Korenaren

In de wereld zult gij verdrukking hebben; maar hebt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen.
Johannes 16:33

Is onze weg niet min of meer een pad van verdrukkingen geweest, sedert het de Heere behaagde onze voeten het eerst op het enge pad te zetten? Maar hebben wij altijd vrede in Jezus gevonden en vinden wij die altijd in Hem? Wensen wij daar vrede te vinden? Zien wij uit, verwachten wij vrede te genieten van een andere kant? Durven wij slechts één ogenblik denken aan vrede in onszelf, vrede in de wereld, vrede in de zonde? Is ons hart zo aan Jezus gehecht, is ons oog zo op Hem gericht, gaan de begeerten onzer ziel zo uit naar de openbaringen Zijner barmhartigheden en liefde, dat wij zeker zijn, dat er geen vrede, die de naam verdient, gevonden wordt dan in Hem?

Onze tijden van vrede mogen niet zeer lang geweest zijn — zij mogen kortstondig, zeer kortstondig geweest zijn, en toch waren ze zoet, zolang ze duurden, en toch voldoende om te tonen wat ware vrede is, genoegzaam om ons vuriger te doen verlangen naar een duidelijker openbaring en een voller genot des vredes. En toch vat de Heere het alles samen in deze plechtige en gezegende verklaring, dat, ofschoon wij op ons aangewezen pad in de wereld verdrukking hebben, Hij de wereld overwonnen heeft; de zonde zal over ons niet heersen; de wereld zal ons niet overweldigen; de dingen des tijds en der zinnen zullen geen zegepraal op ons behalen; Hij geeft ons de liefelijke verzekering, dat Hij onze strijd zal strijden en ons meer dan overwinnaar zal doen zijn.

Laat ons alom zijn lof ontvouwen!
In Hem verblijdt zich ons gemoed,
omdat wij op zijn naam vertrouwen,
die naam zo heilig, groot en goed.
Goedertieren Vader, milde zegenader,
Stel Uw vriend’lijk hart, op welks gunst wij hopen,
eeuwig voor ons open;
Weer steeds alle smart.

Ps. 33:11

In de wereld zult gij verdrukking hebben; maar hebt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen.
Johannes 16:33

Is onze weg niet min of meer een pad van verdrukkingen geweest, sinds het de Heere behaagde onze voeten voor het eerst op het enge pad te zetten? Maar hebben wij altijd vrede in Jezus gevonden, en vinden wij die altijd in Hem? Wensen wij daar vrede te vinden? Zien wij uit naar vrede van een andere kant, verwachten wij die daar te genieten? Durven wij ook maar één ogenblik te denken aan vrede in onszelf, vrede in de wereld, vrede in de zonde? Is ons hart zo aan Jezus gehecht, is ons oog zo op Hem gericht, gaan de begeerten van onze ziel zo uit naar de openbaringen van Zijn barmhartigheden en liefde, dat wij zeker weten dat er geen vrede die die naam verdient te vinden is dan in Hem?

Onze tijden van vrede zijn misschien niet erg lang geweest. Zij waren misschien kort, heel kort, en toch waren ze zoet zolang ze duurden. Ze waren genoeg om te laten zien wat ware vrede is, en genoeg om ons vuriger te laten verlangen naar een duidelijker openbaring en een voller genieten van de vrede. En toch vat de Heere het alles samen in deze plechtige en gezegende verklaring: hoewel wij op ons aangewezen pad in de wereld verdrukking hebben, heeft Hij de wereld overwonnen. De zonde zal niet over ons heersen, de wereld zal ons niet overweldigen, de dingen van de tijd en van de zinnen zullen over ons niet zegevieren. Hij geeft ons de lieflijke verzekering dat Hij onze strijd zal strijden en ons meer dan overwinnaar zal maken.

Laat ons alom zijn lof ontvouwen!
In Hem verblijdt zich ons gemoed,
omdat wij op zijn naam vertrouwen,
die naam zo heilig, groot en goed.
Goedertieren Vader, milde zegenader,
Stel Uw vriend’lijk hart, op welks gunst wij hopen,
eeuwig voor ons open;
Weer steeds alle smart.

Ps. 33:11

In the world ye shall have tribulation: but be of good cheer; I have overcome the world.
John 16:33

Has not our path been one of tribulation, more or less, since the Lord was first pleased to turn our feet into the narrow way? But have we found, do we ever find, peace in Jesus? Do we desire to find peace there? Do we look for peace, do we expect to enjoy peace, from any other quarter? Dare we think, for a single moment, of peace in SELF, peace in the world, or peace in sin?

