Korenaren

En die Uw Naam kennen, zullen op U vertrouwen.
Psalm 9:11

Er is een kennen van Gods Naam. Door de „Naam Gods” moet men verstaan de geopenbaarde volmaaktheden des Almachtigen: alles wat Hij aangaande Zichzelf in de Schriften der Waarheid geopenbaard heeft. Elke eigenschap, elke volmaaktheid, alles wat God van Zichzelf gezegd heeft, is begrepen in de „Naam van God”. Maar inzonderheid betekent de „Naam van God” de Zoon Zijner liefde, Die is de luister Zijner heerlijkheid, „het uitgedrukte beeld Zijner zelfstandigheid”; gelijk Hij tot Mozes zeide: „Zie, Ik zend Mijn Engel voor uw aangezicht, om u de weg te wijzen, en te brengen in de plaats die Ik heb toebereid. Geef acht op Hem en gehoorzaam Zijn stem, vertoorn Hem niet; want Hij zal uw overtredingen niet vergeven: want Mijn Naam is in Hem”, dat is: al Mijn geopenbaarde volmaaktheden, Mijn heerlijkheid, al Mijn Goddelijke eigenschappen zijn in Hem; „want in Hem woont al de volheid der Godheid lichamelijk”.

Nu is er een kennen van de Naam van God; er is een kennen bij ervaring in de ziel van de volmaaktheden Gods, zoals zij in de Schriften zijn geopenbaard. Zijn Naam wordt dus gekend wanneer de volmaaktheden Gods in het hart en aan het geweten door de kracht des Geestes zijn geopenbaard. En dit is door de kracht van een levend geloof in de ziel. Door het geloof aanschouwen wij God. Door het geloof kennen wij God.

Wanneer wij in onze harten de Waarheid ontvangen zoals die is in Jezus, en als wij door een levend geloof geloven al wat God van Zichzelf in Zijn Woord gezegd heeft, dan kennen wij de Naam van God; en iedere openbaring van Gods barmhartigheid, ieder bewijs van Gods gunst en het zien van Gods volmaaktheden is een ontdekking in ons hart, een ontstaan in onze ziel van de kennis van Gods Naam.

O God, mijn God, Gij aller vorsten Heer,
ik zing verheugd Uw grote Naam ter eer!
Ik zal de roem van Uwe majesteit
verhogen tot in d’ eind’looz’ eeuwigheid.

Ps. 145:1

En die Uw Naam kennen, zullen op U vertrouwen.
Psalm 9:11

Er is een kennen van Gods Naam. Onder de „Naam Gods” moeten we de geopenbaarde volmaaktheden van de Almachtige verstaan: alles wat Hij over Zichzelf in de Schriften der Waarheid geopenbaard heeft. Elke eigenschap, elke volmaaktheid, alles wat God van Zichzelf gezegd heeft, is begrepen in de „Naam van God”. Maar in het bijzonder betekent de „Naam van God” de Zoon van Zijn liefde, Die de afstraling is van Zijn heerlijkheid, „het uitgedrukte beeld Zijner zelfstandigheid”. Zo zei Hij ook tot Mozes: „Zie, Ik zend Mijn Engel voor uw aangezicht, om u de weg te wijzen, en te brengen in de plaats die Ik heb toebereid. Geef acht op Hem en gehoorzaam Zijn stem, vertoorn Hem niet; want Hij zal uw overtredingen niet vergeven: want Mijn Naam is in Hem”. Dat wil zeggen: al Mijn geopenbaarde volmaaktheden, Mijn heerlijkheid, al Mijn Goddelijke eigenschappen zijn in Hem; „want in Hem woont al de volheid der Godheid lichamelijk”.

Nu is er een kennen van de Naam van God: een bevindelijk kennen in de ziel van de volmaaktheden van God, zoals zij in de Schriften zijn geopenbaard. Zijn Naam wordt dus gekend wanneer de volmaaktheden van God door de kracht van de Geest in het hart en aan het geweten zijn geopenbaard. En dat gebeurt door de kracht van een levend geloof in de ziel. Door het geloof aanschouwen wij God. Door het geloof kennen wij God.

Wanneer wij in ons hart de Waarheid ontvangen zoals die in Jezus is, en wanneer wij door een levend geloof alles geloven wat God in Zijn Woord van Zichzelf gezegd heeft, dan kennen wij de Naam van God. Iedere openbaring van Gods barmhartigheid, ieder bewijs van Gods gunst en ieder zien van Gods volmaaktheden is een ontdekking in ons hart: een ontstaan in onze ziel van de kennis van Gods Naam.

