Korenaren

De Heere verhore u in de dag der benauwdheid; de naam des Gods Jacobs zette u in een hoog vertrek. Hij zende uw hulp uit het heiligdom, en ondersteune u uit Zion.
Psalm 20:1, 2

Wanneer de ziel moet gaan door het vuur der verzoeking, heeft zij hulp nodig uit het heiligdom. En niets dan hulp uit het heiligdom kan ooit aan haar weerstaan. Alle andere hulp laat de ziel waar zij haar vond. En waarom zendt de Heere hulp uit het heiligdom, anders dan omdat de ziel waaraan hulp gezonden wordt, deel heeft aan de liefde des Vaders, het bloed des Verlossers en de onderwijzing des Geestes — deel aan het gesloten eeuwig Verbond van de Drieënige Jehovah? Hulp wordt gezonden vanuit het heiligdom, omdat zijn naam van alle eeuwigheid geschreven stond in het boek des levens des Lams, gegraveerd op de palmen Zijner handen, gedragen op Zijn schouder en gedragen op Zijn hart.

Hij was in het heiligdom toen zijn Verbondshoofd voor hem stond, en in het boek des Heeren al zijn leden geschreven werden, toen er nog niet één van hen bestond. Hij was dus als in het heiligdom vóór alle tijden, en hij zal persoonlijk in het heiligdom zijn na afloop der tijden. Maar hij „moest gemaakt worden als deelgenoot van de erfenis der heiligen in het licht”. Daar hij tevoren verordineerd is het heiligdom te bewonen, moet hij ook een natuur hebben om deszelfs heilige vreugde te genieten.

Nu is het juist dat ontvangen van hulp uit het heiligdom hetwelk hem geschikt maakt het te bewonen. Mededelingen van leven en genade uit dat heiligdom maken hem tot een nieuw schepsel, en brengen geestelijk leven en hemelsgezindheid voort. De adem des hemels trekt zijn verlangen opwaarts, speent hem van de aarde en maakt hem een pelgrim en een bijwoner hier beneden, „verwachtende de stad die fundamenten heeft, welker Kunstenaar en Bouwmeester God is” (Hebreeën 11:10).

Geloofd zij God, die zijn genade
aan mij heeft groot gemaakt,
die voor mijn welstand waakt!
Zijn oog slaat mij in liefde gade;
Hij wil mij heil bereiden,
mij in een vesting leiden.

Ps. 31:17

De Heere verhore u in de dag der benauwdheid; de naam des Gods Jacobs zette u in een hoog vertrek. Hij zende uw hulp uit het heiligdom, en ondersteune u uit Zion.
Psalm 20:1, 2

Wanneer de ziel door het vuur van de verzoeking moet gaan, heeft zij hulp uit het heiligdom nodig. En niets dan hulp uit het heiligdom kan haar ooit staande houden. Alle andere hulp laat de ziel waar zij haar vond. En waarom zendt de Heere hulp uit het heiligdom? Is het niet omdat de ziel aan wie die hulp gezonden wordt, deel heeft aan de liefde van de Vader, het bloed van de Verlosser en het onderwijs van de Geest, deel aan het eeuwig gesloten Verbond van de Drieënige Jehovah? Hulp wordt uit het heiligdom gezonden omdat zijn naam van alle eeuwigheid geschreven stond in het boek des levens van het Lam, gegraveerd op de palmen van Zijn handen, gedragen op Zijn schouder en gedragen op Zijn hart.

Hij was in het heiligdom toen zijn Verbondshoofd voor hem stond, en toen in het boek van de Heere al zijn leden geschreven werden, terwijl er nog niet één van hen bestond. Hij was dus vóór alle tijden als het ware in het heiligdom, en hij zal na het einde van de tijden persoonlijk in het heiligdom zijn. Maar hij „moest gemaakt worden als deelgenoot van de erfenis der heiligen in het licht”. Omdat hij tevoren verordineerd is om het heiligdom te bewonen, moet hij ook een natuur hebben om de heilige vreugde ervan te genieten.

Nu is het juist het ontvangen van hulp uit het heiligdom dat hem geschikt maakt om het te bewonen. Mededelingen van leven en genade uit dat heiligdom maken hem tot een nieuw schepsel en brengen geestelijk leven en hemelsgezindheid voort. De adem van de hemel trekt zijn verlangen omhoog, speent hem van de aarde en maakt hem hier beneden tot een pelgrim en een vreemdeling, „verwachtende de stad die fundamenten heeft, welker Kunstenaar en Bouwmeester God is” (Hebreeën 11:10).

