de omstandigheden van de kerk dat vereisten. En, opdat God al de kwaden die er van tijd tot tijd in de kerk zouden uitbreken, zou overheersen, onderwees de Heilige Geest de Apostelen hoe en wat zij moesten schrijven. Vandaar hebben wij die heerlijke verdediging der rechtvaardigmaking, tegenover het terugkeren van de Galatiërs tot “de zwakke eerste beginselen” van de wet, in Paulus’ brief aan die gemeente. Aan de vervolgingen die de gemeente te Filippi te verduren had, hebben wij die zendbrief vol van uitnemende bevindingen, te danken.
De misvattingen van de Thessalonicensen wat betreft de tweede komst van de Heere Jezus, verschaften ons twee brieven, vol kracht en zoetheid. Door het weifelend karakter van de Hebreeën, ontsproot die ^zegende zendbrief, waarin de Apostel zo klaar en grondig de geestelijke aard van de Levitische bediening aanwijst. En aan de achterdocht van de Korinthische gemeente, met betrekking tot de roeping van de Apostel Paulus tot de bediening, zijn wij grotendeels de bevindelijke brieven aan haar gericht, verschuldigd. Hoe aangenaam is het als wij opmerken de voorzienigheid Gods die zo duidelijk doorstraalt in het voorzien van deze en dergelijke verkeerdheden, welke in de kerk zouden ontstaan en ze daarom in Paulus tijd toeliet uit te barsten. En zo bereidde Hij voorshands het geneesmiddel dat tot het einde van de eeuwen dienstbaar zou wezen. Het hart van de mens is toch in alle geslachten hetzelfde; het gaat ten allen tijde met dezelfde verdorvenheden zwanger, en is daarom alleen met hetzelfde geneesmiddel te helpen.
Het was dan – gelijk ik zo-even heb aangemerkt – het grote wantrouwen van de Korintiërs, aangaande Paulus roeping tot de bediening, die hem aanleiding gaf zoveel van zijn eigen bevinding te spreken, ii het bijzonder is de tweede brief aan die gemeente daarmee gevuld. En daarin is geen hoofdstuk dat zóver gaat als dat, waar onze tekst uit genomen is. “Want wij die leven, worden altijd in de dood overgegeven om Jezus’ wil; opdat het leven van Jezus in ons, sterfelijk vlees zou geopenbaard worden.”
Maar wij zouden grotelijks mistasten, als wij de bevinding in onze tekst uitgedrukt, alleen tot Paulus in betrekking brachten; dat het alleen zijn persoonlijke en verborgen bevinding was waarmee wij hoofd voor hoofd niets te maken hadden. Integendeel, het zijn woorden waarin het ganse levendgemaakte Sion betrokken is.
“Wij die leven,” zegt de Apostel, als of hij in naam van al de wedergeborenen door de Heilige Geest sprak. Wij willen met Gods zegen Paulus’ woorden beschouwen en zien, of sommigen van ons dezelfde bevinding in hun hart hebben.
1. Wij die
2. Overgegeven te worden.
3. In den dood.
4. Altijd overgegeven te worden in den dood
5. Om Jezus wil; opdat ook het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees zou geopenbaard worden.
6. Wat het leven van Jezus
7. Wat ons sterfelijk vlees
“Want wij die leven, worden altijd in den dood overgegeven om Jezus’ wil; opdat het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees zou geopenbaard worden.”
Het eerste dat onze aandacht tot zich trekt is de uitdrukking “ wij, die leven.” Het is niet zonder reden, want het is de sleutel van het geheel. Het snijdt ineens allen af, die dood in de zonden of in de belijdenis zijn, en het trekt die nauwe en merkbare lijn, waarop ieder van God geleerde ziel het zo gezet heeft. Dus sluit het allen buiten behalve de levendgemaakte kinderen Gods. En met dezelfde beslissende hand, die alle onbekeerden terzijde stelt, wordt een kenteken van de bevinding neergelegd opdat Gods volk er zich aan toetse. En dit is een belangrijk gedeelte van de levende bevinding, zoals ze in de Heilige Schrift is voorgesteld, opdat al de gelovigen daardoor beproefd, tot de toetssteen gebracht worden, om te weten, of hun hartewerk in waarheid of in ijdelheid bestaat.
“Wij, die leven” sluit dus allen in, die God levend gemaakt en in wie Hij een nieuwe natuur geschapen heeft; allen in wie Hij is begonnen en onderhoudt “het werk des geloofs met kracht.” En hoeveel is er in deze woorden opgesloten: “wij, die leven.” Want wat is dit bven anders, dan het eeuwige leven? Zoals Jezus zeide: die in Mij gelooft, heeft het eeuwige leven.” En wederom: “die Mijn woord hoort en gelooft Hem, Die Mij gezonden heeft, die heeft het eeuwige leven, en komt niet in de verdoemenis, maar is uit de dood overgegaan in het leven.” Dit geestelijk en eeuwig leven was van alle eeuwigheid voor de uitverkorenen weggelegd in de Zoon van God, als hun Verbondshoofd, opdat zij het uit Zijn volheid, die alles in allen vervult, in de tijd zouden ontvangen. Dit Goddelijk en bovennatuurlijk leven wordt ter bestemder tijd in het hart van al de vaten der barmhartigheid uitgestort. Hoever zij ook door de zonden van God zijn afgeweken; hoe “vervreemd ook van het leven Gods door de onwetendheid, die in hen is door de verharding huner harten;” wanneer de bestemde tijd om Sion genadig te zijn, gekomen is, wordt aan de ziel leven en licht meegedeeld, opdat zij voor eeuwig zal leven, Christus heerlijkheid aanschouwen en met Hem in Zijn Koninkrijk zal neerzitten.
Maar vóórdat Gods volk tot de eeuwige genieting van het gewicht van de heerlijkheid, waartoe het verordineerd is, gebracht wordt, is er een geestelijke handelwijze te ondergaan, een pad te bewandelen en een bevinding met kracht in hun ziel te leren. En in de ervaring van die bevinding, vinden wij de sporen van de voetstappen der kudde; de handwijzers die God voor Zijn Sion heeft opgericht.
Het begin wat zich in deze geestelijke handelwijs voordoet, vinden wij in de woorden: “want wij, die leven worden altijd in den dood overgegeven.”
Het is buiten tegenspraak dat de dood, waarvan hier gesproken wordt, niet de tijdelijke dood is’. Immers, dan zou de tekst zichzelf tegenspreken, daar de uitdrukking “altijd”
in het geheel niet op de tijdelijke dood toepasselijk is, want die heeft maar eenmaal plaats. Terwijl de dood waarvan in de tekst gesproken wordt, een veelvoudig of gedurig sterven is. Het moet derhalve een bevindelijke dood zijn, een dood in de ziel, niet in het lichaam.
Maar u vraagt wellicht: ‘waartoe dient dat overgeven van de ziel in de dood? Tot welk doel moet dat geschieden? Wat goeds moet dat teweeg brengen? ’
Het best kunnen wij deze vragen beantwoorden, door de aard van deze dood aan te wijzen. Met weinige woorden kunnen wij die beschrijven, dat ze bestaat in een bevindelijke vernietiging van alles dat met het leven van God ingeschapen, onbestaanbaar is. En zoals het dikwerf in de natuur gaat, dat er een wegkwijnen vóór het eindelijk sterven plaats heeft, zo ook in de genade. De zaden van de dood zijn bij veel mensen reeds maanden, ja jaren aanwezig, voordat de laatste adem uitgeblazen wordt. Zo gaat met elk begin van het werk van genade, een geestelijk sterven gepaard, de stapsgewijze vernieling van het eigen ik, van de zonde en de satan, dat ieder natuurlijk mens zo eigen is. Voor en aleer dus een ziel door de Heilige Geest wedergeboren is, leeft zij zichzelf en is dood voor God. Maar wanneer in haar een geestelijk leven gewerkt wordt, dan heeft er een grote omwenteling plaats daar zij zichzelf begint te sterven en Gode te leven. Het is dit sterven aan zichzelf, in de onderscheiden takken, waarin de ziel eertijds zichzelf leefde, waarvan in de tekst gesproken wordt.
Maar er is in de uitdrukking “wij die leven, worden altijd in de dood overgegeven”, iets, dat zo treffend is. De lijders van deze dood geven er zichzelf niet aan over, maar het wordt in hen en voor hen gedaan. In deze zin, bedrijven Gods kinderen nooit de geestelijke zelfmoord. Niemand bracht ooit zelf aan zijn ziel de doodsteek toe, waardoor het eigen ik wordt gekruist. Maar het wordt in hem gedaan, door een oppermachtige handeling van de kracht des Almachtigen. Het zinnebeeld is ontleend aan een misdadiger, die door de scherprechter tot de plaats des gerichts gevoerd wordt; niet aan iemand, die uit zichzelf gewillig naar de dood gaat. Hierin ligt vooral die misslag van de Arminianen, die wij daarom in dit opzicht godsdienstige zelfmoordenaars noemen kunnen, hoewel het met hen meer in naam dan in werkelijkheid is, en dat het veel meer een toneeldood is die in vertoning bestaat, dan dat het een ware zelfopoffering is. Maar Gods volk kan deze huichelachtige dood nooit verrichten. Het is juist datgene waarvan zij een afkeer hebben, waartegen zij rebelleren en waaraan zij zich nooit overgeven, tenzij G>d hen Zélf aangrijpt, want “de Heere doodt en maakt levend; Hij doet ter helle nederdalen, en Hij doet weder opkomen.”