Is our heart so fixed upon Jesus, our eyes so up unto Him, the desires of our soul so after the manifestations of His mercy and love, that we are sure there is no peace worth the name except what is found in Him? Our seasons of peace may not have been long–they may have been transient, very transient; yet sweet while they lasted, and sufficient to show what true peace is, sufficient to give us longings after a clearer manifestation of it, and make us desire a fuller enjoyment of it. And yet the Lord winds it all up with the solemn and blessed declaration that though our appointed path is one of tribulation in the world, yet He has overcome it; sin shall not be our master, the world shall not be our conqueror, the things of time and sense shall not gain a victory over us. May He give us a sweet assurance that He will fight our battles, and bring us off more than conquerors.

En el mundo tendréis aflicción: mas confiad, Yo he vencido al mundo.
Juan 16:33

¿No ha sido nuestro camino un camino de aflicción, más o menos, desde que al Señor le plugo por primera vez volver nuestros pies al camino estrecho? Pero ¿hemos hallado, hallamos alguna vez, paz en Jesús? ¿Deseamos hallar paz allí? ¿Buscamos paz, esperamos gozar de paz, de alguna otra parte? ¿Nos atrevemos a pensar, por un solo momento, en paz en el YO, paz en el mundo o paz en el pecado?

¿Está nuestro corazón tan fijo en Jesús, nuestros ojos tan levantados a Él, los deseos de nuestra alma tan dirigidos a las manifestaciones de Su misericordia y amor, que estamos seguros de que no hay paz digna de ese nombre sino la que se halla en Él? Nuestras temporadas de paz quizá no hayan sido largas; quizá hayan sido pasajeras, muy pasajeras; pero dulces mientras duraron, y suficientes para mostrar lo que es la verdadera paz, suficientes para darnos anhelos de una manifestación más clara de ella y hacernos desear un goce más pleno de ella. Y aun así, el Señor lo concluye todo con la solemne y bendita declaración de que, aunque nuestro camino señalado es de aflicción en el mundo, Él lo ha vencido; el pecado no será nuestro amo, el mundo no será nuestro vencedor, las cosas del tiempo y de los sentidos no obtendrán la victoria sobre nosotros. Que Él nos dé la dulce seguridad de que peleará nuestras batallas y nos hará salir más que vencedores.

Die overwint…
Openbaring 2:17

Ik ken geen treffender en belangrijker stuk van Gods Woord dan datgene wat in de eerste drie hoofdstukken van het Boek der Openbaring staat. Met welk een ernstig visioen werd Johannes begunstigd toen de Heere des levens en der heerlijkheid aan hem verscheen op de wijze die in het eerste hoofdstuk wordt beschreven! Ofschoon Johannes de apostel der liefde was, en zelfs op de borst van de Heere had gelegen toen Hij op aarde was, had dit heerlijke visioen zo’n uitwerking op hem dat hij „als dood aan Zijn voeten viel.” Dit visioen was de voorbereiding op de boodschappen die de Heere hem gaf voor de zeven gemeenten in Klein-Azië.

Het is het waard om op te merken dat in elke boodschap drie dingen herhaald worden voor elke gemeente. Tot alle gemeenten zegt de Heere: „Ik weet uw werken”; tot alle gemeenten verklaart Hij: „Die oren heeft, hore wat de Geest tot de Gemeenten zegt”, en aan alle gemeenten wordt een belofte gedaan, ofschoon die voor iedere gemeente anders van aard is: „Die overwint…”

Wat leren we uit deze drie kenmerken die aldus op elke boodschap aan de gemeenten worden gestempeld? We leren, ten eerste, dat de Verlosser alle harten doorziet en de nieren proeft. We leren, ten tweede, het grote belang van de boodschap die Hij geeft, en die echter niemand wil horen en wil volgen, behalve degenen die God een oor gegeven heeft om te horen. En we leren, ten derde, wat een zoete beloften de Heere doet aan hem die overwint in de geestelijke strijd.

Lezen: Openbaring 1:9-20

Die overwint…
Openbaring 2:17

Ik ken geen treffender en belangrijker gedeelte van Gods Woord dan wat er in de eerste drie hoofdstukken van het boek Openbaring staat. Met wat een ernstig gezicht werd Johannes begunstigd, toen de Heere van het leven en van de heerlijkheid aan hem verscheen op de wijze die in het eerste hoofdstuk wordt beschreven! Hoewel Johannes de apostel van de liefde was en zelfs aan de borst van de Heere had gelegen toen Hij op aarde was, had dit heerlijke gezicht zo’n uitwerking op hem dat hij „als dood aan Zijn voeten viel.” Dit gezicht was de voorbereiding op de boodschappen die de Heere hem gaf voor de zeven gemeenten in Klein-Azië.