Geloofd zij God, die zijn genade
aan mij heeft groot gemaakt,
die voor mijn welstand waakt!
Zijn oog slaat mij in liefde gade;
Hij wil mij heil bereiden,
mij in een vesting leiden.

Ps. 31:17

The LORD hear thee in the day of trouble; the name of the God of Jacob defend thee; send thee help from the sanctuary, and strengthen thee out of Zion.
Psalm 20:1-2

When the soul has to pass through the trying hour of temptation, it needs help from the sanctuary. And nothing but help from the sanctuary can ever stand it in any stead. All other help leaves the soul just where it found it. Now why does the Lord send help from the sanctuary, but because the soul to whom help is sent, has a saving interest in the Father’s love, the Savior’s blood, and the Spirit’s teachings–a saving interest in the eternal covenant transactions of the Three-One Jehovah. Help is sent him from the sanctuary, because his name has been from all eternity registered in the Lamb’s book of life, engraved upon the palms of His hands, borne on His shoulder, and worn on His heart.

He was in the sanctuary when his covenant Head stood up on his behalf, and in the Lord’s book all His members were written when as yet there was none of them. He was then virtually in the sanctuary before all time, and he will be personally in the sanctuary after all time. But he must be “made fit to be a partaker of the inheritance of the saints in light.” As he is predestinated to inhabit that sanctuary, he must have a nature suited for its holy delights. Now it is receiving help from the sanctuary that fits him to inhabit it. Communications of life and grace out of it make him a new creature, and produce spirituality and heavenly-mindedness. The breath of heaven in his soul draws his affections upward, weans him from earth, and makes him a pilgrim and a sojourner here below, “looking for a city which has foundations, whose builder and maker is God” (Heb. 11:10).

Óigate Jehová en el día de conflicto; defiéndate el nombre del Dios de Jacob. Envíete ayuda desde el santuario, y desde Sion te sostenga.
Salmo 20:1-2

Cuando el alma tiene que pasar por la hora penosa de la tentación, necesita ayuda desde el santuario. Y nada sino la ayuda desde el santuario puede servirle jamás de algo. Toda otra ayuda deja al alma exactamente donde la encontró. Ahora bien, ¿por qué envía el Señor ayuda desde el santuario, sino porque el alma a la que se envía la ayuda tiene una parte salvadora en el amor del Padre, la sangre del Salvador y las enseñanzas del Espíritu, una parte salvadora en las eternas transacciones del pacto del Jehová trino? Se le envía ayuda desde el santuario porque su nombre ha estado desde toda la eternidad registrado en el libro de la vida del Cordero, esculpido en las palmas de Sus manos, llevado sobre Su hombro y puesto sobre Su corazón.

Estaba en el santuario cuando su Cabeza del pacto se levantó a favor de él, y en el libro del Señor estaban escritos todos Sus miembros cuando aún no existía ninguno de ellos. Estaba entonces virtualmente en el santuario antes de todo tiempo, y estará personalmente en el santuario después de todo tiempo. Pero tiene que ser “hecho apto para participar de la suerte de los santos en luz”. Así como está predestinado a habitar ese santuario, debe tener una naturaleza adecuada a sus santos deleites. Ahora bien, es el recibir ayuda desde el santuario lo que le hace apto para habitarlo. Las comunicaciones de vida y de gracia que salen de él le hacen una nueva criatura, y producen espiritualidad y una mente puesta en las cosas celestiales. El aliento del cielo en su alma eleva sus afectos, le desteta de la tierra y le hace peregrino y advenedizo aquí abajo, “esperando la ciudad con fundamentos, el artífice y hacedor de la cual es Dios” (Hebreos 11:10).

