Korenaren

Zoekt zachtmoedigheid.
Zefanja 2:3

Hoe kunnen wij die genade der zachtmoedigheid zoeken? Door het tegengestelde te leren. Hoe dikwijls hebben wij vals vuur aangezien voor het vuur en het licht van Gods Geest, en hebben wij meer gestreden voor onze eigen inzichten, in onze eigen geest, met vele stoute en ongepaste woorden, dan voor de ere Gods! Maar daarna leren wij inzien dat twist en strijd in onze eigen geest in strijd zijn met de geest en de aard van het Evangelie, en worden wij ertoe gebracht in te zien welk een zegenrijke genade de geest der zachtmoedigheid is. Ja, het gebrek hieraan, het opstijgen van ons geprikkeld gemoed, de toorn, de twist, de nijd en de afgunst die zo vaak in ons heersen, overtuigen ons hoe weinig wij nog kennen van „de zachtmoedigheid en lijdzaamheid van Christus”.

Aldus gevoelen wij welk een zegen het is zachtmoedig en lijdzaam te zijn gemaakt, en hoe onmogelijk het is in gemeenschap te komen met het verbroken hart van de Heere Jezus, tot de ziel enigermate zachtmoedig gemaakt is door Zijn Geest. Maar alleen door een reeks van beproevingen en kwelling leren wij of wij zachtmoedig zijn of niet. De echtgenoot kan zeer zachtmoedig zijn zolang zijn vrouw en kinderen alles doen om hem genoegen te geven; maar waar is zijn zachtmoedigheid wanneer zij hem dwarsbomen en kwellen? De meester kan zeer zachtmoedig zijn zolang zijn dienstknecht gehoorzaam, voorkomend en oplettend is; maar hoe is hij in het tegenovergestelde geval?

Dus doet de kennis der ziekte ons uitzien naar het geneesmiddel; en door de onaangename aandoeningen, veroorzaakt door toorn en kwade luim, worden wij ertoe gebracht het bezit te begeren dier zoete gevoelens die de zachtmoedigheid des Evangelies in ons geweten voortbrengt.

’t Zachtmoedig volk zal eens de volle vrede
genieten, in de zoetste rust verblijd,
en erven d’ aard’. Hoe ook de booz’ en wrede
op d’ onschuld loer’, de tanden kners’ van spijt,
hoe listig hij op haar zijn aanslag smede,
de Heer belacht het wrokken van die nijd.

Ps. 37:6

Zoekt zachtmoedigheid.
Zefanja 2:3

Hoe kunnen wij die genade van de zachtmoedigheid zoeken? Door het tegenovergestelde te leren kennen. Hoe vaak hebben wij vals vuur aangezien voor het vuur en het licht van Gods Geest, en hebben wij meer gestreden voor onze eigen inzichten, in onze eigen geest, met veel brutale en ongepaste woorden, dan voor de eer van God! Maar daarna leren wij inzien dat twist en strijd in onze eigen geest ingaan tegen de geest en de aard van het Evangelie, en worden wij ertoe gebracht te zien wat een gezegende genade de geest van de zachtmoedigheid is. Ja, het gebrek daaraan, het opvliegen van ons geprikkeld gemoed, de toorn, de twist, de nijd en de afgunst die zo vaak in ons heersen, overtuigen ons ervan hoe weinig wij nog kennen van „de zachtmoedigheid en lijdzaamheid van Christus”.

Zo voelen wij wat een zegen het is zachtmoedig en lijdzaam gemaakt te zijn, en hoe onmogelijk het is in gemeenschap te komen met het verbroken hart van de Heere Jezus, totdat de ziel in enige mate zachtmoedig gemaakt is door Zijn Geest. Maar alleen door een reeks van beproevingen en kwellingen leren wij of wij zachtmoedig zijn of niet. Een echtgenoot kan heel zachtmoedig zijn zolang zijn vrouw en kinderen alles doen om hem te behagen; maar waar is zijn zachtmoedigheid wanneer zij hem dwarsbomen en kwellen? Een meester kan heel zachtmoedig zijn zolang zijn knecht gehoorzaam, voorkomend en oplettend is; maar hoe is hij als het andersom is?