Deze verklaring, dat de verrichting van een ander en niet van onszelf is, wordt op in andere tekst door de Apostel bevestigd: “Ja,” zo schrijft hij 2 Cor. 1: 9: “ja wij hadden al zelven in onszei ven het vonnis des doods, opdat wij niet op onszei ven vertrouwen zouden, maar op God, die de doden verwekt.” Het vonnis des doods is een rechterlijke uitdrukking, en spreekt dat denkbeeld van zichzelf daartoe veroordelen luide tegen. Het is de beslissing van een ander; en dat van iemand, die met gezag bekleed is om te vonnissen en machtig, om dat vonnis ten uitvoer te leggen.
Laat ons nu, ten derden, de uitdrukking “in den dood,” en wat die inhoudt een weinig nader beschouwen.
Het is niemand van ons onbekend welk een afschuwelijk iets de dood in het natuurlijke is en dat hij de koning van de verschrikking is voor ieder mens, die niet van zijn aandeel aan Christus en het welbehagen Gods bewust is. Als wij nu dit beeld vasthouden dan moet de mening van Paulus’ woorden in overeenstemming met de natuurlijke dood zijn en daarop in onze bevatting en gevoelens betrekking hebben. Dan moet de bevindelijke dood, waaraan de ziel overgegeven wordt, even pijnlijk, vreselijk en afschuwelijk in het geestelijke zijn, als de natuurlijke dood in het natuurlijk leven. De natuurlijke dood wijst immers een gehele vernieling aan van datgene wat in het natuurlijke dierbaar is.
Beschouw de dood eens in zijn betrekking tot een onwedergeboren mens. Hij berooft hem van al zijn vermaken en werpt zijn plannen omver. Hij scheurt hem uit de kring van zijn familie, snijdt hem af van alles waar hij zijn hart aan verkocht had en waarnaar zijn genegenheden uitgingen. De dood komt als een onwelkome bode die hem aanvat om datgene vaarwel te zeggen, wat hij alleen wil behouden, dat hij alleen liefhad, waarvan zijn hart alleen vol van was; en voert hem naar een ontzaglijke en verschrikkelijke eeuwigheid. Dat is de betrekking, waarin de onbekeerde zondaar tot de dood staat.
Breng nu deze dingen in het geestelijke over, dan is deze bevindelijke dood, waaraan de ziel overgegeven wordt en waartoe God door Zijn vrijmachtig alvermogen, de ziel brengt, iets waarvan het vlees een afkeer heeft. Want hij komt als een doodsvonnis, om alles waaraan het vlees zo nauw gebonden is, te vernielen.
Onze vleselijke wijsheid, bijvoorbeeld, is iets waar wij natuurlijker wijze aan vastkleven. De verzoeking om aan onze eigen wijsheid in de dingen Gods vast te kleven, is vooral in onze dagen zo groot, daar een godsdienstige opvoeding en de oefening van het verstand in de Heilige Schrift de grote Diana van de Efeziërs, geworden is. Maar als God met een oppermachtig gezag omgord, komt en ons tot de dood overgeeft, dan doet Hij ons aan die wijsheid waarin wij leefden, sterven. En, voor zover het de dingen Gods aangaat, wordt er een inwendig vonnis van veroordeling gestreken over onze natuurlijke vermogens, die wij zochten aan te kweken, en in welker beoefening wij behagen schepten. Wie bezat ooit scherper verstand of ontving betere opvoeding dan Saulus van Tarsen? “Maar hetgeen hem gewin was, achtte hij schade om Christus’ wil.” En hij bezat zélf in zielsbevinding, wat hij, 1 Cor. 3: 18, 19, zo krachtig uitdrukt: “Niemand bedriege zichzelf. Zo iemand onder u dunkt, dat hij wijs is in deze wereld, die worde dwaas, opdat hij wijs moge worden, want de wijsheid dezer wereld is dwaasheid bij God.” Als God de Heilige Geest de ziel verlicht, om haar blindheid en onwetendheid te zien en te gevoelen, en dat zij buiten de Goddelijke openbaring niets zaligmakends kan weten, dan brengt Hij alle vleselijke wijsheid een dodelijke steek toe.
Zo is het ook ten opzichte van onze eigengerechtigheid. Het is onmogelijk dat wij van nature een andere gerechtigheid kunnen verstaan dan die, welke in het gehoorzamen van de wet bestaat. Het is waar, wij kunnen een oppervlakkig en flauw begrip hebben van Christus’ gerechtigheid. Maar voordat die persoonlijk aan ons ontdekt wordt, zijn wij onkundig van haar als ónze gerechtigheid. Ons aan onze eigen gerechtigheid te doen sterven, is dus een gedeelte van de uitvoering van het vonnis: “in den dood overgegeven te worden.” De Apostel zegt: ,als het gebod gekomen is, zo is de zonde weder levend geworden, doch ik ben gestorven.” En wie verstaat hier het sterven niet op een geestelijke wijze? De wet kwam in zijn geweten als een openbaarmaking van zijn dood en verdoemenis. En zodra de geestelijkheid ervan in zijn ziel ontdekt werd, dan werd ze een dodend vonnis tegen zijn eigengerechtigheid, zowel als tegen zijn zonden. Dan openbaarde het alle eigengerechtigheid als vuilheid en stelde de bezoedeling van zijn hart en het onreine van zijn gedachten, woorden en werken ten toon.
Zo is het ook met betrekking tot alle valse hoop. Wij lezen van “de hoop des huichelaars, die vergaan zal.” Deze valse hoop, hetzij die steunt op goede denkbeelden van anderen, op verbetering des levens, op een toestemmen van de leer van vrije genade, of op een andere zaak, – minder dan “een goede hoop door genade” – ze zal ter dood overgegeven worden. Zolang er een vleselijke hoop – dat is elke hoop die voortvloeit uit, of welks middenpunt het vlees is – in de ziel leeft, kan de geestelijke hoop niet regeren. De dood van de een is het leven van de ander. Zo gelijken zij twee mededingers naar één troon: de éne moet sterven, zal de andere leven, de éne moet onthoofd worden, zal de andere de scepter kunnen zwaaien.
Evenzo is het met al onze natuurlijk godsdienst. Weinigen zijn er die niet een zekere soort godsdienst hebben, ofschoon voor het grootste deel in overleveringen bestaande en op zoveel onderscheiden grondslagen berustende, als zij met verschillende namen genoemd worden. Hoedanig deze gronden en welke namen het zijn mogen, is van weinig verschil, zolang zij in het vlees bestaat. Een geloofsbelijdenis kan evengoed, in het hoog Gereformeerde als in het laag Arminiaanse, op het schepsel gegrondvest wezen. De godsdienst die wij allen, het zij meer of minder, van nature bezitten, welk aanzien zij ook mag hebben, als zij in het vlees bestaat en uit de natuur voortspruit, staat niet in de kracht Gods en is niet door de Heilige Geest in het hart gewerkt. Hoe schoon zij mag schijnen, hoe dicht aan de ware godsdienst geëvenaard, hoe min door anderen betwijfeld, hoe afgodisch door onszelf geëerbiedigd, … zij moet ter dood overgegeven worden, opdat de godsdienst van JEHOVAH, de godsdienst die de ziel behoudt, de dienst van Jezus Christus en die van de Heilige Geest, in het hart worde opgericht op de puinhopen en het verderf van alle menselijke godsdienst.
Vergelijkenderwijs gesproken, schijnt het iets geringer als iemands zonden weggenomen moeten worden en aan de dood overgegeven worden. Het zal wel enigszins moeilijker voor de mens zijn, om van zijn eigengerechtigheid af te zien. Maar zwaarder, zo niet de allermoeilijkste slag is het, als onze Godsdienst ons ontzinkt, datgene wat zo diep in en rondom ons hart verweeft is! Dat rustpunt van ons vertrouwen om van een eeuwige rampzaligheid verlost te worden! Dit weg te nemen is gelijk aan iemand, die over een brug vlucht, en de laatste boog voor zijn voeten ziet invallen, waardoor de ruisende vloed voor hem openstaat. En daar is, op de brug van ons levens geen terugkeer denkbaar. En dan onze godsdienst, de laatste brugboog over de vloed, in stukken gebroken te zien en ons bevend in het gezicht der eeuwigheid te laten, … dat noem ik waarlijk verschrikkelijk! Het is toch het laatste waartoe een mens natuurlijker wijze komt. Zijn zonde te laten, van zijn gezelschap en vermakelijkheden afstand te doen, dat gaat nog, maar als het aan zijn vleselijke godsdienst toekomt, die hij als een afgod vereerde; als de Geest van God die aangrijpt en ter dood overgeeft, dat is een van de laatste slagen, die het hoofd van ‘s mensen eigengerechtigheid afhouwt. Ik geloof ook, dat er een gestrenge behandeling wordt vereist, zal de menselijke ziel hiertoe komt.
Mij heugt een tijd, dat ik mij al op mijn leger omwentelende, de dag bijna zag aanbreken, dat ik de eeuwigheid zou ingaan; want mijn ziekte scheen ter dood te wezen, en in mijn ziel gevoelde ik schier niets dan schuld en veroordeling. Toen was het de tijd van de zifting van al mijn godsdienst, die in het vlees bestond. Wanneer wij in deze engten komen, en er gpen welgegronde hoop voor de ziel gevonden wordt om in die ure van de beproeving op te steunen, dan zal dit openbaar maken, of ons geloof in menselijke wijsheid of in de kracht Gods bestaat. Dan zal wat wij van God ontvingen leven, maar wat wij van het schepsel verkregen zal verwelken en sterven.