Die overwint…
Openbaring 2:17

Als ik het hart kan lezen van een hier aanwezige arme, beproefde en in verzoeking gebrachte ziel, zou ik daar lezen: „Nee, tot mijn schande en verdriet moet gezegd worden dat ik daarentegen merk dat de zonde steeds sterker wordt, dat het kwaad in mijn hart steeds krachtiger wordt dan ik ooit in mijn leven heb meegemaakt; en wat betreft mijn eigen inspanningen om ze te overwinnen, ik merk voorwaar dat deze steeds flauwer en steeds zwakker worden.” „Dit is,” zegt de ziel, „wat me terneerslaat. Als ik meer kracht tegen de zonde zou kunnen hebben; als ik dapperder tegen de duivel stelling zou kunnen nemen; als ik mijn hardnekkige begeerten kon overwinnen, meer tot Gods eer zou leven en steeds heiliger zou worden, dan, ja dan,” zegt een arm bevreesd kind van God, „zou ik enigszins getroost zijn. Maar om me zo voortdurend verward te voelen, zo eeuwig verontrust, zo onophoudelijk terneergeslagen door de werkingen van mijn verdorven aard, dit is het, dit is het wat me zo diep verwondt; dit is het, dit is het wat me zo sterk op de proef stelt.”

Mijn vriend, u bent rechtstreeks op weg naar de overwinning. Dit is juist de weg waardoor u zult overwinnen. Als u echter deze koers zou varen: steeds beter worden, de zonde steeds zwakker en uw hart steeds heiliger, dan zou u gereed zijn uit te zien naar een totale overwinning. Maar reken er maar op, u zou dan helemaal de verkeerde koers varen. Maar als u zich daarentegen steeds zwakker voelt, steeds armer, steeds schuldiger, steeds verachtelijker, zodat u door middel van pijnlijke ervaringen gedwongen wordt uzelf, niet met valse bescheidenheid maar met zelfverfoeiïng, de grootste der zondaren te noemen, dan bent u rechtstreeks op weg naar de overwinning.

Wanneer het de Heere belieft wat van Zijn verzoenende bloed met kracht in zijn geweten te brengen, en met Zijn eigen lippen een woord tot het arme kind van God te spreken, dan overwint hij, niet door zijn eigen kracht, zijn eigen wijsheid of zijn eigen rechtvaardigheid, maar door het bloed van het Lam en door het Woord van Zijn getuigenis, geopenbaard aan zijn hart door de kracht van God Zelf. Wees er zeker van dat, als we op enige andere manier dan deze overwinnen, onze overwinning geen werkelijke en geestelijke zege is.

Lezen: Openbaring 2:12-29

Die overwint…
Openbaring 2:17

Als ik het hart zou kunnen lezen van een arme, beproefde en verzochte ziel die hier aanwezig is, zou ik daar lezen: „Nee, tot mijn schande en verdriet moet ik zeggen dat ik juist merk dat de zonde steeds sterker wordt, en dat het kwaad in mijn hart krachtiger wordt dan ik ooit in mijn leven heb meegemaakt. En wat mijn eigen pogingen betreft om het te overwinnen, ik merk werkelijk dat die steeds flauwer en zwakker worden.” „Dat is het,” zegt de ziel, „wat mij terneerslaat. Als ik meer kracht tegen de zonde had, als ik dapperder stelling kon nemen tegen de duivel, als ik mijn hardnekkige begeerten kon overwinnen, meer tot Gods eer zou leven en steeds heiliger zou worden, dan, ja dan,” zegt een arm, bevreesd kind van God, „zou ik enigszins getroost zijn. Maar mij zo voortdurend verward te voelen, zo eindeloos verontrust, zo onophoudelijk terneergeslagen door de werkingen van mijn verdorven natuur, dat is het, dat is het wat mij zo diep verwondt; dat is het, dat is het wat mij zo zwaar op de proef stelt.”

Mijn vriend, u bent rechtstreeks op weg naar de overwinning. Dit is juist de weg waarlangs u zult overwinnen. Als u echter deze koers zou varen, dat u steeds beter werd, de zonde steeds zwakker en uw hart steeds heiliger, dan zou u gereed zijn om uit te zien naar een volkomen overwinning. Maar reken er maar op: dan zou u helemaal de verkeerde koers varen. Als u zich daarentegen steeds zwakker voelt, steeds armer, steeds schuldiger, steeds verachtelijker, zodat u door pijnlijke ervaringen gedwongen wordt uzelf de grootste der zondaren te noemen, niet uit valse bescheidenheid maar uit zelfverfoeiing, dan bent u rechtstreeks op weg naar de overwinning.

