Korenaren

En Gij hebt Uw goede Geest gegeven om hen te onderwijzen; en Uw Man hebt Gij niet geweerd van hun mond, en water hebt Gij hun gegeven voor hun dorst.
Nehemia 9:20

Wanneer wij geheel ledig zijn in onszelf, wanneer onze kennis blijkt onwetendheid, onze wijsheid dwaasheid, onze gerechtigheid een wegwerpelijk kleed en onze kracht zwakheid te zijn, dan beginnen wij te verlangen naar het onderwijs des Geestes. Wij moeten gezuiverd en toebereid worden voordat wij de schatten der genade kunnen waarderen en ontvangen. Wanneer onze zielen goed toebereid en geoefend zijn, beginnen wij te verlangen naar de onderwijzing des Heiligen Geestes, opdat Hij de liefde in onze zielen mocht uitstorten, ons bezoeken en leiden, ons met Zijn heilige tegenwoordigheid overschaduwen en in onze harten Zijn geheime zalving storten mocht.

Vóórdat wij hier gebracht zijn, kennen wij de persoonlijkheid des Heiligen Geestes niet. Wij hebben geen getuigenis in ons geweten dat Hij God is; wij kunnen Hem niet aanbidden als de derde Persoon in de gezegende Goddelijke natuur. Maar wanneer wij tot zover gebracht zijn dat wij niets weten zonder Zijn lering, niets gevoelen zonder dat Hij het geeft, en niets zijn zonder dat Hij het doet, dan doet dit ons hijgen en zuchten naar Zijn lering en leiding, en wij worden ertoe gebracht in de houding van heilige aanbidding en kalme rust te wachten tot de dauw en de zalving des Geestes op ons geweten nederdaalt.

Doe bij Uw knecht weldadigheid, o Heer,
opdat ik leev’, Uw woorden mag bewaren
en dat uw Geest mij ware wijsheid leer’,
mijn oog verlicht’, de nevels op doe klaren;
dat mijne ziel de wond’ren zie en eer’,
die in Uw wet alom zich openbaren.

Ps. 119:9

En Gij hebt Uw goede Geest gegeven om hen te onderwijzen; en Uw Man hebt Gij niet geweerd van hun mond, en water hebt Gij hun gegeven voor hun dorst.
Nehemia 9:20

Wanneer wij in onszelf helemaal leeg zijn, wanneer onze kennis onwetendheid blijkt te zijn, onze wijsheid dwaasheid, onze gerechtigheid een wegwerpelijk kleed en onze kracht zwakheid, dan beginnen wij te verlangen naar het onderwijs van de Geest. Wij moeten gezuiverd en toebereid worden voordat wij de schatten van de genade kunnen waarderen en ontvangen. Wanneer onze zielen goed toebereid en geoefend zijn, beginnen wij te verlangen naar het onderwijs van de Heilige Geest. Wij verlangen dan dat Hij de liefde in onze zielen uitstort, ons bezoekt en leidt, ons met Zijn heilige tegenwoordigheid overschaduwt en Zijn verborgen zalving in ons hart uitstort.

Voordat wij zover gebracht zijn, kennen wij de persoonlijkheid van de Heilige Geest niet. Wij hebben in ons geweten geen getuigenis dat Hij God is, en wij kunnen Hem niet aanbidden als de derde Persoon in het gezegende Goddelijke Wezen. Maar wanneer wij zover gebracht zijn dat wij niets weten zonder Zijn onderwijs, niets voelen zonder dat Hij het geeft, en niets zijn zonder dat Hij het werkt, dan doet dat ons hijgen en zuchten naar Zijn onderwijs en leiding. Dan worden wij ertoe gebracht om in een houding van heilige aanbidding en kalme rust te wachten tot de dauw en de zalving van de Geest op ons geweten neerdalen.

Doe bij Uw knecht weldadigheid, o Heer,
opdat ik leev’, Uw woorden mag bewaren
en dat uw Geest mij ware wijsheid leer’,
mijn oog verlicht’, de nevels op doe klaren;
dat mijne ziel de wond’ren zie en eer’,
die in Uw wet alom zich openbaren.

Ps. 119:9

Thou gavest also thy good spirit to instruct them, and withheldest not thy manna from their mouth, and gavest them water for their thirst.
Nehemiah 9:20

When we are thoroughly emptied of ourselves–when our knowledge is shown to be ignorance, our wisdom folly, our righteousness filthy rags, and our strength weakness–then we begin to long after the teachings of the blessed Spirit. We must be purged and tried before we can value and receive the treasures of grace. When we are well exercised and tried in our souls, then we begin to long after the teachings of the Holy Spirit, that He would shed abroad the love of God in our soul, visit and guide us, overshadow us with His holy presence, and drop into our hearts His secret unction.