Maar let ook eens op het woord “altijd.” “Wij, die leven, worden altijd in de dood overgegeven.”
Wat! Niet maar eenmaal? Is het niet genoeg, dat het hoofd de vleselijke godsdienst eens van het bebloede lichaam af gehouwen wordt? “Nee,” zegt de Apostel, “ wij die leven, worden altijd in de dood overgegeven.” En elders: “Ik sterf alle dagen.” “Altijd de doding van de Heere Jezus in het lichaam omdragende.” “De dood werkt in ons.” Deze zijn allen woorden van gelijke betekenis en dezelfde kracht. Het vlees is gelijk het veelhoofdig monster (de Hydra) in de fabel; zodra er een kop wordt af gehouwen, groeit er een ander in zijne plaats weer op. De godsdienst van het schepsel heeft wel honderd Hydra’s koppen. Als er een is af gesneden komt er terstond een ander uit de oude nek voort. Ook kunnen wij haar bij de klimop, die bij de muur opgroeit, vergelijken: snijd haar tot op de grond af, zodat er schijnbaar niets overblijft, zolang de wortel in de muur is, zal hij telkens weer uitschieten. Zo is ook deze vleselijke godsdienst. Ze mag afgesneden en gedood worden, ze spruit opnieuw uit; het grondbeginsel blijft altijd meer of min in werking.
Daarom is er dag bij dag meer of minder een “overgeven tot de dood.” Als het vlees zoekt te heersen of te regeren, dan wordt er een vonnis des doods aan toegebracht! Het geweten wiens ambt het is, als de plechtige stedehouder van Christus, het vlees aan de dood over te geven, richt zijn gerechtshof in de ziel op, als het vlees zijn hoofd opsteekt. Ontspringt onze vleselijke wijsheid? Des Konings gemachtigde veroordeelt haar, en zij wordt ter dood overgegeven. Haar hoofd wordt afgehouwen. Verheft zich onze wettische gerechtigheid; neemt zij een nieuwe gedaante aan, of draagt zij een nieuwe dekmantel? Ze wordt gevonnist en ter dood overgegeven. Staan onze begeerlijkheden op, beginnen onze hartstochten te stormen en op te wellen?
Vroeger of later worden zij voor dit gericht gedaagd, gevonnist en ter dood overgegeven. Begint de hoogmoed te werken; heft de geveinsdheid haar hatelijk hoofd omhoog; blaast de hovaardigheid ons op? Een tijdlang mogen de rebellen de overhand schijnen te hebben, als de gezegende Geest, als een geest des oordeels vanbinnen begint te werken, dan worden de verraders gevat, en een plechtig vonnis des doods wordt over hen gestreken. Voor zover het geweten in de vreze Gods is teer gemaakt, bespeurt het nauwkeurig de werkingen van het vlees in elke gedaante. Het is een soort geestelijke politie om de doodschuldige te ontdekken, onder welk gewaad hij zich ook schuil houdt. Veel van haar, door God vastgestelde bediening, bestaat in de werkingen van het vlees nauwkeurig na te gaan. Zijn ogen zijn met hemelse zalf gezalfd om het kostelijke van het vuile te onderkennen, en zijn armen zijn met gezag toegerust om elke godsdienstige en ongodsdienstige verrader, die de troon van Christus in de ziel zoekt te overweldigen, te vatten en te veroordelen.
Het is voornamelijk in dit werk des harten en des gewetens, dat de inwendige strijd bestaat. De naamchristen mag opgeblazen zijn in de geestelijke hoogmoed, en dat nederigheid noemen; een verhard en dichtgeschroeid geweten moge hij Evangelische vrijheidnoemen: hij moge in de stoutste hovaardigheid wandelen, en dat een goede vrijmoedigheid en verzekering des geloofs heten; echter een zodanig bedrog wordt niet geduld in het hart, dat door genade nederig gemaakt is. Er is een geestelijk oog in de ziel, dat de verraders ontdekt en gevangen neemt, en daar is een geestelijk zwaard, dat uitgetrokken wordt, zodra zij ontdekt worden.
Bevinden wij dit soms ook niet? Als wij de hoogmoed voelen opwellen, is er dan geen plechtige waarschuwing tegen in onze ziel? Of wanneer de werkingen van de geveinsdheid zich verheffen en vanbinnen beginnen te gisten, is er dan geen beteugeling van haar? Als wij ooit door enige verborgen of openbare zonde zijn misleid geworden, heeft dan het geweten daartegen geen veroordelend vonnis uitgesproken? Als de verzoeker aanrukt, is er dan niets dat ontroerd? Wanneer het wellustig oog op de vrouw van de buurman ziet, wordt er dan geen verwijt van het geweten waargenomen? Als er een wraakzuchtige gedachte opwelt, is er dan geen geheim vermaner die haar ontdekt en het doodvonnis daarover velt? David wist daar iets van, toen hij de slip van Sauls mantel gesneden had.
Door deze verborgene werkingen van het gerechtshof in het geweten, door deze dagelijkse strijd is de levende ziel van elk ander onderscheiden; en daarin bestaat voornamelijk het tot de dood overgegeven.
Maar waarom zou het volk van God zo bij voortduring ter dood overgegeven worden? De Heilige Geest zegt het ons door de pen van de Apostel Paulus: “Om Jezus wil; opdat ook het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees zou geopenbaard worden.” “Om Jezus wil,” niet om de wil van het schepsel. Opdat de kroon van het hoofd van de rechtmatige Eigenaar moge geplaatst worden; opdat het schepsel gans beschaamd, en Christus verheerlijkt zou worden.
Maar de Heilige Geest wijst meer bijzonder aan, op welk een wijze Jezus verheerlijkt wordt. Daarom voegt Hij er bij: “Opdat ook het leven van Jezus is ons sterfelijk vlees zou geopenbaard worden.”
Let eens nauwkeurig op, mijn vrienden. Het is niet enkel: opdat het leven van Jezus aanwezig zij. Maar opdat het in ons sterfelijk vlees zou geopenbaard worden. Het is de openbaring, de ontdekking, het aan het licht brengen daarvan, wat de Apostel hier aanwijst. De openbaring van het leven is nog iets anders, als het leven zelf. Zo wordt bij de eerste levendmaking van de ziel, het leven meegedeeld, maar dit leven wordt geopenbaard, als zij ter dood overgegeven wordt. Dit leven is “het leven van Jezus,” dat is: het nieuwe en verborgen leven, waarvan Hij de Werkmeester is.
Zo spreekt ook de Apostel bij Kol. 3: 3, 4: Uw leven is met Christus verborgen in God. Wanneer nu Christus zal geopenbaard zijn, Die ons leven is;” enz. Dit verborgen en geestelijk leven wordt dan alleen kenbaar en openbaart zich naar buiten, als het vonnis des doods in de ziel plaats neemt. En daarom is deze openbaring van het leven van Jezus overeenkomende met de overgave van de ziel aan de dood, dewijl het alleen uit dat sterven kenbaar wordt en daaruit voortvloeit.
Om mijne mening duidelijker te maken zal ik mij een weinig bepalen bij die zaken, waarin, gelijk ik aantoonde, een overgegeven tot de dood bestaat.
Neem ten eerste onze vleselijke wijsheid. Deze is en blijft een gedeelte van het schepsel, iets dat hoe ook gelouterd en aangekweekt, in het vlees bestaat, een deel van onze aardse Adam. Zij moet daarom tot niets gemaakt worden. Ze is veroordeeld, (1 Cor. 2: 6), en moet derhalve ter dood overgegeven worden. Maar waarom? Niet opdat Gods volk dwazen en zotten zouden worden, maar opdat in haar plaats de ware wijsheid heersen en regeren; opdat ons een dieper, hoger en edeler wijsheid uit Christus volheid zou bekend en medegedeeld worden. Met andere woorden: opdat Christus Zelf “onze wijsheid” zou worden, waartoe Hij van God aan Zijn kerk geschonken is. (1 Cor. 1: 30.)
Daarom is het, dat wanneer onze aardse wijsheid sterft, als wij bij onszelf al minder en minder bekwaam worden om de waarheid recht te verstaan; als onze plannen verijdeld en onze ontwerpen tot niets worden; als onze berekeningen afgekeurd worden en wij onszelf als dwaze en onwetenden in de dingen van God beginnen aan te zien; als wij onze wijsheid en geleerdheid, waar wij op pleegden te roemen, aan de dood overgegeven zien, – en wij met die dood instemmen – dan wordt er boven onze verwachting een nieuwe wijsheid meegedeeld, een nieuw licht verrijst, en tot onze grote verwondering ontvangen wij een geestelijk verstand van die dingen des Heeren waarvan wij, terwijl wij leunden op en zagen naar ons natuurlijk verstand, niets wisten, noch haar bestaan kenden. Dit wordt in de Heilige Schrift genoemd: “De zalving van den Heilige.” En gelijk dezelve zalving u leert van alle dingen, zo is zij ook waarachtig, en is geen leugen.” (1 Joh. 2: 20, 27) Dit is een vrucht van de openbaarmaking van het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees. Dit geeft licht, kracht, kennis en besturing; het opent de Heilige Schrift en leidt de ziel in die paden waarin zij, zolang ze op de wijsheid van het vlees haar vertrouwen vestigde, niet komen kon, en waarvan zij te voren niets af wist.