Zo doet de kennis van de ziekte ons uitzien naar het geneesmiddel. En door de onaangename gevoelens die toorn en een slecht humeur veroorzaken, worden wij ertoe gebracht te verlangen naar het bezit van de zoete gevoelens die de zachtmoedigheid van het Evangelie in ons geweten voortbrengt.

’t Zachtmoedig volk zal eens de volle vrede
genieten, in de zoetste rust verblijd,
en erven d’ aard’. Hoe ook de booz’ en wrede
op d’ onschuld loer’, de tanden kners’ van spijt,
hoe listig hij op haar zijn aanslag smede,
de Heer belacht het wrokken van die nijd.

Ps. 37:6

Seek meekness.
Zephaniah 2:3

How are we to follow after this grace of meekness? By learning the contrary. How often have we mistaken false fire for the light and fire of God’s Spirit! and have contended more for our own views, in our own spirit, with many rash and unbecoming words, rather than for the glory of God. But after a time we are led to see that strife and contention, in our own spirit, are contrary to the spirit and temper of the gospel, and are brought to see what a blessed grace the spirit of meekness is.

No, the very lack of it, the risings up of an excited temper, the anger, strife, envy, and jealousy that often work in our bosoms convince us how little we know of “the meekness and gentleness of Christ.” We thus feel what a blessing it is to be made humble and submissive; and how impossible it is to enter into communion with a broken-hearted Jesus, until the soul is in some measure meekened by His Spirit.

But it is by having a succession of things to try and provoke us, that we learn whether we have meekness or not. The husband can be very meek, while his wife and children are doing everything to please him; but where is his meekness when they thwart and provoke him? The master may be very meek, while the servant is obedient, obliging, and attentive, but how is he when things are different? Thus the knowledge of the disease makes us desire the remedy; and by the wretched sensations caused by wrath and evil temper, we are brought to desire an experience of those sweet feelings which gospel meekness produces in our consciences.

Buscad mansedumbre.
Sofonías 2:3

¿Cómo hemos de seguir esta gracia de la mansedumbre? Aprendiendo lo contrario. ¡Cuántas veces hemos confundido el fuego extraño con la luz y el fuego del Espíritu de Dios!, y hemos contendido más por nuestras propias opiniones, en nuestro propio espíritu, con muchas palabras temerarias e impropias, que por la gloria de Dios. Pero con el tiempo somos llevados a ver que la contienda y la disputa, en nuestro propio espíritu, son contrarias al espíritu y al carácter del evangelio, y somos traídos a ver qué gracia tan bendita es el espíritu de mansedumbre.

Más aún, la misma falta de ella, los arrebatos de un genio exaltado, la ira, la contienda, la envidia y los celos que a menudo obran en nuestro pecho, nos convencen de cuán poco sabemos de “la mansedumbre y modestia de Cristo”. Así sentimos qué bendición es ser hechos humildes y sumisos; y cuán imposible es entrar en comunión con un Jesús de corazón quebrantado, hasta que el alma es en alguna medida amansada por Su Espíritu.

Pero es teniendo una sucesión de cosas que nos prueben y nos provoquen como aprendemos si tenemos mansedumbre o no. El marido puede ser muy manso mientras su esposa y sus hijos hacen todo lo posible por agradarle; pero ¿dónde está su mansedumbre cuando le contrarían y le provocan? El amo puede ser muy manso mientras el criado es obediente, servicial y atento; pero ¿cómo es él cuando las cosas son de otra manera? Así, el conocimiento de la enfermedad nos hace desear el remedio; y por las miserables sensaciones que causan la ira y el mal genio, somos llevados a desear la experiencia de aquellos dulces sentimientos que la mansedumbre del evangelio produce en nuestra conciencia.

Verlos mij van al mijn overtredingen.
Psalm 39:9

Wat? „Al mijn overtredingen?” Ja! „Al mijn overtredingen.” U ziet dat David nog steeds slechts een zondaar was. Wat is overtreding? Het is over de grens stappen – ongehoorzaam zijn aan het Woord van God, de wil van God, de gedachten van God, de bevelen van de Geest in een gevoelig geweten, en de werkzaamheid van de godsvrucht in de ziel. Maar wat is dit? Hoe kan iemand deze houding hebben: „En nu, wat verwacht ik, o Heere? Mijn hoop, die is op U”, en toch de werking van verachtelijke overtredingen in zijn hart ervaren?

