Korenaren

Laat ons blijde zijn, en vreugde bedrijven, en Hem de heerlijkheid geven; want de bruiloft des Lams is gekomen, en Zijn vrouw heeft zichzelve bereid.
Openb. 19:7

Wij hebben twee dingen nodig om ons naar de hemel te voeren: een aanspraak erop en bekwaamheid ertoe. Onze enige aanspraak op de hemel is het bloed en de gerechtigheid van de Zoon van God — dat bloed dat „reinigt van alle zonden”, en die gerechtigheid die ons „rechtvaardig maakt van alle dingen van welke wij niet konden gerechtvaardigd worden door de wet van Mozes”. Niets onreins of bevlekts kan de hemel binnengaan. Dit is Gods eigen getuigenis: „En in haar zal niet inkomen iets dat ontreinigt, en gruwelijkheid doet, en leugen spreekt; maar die geschreven zijn in het boek des levens des Lams” (Openb. 21:27).

Maar behalve de aanspraak moet er ook een bekwaamheid zijn voor die hemelse stad, volgens het woord van de apostel: „Dankende de Vader, Die ons bekwaam gemaakt heeft om deel te hebben in de erve van de heiligen in het licht” (Kol. 1:12). Zo moeten wij dan hier beneden enige tonen leren zingen van dat vrolijk loflied, dat in volle onafgebroken harmonie zal opstijgen uit de harten en van de lippen van de verlosten in het koninkrijk hierboven, waar die verheerlijkte vergadering altijd juichen zal: „Halleluja! Zaligheid, en heerlijkheid, en eer en macht aan de Heere onze God.” Als wij met die gezegenden zullen aanzitten, die geroepen zijn tot de bruiloft van het Lam, moeten wij niet alleen „gekleed zijn, helder en wit, want het fijne linnen is de rechtvaardigmaking der heiligen”, maar wij moeten in onze harten hebben „het Koninkrijk Gods, hetwelk is rechtvaardigheid, en vrede, en blijdschap door de Heilige Geest” (Rom. 14:17).

Al wat Gij wrocht zal juichen tot Uw eer,
Uw gunstvolk zal verblijd U zeeg’nen, Heer,
en roemen van Uw Koninkrijk, Uw macht,
Uw heerlijkheid en goddelijke kracht,
om, waar zich ’t hart ooit voelt in leerzucht blaken;
Uw heerlijkheid, Uw macht bekend te maken,
en d’eer Uws rijks, zo groot, zo hoog verheven,
voor aller oor de hoogste roem te geven.

Ps. 145:4

Laat ons blijde zijn, en vreugde bedrijven, en Hem de heerlijkheid geven; want de bruiloft des Lams is gekomen, en Zijn vrouw heeft zichzelve bereid.
Openb. 19:7

Wij hebben twee dingen nodig om ons naar de hemel te brengen: een aanspraak erop en bekwaamheid ervoor. Onze enige aanspraak op de hemel is het bloed en de gerechtigheid van de Zoon van God: dat bloed dat „reinigt van alle zonden”, en die gerechtigheid die ons „rechtvaardig maakt van alle dingen van welke wij niet konden gerechtvaardigd worden door de wet van Mozes”. Niets wat onrein of bevlekt is, kan de hemel binnengaan. Dit is Gods eigen getuigenis: „En in haar zal niet inkomen iets dat ontreinigt, en gruwelijkheid doet, en leugen spreekt; maar die geschreven zijn in het boek des levens des Lams” (Openb. 21:27).

Maar behalve de aanspraak moet er ook een bekwaamheid zijn voor die hemelse stad, zoals de apostel zegt: „Dankende de Vader, Die ons bekwaam gemaakt heeft om deel te hebben in de erve van de heiligen in het licht” (Kol. 1:12). Daarom moeten wij hier beneden al enkele tonen leren zingen van dat vrolijke loflied. Dat lied zal in volle, onafgebroken harmonie opstijgen uit de harten en van de lippen van de verlosten in het koninkrijk hierboven, waar die verheerlijkte vergadering altijd zal juichen: „Halleluja! Zaligheid, en heerlijkheid, en eer en macht aan de Heere onze God.” Als wij zullen aanzitten met die gezegenden die geroepen zijn tot de bruiloft van het Lam, moeten wij niet alleen „gekleed zijn, helder en wit, want het fijne linnen is de rechtvaardigmaking der heiligen”. Wij moeten ook in ons hart hebben „het Koninkrijk Gods, hetwelk is rechtvaardigheid, en vrede, en blijdschap door de Heilige Geest” (Rom. 14:17).