Alzo ook met betrekking tot onze eigen sterkte. U en mij, voor zover wij door God zijn wedergeboren, staat een treurig eertijds voor de geest, toen wij sterk waren in vleselijk vertrouwen, toen wij geen denkbeeld hadden, dat de verzoekingen ons te sterk waren, toen de zonden heerschappij voerden, de wereld de overhand had en wij door onze eigen krachten de prijs behaalden. Maar tot onze schaamte, zijn wij de geestelijke zin van deze woorden gewaar geworden, waarvan wij eens zo onkundig waren: “Als wij nog krachteloos waren.” En wederom: “zonder Mij kunt gij niets doen.” Nu bevinden wij dat wij krachteloos zijn, dat wij onbekwaam zijn iets tot Gods eer te doen, dat wij weerloos tegen de zonden zijn, dat wij onmachtig zijn de vurige pijlen des bozen uit te blussen. En zo leren wij een nieuwe les. En na herhaalde misslagen, beginnen wij de hulp en ondersteuning des Heeren in te roepen en worden meer of min gewaar dat “Zijn kracht in zwakheid volbracht wordt.”
En weinigen zijn er misschien, die deze les pijnlijker doch tevens krachtiger leren, dan de Evangeliedienaren van Christus. Voor en aleer hij zijn natuurlijke wijsheid verloren heeft, is hij nóch wijs ter zaligheid, nóch bekwaam de geestelijke dingen ten voordele van Gods volk te bedienen. Maar dan ook zijn natuurlijke wijsheid en krachten ter dood overgegeven te vinden, haar aan de scherprechter overhandigd, aan de galg gehangen en bij de doodschuldigen begraven te zien; geen vermogens te hebben, om het woord te verstaan, noch krachten en wijsheid om het uit te leggen; geen geestelijke gedachten te hebben dan zulke, die nu en dan van boven worden medegedeeld; geen deur van ontkoming te hebben, dan Hij Die de sleutels van David heeft om te ontsluiten; niet durvende terug gaan ofschoon er voorwaarts geen weg gezien wordt … dat is een beproevende plek voor de bedienaar van het Evangelie. Maar temidden van dit sterven aan vleselijke kracht wordt de ware wijsheid meegedeeld, en sterkte en genade in het hart uitgestort. Dit is de bevindelijk te genieten “dat het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees geopenbaard wordt.”
Zo is het ook met onze eigengerechtigheid. Wanneer die ter dood overgegeven, in hechtenis genomen en gevonnist wordt, dan opent de Heere de ogen des geloofs voor een andere gerechtigheid, zodat Christus’ vlekkeloze en heerlijke gerechtigheid de gelovigen meegedeeld wordt, waardoor hij zonder vlek of rimpel voor God gesteld wordt. Onze eigengerechtigheid moet ter dood overgegeven zijn, zullen wij Christus gerechtigheid zien, begeren en omhelzen, en haar kracht, schoonheid en heerlijkheid ontdekken.
Zo ook ten aanzien van onze vleselijke godsdienst. Welk een schade is het die geheel te verliezen! Maar wij worden gewaar dat op haar puinhopen gebouwd en uit haar sterven te voorschijn gebracht wordt een nieuwe godsdienst, van geheel andere soort; een geestelijke, hemelse en zaligmakende godsdienst. Hoe pijnlijk ook de strijd
voor een mens mag zijn, bij het ontzinken en wegkwijnen van zijn oude godsdienst, als hij met de mededeling van een nieuwe, een geestelijke Godsdienst, (waarvan God de Beginner en Voleinder is) in zijn ziel beweldadigd wordt, dan is hem een duizendvoudige winst ten deel gevallen. En bij tijden vervult zij hem met heilige verwondering en aanbidding. Hij heeft een gezicht gekregen van het leven van Jezus, dat in zijn sterfelijk vlees geopenbaard werd, in hem een nieuwe Godsdienst voortbracht, waarbij de andere niets dan schijn en bedrog was.
Zo is het ook met al zijn valse hoop. Wat een slag, zonder hoop gelaten te worden! Maar wie zou al zijn valse hoop niet met een nieuwe, een betere willen ruilen? Met een goede hoop door genade, een hoop die de ziel kan ondersteunen als “een anker hetwelk zeker en vast is en ingaat in het binnenste van het voorhangsel.”? Wie zou “de hoop des huichelaars die vergaan zal”, niet willen geven voor “de hoop die niet beschaamd maakt”?
En zo is het ook met betrekking tot alle vergeefse en ingebeelde verwachtingen van ‘s schepsels heiligheid, en wat genoemd wordt: aangekweekte genade. Uit te zien naar geduld, maar opstand te aanschouwen; nederigheid te bouwen, maar hoogmoed te zien oprijzen; een overvloedige oogst van heiligheid, een stil en gespeend hart, toenemende bidlust, waakzaamheid en dankbaarheid te verwachten, maar niets te vinden, als rebellie en duivelse opstand, … dit is, onze verwachtingen “ter dood overgegeven” te hebben. Maar van tijd tot tijd enige ware nederigheid, oprechte lijdzaamheid, volslagen onderwerping, oprechte vergenoegdheid medegedeeld te vinden, dat is “het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees geopenbaard” te hebben. En is dit geen gelukzalige verandering: al de nietswaardige wisselbrieven van onze verlopen wisselbank vernietigd te zien, en met goud, met rein zuiver goud in onze schatkamer des harten betaald te worden?
Maar wat hebben wij door “ het leven van Jezus” te verstaan?
Ik versta er door dat Goddelijk en geestelijk leven in de zielen van Zijn volk, waar Christus de Bron en Werkmeester van is. Gelijk Hij tot Zijn discipelen zei: “Ik leef, en gij zult leven.” “Hetgeen ik nu in het vlees leef’, zegt de Apostel Paulus, “dat leef ik door het geloof des Zoons Gods.” En wederom: “Gelijkerwijs Mij de levende Vader gezonden heeft, en ik leve door de Vader, alzo die Mij eet, dezelve zal leven door Mij.” (Joh. 6: 57). Dit leven is het Middelaarsleven; het leven, dat Hij nu aan de rechterhand Gods leeft, en hetwelk Hij in Zijn volk plant, opdat zij eeuwig leven zouden.
Maar zo wij geestelijker wijze zullen leven hetzelfde leven, dat Jezus leeft, dan moet het openbaar gemaakt worden. Zal iemand leven, tenzij er nimmer enig teken of ontdekking van dat leven geweest ware? Als er dus in de wedergeboren mens hetzelfde leven is, dat Jezus Christus aan de rechterhand Zijns Vaders leeft, dan moeten daar ook werkingen van binnen en levenstekenen naar buiten geopenbaard worden. Geestelijk leven te hebben, zonder geestelijk gevoel, vreugd noch droefheid te kennen; van geen verzoekingen noch uitreddingen, gebeden noch verhoringen iets te weten en maar stil en gerust de stroom van een ongestoorde belijdenis af te glijden; dat moet bedrog en ijdele waan zijn. Zo’n toestand lijkt wel naar de donkerheid, waarvan Jesaja spreekt, als hij zegt: “De duisternis zal de aarde bedekken, en donkerheid de volken.” Duisternis zal de “belijdende aarde” bedekken, en grote donkerheid een diepere, zwartere schaduw de “belijdende volken.”
Maar als er dan werkingen uit dat medegedeelde Goddelijk leven in de ziel ontspruiten, dan is het nodig te vragen: waarin die uitwerkingen bestaan? En welke gewaarwordingen ze voortbrengen?
Ik antwoord, dat zij gewoonlijk heel anders zijn, dan wij verwachten. Als wij eerst in de waarheid werkzaam werden, maakten wij, jong en onervaren zijnde, vele misvattingen en misrekeningen. Bijvoorbeeld: wij dachten, dat de godsdienst bestond in reine harten te hebben, in heilig te leven, in het dienen van God met al ons vermogen, en zo vervolgens. En ontvingen wij al enig licht over de geestelijke aard van de ware godsdienst, dan grepen wij veelal mis, in het hoe deze deelachtig te worden. Wij zagen uit naar leven, zonder te weten, dat het kwam door de dood; naar hoop, niet wetende, dat zij ontsproot uit wanhoop; naar wijsheid, zonder er rekening mee te houden dat zij begon met de kennis van onze dwaasheid; naar sterkte, niet bedenkende, dat zij in zwakheid volbracht wordt.
Tenminste, zo waren mijn denkbeelden. Doch toen de Heere krachtiger in mijn ziel doorwerkte, toen leerde Hij mij door zijn Heilige Geest die nederige lessen, waarvan ik tevoren geheel onkundig was. En terwijl wij onder deze onderwijzingen verkeren, kunnen wij haar eindoogmerk niet bemerken. Wij verkeren, als het ware, in een doolhof van verwarring. Wij lezen dat de Heere de blinden leidt langs “wegen die zij niet geweten hebben.” Daarom kunt u er zeker van op aan, dat als u altijd, of veelal uw wegen kunt doorzien, u dan niet een van degenen bent die God leidt. Wanneer dus de Heere Zijn volk leidt, brengt Hij het in de duisternis, en niet in het licht. Maar onder deze vreemde onverwachte leidingen, zijn wij waggelende en weten niet, hoe het met ons is. In plaats van heiligheid vinden wij goddeloosheid, voor hoop wanhoop, voor liefde vijandschap, voor geduld opstand, ja, in plaats van elke goede en volmaakte gave, weinig anders dan de werking en woeling van een bedorven natuur.