Before we are brought here, we do not know the personality of the Holy Spirit. We have no evidence in our conscience that He is God; we cannot worship and adore Him as the Third Person in the blessed Godhead. But when we are brought to this spot–that we know nothing without His teaching, feel nothing without His giving, and are nothing without His making–this makes us pant and sigh after His teachings and leadings; and we are brought to wait in the posture of holy adoration and still quietness for the dew and unction of the Spirit to fall upon our conscience.

Y diste Tu espíritu bueno para enseñarlos, y no retiraste Tu maná de su boca, y agua les diste en su sed.
Nehemías 9:20

Cuando estamos completamente vaciados de nosotros mismos, cuando nuestro conocimiento se muestra como ignorancia, nuestra sabiduría como necedad, nuestra justicia como trapos de inmundicia y nuestra fuerza como debilidad, entonces comenzamos a anhelar las enseñanzas del bendito Espíritu. Tenemos que ser purgados y probados antes de poder valorar y recibir los tesoros de la gracia. Cuando somos bien ejercitados y probados en nuestras almas, entonces comenzamos a anhelar las enseñanzas del Espíritu Santo: que derrame el amor de Dios en nuestra alma, nos visite y nos guíe, nos cubra con Su santa presencia y deje caer en nuestros corazones Su unción secreta.

Antes de ser llevados hasta aquí, no conocemos la personalidad del Espíritu Santo. No tenemos evidencia en nuestra conciencia de que Él es Dios; no podemos adorarle y reverenciarle como la Tercera Persona de la bendita Deidad. Pero cuando somos llevados a este punto, a saber, que no sabemos nada sin Su enseñanza, no sentimos nada sin que Él lo dé y no somos nada sin que Él nos haga, esto nos hace anhelar y suspirar por Sus enseñanzas y Su dirección; y somos llevados a esperar, en actitud de santa adoración y quieto sosiego, que el rocío y la unción del Espíritu caigan sobre nuestra conciencia.

Die overwint, Ik zal hem geven te eten van het manna, dat verborgen is.
Openbaring 2:17

De Heere Jezus Christus Zelf vertelt ons dat Hij „het ware brood is, dat uit de hemel kwam” (Joh. 6:32), en dat het manna Zijn vlees vertegenwoordigde dat Hij gaf voor het leven van de uitverkoren wereld. Welnu, als we dienstbaar zijn aan de zonde, als onze begeerten en hartstochten over ons zegevieren, als er een zwaar schuldgevoel op het geweten drukt, als er weinig meer wordt ondervonden dan duisternis en verwarring — dan kunnen we ons niet voeden met het vlees van Jezus, niet proeven hoe zoet en dierbaar Hij is, Hem niet in de armen van het geloof sluiten, niet genieten van kortstondige blikken op Zijn weergaloze schoonheid. Maar, aan de andere kant, als het de Heere belieft kracht aan de ziel te geven om te overwinnen door „het bloed van het Lam en het Woord van Zijn getuigenis”, dan worden Zijn vlees en bloed zoet voor degene die zo zal zegevieren.

Wanneer hecht ik waarde aan een onthulling in mijn hart van de verlossing door de Heere Jezus Christus? Als ik sterk ben? Als ik wijs ben? Als ik heilig ben? Als ik rechtvaardig ben? Deze zaken houden mij ver bij Jezus vandaan. Maar als ik gebukt ga onder schuld, verscheurd ben door verleidingen, beproefd en verontrust word door vele twijfels en angsten — dan, als het de Heere belieft mij naar Zijn voetbank te trekken; dan, als Hij openbaart wat Hij heeft gedaan en geleden aan het kruis; dan, als Hij het geloof in mijn ziel opwekt om naar Hem op te zien, Zijn Naam te geloven en Hem te ontvangen als de gekruisigde Zoon van God — dan voedt men zich met manna; Zijn vlees wordt spijs en Zijn bloed wordt drank. Maar dit blijft voor alle ogen verborgen behalve voor degenen die door de Geest zijn gezalfd om het te zien, en verborgen voor alle harten behalve degenen die zijn voorbereid om het te ontvangen en zich ermee te voeden.