O God, mijn God, Gij aller vorsten Heer,
ik zing verheugd Uw grote Naam ter eer!
Ik zal de roem van Uwe majesteit
verhogen tot in d’ eind’looz’ eeuwigheid.

Ps. 145:1

And they that know Thy name will put their trust in Thee.
Psalm 9:10

There is a knowing of God’s name. By the “name of God” are to be understood the revealed perfections of the Almighty—all that He has revealed concerning Himself in the Scriptures of truth. Every attribute, every perfection, everything that God has said of Himself, is summed up in the “name of God.”

But especially does the “name of God” signify the Son of His love, Who is “the brightness of His glory, and the express image of His Person;” as He said to Moses, “Behold, I send an Angel before you, to keep you in the way, and to bring you into the place which I have prepared. Beware of Him and obey His voice, provoke Him not; for He will not pardon your transgressions—for My name is in Him;” that is, all My revealed perfections, all My glorious character, all My divine attributes are in Him; for “in Him dwells all the fullness of the Godhead bodily.”

Now, there is a knowing this name of God; that is, there is such a thing as an experimental acquaintance in the soul with the perfections of God as revealed in the Scriptures. His name is therefore known when the perfections of God are revealed in the heart and conscience by the power of the Spirit. And this is by virtue of living faith in the soul. By faith we see God. By faith we know God.

When we receive into our hearts the truth as it is in Jesus, and when we believe by living faith what God has said of Himself in the word, then we know the name of God; and every manifestation of God’s mercy, every token of God’s favor, and every shining in of God’s perfections, is a discovery in our hearts, a raising up in our souls of the knowledge of God’s name.

Y en Ti confiarán los que conocen Tu nombre.
Salmo 9:10

Hay un conocer el Nombre de Dios. Por el “Nombre de Dios” han de entenderse las perfecciones reveladas del Todopoderoso: todo lo que Él ha revelado de Sí mismo en las Escrituras de verdad. Cada atributo, cada perfección, todo lo que Dios ha dicho de Sí mismo, está resumido en el “Nombre de Dios”.

Pero el “Nombre de Dios” significa especialmente el Hijo de Su amor, Quien es “el resplandor de Su gloria, y la misma imagen de Su sustancia”; como dijo a Moisés: “He aquí Yo envío el Ángel delante de ti para que te guarde en el camino, y te introduzca en el lugar que Yo he preparado. Guárdate delante de Él, y oye Su voz; no le seas rebelde; porque Él no perdonará vuestra rebelión: porque Mi nombre está en Él”; es decir, todas Mis perfecciones reveladas, todo Mi carácter glorioso, todos Mis atributos divinos están en Él; porque “en Él habita toda la plenitud de la divinidad corporalmente”.

Ahora bien, hay un conocer este Nombre de Dios; es decir, existe un conocimiento experimental en el alma de las perfecciones de Dios tal como están reveladas en las Escrituras. Su Nombre es, pues, conocido cuando las perfecciones de Dios son reveladas en el corazón y en la conciencia por el poder del Espíritu. Y esto es en virtud de la fe viva en el alma. Por la fe vemos a Dios. Por la fe conocemos a Dios.

Cuando recibimos en nuestro corazón la verdad como está en Jesús, y cuando creemos con fe viva lo que Dios ha dicho de Sí mismo en la Palabra, entonces conocemos el Nombre de Dios; y cada manifestación de la misericordia de Dios, cada prenda del favor de Dios y cada resplandor de las perfecciones de Dios es un descubrimiento en nuestro corazón, un levantar en nuestras almas el conocimiento del Nombre de Dios.

Welgelukzalig zijt gij, o Israël, wie is u gelijk? Gij zijt een volk, verlost door de Heere.
Deuteronomium 33:29

Overdenk de verlossing van Israël zoals tot stand gebracht door God de Zoon. De Zoon van God is vleesgeworden. De Zoon van God verenigde onze natuur met Zijn eigen goddelijke Persoon, en in die natuur heeft Hij geleden, gebloed, in doodsangst verkeerd en is Hij gestorven. Door Zijn gehoorzaamheid aan de wet heeft Hij een eeuwigdurende rechtvaardigheid tot stand gebracht en volvoerd, en door Zijn bloed aan het kruis te vergieten heeft Hij een zinvol offer gebracht. Kijk naar Israël en stel de vraag: „Wie is u gelijk? Gij zijt een volk, verlost door de Heere.”