O wat een doolhof! Maar waarom is dit? Het is, opdat de naar de troon dingende rebellen ter dood zouden overgegeven worden. Opdat de verrader vernederd en Jezus regeren zou. Daarom moet er “een omkering, omkering, omkering” plaats grijpen, “totdat Hij komt, die daartoe recht heeft.” Niemand zal Jezus ten volle en van harte in de ziel ontvangen, Zijn scepter kussen, onder Zijn heerschappij bukken en dezelve met ware toegenegenheid omhelzen, tenzij de mededingers zijn vernederd, en zijne valse hoop ter dood overgegeven wordt, opdat het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees zou geopenbaard worden.
Maar wat hebben wij door “ons sterfelijk vlees” te verstaan?
Het wil niet zeggen ons vleselijk gemoed, maar onze aardse tabernakel, zoals een andere uitdrukking in dit hoofdstuk dit bewijst: “Maar wij hebben dezen schat in aarden vaten, opdat de uitnemendheid van de kracht zij Godes, en niet uit óns.” Het is dan in dit arm lichaam, omvat met zwakheden, waar het leven van Jezus in geopenbaard wordt.
Dit Goddelijk leven ontspringt dikwerf in vurige verzuchtingen tot God; in de daden van het levend geloof; in de zoete onderhandelingen die Gods volk met elkaar genieten; onder het lezen van de Heilige Schrift; in de toepassing van dierbare beloften; en onder de prediking van het Woord. Soms blijft het als het ware, onder de aarde door de last van “ons sterfelijk vlees,” maar het openbaart zich opnieuw, opgetrokken door de Zon der gerechtigheid. Maar zijne rijzing is evenredig naar zijn daling. Naarmate ons natuurlijk bidden vermindert, bidden wij geestelijker wijze; als wij ophouden onze hoop op het vlees te stellen, dan leunen wij op de Heere; als wij aflaten met het hoofd te geloven, dan geloven wij met het hart; als wij aan alle volmaaktheid in het eigen ik een einde zien, dan beginnen wij Christus volmaaktheid te vinden; en wanneer wij niets in onze harten zien dan zonden, rampzaligheid en ellende, dan beginnen wij geestelijke vertroostingen te smaken. Zoals dus een kind van God in het natuurlijke zinkt, verheft zich het leven van Jezus en wordt in ons sterfelijk leven geopenbaard. Is er dan een ziel die hijgt naar de zoete openbaring van het leven van Jezus; en vraagt gij waarheen hij zich te wenden heeft?
Hoort, wat daaromtrent het Woord van God ons zegt: “De wijsheid dan, vanwaar komt zij? En waar is de plaats des verstands? Want zij is verholen voor de ogen aller levenden, en voor het gevogelte des Hemels is zij verborgen. Het verderf en de dood zeggen: haar gerucht hebben wij met onze oren gehoord.” (Job 20: 20-22.) Voordat wij daarom tot “het verderf en de dood” komen – de vernieling van de vleselijke hoop, en de dood van de natuurlijke godsdienst – horen wij het gerucht van de ware wijsheid met onze oren niet. Zijn wij in duisternis, dan verrijst het licht; wanneer wij wanhopende zijn, verheft zich de hoop; als wij door ongeloof en wantrouwen beproefd worden, dan verschijnt het geloof. Daarom zijn deze de wijsten, in wie de wijsheid van het schepsel het meest tot dwaasheid geworden is; deze zijn de sterksten die het meest hun eigen zwakheid en bevinding kennen; zij zijn de heiligsten, die het meest van hun eigen vuilheid weten, en deze zijn de godsdienstigsten – in de ware zin van het woord – die in en van zichzelf de minste godsdienst bezitten. Juist naar die mate naar welke wij ter dood overgegeven zijn en het vonnis van de veroordeling aan ons voltrokken wordt over alles wat het schepsel liefkoost, verrijst het leven van Jezus en wordt in waarheid geopenbaard.
Indien dit nu waarheid is, als dit de leer naar de Godzaligheid is, indien dit met het pad des levens overeenstemt, en in gezegende vereniging is met de bevinding van de gelovigen, als de zaak zo gelegen is, wat zullen wij dan zeggen van hen, die kennis hebben aan – of liever die belijden te kennen (want het is slechts een belijdenis) – de heldere zijde maar niet aan de schaduwzijde? Die altijd geloven, en nooit door ongeloof beproefd worden; die met wijsheid vervuld, nooit hun eigen dwaasheid gevoelden? Die sterk zijn en nooit enige zwakheid in zichzelf ontwaarden; die altijd vergenoegd en tevreden, van geen gemelijkheid of ongeduld weten; die altijd een goede hoop hebben, zonder ooit door wanhoop geteisterd te worden? Moeten wij niet zeggen, dat het leven van Jezus niet in hun geopenbaard is?
Want als het waarheid is (en wie zal loochenen wat God Zelf met Zijn vinger schreef?) dat “wij, die leven” – ieder wedergeborene, niet alleen Paulus of Petrus, maar een ieder, die het geestelijk leven bezit – “altijd” (dag aan dag; want wat willen anders deze woorden te kennen geven?) “ter dood overgegeven worden om Jezus’ wil”; moeten wij dan niet zeggen, dat zij, die nimmer ter dood zijn overgegeven, het leven van Jezus in zich niet geopenbaard hebben? Is dit geen noodzakelijk gevolg? Is het niet duidelijk dat hij, die het een niet weet ook het andere niet kent?
Er zijn velen, die kinderen Gods en daarom eeuwig de Zijne zijn, die dit nochtans niet ten volle van zichzelf kunnen geloven. Mogelijk zijn de zodanige hier. U ondervindt op een beproevende en bedroevende wijze, dat u “altijd ter dood overgegeven wordt.” U weet het maar al te wel, dat u niet wezen kunt, wat u graag wenste te zijn. De prediker onder wie u opgaat, zegt u dat u heilig moet wezen, maar u gevoelt uzelf onrein; u moet geloven, maar u vindt niets dan ongeloof; u moet op Gods barmhartigheid hopen, maar u vindt niets dan wanhoop; u moet meditereren, maar u bevindt, dat uw gedachten zich tot de einden van de aarde uitstrekken; u moet geduld oefenen, maar u gevoelt in uw gemoed enkel opstand. Hij vermaant u tot nederigheid, maar u zou geen hoogmoediger wezen op Gods aarde weten te vinden, dan u. Dat alles kunt u maar niet goed krijgen. Maar God zal het de een of andere tijd wel goed maken. U bent nu onder het vonnis “ter dood overgegeven te zijn.” En waartoe? Om vernield te worden? Nee dat niet. Daar moet wel iets vernield worden: “de wijsheid van de wijzen zal vergaan”, maar uzelf niet. Er is wel iets waarover het vonnis des doods geveld is, maar niet over uw ziel. Het is een gelukzalige staat, onze natuurlijke wijsheid, wettische gerechtigheid en vleselijke godsdienst de scheidbrief te hebben gegeven, opdat de ziel behouden zou worden.
Onze eigene wijsheid, gerechtigheid, sterkte en valse godsdienst zijn zwaar als molenstenen, maar slechts dienstbaar, om de ziel in een eindeloos wee te doen zinken, En kan het dan wel anders, of het moet een gezegende verwisseling wezen, die allen vaarwel te zeggen, opdat, – als deze ter dood overgegeven zijn – de rechtvaardige Koning in de ziel moge regeren; opdat Jezus op de troon van liefde mag zitten? Is het geen gezegende ruil voor dezen, het leven van Jezus in ons lichaam, in ons sterfelijk vlees, geopenbaard te hebben? Om een levende hoop te genieten? Gebedskracht te ondervinden? Gevoelig te zijn? Zijn dat geen gezegende wisselingen? Ja, zodanig zijn de beschikkingen Gods; de een moet ter dood overgegeven worden, opdat de andere zal leven.
Wat een grote reden hebt u dan, om God te loven, als u iets van deze gezegende verborgenheden kent? Indien u enigermate verstaat, wat is het “ter dood overgegeven te zijn”. Niet gelijk de dode belijders, wiens “ogen uitpuilen van vet”. Die worden met geen verzoekingen geplaagd. Psalm 73.
Looft de Heere, allen die bij bevinding iets van deze moeilijke, hoewel voordelige oefeningen kent, en dus gewaar geworden bent dat, naarmate u ter dood werd overgegeven, het leven van Jezus geopenbaard wordt. En dat is een eeuwig leven. Het beginsel van de eeuwige gelukzaligheid de voorsmaak van de eindeloze heerlijkheid. Hij, die hier iets van dit leven van Jezus kent, zal voor eeuwig met Hem wezen, en zijn gelukkige ziel baden in die rivier, welker beekjes de stad Gods verblijden, en hij zal de vermakelijkheden van Gods rechterhand eeuwig genieten.
AMEN.
Preached on Tuesday Evening, October 18th, 1842, at Trinity Chapel, Leicester
“For we who live are always delivered unto death for Jesus’ sake, that the life also of Jesus might be made manifest in our mortal flesh.” — 2 Cor. 4:11
It is very sweet, as well as instructive, to trace the wisdom of God as manifested in the way wherein the Scriptures of the New Testament were written. They were not revealed in any systematic form; they were framed according to no dry theory of truth, or as a code of doctrines and duties, as a human lawgiver would have modeled them; but in their original form they came forth from the pen of the Holy Spirit just as circumstances arose in the Church. And, for the most part, God overruled all the evils that broke forth from time to time in the Church, that they might draw forth epistles from the hearts of the apostles, the Holy Spirit teaching them how and what to write. Thus, to the turning aside of the Galatians unto “the weak and beggarly elements” of the law, we owe that noble defense of justification contained in Paul’s epistle to that church. To the persecution under which the church at Philippi was suffering we owe that epistle so full of choice experience. To the mistakes of the Thessalonians concerning the second coming of Christ we are indebted for two epistles full of power and sweetness. To the wavering character of the Hebrews we owe that blessed epistle wherein the apostle has so opened and unfolded the spiritual character of the Levitical dispensation. And to the suspicion of the Corinthian church with respect to the call of the apostle to the ministry, we, in a good measure, owe the experimental epistles addressed to them. It is sweet to observe the providence of God foreseeing that these and similar evils would exist in the Church, and permitting them to break forth in the times of the apostles, and thus preparing a remedy beforehand, which should be useful to the end of the world, the heart of man being the same in all generations, ever teeming forth with the same corruptions, and to be met only with the same remedies.