Lezen: Johannes 6:40-59

Die overwint, Ik zal hem geven te eten van het manna, dat verborgen is.
Openbaring 2:17

De Heere Jezus Christus Zelf zegt ons dat Hij „het ware brood is, dat uit de hemel kwam” (Joh. 6:32), en dat het manna een beeld was van Zijn vlees, dat Hij gaf voor het leven van de uitverkoren wereld. Welnu, wanneer we de zonde dienen, wanneer onze begeerten en hartstochten over ons zegevieren, wanneer een zwaar schuldgevoel op het geweten drukt, wanneer we weinig anders ervaren dan duisternis en verwarring, dan kunnen we ons niet voeden met het vlees van Jezus. Dan kunnen we niet proeven hoe zoet en dierbaar Hij is, Hem niet in de armen van het geloof sluiten en niet genieten van korte blikken op Zijn weergaloze schoonheid. Maar aan de andere kant: wanneer het de Heere behaagt de ziel kracht te geven om te overwinnen door „het bloed van het Lam en het Woord van Zijn getuigenis”, dan worden Zijn vlees en bloed zoet voor wie zo zal overwinnen.

Wanneer hecht ik waarde aan een onthulling in mijn hart van de verlossing door de Heere Jezus Christus? Als ik sterk ben? Als ik wijs ben? Als ik heilig ben? Als ik rechtvaardig ben? Die dingen houden mij ver bij Jezus vandaan. Maar wanneer ik gebukt ga onder schuld, verscheurd word door verleidingen, en beproefd en verontrust word door veel twijfels en angsten, en het de Heere dan behaagt mij naar Zijn voetbank te trekken; wanneer Hij dan openbaart wat Hij aan het kruis heeft gedaan en geleden; wanneer Hij dan het geloof in mijn ziel opwekt om naar Hem op te zien, in Zijn Naam te geloven en Hem te ontvangen als de gekruisigde Zoon van God, dan voedt men zich met manna. Dan wordt Zijn vlees spijs en Zijn bloed drank. Maar dit blijft verborgen voor alle ogen, behalve voor hen die door de Geest gezalfd zijn om het te zien, en verborgen voor alle harten, behalve voor hen die voorbereid zijn om het te ontvangen en zich ermee te voeden.

Lezen: Johannes 6:40-59

To him that overcometh will I give to eat of the hidden manna.
Revelation 2:17

The Lord Jesus Christ Himself tells us that He is “the true bread from heaven” (John 6:32), and that the manna was a figure of His flesh, which He gave for the life of the elect world. Now when we are serving sin, when our lusts and passions are triumphing over us, when a heavy sense of guilt lies upon the conscience, when we experience little else but darkness and confusion, we cannot feed upon the flesh of Jesus. Then we cannot taste how sweet and precious He is, cannot embrace Him in the arms of faith, and cannot enjoy brief views of His matchless beauty. But on the other hand, when it pleases the Lord to give the soul strength to overcome by “the blood of the Lamb and the Word of His testimony,” then His flesh and blood become sweet to him who shall so overcome.

When do I prize a revelation in my heart of salvation by the Lord Jesus Christ? When I am strong? When I am wise? When I am holy? When I am righteous? Those things keep me far away from Jesus. But when I am bowed down under guilt, torn by temptations, and tried and troubled by many doubts and fears, and it then pleases the Lord to draw me to His footstool; when He then reveals what He did and suffered upon the cross; when He then raises up faith in my soul to look unto Him, to believe in His Name and to receive Him as the crucified Son of God, then one feeds upon manna. Then His flesh becomes meat indeed and His blood drink indeed.

But this remains hidden from all eyes except those anointed by the Spirit to see it, and hidden from all hearts except those prepared to receive it and to feed upon it.

Reading: John 6:40-59

Al que venciere, daré a comer del maná escondido.
Apocalipsis 2:17

El Señor Jesucristo mismo nos dice que Él es “el verdadero pan del cielo” (Juan 6:32), y que el maná era figura de Su carne, que Él dio por la vida del mundo elegido. Ahora bien, cuando servimos al pecado, cuando nuestras concupiscencias y pasiones triunfan sobre nosotros, cuando un pesado sentimiento de culpa yace sobre la conciencia, cuando apenas experimentamos otra cosa que oscuridad y confusión, no podemos alimentarnos de la carne de Jesús. Entonces no podemos gustar cuán dulce y precioso es Él, no podemos abrazarle en los brazos de la fe, ni gozar de breves visiones de Su hermosura sin igual. Pero, por otra parte, cuando al Señor le place dar al alma fuerza para vencer por “la sangre del Cordero y la Palabra de Su testimonio”, entonces Su carne y Su sangre se vuelven dulces para el que así venciere.