Het is een verborgenheid, en zal altijd een verborgenheid blijven, behalve voor de geoefende kinderen van God. Dit is de bron van de verborgenheid: dat zij in hun borst een vervuilde en bezoedelde natuur omdragen; een volkomen ongeneeslijke natuur – een natuur die zo verzadigd is van het kwaad dat zij in dit leven absoluut ongeneeslijk is. Welnu, David voelde de werkingen van deze overtredingen. Hij wist wat het betekende om een wellustig oog te hebben, een afvallig hart, een vervuilde verbeelding, een dwalende, dolende en zinnelijke geest, en voortdurend Gods wil en woord te overtreden. Hij wist wat het was om een bedroefde gevangene, een arme ontroostbare ziel te zijn, die dagelijks en soms elk uur geoefend werd door een beproeving.

En hoe kon hij dit weten? Het was door de Heere te verwachten, waarbij hij licht ontving om te zien – het was door de Heere te verwachten, waarbij hij leven kreeg om het te ervaren. Het was door zijn hoop in de Heere te stellen en zijn anker daar te hebben, waardoor hij de deining van de zee van onrust in hem beter kon voelen. Maar de zonde was zijn last. Het was niet zijn vreugde – het was niet zijn eer. Hij kon zich als overtreder niet op zijn gemak voelen, noch gelukkig. Het was tot verwarring van zijn hart en tot verdriet van zijn ziel dat hij een overtreder was.

Lezen: Psalm 51

Verlos mij van al mijn overtredingen.
Psalm 39:9

Wat? „Al mijn overtredingen?” Ja! „Al mijn overtredingen.” U ziet dat David nog steeds slechts een zondaar was. Wat is overtreding? Het is over de grens stappen – ongehoorzaam zijn aan het Woord van God, de wil van God, de gedachten van God, de bevelen van de Geest in een teder geweten en de werkzaamheid van de godsvrucht in de ziel. Maar hoe zit dat? Hoe kan iemand deze gestalte hebben: „En nu, wat verwacht ik, o Heere? Mijn hoop, die is op U”, en toch de werking van verachtelijke overtredingen in zijn hart ervaren?

Het is een verborgenheid en het zal altijd een verborgenheid blijven, behalve voor de geoefende kinderen van God. Dit is de oorzaak van de verborgenheid: zij dragen in hun binnenste een vervuilde en bezoedelde natuur mee; een volkomen ongeneeslijke natuur – een natuur die zo doortrokken is van het kwaad dat zij in dit leven volstrekt ongeneeslijk is. Welnu, David voelde de werkingen van deze overtredingen. Hij wist wat het betekende om een wellustig oog te hebben, een afvallig hart, een vervuilde verbeelding, een dwalende, zwervende en zinnelijke geest, en om voortdurend Gods wil en woord te overtreden. Hij wist wat het was om een bedroefde gevangene te zijn, een arme, ontroostbare ziel, die dagelijks en soms elk uur door beproeving geoefend werd.

En hoe kon hij dit weten? Doordat hij de Heere verwachtte, ontving hij licht om het te zien – doordat hij de Heere verwachtte, kreeg hij leven om het te ervaren. Doordat hij zijn hoop op de Heere stelde en zijn anker daar had, kon hij de deining van de zee van onrust in zich des te beter voelen. Maar de zonde was zijn last. Zij was niet zijn vreugde – zij was niet zijn eer. Als overtreder kon hij zich niet op zijn gemak voelen en niet gelukkig zijn. Het was tot verwarring van zijn hart en tot verdriet van zijn ziel dat hij een overtreder was.