It was, then, as I have just hinted, the strong suspicion of the Corinthians respecting the call of the apostle Paul to the ministry that drew out of his bosom much of his personal experience. The second epistle to the Corinthians more especially abounds with it, and no chapter in it more than that which contains our text. “For we who live are always delivered unto death for Jesus’ sake, that the life also of Jesus might be made manifest in our mortal flesh.”
But we would indeed be mistaken if we limited the experience contained in the text to the apostle Paul, as though it were some of his personal or ministerial experience, with which we, as individuals, had nothing to do. On the contrary, it is so worded as to take in all the quickened family of God. “We who live,” says the apostle, as though he would include every living soul whom God the Holy Spirit had quickened into spiritual life. With God’s blessing, then, we will look at the words the apostle has here dropped, and see whether we can trace a similar experience in any of our hearts.
“For we who live are always delivered unto death for Jesus’ sake, that the life also of Jesus might be made manifest in our mortal flesh.”
I. The first thing which strikes the mind is the expression, “We who live”—indeed, it is the key of the whole. It cuts off at one decisive stroke all who are dead in sins or dead in a profession, and draws that narrow and discriminating line which every one taught of God will always draw. Thus it sets all aside except the quickened family of God; and with the same decisive hand that sets aside all who are dead Godwards, it lays down a searching line of experience to try the people of God themselves. And this, we may observe, is one important use of vital experience as laid down in the Scriptures, that the family of God may be tested thereby, and brought to the touchstone, whether the work upon their hearts be real or not.
Then, “we who live,” includes all whom God has quickened, and into whom He has breathed a new nature—all in whom He has begun and is carrying on the work of faith with power. And how much is summed up in these words, “we who live!” For what is this life but life everlasting? As Jesus said, “He who believes on Me has everlasting life” (John 6:47). And again, “He who hears My word, and believes on Him that sent Me, has everlasting life, and shall not come into condemnation; but is passed from death unto life” (John 5:24). This spiritual and eternal life was from all eternity stored up for the elect in the Son of God as their covenant Head, that they might receive it out of His fullness who fills all in all; and into the heart of each vessel of mercy is this divine and supernatural life breathed in the appointed time. Whatever be their distance from God through sin, however “alienated from the life of God through the ignorance that is in them, because of the blindness of their hearts,” when the appointed time to favor Zion has come, life and light are breathed into their souls that they may live forever, that they may see Christ’s glory, and sit down with Him in His kingdom.
But before they are brought to the eternal enjoyment of that weight of glory to which they are predestinated, there is a spiritual process to be undergone, a path to be trod, an experience to be carried on with power in their souls. And it is in the possession of this experience that we find the traces of the footsteps of the flock—the landmarks which God has set up in Zion.
II. The first decisive step in this spiritual process is contained in the words, “We who live are always delivered unto death.” But the “death” thus spoken of clearly cannot mean temporal death, for that meaning would be utterly inconsistent with the remainder of the text, and with the expression “always;” for temporal death can be but once, while the death spoken of in the text is a frequent or perpetual one. It must mean therefore a death experimentally, a death in the soul, not a death of the body.
But it may be asked, “For what purpose is this delivering of the soul unto death? What end is it to answer? What good result is it to produce?” We shall best answer this inquiry by showing the nature of this death. And we may define it, in a few words, to consist in an experimental destruction of everything that is inconsistent with that life which God himself has breathed into the soul. And as frequently in nature, so usually in grace, there is a lingering death before dissolution takes place. The seeds of death are in many people months or years before the last breath is drawn. And so at the very beginning of a work of grace spiritual dying commences; the gradual dissolution of that life to self, sin, and Satan, which every natural man lives. Thus before the blessed Spirit quickened the soul it was alive to self and dead to God; but when a new and spiritual life is breathed into it, a mighty revolution takes place, and it begins to die to self, and live to God. It is this dying to self in the various branches in which the soul formerly lived to itself, of which the text speaks.
But there is something very striking in the expression, “We who live are always delivered unto death.” The sufferers of this death do not deliver themselves to it, but it is done for them and in them. In this sense God’s people never commit spiritual suicide. No man ever put death into his own soul whereby self was crucified; but it is done in him by a sovereign act of Almighty power. The figure is taken from a criminal who is carried by the executioner to the place of execution; not one who goes of himself to die. This is the error of the Arminians; we may call them in this sense religious suicides. Though, after all, in them it is more mock than real, and rather resembles the stage death of an actor than a true self-immolation.
But the people of God never commit this self-inflicted death; for it is that from which they shrink, which they rebel against, and to which they will never submit until God Himself kills them; for “the Lord kills, and makes alive, He brings down to the grave, and brings up.” The same idea that it is the act of another, and not of ourselves, is contained in another expression of the apostle in this same epistle (2 Cor. 1:9), “We had the sentence of death in ourselves.” The sentence of death is a judicial term, and clearly means not self-condemnation, but a decision from the lips of another, and that from one armed with authority to pronounce, and power to execute it.
III. But we will look a little at the idea couched in the expression “death.” We know what a ghastly object death is naturally, and that he is the king of terrors to every man who is not enjoying a sense of his saving interest in Christ and the favor of God. If then we are to carry the figure out, the meaning which we have couched in the expression of the apostle must be something analogous to death naturally, and to our conceptions and feelings with respect to it. Thus the death experimental to which the soul is delivered must be as painful, as dreadful, and as much shrunk from spiritually as natural death is naturally.
It points out, therefore, a thorough destruction of that which is naturally dear. Look at natural death in its aspect to the natural man. It comes to take him from all his delights, and from all his schemes; to remove him from the bosom of his family, and sever him from all on which his heart is set, and in which all his affections are engaged. It comes as a gloomy messenger to take him from the things which alone he understands, which alone he loves, in which his heart is wholly wrapped; and to bear him away to a dreadful and dreaded eternity. Such is the aspect that death naturally wears. Take this idea into spiritual things. This experimental death, then, to which we are delivered, and into which God by a sovereign act of power brings the soul, is that from which the flesh shrinks, for it comes as a sentence of destruction upon those things to which it so closely cleaves.
1. Our carnal WISDOM, for instance, is a thing to which we naturally cleave. In this day, especially, when religious education and the exercise of the intellect upon the Scriptures is the great Diana of the Ephesians, the temptation to cleave to our own wisdom in the things of God is particularly strong. But when God comes by a sovereign act of power, and delivers us over unto death, in so doing He kills us to that wisdom in which we lived, and, so far as the things of God are concerned, passes an internal sentence of condemnation upon those natural abilities which we were taught to cultivate, and in the exercise of which we found pleasure. Who ever possessed a finer understanding, or received a better education, than Saul of Tarsus? But “what was once gain to him, that he counted loss for Christ;” and he himself proved in soul experience what he so pointedly declares, “Let no man deceive himself. If any man among you seems to be wise in this world, let him become a fool that he may be wise; for the wisdom of this world is foolishness with God” (1 Cor. 3:18, 19). God by His Spirit makes an effectual stab at all creature wisdom when He enlightens the soul to see and feel its blindness and ignorance, and its utter impossibility of knowing anything savingly but by divine manifestation.
2. So, again, with respect our own RIGHTEOUSNESS. By nature we can have no understanding of any other righteousness than that which consists in obedience to the law. Whatever dim or doctrinal notions we may have of Christ’s righteousness, we are unacquainted with it as our righteousness until it is personally revealed to us. A part therefore of the execution of this sentence “to deliver unto death,” is the killing us to our own righteousness. The apostle says, “When the commandment came, sin revived, and I died.” How did he die? Not naturally, but spiritually. The law as a manifestation of condemnation and death came into his conscience, and its spirituality being opened up to his soul, it came as a killing sentence against his righteousness as well as against his sins, manifesting it to be filthiness, and showing the pollution of his heart and the defilement of every thought, word, and deed.
3. So, again, with respect to all false hopes. We read of “the hope of the hypocrite that shall perish.” This false hope, whatever it rest upon, whether the good opinion of others, reformation of life, acquaintance with the doctrines of grace, or anything short of “good hope through grace,” must be delivered unto death. While carnal hope—that is every hope which springs out of or centers in the flesh—lives in the soul, spiritual hope cannot reign. The death of the one is the life of the other; and thus they resemble two rivals for one throne; one must die, that the other may live; one must go to the gallows, that the other may hold the scepter.
4. So, too, with respect to all our creature religion. There are few who do not profess some kind of religion; though this is, for the most part, traditional, and based on various grounds, as well as called by different names. What these grounds or what these names are, it matters little, so long as it stands in the flesh, and a profession may be as much based on the creature in the highest Calvinist, as in the lowest Arminian. This religion, more or less of which we all naturally possess, of whatever character it be that stands in the flesh and springs from the creature, does not stand in the power of God; is not set up by the Holy Spirit in the heart. However specious, therefore, it may be in appearance, however near it approaches the truth, however undoubted by others, however idolized by ourselves, it must be delivered unto death, that the religion from God, the religion that saves the soul, the religion of Jesus Christ, the religion of the Holy Spirit, may be set up in the heart upon the wreck and ruin of all the religion of the creature.