¿Cuándo aprecio yo una revelación en mi corazón de la salvación por el Señor Jesucristo? ¿Cuando soy fuerte? ¿Cuando soy sabio? ¿Cuando soy santo? ¿Cuando soy justo? Esas cosas me mantienen muy lejos de Jesús. Pero cuando estoy encorvado bajo la culpa, desgarrado por tentaciones, y probado y turbado por muchas dudas y temores, y entonces al Señor le place atraerme a Su estrado; cuando entonces revela lo que hizo y padeció en la cruz; cuando entonces despierta la fe en mi alma para mirarle a Él, creer en Su Nombre y recibirle como el Hijo de Dios crucificado, entonces uno se alimenta de maná. Entonces Su carne es verdadera comida y Su sangre verdadera bebida.

Pero esto permanece escondido a todos los ojos, excepto a los ungidos por el Espíritu para verlo, y escondido a todos los corazones, excepto a los preparados para recibirlo y alimentarse de ello.

Lectura: Juan 6:40-59

En gij zult Zijn Naam heten Emmanuel, hetwelk is, overgezet zijnde, God met ons.
Mattheüs 1:23

Wij moeten nooit, zelfs niet in onze gedachten, de menselijke natuur van onze aanbiddelijke Verlosser scheiden van Zijn Goddelijke. Zelfs toen Zijn heilig lichaam in het graf lag en dus voor een korte tijd door de dood was gescheiden van Zijn reine en heilige ziel, was er geen scheiding van de twee naturen. Want Zijn menselijke ziel was, nadat Hij eens het vlees en bloed had aangenomen in de baarmoeder der maagd, nooit gescheiden van Zijn Godheid, maar ging het Paradijs in met een onverbrekelijke vereniging daarmede. Het is een fundamenteel artikel van ons allerheiligst geloof dat de menselijke natuur van de Heere Jezus Christus geen bestaan heeft onafhankelijk van Zijn Goddelijke.

In de baarmoeder der maagd, in de lage beestenkribbe, in de eenzame wildernis, op de heilige berg toen Hij van gedaante veranderd werd, in de duistere hof van Gethsémané, in het rechthuis van Pilatus, aan het kruis en in het graf, was en bleef Jezus nog de Emmanuël, God met ons. En zó onuitsprekelijk nauw en innig is de vereniging van de menselijke natuur met de Goddelijke, dat de handelingen van elke natuur, ofschoon deelbaar, niet kunnen en niet moeten van elkander gescheiden worden.

Zo waren het de menselijke handen van Jezus die de zeven broden en de vissen braken; maar het was de Godmens Die ze vermenigvuldigde, zodat er vierduizend mannen, behalve de vrouwen en de kinderen, mede gevoed werden. De menselijke voeten van Jezus wandelden op het meer van Galiléa; maar het was de Zoon van God Die op de golven tot het schip kwam. De menselijke lippen van Jezus spraken de woorden die Geest en leven zijn (Joh. 6:63), maar het was de Zoon des levenden Gods Die tot hen sprak (Joh. 6:69). De menselijke handen en voeten van Jezus werden aan het kruis genageld, maar het bloed daardoor uitgestort was inderdaad Goddelijk, want de kracht en waarde daarvan waren erop afgedrukt (Hand. 20:28).

En gij zult Zijn Naam heten Emmanuel, hetwelk is, overgezet zijnde, God met ons.
Mattheüs 1:23

We moeten nooit, zelfs niet in onze gedachten, de menselijke natuur van onze aanbiddelijke Verlosser scheiden van Zijn Goddelijke natuur. Zelfs toen Zijn heilig lichaam in het graf lag en dus voor korte tijd door de dood gescheiden was van Zijn reine en heilige ziel, was er geen scheiding van de twee naturen. Want nadat Hij eenmaal vlees en bloed had aangenomen in de schoot van de maagd, was Zijn menselijke ziel nooit gescheiden van Zijn Godheid, maar ging zij het Paradijs binnen in een onverbrekelijke vereniging daarmee. Het is een fundamenteel artikel van ons allerheiligst geloof dat de menselijke natuur van de Heere Jezus Christus geen bestaan heeft los van Zijn Goddelijke natuur.

In de schoot van de maagd, in de lage kribbe van de dieren, in de eenzame woestijn, op de heilige berg toen Hij van gedaante veranderd werd, in de duistere hof van Gethsémané, in het rechthuis van Pilatus, aan het kruis en in het graf, was en bleef Jezus de Emmanuël, God met ons. En zo onuitsprekelijk nauw en innig is de vereniging van de menselijke natuur met de Goddelijke, dat de handelingen van elke natuur, hoewel te onderscheiden, niet van elkaar gescheiden kunnen en mogen worden.