Lezen: Psalm 51

Deliver me from all my transgressions.
Psalm 39:8

What? “All my transgressions?” Yes! “All my transgressions.” You see that David was still but a sinner. What is transgression? It is stepping over the line: disobeying the Word of God, the will of God, the mind of God, the commands of the Spirit in a tender conscience and the working of godly fear in the soul. But how is this? How can a man have this frame, “And now, Lord, what wait I for? my hope is in Thee”, and yet feel the working of vile transgressions in his heart?

It is a mystery, and it will always remain a mystery, except to the exercised children of God. This is the cause of the mystery: they carry within them a polluted and defiled nature; a nature wholly incurable, a nature so steeped in evil that in this life it is utterly incurable. Now David felt the workings of these transgressions. He knew what it meant to have a lustful eye, a backsliding heart, a polluted imagination, a wandering, roving and sensual mind, and to be continually transgressing God’s will and word. He knew what it was to be a mourning captive, a poor disconsolate soul, exercised daily and sometimes hourly by trial.

And how could he know this? Because he waited for the Lord, he received light to see it; because he waited for the Lord, he had life to feel it. Because he set his hope in the Lord and had his anchor there, he could feel all the better the swell of the sea of disquiet within him. But sin was his burden. It was not his joy; it was not his glory. As a transgressor he could not feel at ease or be happy. It was to the confusion of his heart and the grief of his soul that he was a transgressor.

Reading: Psalm 51

Líbrame de todas mis rebeliones.
Salmo 39:8

¿Cómo? ¿“Todas mis rebeliones”? ¡Sí! “Todas mis rebeliones.” Usted ve que David no era aún más que un pecador. ¿Qué es la rebelión o transgresión? Es pasar la raya: desobedecer la Palabra de Dios, la voluntad de Dios, el sentir de Dios, los mandatos del Espíritu en una conciencia tierna y la obra del temor piadoso en el alma. Pero ¿cómo es esto? ¿Cómo puede un hombre tener esta disposición: “Y ahora, Señor, ¿qué esperaré? Mi esperanza en Ti está”, y sin embargo sentir la obra de viles rebeliones en su corazón?

Es un misterio, y siempre seguirá siendo un misterio, excepto para los hijos ejercitados de Dios. Esta es la causa del misterio: llevan dentro de sí una naturaleza contaminada y manchada; una naturaleza enteramente incurable, una naturaleza tan empapada de mal que en esta vida es completamente incurable. Pues bien, David sentía la obra de estas rebeliones. Sabía lo que significaba tener un ojo lascivo, un corazón descarriado, una imaginación contaminada, una mente errante, vagabunda y sensual, y estar continuamente transgrediendo la voluntad y la palabra de Dios. Sabía lo que era ser un cautivo que se lamenta, un alma pobre y desconsolada, ejercitada diariamente, y a veces a cada hora, por la prueba.

¿Y cómo podía saber esto? Porque esperaba en el Señor, recibió luz para verlo; porque esperaba en el Señor, tenía vida para sentirlo. Porque puso su esperanza en el Señor y tenía allí su ancla, podía sentir tanto mejor el oleaje del mar de inquietud dentro de él. Pero el pecado era su carga. No era su gozo; no era su gloria. Como transgresor no podía sentirse tranquilo ni ser feliz. Era para confusión de su corazón y aflicción de su alma que era un transgresor.

Lectura: Salmo 51

Uit genade zijt ge zalig geworden.
Efeze 2:5

O, wat al schatten van waarheid liggen er in deze weinige woorden opgesloten, als het ware uit des apostels volle borst ontboezemd, om een ogenblik lucht te geven aan de liefde der zaligheid door genade! Barmhartigheid, liefde en genade zijn alle in de boezem Gods tot Zijn volk; en toch verschillen deze de één van de ander. Maar hoe dan? Barmhartigheid aanschouwt de misdadige; liefde aanschouwt het voorwerp; genade is misschien een vermenging van de twee, de vereniging van barmhartigheid en liefde.