Wanneer het de Heere behaagt iets van Zijn verzoenende bloed met kracht in het geweten te brengen, en met Zijn eigen lippen een woord tot het arme kind van God te spreken, dan overwint het. Het overwint niet door eigen kracht, eigen wijsheid of eigen rechtvaardigheid, maar door het bloed van het Lam en door het Woord van Zijn getuigenis, dat door de kracht van God Zelf aan het hart wordt geopenbaard. Wees ervan verzekerd: als we op enige andere manier dan deze overwinnen, is onze overwinning geen werkelijke en geestelijke zege.

Lezen: Openbaring 2:12-29

To him that overcometh…
Revelation 2:17

If I could read the heart of some poor, tried and tempted soul here present, I should read there: “No, to my shame and sorrow I must say that I find sin growing ever stronger, and the evil of my heart becoming more powerful than I have ever known it in my life. And as for my own efforts to overcome it, I really find them growing ever fainter and feebler.” “That is it,” says the soul, “which casts me down.

“If I had more strength against sin, if I could make a braver stand against the devil, if I could overcome my stubborn lusts, live more to God’s glory and grow ever holier, then, yes then,” says a poor, fearing child of God, “I should be in some measure comforted. But to feel myself so continually entangled, so endlessly troubled, so incessantly cast down by the workings of my corrupt nature, that is it, that is it which wounds me so deeply; that is it, that is it which tries me so sorely.”

My friend, you are on the direct road to victory. This is the very way by which you will overcome. If, however, you were steering this course, that you grew ever better, sin ever weaker and your heart ever holier, then you would be ready to look for a complete victory. But depend upon it: you would then be steering altogether the wrong course. If, on the other hand, you feel yourself ever weaker, ever poorer, ever guiltier, ever viler, so that you are compelled by painful experience to call yourself the chief of sinners, not from false modesty but from self-loathing, then you are on the direct road to victory.

When it pleases the Lord to bring something of His atoning blood with power into the conscience, and to speak with His own lips a word to the poor child of God, then it overcomes. It overcomes not by its own strength, its own wisdom or its own righteousness, but by the blood of the Lamb and by the Word of His testimony, revealed to the heart by the power of God Himself. Be assured of this: if we overcome in any other way than this, our victory is no real and spiritual triumph.

Reading: Revelation 2:12-29

Al que venciere…
Apocalipsis 2:17

Si pudiera leer el corazón de alguna alma pobre, probada y tentada aquí presente, leería allí: “No, para mi vergüenza y tristeza debo decir que hallo que el pecado se hace cada vez más fuerte, y que el mal de mi corazón se vuelve más poderoso de lo que jamás lo he conocido en mi vida. Y en cuanto a mis propios esfuerzos por vencerlo, en verdad hallo que se hacen cada vez más débiles y flojos”. “Eso es”, dice el alma, “lo que me abate.

“Si tuviera más fuerza contra el pecado, si pudiera hacer frente con más valor al diablo, si pudiera vencer mis tercas concupiscencias, vivir más para la gloria de Dios y hacerme cada vez más santo, entonces, sí, entonces”, dice un pobre hijo de Dios temeroso, “sería en alguna medida consolado. Pero sentirme tan continuamente enredado, tan interminablemente turbado, tan incesantemente abatido por las obras de mi naturaleza corrompida, eso es, eso es lo que me hiere tan profundamente; eso es, eso es lo que me prueba tan duramente”.

Amigo mío, usted está en el camino directo a la victoria. Este es precisamente el camino por el cual vencerá. Si, en cambio, siguiera usted este rumbo: que se hiciera cada vez mejor, el pecado cada vez más débil y su corazón cada vez más santo, entonces estaría dispuesto a esperar una victoria completa. Pero tenga por cierto que entonces seguiría un rumbo enteramente equivocado. Si, por el contrario, se siente cada vez más débil, más pobre, más culpable, más vil, de modo que se ve obligado por dolorosa experiencia a llamarse el primero de los pecadores, no por falsa modestia sino por aborrecimiento de sí mismo, entonces está en el camino directo a la victoria.