Zo waren het de menselijke handen van Jezus die de zeven broden en de vissen braken; maar het was de Godmens Die ze vermenigvuldigde, zodat er vierduizend mannen, behalve de vrouwen en de kinderen, mee gevoed werden. De menselijke voeten van Jezus liepen op het meer van Galiléa; maar het was de Zoon van God Die over de golven naar het schip kwam. De menselijke lippen van Jezus spraken de woorden die Geest en leven zijn (Joh. 6:63), maar het was de Zoon van de levende God Die tot hen sprak (Joh. 6:69). De menselijke handen en voeten van Jezus werden aan het kruis genageld, maar het bloed dat daardoor vergoten werd, was waarlijk Goddelijk, want de kracht en waarde daarvan waren erop gedrukt (Hand. 20:28).

And they shall call His Name Emmanuel, which being interpreted is, God with us.
Matthew 1:23

We must never, even in thought, separate the human nature of our adorable Redeemer from His divine. Even when His sacred body lay in the grave, and was thus for a small space of time severed from His pure and holy soul by death and the tomb, there was no separation of the two natures, for His human soul, after He had once become incarnate in the womb of the Virgin, never was parted from His Deity, but went into paradise in indissoluble union with it. It is a fundamental article of our most holy faith that the human nature of the Lord Jesus Christ had no existence independent of His divine.

In the Virgin’s womb, in the lowly manger, in the lonely wilderness, on the holy mount of transfiguration, in the gloomy garden of Gethsemane, in Pilate’s judgment hall, on the cross, and in the tomb, Jesus was still Immanuel, God with us. And so ineffably close and intimate is the conjunction of the human nature with the divine, that the actings of each nature, though separable, cannot and must not be separated from each other.

Thus, the human hands of Jesus broke the seven loaves and the fish; but it was God-man Who multiplied them so as to feed therewith four thousand men, besides women and children. The human feet of Jesus walked on the sea of Galilee; but it was the Son of God Who walked on the waves to the ship. The human lips of Jesus uttered those words which are “spirit and life” (John 6:63), but it was the Son of the living God Who spoke them (John 6:69). The human hands and feet of Jesus were nailed to the cross; but the blood shed by them was indeed divine, for all the virtue and validity of Deity were stamped upon it (Acts 20:28).

Y llamarás Su nombre Emmanuel, que declarado, es: Con nosotros Dios.
Mateo 1:23

Nunca debemos, ni siquiera en el pensamiento, separar la naturaleza humana de nuestro adorable Redentor de Su naturaleza divina. Aun cuando Su sagrado cuerpo yacía en el sepulcro, y estuvo así por un breve espacio de tiempo separado de Su alma pura y santa por la muerte y la tumba, no hubo separación de las dos naturalezas, porque Su alma humana, una vez que Él se hubo encarnado en el seno de la Virgen, nunca fue apartada de Su Deidad, sino que entró en el paraíso en unión indisoluble con ella. Es un artículo fundamental de nuestra santísima fe que la naturaleza humana del Señor Jesucristo no tuvo existencia independiente de Su naturaleza divina.

En el seno de la Virgen, en el humilde pesebre, en el desierto solitario, en el santo monte de la transfiguración, en el sombrío huerto de Getsemaní, en el pretorio de Pilato, en la cruz y en el sepulcro, Jesús seguía siendo Emmanuel, Dios con nosotros. Y tan inefablemente estrecha e íntima es la unión de la naturaleza humana con la divina, que las acciones de cada naturaleza, aunque distinguibles, no pueden ni deben separarse la una de la otra.

Así, las manos humanas de Jesús partieron los siete panes y los peces; pero fue el Dios-Hombre quien los multiplicó de tal manera que con ellos alimentó a cuatro mil hombres, sin contar las mujeres y los niños. Los pies humanos de Jesús anduvieron sobre el mar de Galilea; pero fue el Hijo de Dios quien anduvo sobre las olas hasta la barca. Los labios humanos de Jesús pronunciaron aquellas palabras que son “espíritu y vida” (Juan 6:63), pero fue el Hijo del Dios viviente quien las habló (Juan 6:69). Las manos y los pies humanos de Jesús fueron clavados en la cruz; pero la sangre que de ellos se derramó era verdaderamente divina, porque toda la virtud y validez de la Deidad estaban impresas en ella (Hechos 20:28).