God bemint de heilige, niet de gevallen engelen; hier is een voorwerp van de liefde, waarin geen barmhartigheid voorkomt, want zij hebben nooit gezondigd en behoeven geen barmhartigheid. Wederom, God bewees geen barmhartigheid aan de gevallen engelen; hier hebben wij rechtvaardigheid en toorn, zonder barmhartigheid. Maar in het geval van de uitverkorenen der genade hebben wij niet alleen barmhartigheid en liefde, die in een stroom tot de kerk afvloeien, als de rivier van het water des levens, de zuivere kristallijnen rivier der genade. Genade, weet gij, betekent de zuivere gunst van God, en als zodanig is zij souverein, onderscheidend, vrij en zeer overvloedig.

Iedere eigenschap van Jehova is onderscheiden, en toch zó met de andere eigenschappen vermengd, dat zij blinken als één heldere straal. De stralen der zon, tezamen genomen, vormen een volmaakt lichaam van zuiver, helder licht, maar het prisma van de regenboog scheidt deze stralen in onderscheidene kleuren. Zo zijn de eigenschappen Gods niet vermengd, hoewel zij tezamen genomen alle schijnen als één zuivere glans des lichts. Maar dit is de bijzondere eigenschap der genade, dat elke inmenging van waarde of waardigheid de kracht der genade zou doen verloren gaan. Want indien het Evangelie naar verdienste vroeg, dan zouden wij even onvermijdelijk veroordeeld worden als dit door de wet geschiedt.

Dit ondervond Luther, gepijnigd en verscheurd door deze woorden: „De rechtvaardigheid Gods geopenbaard zonder de wet.” Toen riep hij uit in de angst zijner ziel: „Hoe? Ben ik veroordeeld niet slechts door de wet, maar ook door het Evangelie?” Deze zuivere, vrije, onvervalste genade is de blijdschap van elke ziel die ze mag ontvangen; want zij komt als een gezegende hartsterking wanneer de ziel zinkt en bezwijkt onder een gezicht en gevoel van de verdiende toorn Gods. Wanneer dan het zuivere Evangelie van de genade Gods als een hartsterking van de Allerhoogste komt, dan heft zij zijn neerhangend hoofd op, verlevendigt zijn bezwijkende ziel en giet zij olie en wijn in de bloedende wonden. Door deze genade worden wij gerechtvaardigd, wordt ons vergiffenis geschonken, en worden wij aangenomen, geheiligd en verlost met een eeuwigdurende verlossing.

O blijde tijding voor stervende zondaren! O gezegend nieuws voor degenen die wegzinken onder een gevoel van schuld en ellende, voor wie de wet Gods haar vloek opheft en daarvan ontslaat! Wanneer wij door het geloof mogen zien en een zoete proeve van de zuivere genade Gods mogen smaken, wat een balsem, wat een hartsterking, wat een zoete opwekkende teug is dit! Dit is het dat ons de vrije genade Gods zo zeer doet prijzen en zo blij doet verhogen, omdat zij zo vrij, zo rein, zo overvloedig geschonken wordt tegenover al de menigvuldigheid van zonde, schuld, onreinheid en dwaasheid.

Het kan nooit te duidelijk worden neergelegd, en er kan nooit te veel bij worden stilgestaan, dat wij verlost worden door genade, en door genade alleen. Indien de vrije genade aan uw ziel geschonken is, dan heeft zij u verlost; indien vrije genade in uw hart gekomen is, dan zijt gij gezegend geworden met een eeuwigdurende zaligheid, en gij zult het eenmaal ondervinden wanneer uw blijde ziel zich zal verenigen met de menigte der gezaligden.

Indien iets een neergebogen zondaar kan opheffen, een afkerige kan herstellen en wederbrengen, een hard hart verbreken, een stenen hart vermurwen, een lied des lofs kan doen voortbrengen en tranen van berouw kan doen schreien, Goddelijke droefheid over de zonde, een ootmoedige geest en een tedere consciëntie kan veroorzaken, dan is dit door de bevinding van de overvloedige genade Gods. Kunnen wij ze dan te veel verhogen? Kunnen wij ze te veel prijzen? Kunnen wij er te vast aankleven? Neen, naar verhouding wij onze ellende inleven, zullen wij met alle begeerten onzes harten aan de genade kleven, want zij behelst geheel onze zaligheid, zowel als de uitgangen van ons hart.