Cuando al Señor le place traer algo de Su sangre expiatoria con poder a la conciencia, y hablar con Sus propios labios una palabra al pobre hijo de Dios, entonces este vence. Vence no por su propia fuerza, su propia sabiduría o su propia justicia, sino por la sangre del Cordero y por la Palabra de Su testimonio, revelada al corazón por el poder de Dios mismo. Tenga por seguro esto: si vencemos de otra manera que esta, nuestra victoria no es un triunfo real y espiritual.

Lectura: Apocalipsis 2:12-29

Broeders, ik acht niet, dat ik zelf het gegrepen heb; maar één ding doe ik: vergetende hetgeen achter is, en strekkende mij tot hetgeen vóór is, jaag ik naar het wit, tot de prijs der roeping Gods, die van boven is in Christus Jezus.
Filippenzen 3:13, 14

Het geloof dat zich tevreden stelt zonder een geloven in, de hand te kunnen leggen op en te rusten in het volbrachte werk van de Zoon van God, zal niet zijn het werk des geloofs dat God zal erkennen en met Zijn goedkeuring zal bekronen. De liefde die nooit arbeidt voor een ingang in de verborgenheden van Zijn stervende liefde, zal bevonden worden een liefde te zijn die meer de lip en tong beheerst dan wel hart en leven. En de hoop die haar anker laat vallen buiten het volbrachte werk van de Zoon van God, zal slechts een breekbare kabel blijken te zijn, of een doorgeroest stuk ijzer, dat het in de eerstkomende zware storm begeven zal.

Rust niet in de kennis van enige leerstellingen of in de letter der waarheid. Stel u niet tevreden met enige voorkomende gedachten en gemoedsaandoeningen, noch met enige voorbijgaande overtuigingen of vluchtige begeerten. Sta ernaar de gezegende verborgenheden van het Evangelie als het voedsel uwer ziel te leren kennen. Jaag ernaar de Zoon van God te leren kennen, niet alleen als de Gekruisigde, niet slechts als bloed zwetende in de hof van Gethsémané en worstelende met de dood aan het kruis, maar zoek Hem te leren kennen als de verhoogde Godmens en Middelaar aan de rechterhand des Vaders, altijd tussentredende, volkomen in staat om te verlossen allen die door Hem tot God gaan.

Zoek Hem te genieten als uw levengevend Hoofd in uw ziel, als een lid van Zijn verborgen lichaam, invloeiende met wat de psalmist noemt „de dauw Zijner jeugd”, dat is met de vruchten van Zijn opstanding, hemelvaart en verheerlijking, en dit door de giften en genaden van de Heilige Geest. Sta ernaar om de kracht van het dierbaar Evangelie dat u belijdt, te kennen, het meer in uw ziel te mogen genieten en zijn innerlijke waarde in uw handel en wandel, in uw gesprekken en in uw leven te openbaren.

Broeders, ik acht niet, dat ik zelf het gegrepen heb; maar één ding doe ik: vergetende hetgeen achter is, en strekkende mij tot hetgeen vóór is, jaag ik naar het wit, tot de prijs der roeping Gods, die van boven is in Christus Jezus.
Filippenzen 3:13, 14

Het geloof dat zich tevreden stelt zonder te geloven in het volbrachte werk van de Zoon van God, zonder daar de hand op te leggen en daarin te rusten, zal niet het werk van het geloof zijn dat God zal erkennen en met Zijn goedkeuring zal bekronen. De liefde die nooit arbeidt om binnen te gaan in de verborgenheden van Zijn stervende liefde, zal een liefde blijken te zijn die meer de lippen en de tong beheerst dan het hart en het leven. En de hoop die haar anker uitwerpt buiten het volbrachte werk van de Zoon van God, zal slechts een breekbare kabel blijken te zijn, of een doorgeroest stuk ijzer, dat het in de eerstvolgende zware storm zal begeven.

Rust niet in de kennis van een of andere leer of in de letter van de waarheid. Stel u niet tevreden met gedachten en gemoedsaandoeningen die zomaar opkomen, en ook niet met voorbijgaande overtuigingen of vluchtige begeerten. Streef ernaar de gezegende verborgenheden van het Evangelie te leren kennen als het voedsel van uw ziel. Jaag ernaar de Zoon van God te leren kennen, niet alleen als de Gekruisigde, niet alleen als Hij Die bloed zweette in de hof van Gethsémané en met de dood worstelde aan het kruis. Zoek Hem ook te leren kennen als de verhoogde Godmens en Middelaar aan de rechterhand van de Vader, Die altijd voorbidt en volkomen in staat is om allen te verlossen die door Hem tot God gaan.