Al wat Gij wrocht zal juichen tot Uw eer,
Uw gunstvolk zal verblijd U zeeg’nen, Heer,
en roemen van Uw Koninkrijk, Uw macht,
Uw heerlijkheid en goddelijke kracht,
om, waar zich ’t hart ooit voelt in leerzucht blaken;
Uw heerlijkheid, Uw macht bekend te maken,
en d’eer Uws rijks, zo groot, zo hoog verheven,
voor aller oor de hoogste roem te geven.

Ps. 145:4

Let us be glad and rejoice, and give honour to Him: for the marriage of the Lamb is come, and His wife hath made herself ready.
Revelation 19:7

We need two things to take us to heaven; a title to it, and a fitness for it. Our only title to heaven is the blood and righteousness of the Son of God—that blood which “cleanseth us from all sin,” and that righteousness which “justifies us from all things from which we could not be justified by the law of Moses.” Nothing unclean or defiled can enter heaven. This is God’s own testimony—“And there shall in no wise enter into it any thing that defileth, neither whatsoever worketh abomination, or maketh a lie: but they which are written in the Lamb’s book of life” (Rev. 21:27).

But besides the title, there must be also a fitness for this heavenly city, according to the words of the apostle—“Giving thanks unto the Father, which hath made us meet to be partakers of the inheritance of the saints in light” (Col. 1:12). While here below, then, we must learn to sing some notes of that joyous anthem which will issue in full, uninterrupted harmony from the hearts and lips of the redeemed in the realms above, when that glorious company will ever cry, “Alleluia! Salvation, and glory, and honour, and power, unto the Lord our God.”

If we are to sit down among those blessed ones who are called unto the marriage supper of the Lamb, not only must we be “arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints,” but we must have had “the kingdom of God, which is righteousness, and peace, and joy in the Holy Ghost” (Rom. 14:17), set up in our hearts.

Gocémonos y alegrémonos y démosle gloria; porque son venidas las bodas del Cordero, y Su esposa se ha aparejado.
Apocalipsis 19:7

Necesitamos dos cosas para llegar al cielo: un título para entrar en él y una idoneidad para él. Nuestro único título al cielo es la sangre y la justicia del Hijo de Dios: aquella sangre que “nos limpia de todo pecado”, y aquella justicia por la cual “de todo lo que por la ley de Moisés no pudisteis ser justificados”, somos justificados. Nada inmundo ni contaminado puede entrar en el cielo. Este es el propio testimonio de Dios: “No entrará en ella ninguna cosa sucia, o que hace abominación y mentira; sino solamente los que están escritos en el libro de la vida del Cordero” (Apocalipsis 21:27).

Pero además del título, ha de haber también una idoneidad para esta ciudad celestial, conforme a las palabras del apóstol: “Dando gracias al Padre que nos hizo aptos para participar de la suerte de los santos en luz” (Colosenses 1:12). Mientras estamos aquí abajo, pues, hemos de aprender a cantar algunas notas de aquel himno gozoso que brotará en plena e ininterrumpida armonía de los corazones y labios de los redimidos en las regiones de arriba, cuando aquella gloriosa compañía clame para siempre: “Aleluya: Salvación y honra y gloria y potencia al Señor Dios nuestro”.

Si hemos de sentarnos entre aquellos bienaventurados que son llamados a la cena de las bodas del Cordero, no solo hemos de estar “vestidos de lino fino, limpio y brillante: porque el lino fino son las justificaciones de los santos”, sino que tiene que haber sido establecido en nuestro corazón “el reino de Dios, que es justicia y paz y gozo por el Espíritu Santo” (Romanos 14:17).

Daarom dan ook, alzo wij zo groot een wolk der getuigen rondom ons hebben liggende, laat ons afleggen alle last, en de zonde, die ons lichtelijk omringt, en laat ons met lijdzaamheid lopen de loopbaan, die ons voorgesteld is.
Hebreeën 12:1

Ook uithoudingsvermogen is noodzakelijk. Dit is het belangrijkste vereiste voor de loper als de wedloop erg lang is. Hij kan de prijs alleen in de wacht slepen als hij, naast gewoon snelvoetig te zijn, een groot lichamelijk uithoudingsvermogen bezit en vooral vastberadenheid, zodat hij niet zal opgeven noch zal bezwijken, maar tot het allerlaatst zal volhouden. Dit vergt al zijn kracht, want een wedloop kan niet alleen door lichtvoetigheid en behendigheid worden gewonnen, maar door lichamelijk uithoudingsvermogen, krachtige longen en spieren, en bovenal door grote moed en door de vastbeslotenheid niet te worden verslagen.