It seems a little thing, comparatively speaking, for a man to have his sins taken from him and delivered unto death; it may seem in many cases a harder struggle for a man to part with his self-righteousness— but when we come to something deeper, something more intricately interweaved round our heart-strings—our religion—this is the hardest stroke of all. For this is to what we are trusting to save us from endless misery. To take away our religion is something like running over a bridge, and seeing the last arch cut away before our eyes, and the roaring flood opened below. There is no retracing our steps over the bridge of life; and to find our religion, the last arch over the flood, fall to pieces, and leave us shivering in the prospect of eternity, is terrible indeed.
Why, this is the last thing a man will naturally come to. A man can part with his sins, with his companions, with his pleasures—but when it comes to his fleshly religion which he has been idolizing, when the Spirit of God takes that, and delivers it over unto death, that is one of the last strokes that take place in severing the head of creature righteousness. I believe it requires some very sharp work in a man’s soul to be brought here. I have known the time when I used to roll upon my bed, and almost count how many months it might be before I was in eternity; for I feared I had a mortal sickness in my body, and felt little else but guilt and condemnation in my soul. Here was the sifting time for all my religion that stood in the flesh. When we come into these straits, and find no well grounded hope to support the soul in the trying hour, this will prove whether our faith stands in the wisdom of men, or in the power of God. Then whatever we have received of God lives, but whatever we have received from the creature withers and dies.
IV. But mark the words, “we who live are always delivered unto death.” What! not once only? What! is the head of creature religion not only once to be severed from the bleeding corpse? No! “We who live are always delivered unto death.” Therefore the apostle says, “I die daily;” “in deaths often;” death works in us;” words of similar import and similar force. The flesh is like the fabled many-headed hydra; as fast as one head was cut off another grew in its place. Creature religion has a hundred hydra heads. Let one be cut off; immediately another grows out of the old neck. Or we may compare it to the ivy that grows out of the wall; you may cut it down to the very stump, and leave apparently not a remnant; but as long as the root is in the wall, it will shoot forth again. So whatever cuttings and killings our fleshly religion may receive, it will shoot out again, the principle being more or less perpetually at work.
Day by day then there is more or less of this being “delivered unto death.” A sentence of execution is passed upon the flesh as it seeks to reign and rule in our hearts; a court of conscience is erected in the soul, as the solemn vice-regent of Christ, whose office it is to deliver over unto death the flesh as it sprouts forth. Does our carnal wisdom spring up? The King’s commissioner passes sentence, and it is “delivered unto death.” Its head is cut off. Does our legal righteousness spring up? Does it assume some new form, and wear some fresh disguise? Sentence is passed, and it is delivered unto death. Do our lusts rise, our passions begin to storm and swell? Sooner or later they are called before this court of review, are sentenced and delivered to death. Does pride begin to work? Does hypocrisy lift its hateful head? Does presumption puff us up? The rebels may seem to have the mastery for a time, but when the blessed Spirit acts as a spirit of judgment within, the traitors are seized, and a solemn sentence of execution is passed upon them.
CONSCIENCE made tender in God’s fear, discerns the workings of the creature under all its shapes. It is a kind of spiritual police to detect the felon, whatever garb he wears. Much of its divinely-constituted office consists in keenly scrutinizing the workings of the flesh. Its eyes have been anointed with heavenly eye-salve to discern the precious from the vile, and its hands armed with authority to seize and execute every religious and irreligious traitor that would usurp Christ’s throne in the soul.
It is in this heart and conscience work that much of the inward conflict consists. The mere professor may be puffed up with spiritual pride, and call it humility; a hardened and seared conscience he may term gospel liberty; he may walk in the most daring presumption, and call it good confidence and the assurance of faith; but no such deceit is permitted in the heart that is made honest by grace. There is a spiritual eye in the soul that detects and arrests the felon, and there is a spiritual sword that is drawn out against him as soon as detected. Do we not sometimes experience this? When we feel the risings of pride, is there not a solemn admonition against it in the soul? Or the workings of hypocrisy when they heave and ferment within, is there not a check upon them? If we have ever been betrayed into any open or secret sin, has not conscience borne its condemning sentence against us? If angry temper breaks forth, is there not something that smites us with remorse? If the lustful eye is looking on our neighbor’s wife, is there not a reproach of conscience felt? If a revengeful thought is indulged, is there not a secret monitor who detects it, and passes sentence of condemnation upon it? David knew something of this when he had cut off the skirt of Saul’s robe (1 Sam. 24:5).
By this secret work going on in the court of conscience, by this daily conflict, is the living soul distinguished from every other; and in this mainly consists “being delivered unto death.”
V. But WHY should the people of God be thus continually delivered unto death? The Holy Spirit, by the pen of the Apostle, gives us the reason—“For Jesus’ sake, that the life also of Jesus might be made manifest in our mortal flesh.” “For Jesus’ sake”—not for the sake of the creature. That the crown might be put upon the brow of the rightful owner; that the creature might have all the shame, and that Christ might have all the glory.
But the blessed Spirit goes on more particularly to show how Jesus is thus glorified. He therefore adds, “That the life also of Jesus might be made manifest in our mortal flesh.” Observe the words—not merely that the life of Jesus might be, but that it might be made manifest in our mortal flesh. It is the manifestation of it—the discovery of it—the bringing it to light which the Apostle points out. Life is one thing, the manifestation of life is another. Thus in the first quickening of the soul life is communicated, but until it is delivered unto death this life is not manifested. This life is “the life of Jesus,” that is, the new and hidden spiritual life of which He is the Author. Thus the apostle says, “Your life is hidden with Christ in God. When Christ, who is our life shall appear,” etc. (Col. 3:3, 4). This hidden and spiritual life is only brought to light, and only comes forth into action as the sentence of death takes place within; and thus this manifestation of the life of Jesus is in proportion to the delivering of the soul to death, because in this death only it is manifested, and out of this death it springs.
1. To make my meaning clearer, I will run over some of those instances in which I have shown there is a delivering over unto death. Take our own WISDOM. It is part of the creature, something that however refined and cultivated still stands in the flesh, a member of our earthly Adam. It must therefore come to nothing. Sentence has been passed upon it (1 Cor. 2:6); and it must be delivered unto death. But why? Not that God’s people may be fools and idiots, but that a new wisdom may reign and rule in its place; that we may find and feel a deeper, higher, nobler wisdom communicated out of Christ’s fullness; in other words, that Christ Himself may be our “wisdom,” as He is made to be to His Church (1 Cor. 1:30).
Then, as our earthly wisdom dies, as we become less and less able to understand truth of ourselves, as our plans are defeated, as our projects come to nothing, as our schemes are blasted, as we begin to find ourselves ignorant and fools in the things of God—as we thus find our once boasted wisdom and understanding given over unto death, and we acquiesce in that death, there is, to our surprise, a new wisdom communicated, a new light springing up to our solemn wonder, a spiritual understanding in the things of God into which we could not enter, the very existence of which we did not know, while looking to and leaning upon our natural understanding. This is called in Scripture, “An unction from the Holy One,” and “The anointing which teaches of all things, and is truth, and is no lie” (1 John 2:20, 27). This is a fruit of the life of Jesus made manifest in our mortal flesh; and it gives light, power, knowledge, direction, opens the Scriptures, and leads the soul into those paths, into which it could not come, and of which it knew nothing while leaning on the wisdom of the flesh.
2. So with respect to our own STRENGTH. There was a time when you and I were strong in fleshly confidence, when we had no idea that we could not resist temptation and master sin, and overcome the world, and by our own strength get possession of the prize. But we have found, to our shame, the full meaning of those words, the spiritual sense of which we were once so ignorant of—“When we were yet without strength” (Rom. 5:6); and again, “Without Me you can do nothing.” We find now that we have no strength, that we are unable to bring forth anything to God’s praise, that we are defenseless against sin, that we are unable to resist the fiery darts of the wicked one. We thus learn a new lesson, and after repeated slips begin to call upon the Lord to support and help us, and then find, more or less, “His strength made perfect in our weakness.”
And perhaps few learn this lesson more painfully, and yet more effectually, than a minister of Christ. Until he has lost his natural wisdom, he is never wise unto salvation, nor able to minister in spiritual things to the profit of God’s people. But then to find his natural wisdom and strength delivered unto death, to see them handed over to the executioner, suspended from the gallows, and buried in the felon’s grave; to have no ability to understand the Word, nor power to open it; to have no spiritual ideas but what are from time to time communicated from above, and to have no door of utterance but what He who has the key of David unlocks, not daring to go back, and yet not knowing how to go on—this is a trying spot for a minister to stand in. But to find in this death of the flesh strength and wisdom communicated, and power and savor breathed into the soul, is to experience “the life of Jesus made manifest in his mortal flesh.”
3. And thus, too, with respect to our own RIGHTEOUSNESS. When it is delivered to death, carried to prison, and executed, the Lord opens to the eye of faith another righteousness, even Christ’s spotless and glorious righteousness imparted to the believer, in which he stands without spot or blemish. Until our own was delivered over unto death, we had no eyes to see, no heart to pant after, no hands to receive His righteousness; no spiritual discovery of its power, beauty, and glory.