Het is opmerkelijk dat in elke boodschap aan iedere gemeente drie dingen herhaald worden. Tot alle gemeenten zegt de Heere: „Ik weet uw werken”; tot alle gemeenten verklaart Hij: „Die oren heeft, hore wat de Geest tot de Gemeenten zegt”; en aan alle gemeenten wordt een belofte gedaan, hoewel die voor iedere gemeente anders van aard is: „Die overwint…”

Wat leren we uit deze drie kenmerken die zo op elke boodschap aan de gemeenten gestempeld zijn? We leren ten eerste dat de Verlosser alle harten doorziet en de nieren proeft. We leren ten tweede hoe groot het belang is van de boodschap die Hij geeft, een boodschap die toch niemand wil horen en opvolgen, behalve zij aan wie God een oor gegeven heeft om te horen. En we leren ten derde wat een zoete beloften de Heere doet aan hem die overwint in de geestelijke strijd.

Lezen: Openbaring 1:9-20

To him that overcometh…
Revelation 2:17

I know no more striking and important portion of God’s Word than what we find in the first three chapters of the book of Revelation. With what a solemn vision was John favoured, when the Lord of life and glory appeared to him in the manner described in the first chapter! Though John was the apostle of love and had even leaned on the Lord’s bosom when He was upon earth, this glorious vision had such an effect upon him that he “fell at His feet as dead.” This vision was the preparation for the messages which the Lord gave him for the seven churches in Asia Minor.

It is remarkable that in every message to each church three things are repeated. To all the churches the Lord says, “I know thy works”; to all the churches He declares, “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches”; and to all the churches a promise is made, though it differs in character for each church: “To him that overcometh…”

What do we learn from these three marks so stamped upon every message to the churches? We learn, first, that the Redeemer searches all hearts and tries the reins. We learn, secondly, how great is the importance of the message which He gives, a message which yet none will hear and obey except those to whom God has given an ear to hear. And we learn, thirdly, what sweet promises the Lord makes to him that overcometh in the spiritual warfare.

Reading: Revelation 1:9-20

Al que venciere…
Apocalipsis 2:17

No conozco porción más impresionante e importante de la Palabra de Dios que la que hallamos en los tres primeros capítulos del libro del Apocalipsis. ¡Con qué visión tan solemne fue favorecido Juan, cuando el Señor de la vida y de la gloria se le apareció de la manera descrita en el primer capítulo! Aunque Juan era el apóstol del amor y aun se había recostado en el pecho del Señor cuando Él estaba en la tierra, esta gloriosa visión tuvo tal efecto sobre él que “cayó como muerto a Sus pies”. Esta visión fue la preparación para los mensajes que el Señor le dio para las siete iglesias de Asia Menor.

Es notable que en cada mensaje a cada iglesia se repiten tres cosas. A todas las iglesias el Señor dice: “Yo sé tus obras”; a todas las iglesias declara: “El que tiene oído, oiga lo que el Espíritu dice a las iglesias”; y a todas las iglesias se hace una promesa, aunque difiere en carácter para cada iglesia: “Al que venciere…”

¿Qué aprendemos de estas tres señales así estampadas en cada mensaje a las iglesias? Aprendemos, en primer lugar, que el Redentor escudriña todos los corazones y prueba los riñones. Aprendemos, en segundo lugar, cuán grande es la importancia del mensaje que Él da, un mensaje que sin embargo nadie oirá ni obedecerá, sino aquellos a quienes Dios ha dado oído para oír. Y aprendemos, en tercer lugar, qué dulces promesas hace el Señor al que vence en la guerra espiritual.

Lectura: Apocalipsis 1:9-20

Te dien dage zal des Heeren Spruite zijn tot sieraad en tot heerlijkheid.
Jesaja 4:2

Waar in de hemel of op aarde kan er zulk een beminnelijk Voorwerp gevonden worden als de Zoon van God? „Wat is uw Liefste meer dan eens anders liefste?” vragen de gezellinnen van de bruid. Maar zij antwoordt: „Mijn Liefste is blank en rood; Hij draagt de banier boven tienduizend.” Indien gij nooit enige schoonheid in Jezus gezien hebt, dan hebt gij Jezus nooit gezien. Hij heeft Zichzelf nooit aan u geopenbaard; gij hebt nooit een blikje van Zijn beminnelijk aangezicht ontvangen, noch een gevoel van Zijn tegenwoordigheid gesmaakt, noch een woord van Zijn lippen gehoord, ook heeft Zijn hand u niet aangeraakt.