Net zo is het met het lopen van de hemelse wedloop. Deze moet met veel uithoudingsvermogen worden gelopen. Men wint hem niet door eerst vlug voorwaarts te gaan en dan buiten adem en uitgeput voorover te vallen of uit de wedstrijd te moeten stappen omdat men niet verder kan. De hemelse wedstrijd is niet zoals een wedloop in het veld — een sprint van tien minuten — maar een wedloop voor het leven; een wedloop die zichzelf steeds vernieuwt en nooit eindigt tot de onsterfelijke kroon is behaald. Hij vergt alle genadige kracht, en kan alleen worden gewonnen door elk geestelijk vermogen met alle geduld en zonder ophouden in te zetten.

We zullen dit spoedig inzien als we naar de hindernissen en moeilijkheden kijken die de loper bijna elke stap tegenkomt. Kijk eens hoe we zelf uitgeput zijn, als we lang hebben gelopen; zie onze twijfelende, onzekere harten; ons eigen zwakke geloof, schamele hoop en wankelende liefde. Alles buiten ons, alles binnen ons, roept om rust en om te stoppen. Altijd op te letten, altijd te bidden, altijd te lezen en te luisteren; altijd de zonde en de duivel te weerstaan; het eigen ik te loochenen en het vlees te kruisigen; altijd te worden verleid, beproefd en geoefend; altijd een bezoeking van lichaam of geest, familie of omstandigheden te ondergaan; de hele dag te worden geplaagd en elke ochtend gekastijd; wat is er voor al deze dagelijkse ervaringen veel geduldig uithoudingsvermogen nodig! Hierin schieten allen tekort behalve Gods kinderen.

Lezen: Psalm 33:8-22

Daarom dan ook, alzo wij zo groot een wolk der getuigen rondom ons hebben liggende, laat ons afleggen alle last, en de zonde, die ons lichtelijk omringt, en laat ons met lijdzaamheid lopen de loopbaan, die ons voorgesteld is.
Hebreeën 12:1

Ook uithoudingsvermogen is nodig. Dat is het belangrijkste wat van de loper gevraagd wordt als de wedloop erg lang is. Hij kan de prijs alleen behalen als hij, behalve snel ter been, ook een groot lichamelijk uithoudingsvermogen heeft en vooral vastberadenheid, zodat hij niet opgeeft en niet bezwijkt, maar tot het allerlaatst volhoudt. Dit vraagt al zijn kracht. Een wedloop wordt immers niet alleen gewonnen door lichtvoetigheid en behendigheid, maar door lichamelijk uithoudingsvermogen, sterke longen en spieren, en bovenal door grote moed en door de vaste wil om zich niet te laten verslaan.

Zo is het ook met het lopen van de hemelse wedloop. Die moet met veel uithoudingsvermogen worden gelopen. Men wint haar niet door eerst snel vooruit te gaan en dan buiten adem en uitgeput voorover te vallen, of uit de wedstrijd te moeten stappen omdat men niet verder kan. De hemelse wedstrijd is niet als een wedloop in het veld, een sprint van tien minuten, maar een wedloop voor het leven; een wedloop die zich steeds vernieuwt en nooit eindigt voordat de onvergankelijke kroon is behaald. Zij vraagt alle kracht van de genade, en kan alleen worden gewonnen als elk geestelijk vermogen met alle geduld en zonder ophouden wordt ingezet.

We zien dit al snel als we kijken naar de hindernissen en moeilijkheden die de loper bijna bij elke stap tegenkomt. Kijk eens hoe uitgeput we zelf zijn als we lang hebben gelopen; zie onze twijfelende, onzekere harten, ons zwakke geloof, onze schamele hoop en onze wankelende liefde. Alles buiten ons en alles binnen ons roept om rust en om te stoppen. Altijd waken, altijd bidden, altijd lezen en luisteren; altijd de zonde en de duivel weerstaan; zichzelf verloochenen en het vlees kruisigen; altijd verzocht, beproefd en geoefend worden; altijd een bezoeking ondergaan naar lichaam of geest, in gezin of omstandigheden; de hele dag geplaagd en elke morgen gekastijd worden – wat is er voor al deze dagelijkse ervaringen veel geduldig uithoudingsvermogen nodig! Hierin schieten allen tekort, behalve Gods kinderen.

