Het is wenselijk de Authorised Version te behouden

Geschreven in 1857, toen de Revised Version werd overwogen
Wij maken van deze gelegenheid gebruik om onze mening te geven over een vraag die de laatste tijd veel besproken wordt: of het wenselijk zou zijn een nieuwe, of althans herziene vertaling van de Schrift te hebben. Wij erkennen volledig dat er hier en daar plaatsen zijn waarvan de vertaling verbeterd zou kunnen worden, zoals bijvoorbeeld “love” in plaats van “charity” in heel 1 Korinthe 13. Maar wij keuren elke verandering af, want voor het kleinste beetje goeds zou zij ons overstromen met een vloed van kwaad. Dit zijn onze redenen:
1. Wie zouden het ter hand moeten nemen? In wiens handen zou de herziening vallen? Wat een gelegenheid voor de vijanden van de waarheid om ons een verminkte, valse Bijbel te geven! Het moeten natuurlijk geleerde mannen zijn, grote critici, geleerden en godgeleerden, maar die zijn bij iedereen bekend als Puseyieten of neologen {Wij zouden zeggen: anglokatholieken en modernisten.} — met andere woorden: diep besmet met pausdom of met ongeloof. Waar zijn geleerde mannen die gezond zijn in de waarheid, om niet te zeggen levend voor God, en die de nodige bekwaamheden bezitten voor zo’n belangrijk werk? En kunnen dwalende mannen, mannen die dood zijn in de misdaden en de zonden, vleselijke, wereldse, goddeloze mensen, een boek dat door de gezegende Geest is geschreven, geestelijk vertalen? Wij hebben niet de minste grond om te hopen dat het godzalige mannen zouden zijn, zoals wij reden hebben te geloven dat de mannen waren die de Schrift in onze tegenwoordige vertaling hebben overgezet.
2. Verder zou het duizenden mensen onzeker maken over wat het Woord van God nu was, de oude vertaling of de nieuwe. Wat een deur zou het openzetten voor het werk van het ongeloof of de verzoekingen van de satan! Wat een somberheid zou het ook leggen over het gemoed van velen van Gods heiligen, als de teksten die aan hun ziel waren toegepast op een andere manier vertaald werden! En hoe zou het al hun bevinding van de kracht en kostbaarheid van Gods Woord lijken aan het wankelen te brengen!
3. Maar bovendien zouden er twee Bijbels door het land verspreid zijn, de oude en de nieuwe, en wat een verwarring zou dat bijna overal geven! Op dit ogenblik stemmen alle sekten en kerkgenootschappen erin overeen dat onze tegenwoordige vertaling de maatstaf is waarop men zich beroept. Niets beslecht twisten zo snel als wanneer de strijdende partijen vertrouwen hebben in dezelfde scheidsrechter en bereid zijn zich bij zijn beslissing neer te leggen. Maar deze rechter over alle twisten, deze scheidsrechter in elk geschil, zou niet langer degene zijn die de twist beëindigt, als het huidige erkende gezag door een mededinger werd teniet gedaan.
4. Verder: als de herziening en hertaling eenmaal begonnen, waar zou het dan eindigen? Het is goed het goede te laten zoals het is, want bederven is gemakkelijker dan verbeteren. De socinianiserende {Ontkennend de Godheid van Christus} neoloog zou “God” uitwissen in 1 Timotheüs 3:16, en 1 Johannes 5:7,8 schrappen als een inlassing. De puseyiet zou het verbeteren om het te laten passen bij tractarische opvattingen {Onder leiding van Newman en Keble bewogen de tractariërs zich naar het Roomse toe.}. Hij zou “priester” lezen waar wij nu “ouderling” lezen, en “boete” zetten in de plaats van “bekering”.
Zet eenmaal een bord uit: “DE OUDE BIJBEL TE HERSTELLEN”, en er zouden volop werklieden komen. Terwijl zij de kaft proberen te herstellen, zouden zij de bladzijden aan stukken trekken. De arminiaan zou de woorden “uitverkiezing” en “voorbeschikking” afzwakken tot een term die minder mishaagt aan farizeeuwse oren. “Gerechtigheid” zou veranderd worden in “rechtvaardigheid”, en “verworpene” in “onoordeelkundige”. Al onze goede Bijbelwoorden zouden zo verminkt worden dat zij de bedoeling van de Geest niet meer zouden overbrengen. In plaats van de edele eenvoud, getrouwheid en waarheid van onze tegenwoordige vertaling zouden wij een Bijbel hebben die niemand zou aanvaarden als het Woord van God, waarop niemand zich veilig zou kunnen beroepen en waarop niemand onvoorwaardelijk zou kunnen vertrouwen.