Uit genade zijt ge zalig geworden.
Efeze 2:5

O, wat een schatten van waarheid liggen er in deze paar woorden besloten, die als het ware uit het volle hart van de apostel opwellen om even lucht te geven aan de liefde voor de zaligheid door genade! Barmhartigheid, liefde en genade zijn alle drie in de boezem van God voor Zijn volk, en toch verschillen zij van elkaar. Maar hoe dan? Barmhartigheid ziet op de schuldige; liefde ziet op het voorwerp; genade is misschien een samengaan van die twee, de vereniging van barmhartigheid en liefde.

God heeft de heilige engelen lief, niet de gevallen engelen. Hier is een voorwerp van liefde waarbij geen barmhartigheid te pas komt, want zij hebben nooit gezondigd en hebben geen barmhartigheid nodig. Verder bewees God geen barmhartigheid aan de gevallen engelen; hier hebben wij rechtvaardigheid en toorn zonder barmhartigheid. Maar bij de uitverkorenen van de genade hebben wij niet alleen barmhartigheid en liefde, die in één stroom naar de kerk vloeien, als de rivier van het water des levens, de zuivere kristallen rivier van de genade. Genade betekent, zoals u weet, de zuivere gunst van God, en als zodanig is zij soeverein, onderscheidend, vrij en zeer overvloedig.

Iedere eigenschap van Jehova is onderscheiden, en toch zo met de andere eigenschappen verweven dat zij samen schitteren als één heldere straal. De stralen van de zon vormen samen één volmaakt geheel van zuiver, helder licht, maar het prisma van de regenboog splitst die stralen in verschillende kleuren. Zo zijn de eigenschappen van God niet vermengd, hoewel zij samen allemaal schijnen als één zuivere glans van licht. Maar dit is de bijzondere eigenschap van de genade: elke vermenging met waarde of waardigheid zou de kracht van de genade tenietdoen. Want als het Evangelie naar verdienste vroeg, dan zouden wij even onvermijdelijk veroordeeld worden als door de wet.

Dat ervoer Luther, gekweld en verscheurd door deze woorden: „De rechtvaardigheid Gods geopenbaard zonder de wet.” Toen riep hij in de angst van zijn ziel uit: „Hoe? Ben ik veroordeeld niet slechts door de wet, maar ook door het Evangelie?” Deze zuivere, vrije, onvervalste genade is de blijdschap van elke ziel die haar mag ontvangen. Want zij komt als een gezegend hartversterkend middel wanneer de ziel wegzinkt en bezwijkt onder het zien en voelen van de verdiende toorn van God. Wanneer dan het zuivere Evangelie van de genade van God als een hartversterking van de Allerhoogste komt, heft het het neerhangende hoofd van de zondaar op, verlevendigt het zijn bezwijkende ziel en giet het olie en wijn in de bloedende wonden. Door deze genade worden wij gerechtvaardigd, wordt ons vergeving geschonken, en worden wij aangenomen, geheiligd en verlost met een eeuwige verlossing.

O blijde tijding voor stervende zondaren! O gezegend nieuws voor hen die wegzinken onder een besef van schuld en ellende, voor wie de wet van God haar vloek opheft en hen daarvan ontslaat! Wanneer wij door het geloof de zuivere genade van God mogen zien en er een zoete voorsmaak van mogen proeven, wat een balsem, wat een hartversterking, wat een zoete, opwekkende teug is dat! Dat is het wat ons de vrije genade van God zo doet prijzen en zo blij doet verheerlijken: dat zij zo vrij, zo rein, zo overvloedig geschonken wordt tegenover al de veelheid van zonde, schuld, onreinheid en dwaasheid.

Het kan nooit te duidelijk gezegd worden, en er kan nooit te lang bij stilgestaan worden, dat wij verlost worden door genade, en door genade alleen. Als de vrije genade aan uw ziel geschonken is, dan heeft zij u verlost. Als de vrije genade in uw hart gekomen is, dan bent u gezegend met een eeuwige zaligheid, en u zult het eenmaal ervaren wanneer uw blijde ziel zich zal voegen bij de menigte van de gezaligden.