Lezen: Psalm 33:8-22

Wherefore seeing we also are compassed about with so great a cloud of witnesses, let us lay aside every weight, and the sin which doth so easily beset us, and let us run with patience the race that is set before us.
Hebrews 12:1

Endurance, too, is needed. That is the chief thing required of the runner when the race is very long. He can win the prize only if, besides being swift of foot, he has great bodily endurance and above all determination, so that he does not give up or faint, but holds out to the very last. This calls for all his strength. For a race is not won by lightness of foot and agility alone, but by bodily endurance, sound lungs and muscles, and above all by great courage and by a firm resolve not to be beaten.

So it is also with running the heavenly race. It must be run with much patient endurance. It is not won by first going swiftly forward and then falling headlong, breathless and exhausted, or by having to leave the contest because one can go no further. The heavenly contest is not like a race in the field, a ten-minute sprint, but a race for life; a race that is ever renewed and never ends until the incorruptible crown is won. It calls for all the strength of grace, and can be won only when every spiritual faculty is put forth with all patience and without ceasing.

We soon see this when we look at the hindrances and difficulties which the runner meets at almost every step. Look how worn out we ourselves are when we have run a long while; see our doubting, uncertain hearts, our weak faith, our scanty hope and our wavering love. Everything without us and everything within us cries out for rest and for stopping. Always watching, always praying, always reading and hearing; always resisting sin and the devil; denying self and crucifying the flesh; always being tempted, tried and exercised; always undergoing some affliction in body or mind, in family or circumstances; plagued all the day long and chastened every morning – what patient endurance is needed for all these daily experiences! Herein all fall short but the children of God.

Reading: Psalm 33:8-22

Por tanto nosotros también, teniendo en derredor nuestro una tan grande nube de testigos, dejando todo el peso del pecado que nos rodea, corramos con paciencia la carrera que nos es propuesta.
Hebreos 12:1

También se necesita perseverancia. Eso es lo principal que se requiere del corredor cuando la carrera es muy larga. Solo puede ganar el premio si, además de ser ligero de pies, tiene gran resistencia corporal y sobre todo determinación, de modo que no se rinda ni desmaye, sino que aguante hasta el final. Esto exige toda su fuerza. Porque una carrera no se gana solo por la ligereza de pies y la agilidad, sino por la resistencia corporal, unos pulmones y músculos sanos, y sobre todo por un gran valor y una firme resolución de no ser vencido.

Así es también al correr la carrera celestial. Debe correrse con mucha paciencia y perseverancia. No se gana avanzando primero velozmente y luego cayendo de bruces, sin aliento y agotado, ni teniendo que abandonar la competición porque uno ya no puede más. La lucha celestial no es como una carrera en el campo, un esprint de diez minutos, sino una carrera por la vida; una carrera que se renueva siempre y nunca termina hasta que se gana la corona incorruptible. Exige toda la fuerza de la gracia, y solo puede ganarse cuando cada facultad espiritual se emplea con toda paciencia y sin cesar.

Pronto vemos esto cuando miramos los estorbos y dificultades que el corredor encuentra casi a cada paso. Mire cuán agotados estamos nosotros mismos cuando hemos corrido largo tiempo; vea nuestros corazones dudosos e inciertos, nuestra fe débil, nuestra escasa esperanza y nuestro amor vacilante. Todo lo que hay fuera de nosotros y todo lo que hay dentro clama por descanso y por detenerse. Siempre velando, siempre orando, siempre leyendo y oyendo; siempre resistiendo al pecado y al diablo; negándose a sí mismo y crucificando la carne; siempre siendo tentado, probado y ejercitado; siempre sufriendo alguna aflicción en el cuerpo o en la mente, en la familia o en las circunstancias; azotado todo el día y castigado cada mañana: ¡cuánta paciencia y perseverancia se necesitan para todas estas experiencias diarias! En esto todos fallan, excepto los hijos de Dios.

Lectura: Salmo 33:8-22

Wee de gerusten te Sion.
Amos 6:1

Bunyan zegt in zijn eenvoudige taal:

Een christenmens heeft zelden lang gemak.
Wanneer d’ene vrees verdwijnt, staat klaar een ander pak.

De zonde zal hem nooit lang met rust laten, en satan ook niet. Maar ook God laat hem niet lang met rust, en ook zijn eigen vrezen doen dit niet. Hij kan geen rust vinden, totdat zijn consciëntie is gereinigd door het bloed der besprenging; totdat zijn ziel is gezegend met de gevoelige tegenwoordigheid en de genieting van de liefde Gods; totdat hij de zoete bewijzen heeft van de verzoenende genade, de gezegende openbaring van Christus aan zijn ziel, door de stem en het getuigenis van de Geest in zijn gemoed. Dit is niet het op zijn heffe stil liggen van een Moab, Jeremia 48:11, maar een stil zijn, waarvan de psalmist spreekt: „Zijn ziel zal vernachten in het goede”, Psalm 25:13. Alle rust buiten dit is de slaap eens luiaards.