Wat! Heeft God de Zoon u gerechtvaardigd door Zijn heerlijke gerechtigheid, en u in de fontein gewassen die Hij voor u heeft geopend in Zijn eigen kostbare bloed aan het kruis op Golgotha? Heeft God de Zoon gekermd, gezweet, gebloed en geleden en is Hij gestorven voor uw persoonlijke verlossing in dat lichaam dat de Vader voor Hem bereidde, en dat Hij vrijwillig aannam uit gehoorzaamheid? Wie is u dan gelijk?

En als u, die de toevlucht hebt genomen tot de hoop die u is voorgesteld, voor eeuwig een bewijs in uw eigen geweten hebt dat God de Zoon voor u persoonlijk, individueel heeft geleden in de hof en aan het kruis, wie is u dan gelijk? Wie zou u moeten benijden? Met wie zou u willen ruilen? Zou u, zoals Ezau, uw erfenis verkopen voor een schotel linzenmoes? Zou u uw hoop op het eeuwige leven opgeven voor welke beloning ook, of er tegen welke prijs ook afstand van doen?

Lezen: Exodus 15:1-19

Welgelukzalig zijt gij, o Israël, wie is u gelijk? Gij zijt een volk, verlost door de Heere.
Deuteronomium 33:29

Overdenk de verlossing van Israël zoals die door God de Zoon tot stand is gebracht. De Zoon van God is vlees geworden. De Zoon van God heeft onze natuur met Zijn eigen goddelijke Persoon verenigd, en in die natuur heeft Hij geleden, gebloed, in doodsangst verkeerd en is Hij gestorven. Door Zijn gehoorzaamheid aan de wet heeft Hij een eeuwige gerechtigheid aangebracht en volbracht. En door Zijn bloed aan het kruis te vergieten heeft Hij een volkomen offer gebracht. Kijk naar Israël en stel de vraag: „Wie is u gelijk? Gij zijt een volk, verlost door de Heere.”

Wat! Heeft God de Zoon u gerechtvaardigd door Zijn heerlijke gerechtigheid, en u gewassen in de fontein die Hij voor u geopend heeft in Zijn eigen kostbaar bloed aan het kruis op Golgotha? Heeft God de Zoon gekermd, gezweet, gebloed en geleden, en is Hij gestorven voor uw persoonlijke verlossing, in het lichaam dat de Vader voor Hem bereidde en dat Hij vrijwillig, uit gehoorzaamheid, aannam? Wie is u dan gelijk?

U hebt uw toevlucht genomen tot de hoop die u voorgesteld is. Als u dan in uw eigen geweten een eeuwig bewijs hebt dat God de Zoon voor u persoonlijk, voor u als enkeling, geleden heeft in de hof en aan het kruis, wie is u dan gelijk? Wie zou u moeten benijden? Met wie zou u willen ruilen? Zou u, zoals Ezau, uw erfenis verkopen voor een schotel linzenmoes? Zou u uw hoop op het eeuwige leven opgeven voor welke beloning ook, of er tegen welke prijs ook afstand van doen?

Lezen: Exodus 15:1-19

Happy art thou, O Israel: who is like unto thee, O people saved by the LORD.
Deuteronomy 33:29

Consider the salvation of Israel as accomplished by God the Son. The Son of God became flesh. The Son of God united our nature to His own divine Person, and in that nature He suffered, bled, agonised and died. By His obedience to the law He brought in and finished an everlasting righteousness. And by shedding His blood upon the cross He offered a complete sacrifice. Look at Israel and ask the question, “Who is like unto thee, O people saved by the LORD?”

What! Has God the Son justified you by His glorious righteousness, and washed you in the fountain which He opened for you in His own precious blood upon the cross at Calvary? Has God the Son groaned, sweated, bled and suffered, and has He died for your personal salvation, in the body which the Father prepared for Him and which He willingly, in obedience, assumed? Who then is like unto you?

You have fled for refuge to lay hold upon the hope set before you. If, then, you have in your own conscience an eternal witness that God the Son suffered for you personally, for you individually, in the garden and on the cross, who is like unto you? Who should you envy? With whom would you change places? Would you, like Esau, sell your birthright for a mess of pottage? Would you give up your hope of eternal life for any reward whatever, or part with it at any price?

Reading: Exodus 15:1-19

Bienaventurado tú, oh Israel, ¿quién como tú, pueblo salvo por Jehová?
Deuteronomio 33:29

Considere la salvación de Israel tal como fue cumplida por Dios el Hijo. El Hijo de Dios se hizo carne. El Hijo de Dios unió nuestra naturaleza a Su propia Persona divina, y en esa naturaleza sufrió, sangró, agonizó y murió. Por Su obediencia a la ley introdujo y consumó una justicia eterna. Y derramando Su sangre en la cruz ofreció un sacrificio completo. Mire a Israel y haga la pregunta: “¿Quién como tú, pueblo salvo por Jehová?”.