Doch als gij Hem gezien hebt met het oog des geloofs en Hij Zich, al is het door een kiertje, aan u heeft ontdekt, dan hebt gij een schoonheid in Hem waargenomen, die boven alles uitgaat, want het is een heilige schoonheid, een Goddelijke schoonheid, de schoonheid van Zijn hemelse genade, de schoonheid van Zijn ongeschapen en eeuwige heerlijkheid. Een schoonheid, die op aarde niet kan worden aangetroffen, noch kan bezeten worden door enig man of vrouw, zelfs niet bezeten werd door Adam in zijn onschuld vóór de val, of door zijn schone metgezellin Eva met al haar deugd, genade en waardigheid. Want het is de schoonheid van de heerlijke Zoon van God, die Hij voor altijd draagt als de Zoon van de Vader, in waarheid en liefde.

En zo schoon Hij is, zo „heerlijk” is Hij ook. O, wat een heerlijkheid ziet het geloof somtijds in Zijn eeuwige Godheid, in Zijn Goddelijk Zoonschap, in wat Hij in Zichzelf is als het afschijnsel van Gods heerlijkheid en het uitgedrukte beeld Zijner zelfstandigheid, en in hetgeen Hij ons geworden is tot wijsheid, rechtvaardigheid, heiligmaking en verlossing. Hoe heerlijk vertoont Hij Zich te zijn in Zijn verzoenend bloed en stervende liefde. Zelfs zo Hij daar grote druppelen bloeds zweette in Gethsémané’s donkere hof, zo Hij daar hing in pijn en doodsstrijd op het kruis, ziet het geloof een schoonheid in de heerlijke Verlosser, ook in de diepe diepten van schande en schaamte.

Was er niet een heerlijkheid in Zijn nederige gehoorzaamheid, in Zijn lijdzaamheid onder het lijden, in Zijn onderwerping aan Zijns Vaders wil; in Zijn berusting, dat wil zeggen, in Zijn gelatenheid onder de zwaarste slagen van de wrekende gerechtigheid; in het dragen van onze zonden in Zijn heilig lichaam op het hout, waardoor Hij de zonde tenietdeed door Zijns Zelfs offerande? Maar meer in het bijzonder ziet het geloof Hem heerlijk herrijzen uit de dood en opvaren ten hemel en zitten aan de rechterhand des Vaders, gekroond met eer en heerlijkheid en alle dingen onder Zijn voeten gesteld.

Te dien dage zal des Heeren Spruite zijn tot sieraad en tot heerlijkheid.
Jesaja 4:2

Waar in de hemel of op aarde kan zo’n beminnelijk Voorwerp gevonden worden als de Zoon van God? „Wat is uw Liefste meer dan eens anders liefste?” vragen de gezellinnen van de bruid. Maar zij antwoordt: „Mijn Liefste is blank en rood; Hij draagt de banier boven tienduizend.” Als u nooit enige schoonheid in Jezus gezien hebt, dan hebt u Jezus nooit gezien. Dan heeft Hij Zichzelf nooit aan u geopenbaard. U hebt dan nooit een glimp van Zijn beminnelijk aangezicht ontvangen, nooit iets van Zijn tegenwoordigheid gesmaakt en nooit een woord van Zijn lippen gehoord, en ook heeft Zijn hand u niet aangeraakt.

Maar als u Hem gezien hebt met het oog van het geloof, en Hij Zich, al was het maar door een kiertje, aan u heeft ontdekt, dan hebt u in Hem een schoonheid waargenomen die alles te boven gaat. Want het is een heilige schoonheid, een Goddelijke schoonheid, de schoonheid van Zijn hemelse genade, de schoonheid van Zijn ongeschapen en eeuwige heerlijkheid. Het is een schoonheid die op aarde niet te vinden is en die door geen man of vrouw bezeten kan worden. Zelfs Adam bezat haar niet in zijn onschuld vóór de val, en ook zijn schone metgezellin Eva niet, met al haar deugd, bevalligheid en waardigheid. Want het is de schoonheid van de heerlijke Zoon van God, die Hij voor altijd draagt als de Zoon van de Vader, in waarheid en liefde.

En zo schoon als Hij is, zo „heerlijk” is Hij ook. O, wat een heerlijkheid ziet het geloof soms in Zijn eeuwige Godheid, in Zijn Goddelijk Zoonschap, in wat Hij in Zichzelf is als het afschijnsel van Gods heerlijkheid en het uitgedrukte beeld van Zijn zelfstandigheid, en in wat Hij voor ons geworden is: wijsheid, rechtvaardigheid, heiligmaking en verlossing. Hoe heerlijk toont Hij Zich in Zijn verzoenend bloed en stervende liefde! Zelfs wanneer Hij in de donkere hof van Gethsémané grote druppels bloed zweette, en wanneer Hij in pijn en doodsstrijd aan het kruis hing, ziet het geloof schoonheid in de heerlijke Verlosser, ook in de diepste diepten van schande en schaamte.