Vleselijke rust staat tegenover geestelijke. Wanneer hij dan valt in een vleselijke rust, en het voor een tijd schijnt dat de zonden hem niet plagen, noch satan hem verzoekt, noch de wereld hem vervolgt, dan wordt een christenmens gewaar dat het verkeerd gaat; hij heeft zijn pak verloren, maar niet op de rechte wijze, en hij zou liever zijn pak terug hebben, dan zijn ziel te hebben onder degenen die gerust zijn te Sion.

Wee de gerusten te Sion.
Amos 6:1

Bunyan zegt in zijn eenvoudige taal:

Een christenmens heeft zelden lang gemak.
Wanneer d’ene vrees verdwijnt, staat klaar een ander pak.

De zonde zal hem nooit lang met rust laten, en satan ook niet. Maar ook God laat hem niet lang met rust, en zijn eigen vrezen evenmin. Hij kan geen rust vinden totdat zijn consciëntie gereinigd is door het bloed der besprenging; totdat zijn ziel gezegend is met de voelbare tegenwoordigheid en het genieten van de liefde van God; totdat hij de zoete bewijzen heeft van de verzoenende genade, de gezegende openbaring van Christus aan zijn ziel, door de stem en het getuigenis van de Geest in zijn hart. Dit is niet het stil liggen op zijn droesem zoals Moab, Jeremia 48:11, maar een stil zijn waarvan de psalmist spreekt: „Zijn ziel zal vernachten in het goede”, Psalm 25:13. Alle rust buiten deze is de slaap van een luiaard.

Vleselijke rust staat tegenover geestelijke rust. Wanneer hij dan in een vleselijke rust valt, en het een tijd lang lijkt alsof de zonden hem niet plagen, satan hem niet verzoekt en de wereld hem niet vervolgt, dan merkt een christen dat het verkeerd gaat. Hij is zijn pak kwijtgeraakt, maar niet op de juiste manier. En hij zou zijn pak liever terug hebben dan dat zijn ziel behoort tot hen die gerust zijn in Sion.

Woe to them that are at ease in Zion.
Amos 6:1

Bunyan says, in his plain, homely language—

“A Christian man is never long at ease;
When one fright’s gone, another does him seize.”

Sin will never let him rest long, nor Satan let him rest long, nor God let him rest long, nor his own fears let him rest long. He cannot be at ease until his conscience is purged with the blood of sprinkling; until his soul has been blessed with a feeling sense and enjoyment of the love of God; until he has sweet manifestations of pardoning mercy, blessed revelations of Christ to his soul, with the voice and witness of the Spirit in his breast. This is not the ease of Moab (Jer. 48:11), but the ease of which the Psalmist speaks when he says, “His soul shall dwell at ease” (Psalm 25:13). All ease but this is the sleep of the sluggard; carnal ease as opposed to spiritual.

If then he drops into carnal ease, and for a time sin does not seem to plague, nor Satan tempt, nor the world persecute, the Christian man feels that he is getting wrong; he has lost a burden, but not in the right way, and would rather have the burden back than be left to have his portion among those who are at ease in Zion.

¡Ay de los reposados en Sión!
Amós 6:1

Bunyan dice, en su lenguaje llano y sencillo:

“El cristiano nunca está mucho tiempo en reposo;
cuando se va un susto, otro le sobrecoge.”

El pecado nunca le dejará descansar mucho tiempo, ni Satanás le dejará descansar mucho tiempo, ni Dios le dejará descansar mucho tiempo, ni sus propios temores le dejarán descansar mucho tiempo. No puede estar en reposo hasta que su conciencia sea purificada con la sangre del rociamiento; hasta que su alma haya sido bendecida con un sentir y un gozar del amor de Dios; hasta que tenga dulces manifestaciones de la misericordia que perdona, benditas revelaciones de Cristo a su alma, con la voz y el testimonio del Espíritu en su pecho. Este no es el reposo de Moab (Jer. 48:11), sino el reposo del que habla el salmista cuando dice: “Su alma reposará en el bien” (Salmo 25:13). Todo otro reposo que no sea este es el sueño del perezoso; reposo carnal en contraste con el espiritual.

Si, pues, cae en el reposo carnal, y por un tiempo el pecado no parece atormentarle, ni Satanás tentarle, ni el mundo perseguirle, el cristiano siente que algo va mal en él; ha perdido una carga, pero no de la manera debida, y preferiría que le devolvieran la carga antes que ser dejado para tener su porción entre los reposados en Sión.