5. In plaats van onze goede oude Saksische Bijbel, eenvoudig en degelijk, met weinig echt verouderde woorden en even majestueus als schoon, zouden we een moderne Engelse vertaling hebben in de brutale en lichtzinnige taal van de dag. Behalve haar gezag als Woord van God is onze tegenwoordige vertaling het grote Engelse klassieke werk dat algemeen wordt aanvaard als de maatstaf van de Engelse taal. De grote klassieken van een taal kunnen niet gemoderniseerd worden. Wat een geschreeuw zou er opgaan tegen het moderniseren van Shakespeare, of tegen het laten praten van Hooker, Bacon of Milton in het Engels van de kranten of van het Lagerhuis!
6. De tegenwoordige Engelse Bijbel is tot zegen geweest voor duizenden van Gods heiligen. En niet alleen dat: zij is een deel geworden van ons nationale erfgoed, dat wij ongeschonden van onze vaders hebben ontvangen en verplicht zijn ongeschonden aan onze kinderen door te geven.
Written in 1857 when the Revised Version was contemplated
We take this opportunity to express our opinion upon a question much agitated of late—whether it would be desirable to have a new or at least a revised translation of the Scriptures. We fully admit that there are here and there passages of which the translation might be improved, as, for instance, “love” for “charity” all through 1Co 13; but we deprecate any alteration as a measure that, for the smallest sprinkling of good, would deluge us with a flood of evil. The following are our reasons:
1. Who are to undertake it? Into whose hands would the revision fall? What an opportunity for the enemies of truth to give us a mutilated false Bible! Of course, they must be learned men, great critics, scholars, and divines, but these are notoriously either Puseyites or Neologians We should say: Anglo-Catholics and Modernists.—in other words, deeply tainted with either popery or infidelity. Where are there learned men sound in the truth, not to say alive unto God, who possess the necessary qualifications for so important a work? And can erroneous men, men dead in trespasses and sins, carnal, worldly, ungodly persons, spiritually translate a book written by the blessed Spirit? We have not the slightest ground for hope that they would be godly men, such as we have reason to believe translated the Scriptures into our present version.
2. Again, it would unsettle the minds of thousands as to which was the Word of God, the old translation or the new. What a door it would open for the workings of infidelity, or the temptations of Satan! What a gloom, too, it would cast over the minds of many of God’s saints to have those passages which had been applied to their souls translated in a different way, and how it would seem to shake all their experience of the power and preciousness of God’s Word!
3. But besides this, there would be two Bibles spread through the land, the old and the new, and what confusion would this create in almost every place! At present, all sects and denominations agree in acknowledging our present version as the standard of appeal. Nothing settles disputes so soon as when the contending parties have confidence in the same umpire and are willing to abide by his decision. But this judge of all disputes, this umpire of all controversy, would cease to be the looser of strife if the present acknowledged authority were put an end to by a rival.
4. Again, if the revision and re-translation were once to begin, where would it end? It is good to let well alone, as it is easier to mar than mend. The Socinianising Denying the Godhead of Christ Neologian would blot out “God” in 1Ti 3:16, and strike out 1Jo 5:7,8, as an interpolation. The Puseyite would mend it to suit Tractarian views Led by Newman and Keble, the Tractarians were moving towards Romanism. He would read “priest” where we now read “elder,” and put “penance” in the place of “repentance.”
Once set up a notice, “THE OLD BIBLE TO BE MENDED,” and there would be plenty of workmen, who, trying to mend the cover, would pull the pages to pieces. The Arminian would soften down the words “election” and “predestination” into some term less displeasing to Pharisaic ears. “Righteousness” would be turned into “justice,” and “reprobate” into “undiscerning.” All our good Bible terms would be so mutilated that they would cease to convey the Spirit’s meaning, and instead of the noble simplicity, faithfulness and truth of our present version, we should have a Bible that nobody would accept as the Word of God, to which none could safely appeal, and on which none could implicitly rely.
5. Instead of our good old Saxon Bible, simple and solid, with few words really obsolete, and alike majestic and beautiful, we should have a modern English translation in the pert and flippant language of the day. Besides its authority as the Word of God, our present version is the great English classic generally accepted as the standard of the English language. The great classics of a language cannot be modernised. What an outcry there would be against modernising Shakespeare, or making Hooker, Bacon or Milton talk the English of the newspapers or of the House of Commons!
6. The present English Bible has been blessed to thousands of the saints of God; and not only so, it has become part of our national inheritance which we have received unimpaired from our fathers, and are bound to hand down unimpaired to our children.