Als iets een neergebogen zondaar kan oprichten, een afkerige kan herstellen en terugbrengen, een hard hart kan breken, een stenen hart kan vermurwen, een loflied kan doen opklinken en tranen van berouw kan doen vloeien, als iets Goddelijke droefheid over de zonde, een ootmoedige geest en een teder geweten kan werken, dan is het de ervaring van de overvloedige genade van God. Kunnen wij haar dan te veel verheerlijken? Kunnen wij haar te veel prijzen? Kunnen wij haar te vast vasthouden? Nee, naarmate wij onze ellende dieper beleven, zullen wij met alle begeerten van ons hart aan de genade vasthouden, want zij omvat heel onze zaligheid en ook het uitgaan van ons hart.

By grace ye are saved.
Ephesians 2:5

Oh! the volumes of blessed truth that are couched in these few words; thrown in out of the Apostle’s full heart as if to give a moment’s vent to his love of salvation by grace! Mercy, love, and grace are all in the bosom of God toward His saints; and yet they differ from each other. But how? Mercy regards the criminal; love regards the object; grace, perhaps, is a blending of the two—the union of mercy and love.

God loves the holy unfallen angels; there is an object of love in which there is no mixture of mercy; for having never sinned, mercy they do not need. Again, God showed no mercy to the fallen angels; there we have justice and wrath, without mercy; but in the case of the saints of God, the election of grace, we have not only mercy and love, but we have the joint attribute, that uniting mercy and love in one stream flows onward to the Church, as the river of the water of life; the pure crystal river of grace.

Grace means, as you well know, the pure favor of God, and, as such, is sovereign, distinguishing, free, and super-abounding. Every attribute of Jehovah is distinct, and yet so blended that the whole shine forth in one glorious effulgence. The rays of the sun united form one complete body of pure, bright light; but the prism or the rainbow separates these rays into distinct colors. So the attributes of God are not confused though blended, and all shine forth in one pure bright glory.

But this is the peculiar character of grace, that any intermixture of worth or worthiness in the object would destroy it. For if the gospel require merit, we are damned by it as inevitably as by the law. This Luther felt when, racked and torn by the words “the righteousness of God without the law is manifested,” he cried out in the agony of his soul, “What! am I damned not only by the law, but damned by the gospel also!”

This pure, free, unadulterated grace is the joy of every soul that is able to receive it; for it comes as a blessed cordial when sinking and swooning under a sight and sense of the deserved wrath of God. When, then, the pure gospel of the grace of God comes as a cordial from the Most High, it lifts up his drooping head, revives his sinking soul, and pours oil and wine into his bleeding wounds. By this grace we are justified, pardoned, accepted, sanctified, and saved with an everlasting salvation. Oh! glad tidings to perishing sinners! Oh! blessed news to those who are sinking under a sense of guilt and misery, in whom the law of God is discharging its dreadful curse!

When we get a view by faith, and a sweet taste of the pure grace of God, what a balm, what a cordial, what a sweet reviving draught it is. It is this which makes us prize so highly, and exalt so gladly the free grace of God; because it is so pure, so free, and so super-abounding over all the aboundings of sin, guilt, filth, and folly. It never can be laid down too clearly, it never can be too much insisted on that “by grace,” and grace alone, “you are saved.” If free grace has reached your soul, it has saved your soul; if free grace has come into your heart, it has blessed you with an everlasting salvation, and you will live to prove it, when your happy soul joins the throng of the blessed.

If anything can lift up a drooping sinner, restore a backslider, break a hard, or soften a stony heart; draw forth songs of praise, and tears of contrition; produce repentance and godly sorrow for sin; a humble mind and a tender conscience; it is a sweet experience of the super-abounding grace of God. Can we then exalt it too much? Can we prize it too highly? Can we cleave to it too closely? No; in proportion as we feel our ruin and misery, we shall cleave to it with every desire of our soul; for it is all our salvation, as it is all our desire.

Por gracia sois salvos.
Efesios 2:5

¡Oh, los volúmenes de bendita verdad que se encierran en estas pocas palabras, intercaladas desde el corazón lleno del Apóstol como para dar por un momento salida a su amor por la salvación por gracia! La misericordia, el amor y la gracia están todos en el seno de Dios hacia Sus santos; y sin embargo difieren entre sí. Pero ¿cómo? La misericordia mira al culpable; el amor mira al objeto; la gracia es quizá una mezcla de ambos: la unión de la misericordia y el amor.