Zoek Hem te genieten als uw levengevend Hoofd in uw ziel, als een lid van Zijn verborgen lichaam, waarin Hij invloeit met wat de psalmist noemt „de dauw Zijner jeugd”. Dat zijn de vruchten van Zijn opstanding, hemelvaart en verheerlijking, door de gaven en genaden van de Heilige Geest. Streef ernaar de kracht te kennen van het dierbare Evangelie dat u belijdt, het meer in uw ziel te mogen genieten en de innerlijke waarde ervan te tonen in uw handel en wandel, in uw gesprekken en in uw leven.

Brethren, I count not myself to have apprehended: but this one thing I do, forgetting those things which are behind, and reaching forth unto those things which are before, I press toward the mark for the prize of the high calling of God in Christ Jesus.
Philippians 3:13–14

The FAITH that rests short of believing in, laying hold of, and resting upon the Son of God in His finished work, will not be the work of faith that God will own and crown with His approbation; the LOVE that never labors for an entrance into the mysteries of His dying love, will be found to be a love more in lip and tongue than in heart and life; and the HOPE that anchors in anything short of the finished work of the Son of God, will be a brittle cable which will snap asunder, or a rotten piece of iron which will break in the first heavy storm.

Do not rest in the knowledge of a few doctrines in the letter of truth. Do not take up with a few passing thoughts and feelings; do not be satisfied with a few fleeting convictions or a few transient desires. Press on to know the blessed mysteries of the gospel as the food of your soul; press on to know the Son of God, not only as a crucified man, not only as sweating blood in Gethsemane’s garden, and agonizing on Calvary’s tree; but press on to know Him as the exalted God-man Mediator at the right hand of the Father, ever living to make intercession, able to save to the uttermost all that come unto God by Him.

And press on to enjoy Him as your living Head, distilling into you as a living member of His mystical body, what the Psalmist calls, “the dew of His youth;” that is, the fruits of His resurrection, ascension and glorification, as manifested by the gifts and graces of the Holy Spirit. Press onward to know the power of the precious gospel you profess, to enjoy it more in your soul, and to manifest its reality more in your conduct, your conversation, and your life.

Hermanos, yo mismo no hago cuenta de haberlo ya alcanzado; pero una cosa hago: olvidando ciertamente lo que queda atrás, y extendiéndome a lo que está delante, prosigo al blanco, al premio de la soberana vocación de Dios en Cristo Jesús.
Filipenses 3:13–14

La FE que se detiene antes de creer en el Hijo de Dios, asirse de Él y descansar en Él en Su obra consumada, no será la obra de fe que Dios reconocerá y coronará con Su aprobación; el AMOR que nunca se esfuerza por entrar en los misterios de Su amor hasta la muerte resultará ser un amor más de labios y de lengua que de corazón y de vida; y la ESPERANZA que echa el ancla en algo que no sea la obra consumada del Hijo de Dios será un cable quebradizo que se partirá, o un pedazo de hierro podrido que se romperá en la primera tormenta fuerte.

No descanse en el conocimiento de unas cuantas doctrinas en la letra de la verdad. No se conforme con unos pocos pensamientos y sentimientos pasajeros; no se dé por satisfecho con unas pocas convicciones fugaces o unos pocos deseos transitorios. Prosiga a conocer los benditos misterios del evangelio como alimento de su alma; prosiga a conocer al Hijo de Dios, no solo como un hombre crucificado, no solo sudando sangre en el huerto de Getsemaní y agonizando en el madero del Calvario, sino prosiga a conocerle como el exaltado Dios-Hombre Mediador a la diestra del Padre, viviendo siempre para interceder, poderoso para salvar eternamente a los que por Él se allegan a Dios.

Y prosiga a gozarle como su Cabeza viviente, que destila en usted, como miembro vivo de Su cuerpo místico, lo que el salmista llama “el rocío de Tu juventud”; es decir, los frutos de Su resurrección, ascensión y glorificación, tal como se manifiestan en los dones y gracias del Espíritu Santo. Prosiga adelante a conocer el poder del precioso evangelio que profesa, a gozarlo más en su alma y a manifestar más su realidad en su conducta, su conversación y su vida.