¡Cómo! ¿Lo ha justificado Dios el Hijo por Su gloriosa justicia, y lo ha lavado en la fuente que Él abrió para usted en Su propia sangre preciosa en la cruz del Calvario? ¿Ha gemido, sudado, sangrado y sufrido Dios el Hijo, y ha muerto por su salvación personal, en el cuerpo que el Padre le preparó y que Él tomó voluntariamente, en obediencia? ¿Quién, pues, es como usted?

Usted se ha acogido a trabarse de la esperanza propuesta. Si, pues, tiene en su propia conciencia un testimonio eterno de que Dios el Hijo sufrió por usted personalmente, por usted individualmente, en el huerto y en la cruz, ¿quién es como usted? ¿A quién debería envidiar? ¿Con quién cambiaría su lugar? ¿Vendería usted, como Esaú, su primogenitura por un guisado? ¿Renunciaría a su esperanza de vida eterna por recompensa alguna, o se desharía de ella a cualquier precio?

Lectura: Éxodo 15:1-19

De God nu aller genade, Die ons geroepen heeft tot Zijn eeuwige heerlijkheid in Christus Jezus, nadat wij een weinig tijds zullen geleden hebben, Dezelve volmake, bevestige, versterke en fundere ulieden.
1 Petrus 5:10

Er is geen christelijke volmaaktheid, geen Goddelijke bevestiging, geen geestelijke sterkte, geen waarachtige fundering dan alleen door het lijden. Maar nadat de ziel heeft geleden en de kastijdende hand Gods heeft gevoeld, ontwaart zij de vrucht daarvan tot volmaking, bevestiging, versterking en fundering. Door het lijden krijgt zij een gewisse overtuiging van de eigenschappen van Jehova, zoals deze in de Schrift worden geopenbaard en in zekere mate ook bevindelijk in de consciëntie worden afgedrukt.

Zij wordt gefundeerd in het geloof van een eeuwigdurend verbond, dat in alles welgeordineerd en bewaard is; en in de overreding dat voor degenen die God liefhebben, alle dingen medewerken ten goede, voor degenen namelijk die naar Zijn voornemen geroepen zijn; en in de vaste overtuiging dat alles hier op aarde wordt afgewikkeld overeenkomstig de eeuwige raad Gods, ten goede voor Zijn volk en tot Gods eeuwige heerlijkheid.

Zij krijgt een diepe indruk van haar ellende, van de schuldigheid en ledigheid van het schepsel, en wordt overtuigd dat de wereld maar een schaduw is en dat de dingen van de tijd en het gevoel maar waterbellen zijn, die op hetzelfde ogenblik dat men ze aanraakt, uiteenspatten; dat van alle dingen de zonde het meest te vrezen is, en de gunst van God boven alle dingen uitgaat; dat niets in waarheid te achten is dan alleen Jezus Christus en Die gekruisigd; dat alle dingen verdwijnen en dat de ziel zeer snel wordt afgevoerd met de stroom des levens en haast zijn zal in de onmetelijke oceaan der eeuwigheid. Zo wordt zij gefundeerd in de kennis der waarheid, en zij ligt voor anker, opziende tot de Heere, dat Hij haar beware en haar in vrede veilig tot haar eeuwig huis brenge.

De God nu aller genade, Die ons geroepen heeft tot Zijn eeuwige heerlijkheid in Christus Jezus, nadat wij een weinig tijds zullen geleden hebben, Dezelve volmake, bevestige, versterke en fundere ulieden.
1 Petrus 5:10

Er is geen christelijke volmaaktheid, geen Goddelijke bevestiging, geen geestelijke sterkte en geen waarachtige fundering dan alleen door het lijden. Maar nadat de ziel geleden heeft en de kastijdende hand van God heeft gevoeld, merkt zij de vrucht daarvan: volmaking, bevestiging, versterking en fundering. Door het lijden krijgt zij een vaste overtuiging van de eigenschappen van Jehova, zoals die in de Schrift worden geopenbaard en in zekere mate ook bevindelijk in het geweten worden afgedrukt.