Dios ama a los santos ángeles que no cayeron; allí hay un objeto de amor en el cual no hay mezcla de misericordia; porque, no habiendo pecado nunca, no necesitan misericordia. Por otra parte, Dios no mostró misericordia a los ángeles caídos; allí tenemos justicia e ira, sin misericordia; pero en el caso de los santos de Dios, la elección de gracia, tenemos no solo misericordia y amor, sino el atributo conjunto que, uniendo misericordia y amor en una sola corriente, fluye hacia la Iglesia como el río de agua de vida; el río puro y cristalino de la gracia.

Gracia significa, como bien sabe usted, el puro favor de Dios, y, como tal, es soberana, distintiva, gratuita y sobreabundante. Cada atributo de Jehová es distinto, y sin embargo están tan entrelazados que todos resplandecen en un solo fulgor glorioso. Los rayos del sol, unidos, forman un solo cuerpo completo de luz pura y brillante; pero el prisma o el arco iris separa estos rayos en colores distintos. Así los atributos de Dios no se confunden aunque estén entrelazados, y todos resplandecen en una sola gloria pura y brillante.

Pero este es el carácter peculiar de la gracia: que cualquier mezcla de valor o mérito en el objeto la destruiría. Porque si el evangelio exigiera mérito, seríamos condenados por él tan inevitablemente como por la ley. Esto sintió Lutero cuando, atormentado y desgarrado por las palabras “sin la ley, la justicia de Dios se ha manifestado,” exclamó en la agonía de su alma: “¡Cómo! ¿Soy condenado no solo por la ley, sino también por el evangelio?”

Esta gracia pura, gratuita y sin adulterar es el gozo de toda alma que es capaz de recibirla; porque viene como un bendito cordial cuando el alma se hunde y desfallece bajo la vista y el sentir de la merecida ira de Dios. Cuando, pues, el puro evangelio de la gracia de Dios viene como un cordial del Altísimo, levanta la cabeza abatida del pecador, reaviva su alma que se hunde y derrama aceite y vino en sus heridas sangrantes. Por esta gracia somos justificados, perdonados, aceptados, santificados y salvados con salvación eterna. ¡Oh, buenas nuevas para los pecadores que perecen! ¡Oh, benditas noticias para los que se hunden bajo un sentir de culpa y miseria, en quienes la ley de Dios descarga su terrible maldición!

Cuando obtenemos una visión por la fe y un dulce gusto de la pura gracia de Dios, ¡qué bálsamo, qué cordial, qué dulce trago reanimador es! Es esto lo que nos hace apreciar tanto y exaltar con tanta alegría la gracia gratuita de Dios; porque es tan pura, tan gratuita y tan sobreabundante por encima de todas las abundancias del pecado, la culpa, la inmundicia y la necedad. Nunca puede exponerse con demasiada claridad, nunca puede insistirse demasiado en que “por gracia,” y solo por gracia, “sois salvos.” Si la gracia gratuita ha alcanzado su alma, ha salvado su alma; si la gracia gratuita ha entrado en su corazón, le ha bendecido con una salvación eterna, y usted vivirá para comprobarlo cuando su alma dichosa se una a la multitud de los bienaventurados.

Si algo puede levantar a un pecador abatido, restaurar al que se ha apartado, quebrantar un corazón duro o ablandar un corazón de piedra; arrancar cánticos de alabanza y lágrimas de contrición; producir arrepentimiento y tristeza piadosa por el pecado; una mente humilde y una conciencia tierna, es una dulce experiencia de la gracia sobreabundante de Dios. ¿Podemos, pues, exaltarla demasiado? ¿Podemos apreciarla demasiado? ¿Podemos aferrarnos a ella demasiado? No; en la medida en que sintamos nuestra ruina y miseria, nos aferraremos a ella con cada deseo de nuestra alma; porque es toda nuestra salvación, como es todo nuestro deseo.