4. So with respect to our creature RELIGION. What a loss to lose it all! But we begin to find built upon its ruins, and growing out of its death, a new religion of a totally different kind; a spiritual, heavenly, saving religion. And whatever painful struggles a man may have had as his old religion sickened and died, when he finds a new, a spiritual religion, breathed into his soul of which God Himself is the Author and Finisher, it more than compensates him for his loss, and at times fills him with holy wonder and admiration. He is brought to see the life of Jesus thus made manifest in his mortal flesh, working in him a new religion, of which the other was only an imitation and a counterfeit.
5. So with respect to all his FALSE HOPES. What a stroke to be left without hope! But to find a good hope through grace, a hope which will support the soul, an anchor sure and steadfast, and which enters into that which is within the veil; who would not part with all his old hope to get such a new one? Who would not part with “the hope of the hypocrite which shall perish,” for “the hope which makes not ashamed”?
6. So with respect to all fond and fancied expectations of CREATURE HOLINESS, and what is called “cultivating grace.” To look for patience, and to find rebellion; to cultivate humility, and to find pride; to expect a flourishing crop of holiness, a heart calm and gentle, increasing prayerfulness, watchfulness, and thankfulness, and to find nothing but rebellion and devilism instead—this is to have our expectations “delivered unto death.” But to find from time to time a little true humility, true patience, true resignation, true contentment communicated, this is to have “the life of Jesus made manifest in our mortal flesh.” And is not this a blessed exchange—to have all the worthless notes of our bankrupt bank destroyed, and gold—pure gold, paid into our heart’s exchequer?
VI. But what are we to understand by this expression, “The life of Jesus”? I understand by it that divine and spiritual life in the souls of His people of which Christ is the Source and Author. As He said to His disciples, “Because I live, you shall live also.” “The life I live in the flesh,” says the Apostle, “I live by the faith of the Son of God.” And again, “As the living Father has sent Me, and I live by the Father, so he who eats Me, even he shall live by Me” (John 6:57). This life, then, is His mediatorial life; the life that He now lives at the right hand of God, and which He breathes into His people that they may live for evermore.
But if we live spiritually by the same life that Jesus lives, it must be made MANIFEST. Can a man have life, and there be no symptoms nor manifestations of it? If there is the same life in the quickened elect which Jesus lives at the right hand of God, there must be some internal workings, and some external signs of it. To have spiritual life, then, and have no spiritual feelings; to have neither joys nor sorrows, no temptations and no deliverances, no prayer and no answers; but to glide at ease down the stream of an undisturbed profession, must be a delusion. Such a state resembles the “gross darkness” of which Isaiah speaks when he says, “The darkness shall cover the earth, and gross darkness the people.” Darkness covering the profane “earth,” but “gross darkness”—a deeper, blacker shade, the professing “people.”
If, then, there are effects that spring out of the communication of this divine life to the soul, it may be asked—“In what do these effects consist? What are the feelings produced?” We may reply, that they are usually just contrary to what we might expect.
When we first set out in religion, being young and ignorant, we made many mistakes and miscalculations. For instance, we thought that religion consisted in having pure hearts and leading holy lives; in serving God to the best of our power, and so on. And when in a measure enlightened into the spiritual nature of true religion, yet we made many mistakes how it was to be obtained. Thus we were looking for life, without knowing that it came through death; for hope, not knowing it sprang up out of despondency; for wisdom, not knowing it was to commence in a knowledge of our own foolishness; for strength, not knowing it was to be made perfect in our weakness. At least, these were my ideas.
But when the Lord begins to take the soul more powerfully in hand, He teaches it by His Spirit those humbling lessons of which it was before totally ignorant. And while we are under this teaching, we cannot see the end; we are in a labyrinth of confusion. The Lord, it is said, “Leads the blind by a way which they knew not;” and, therefore, depend upon it, if you can always or often see your way, you are not one whom God is leading. When, then, the Lord is thus leading His people, He “brings them into darkness, and not into light.” But under this strange, unlooked for leading, we are staggered, and know not what is the matter with us. Instead of holiness we find unholiness, instead of hope despondency, instead of love enmity, instead of patience rebellion, instead of every good and perfect gift, little else but the workings of corrupt nature. O, what a labyrinth!
But why is this? To deliver over unto death the pretender to the throne; to put down the rival that Jesus may reign; to “overturn, overturn, overturn, until He comes whose right it is.” No man can ever fully or cordially receive Jesus into his soul, kiss His scepter, bow to His dominion, and embrace it with true affection, unless he has had these rivals dethroned, and his false hopes delivered unto death, that the life of Jesus may be made manifest in his mortal flesh.
VII. But what is meant by this expression, “our mortal flesh?” It does not mean the carnal mind, but our earthly tabernacle; and the expression is similar to another in this chapter, “We have this treasure in earthen vessels, that the excellency of the power may be of God, and not of us.” It is, then, in this poor body, compassed with infirmities, that the life of Jesus is made manifest. This divine life will often spring up in fervent breathings after God—in the actings of living faith, in the sweet communion the people of God have with one another, in reading the Scriptures, in the application of precious promises, and under the preached word. From time to time it bubbles up like a spring from its source. Sometimes, indeed, it runs underground, buried as it were under the load of “our mortal flesh;” but again and again it reappears, drawn up by the Sun of Righteousness. “Spring up, O well.”
But its risings are ever proportionate to its sinkings. Thus in proportion as we cease to pray naturally, do we pray spiritually; as we cease to hope in the flesh, do we hope in the Lord; as we cease to believe with the head, do we believe with the heart; when we see an end of all perfection in self, then we begin to find perfection in Christ; and when we see nothing in our hearts but sin, misery, and wretchedness, then we begin to taste spiritual consolation. Thus, in proportion as nature sinks, the life of Jesus rises, and is made manifest in our mortal flesh.
Is the soul, then, longing to have sweet manifestations of the life of Jesus? Where must it go to get them? What does the Word of God say? “But do people know where to find wisdom? Where can they find understanding? For it is hidden from the eyes of all humanity. Even the sharp-eyed birds in the sky cannot discover it. But Destruction and Death say, ‘We have heard a rumor of where wisdom can be found.’ “ (Job 28:20-22). Until, then, we get to “destruction and death,”—the destruction of fleshly hopes and the death of creature religion, we do not so much as ever hear the rumor of true wisdom with our ears. Thus when we get into darkness, then light springs up; when we get to despondency, hope arises; when we are tempted with unbelief and infidelity, faith appears.
Thus those are the wisest in whom creature wisdom has most ceased; those are the strongest who have learned most experimentally their own weakness; those are the holiest who have known most of their own filthiness; those are the most religious, in a true sense, who have least religion of their own. So that just in proportion as we are delivered unto death, and execution takes place on what the creature loves, so does the life of Jesus begin to rise and make itself blessedly manifest.
If this be true—if this be the doctrine according to godliness, if it be consistent with the path of life, and in blessed unison with the experience of the saints—if this be the case, what shall we say of those who know, or rather, profess to know (for it is but a profession), all the bright side, and nothing of the dark; who have all faith, and were never tried with unbelief; who have all wisdom, and never felt their folly; who have all strength, and never knew their weakness; who are all calmness, and know neither fretfulness nor impatience; who are ever full of buoyant hope, and never knew despondency? Must we not say that the life of Jesus is not manifest in them?
For if it is true—and who dare say it is not, when it is written by the finger of God? that “we who live”—every living soul—not Paul, not Peter only, but every one possessed of spiritual life—“are always”—day by day, for little else will satisfy the words—“delivered unto death for Jesus’ sake,” etc., must we not say that those who are never delivered over unto death have not the life of Jesus made manifest in them? Does not this follow as a necessary consequence? Is it not plain that he who knows not the one knows not the other?
There are many true children of God, who are eternally His, yet who cannot make it out to their full satisfaction. Some such may be here. But this you find as a matter of painful experience, that you are “always delivered unto death.” You find you cannot be as you would gladly wish to be. The preacher, perhaps, under whom you sit tells you to be holy, and you feel that you are unclean; to believe, and you find nothing but unbelief; to hope in God’s mercy, and you find nothing but despondency; to meditate, and you find your thoughts at the end of the earth; to exercise patience, and you feel your mind full of rebellion; he exhorts to humility, and you think if there is a proud wretch on the face of the earth, you are one.
You cannot make these things square, but God will make them so one day or other. You are passing now under the sentence, “delivered unto death.” Why? To be destroyed? Not so! Something must be destroyed; “the wisdom of the wise” must perish, but not you. Something has the sentence of death pronounced against it, but not your soul. It is a blessed thing to part with our natural wisdom, legal righteousness, and creature religion, that the soul may be saved. If we would keep our own wisdom, strength, righteousness, and false religion, all these would be so many millstone weights to sink the soul into endless woe! Is it not a blessed exchange, then, to part with them all, that when these are delivered unto death the rightful King may reign in the soul; that Jesus may sit upon the throne of the affections? Is it not a blessed exchange to find the life of Jesus made manifest in our bodies—“our mortal flesh?” To find hope rising? Prayer rising? Feeling rising? Are not these a blessed exchange?
Yes! such is the mysterious arrangement of God that one is put to death that the other may live. Have you not reason, then, to bless God, if you know anything of these blessed mysteries? If in any measure you have known what it is to be “delivered unto death?” Not like dead professors whose “eyes stand out with fatness”—who are never exercised with temptation. You have reason to bless God that you know something of these painful though profitable exercises, and thus find that in proportion as you are delivered unto death, the life of Jesus is made manifest. And that life is forever—the beginning of eternal bliss; the foretaste of endless glory. He who knows anything of this life of Jesus here will be with Him forever, and bathe his happy soul in that river, “the streams whereof make glad the city of God,” and enjoy the pleasures which are at God’s right hand for evermore!