Zij wordt gefundeerd in het geloof in een eeuwig verbond, dat in alles welgeordend en bewaard is. Zij wordt gefundeerd in de overtuiging dat voor hen die God liefhebben alle dingen meewerken ten goede, namelijk voor hen die naar Zijn voornemen geroepen zijn. En zij wordt gefundeerd in de vaste overtuiging dat alles hier op aarde verloopt overeenkomstig de eeuwige raad van God, ten goede voor Zijn volk en tot Gods eeuwige heerlijkheid.

Zij krijgt een diepe indruk van haar ellende, van de schuld en de leegheid van het schepsel. Zij wordt ervan overtuigd dat de wereld maar een schaduw is en dat de dingen van de tijd en van het gevoel maar zeepbellen zijn, die op hetzelfde ogenblik dat men ze aanraakt uiteenspatten. Zij leert dat van alle dingen de zonde het meest te vrezen is en dat de gunst van God boven alle dingen uitgaat; dat niets werkelijk te achten is dan alleen Jezus Christus en Die gekruisigd; dat alle dingen verdwijnen en dat de ziel zeer snel wordt meegevoerd met de stroom van het leven en spoedig zal zijn in de onmetelijke oceaan van de eeuwigheid. Zo wordt zij gefundeerd in de kennis van de waarheid. Zij ligt voor anker en ziet op naar de Heere, dat Hij haar bewaart en haar in vrede veilig naar haar eeuwig huis brengt.

“But the God of all grace, who hath called us unto his eternal glory by Christ Jesus, after that ye have suffered a while, make you perfect, stablish, strengthen, settle you.”
1 Peter 5:10

There is no Christian perfection, no divine establishment, no spiritual strength, no solid settlement, except by suffering. But after the soul has suffered, after it has felt God’s chastising hand, the effect is to perfect, to establish, to strengthen, and to settle it. By suffering, a man becomes settled into a solemn conviction of the character of Jehovah as revealed in the Scripture, and in a measure made experimentally manifest in his conscience. He is settled in the belief of an “everlasting covenant, ordered in all things, and sure;” in the persuasion that “all things work together for good to those who love God, and are the called according to His purpose;” in the firm conviction that everything comes to pass according to God’s eternal purpose; and are all tending to the good of the Church, and to God’s eternal glory.

His soul, also, is settled down into a deep persuasion of the misery, wretchedness, and emptiness of the creature; into the conviction that the world is but a shadow, and that the things of time and sense are but bubbles that burst the moment they are grasped; that of all things sin is most to be dreaded, and the favor of God above all things most to be coveted; that nothing is really worth knowing except Jesus Christ and Him crucified; that all things are passing away, and that he himself is rapidly hurrying down the stream of life, and into the boundless ocean of eternity. Thus he becomes settled in a knowledge of the truth, and his soul remains at anchor, looking to the Lord to preserve him here, and bring him in peace and safety to his eternal home.

“Mas el Dios de toda gracia, que nos ha llamado á su gloria eterna por Jesucristo, después que hubiereis un poco de tiempo padecido, él mismo os perfeccione, confirme, corrobore y establezca.”
1 Pedro 5:10

No hay perfección cristiana, ni confirmación divina, ni fortaleza espiritual, ni asiento firme, sino por medio del padecimiento. Pero después que el alma ha padecido, después que ha sentido la mano castigadora de Dios, el efecto es perfeccionarla, confirmarla, corroborarla y establecerla. Por el padecimiento, el hombre queda establecido en una solemne convicción del carácter de Jehová tal como se revela en la Escritura, y en alguna medida se le hace manifiesto por experiencia en su conciencia. Queda establecido en la fe de un “pacto perpetuo, ordenado en todas las cosas, y será guardado”; en la persuasión de que “á los que á Dios aman, todas las cosas les ayudan á bien, es á saber, á los que conforme al propósito son llamados”; en la firme convicción de que todo sucede conforme al propósito eterno de Dios, y que todas las cosas tienden al bien de la Iglesia y a la gloria eterna de Dios.

Su alma, además, queda asentada en una honda persuasión de la miseria, desdicha y vaciedad de la criatura; en la convicción de que el mundo no es sino una sombra, y de que las cosas del tiempo y de los sentidos no son sino burbujas que estallan en el momento en que se las toma; de que de todas las cosas el pecado es lo que más se ha de temer, y el favor de Dios, sobre todas las cosas, lo que más se ha de codiciar; de que nada vale realmente la pena saber sino a Jesucristo, y a éste crucificado; de que todas las cosas pasan, y de que él mismo baja velozmente por la corriente de la vida hacia el océano sin límites de la eternidad. Así queda establecido en el conocimiento de la verdad, y su alma permanece anclada, mirando al Señor para que le preserve aquí y le lleve en paz y seguridad a su hogar eterno.