Was er geen heerlijkheid in Zijn nederige gehoorzaamheid, in Zijn geduld onder het lijden, in Zijn onderwerping aan de wil van Zijn Vader? In Zijn berusting, dat wil zeggen, in Zijn gelatenheid onder de zwaarste slagen van de wrekende gerechtigheid? In het dragen van onze zonden in Zijn heilig lichaam op het hout, waardoor Hij de zonde tenietdeed door de offerande van Zichzelf? Maar vooral ziet het geloof Hem heerlijk opstaan uit de dood, opvaren naar de hemel en zitten aan de rechterhand van de Vader, gekroond met eer en heerlijkheid, terwijl alle dingen onder Zijn voeten gesteld zijn.

In that day shall the Branch of the LORD be beautiful and glorious.
Isaiah 4:2

Where in heaven or on earth can there be found such a lovely Object as the Son of God? “What is your beloved more than another beloved?” ask the companions of the Bride. But she answers, “My Beloved is white and ruddy, the chief among ten thousand.” If, then, you have never seen any beauty in Jesus, you have never seen Jesus; He has never revealed Himself to you; you never had a glimpse of His lovely face, nor a sense of His presence, nor a word from His lips, nor a touch from His hand.

But if you have seen Him by the eye of faith, and He has revealed Himself to you even in a small measure, you have seen a beauty in Him beyond all other beauties, for it is a holy beauty, a divine beauty, the beauty of His heavenly grace, the beauty of His uncreated and eternal glory, such as no earthly countenance can wear, nor man or woman, no, not Adam, in all his unfallen innocency, nor his fair partner Eve, with all her virtue, grace, and dignity, ever could show, for it is the beauty of the glorious Son of God, which He forever wears as the Son of the Father in truth and love.

And as He is “beautiful,” so is He “glorious.” Oh, what a glory does faith see sometimes in His eternal Deity, in His divine Sonship, in what He is in Himself as the brightness of the Father’s glory and the express image of His Person, and in what He is as made unto us wisdom and righteousness, sanctification and redemption! How glorious does He show Himself to be in His atoning blood and dying love. Even as sweating great drops of blood in Gethsemane’s gloomy garden, and as hanging in torture and agony upon Calvary’s cross, faith can see a beauty in the glorious Redeemer, even in the lowest depths of ignominy and shame.

Was there not a glory in His meek obedience, in His suffering patience, in His submission to His Father’s holy will, in His uncomplaining resignation to the heaviest strokes of vindictive justice, in bearing our sins in His own body on the tree, and thus putting away sin by the sacrifice of Himself? But more especially does faith see Him glorious as rising from the dead and going up on high, and sitting down at the right hand of the Father, crowned with glory and honor, and all things put under His feet.

En aquel tiempo el renuevo de Jehová será para hermosura y gloria.
Isaías 4:2

¿Dónde, en el cielo o en la tierra, puede hallarse un Objeto tan hermoso como el Hijo de Dios? “¿Qué es tu amado más que otro amado?”, preguntan las compañeras de la Esposa. Pero ella responde: “Mi amado es blanco y rubio, señalado entre diez mil.” Si, pues, nunca ha visto usted hermosura alguna en Jesús, nunca ha visto a Jesús; Él nunca Se le ha revelado; nunca ha tenido un vislumbre de Su hermoso rostro, ni un sentir de Su presencia, ni una palabra de Sus labios, ni un toque de Su mano.

Pero si Le ha visto con el ojo de la fe, y Él Se le ha revelado aunque sea en pequeña medida, ha visto en Él una hermosura que supera a todas las demás, porque es una hermosura santa, una hermosura divina, la hermosura de Su gracia celestial, la hermosura de Su gloria increada y eterna, tal como ningún semblante terrenal puede llevar, ni hombre ni mujer; no, ni Adán en toda su inocencia antes de la caída, ni su hermosa compañera Eva con toda su virtud, gracia y dignidad, jamás pudieron mostrar; porque es la hermosura del glorioso Hijo de Dios, que Él lleva para siempre como el Hijo del Padre en verdad y amor.

Y así como Él es “hermosura”, así es también “gloria”. ¡Oh, qué gloria ve a veces la fe en Su Deidad eterna, en Su Filiación divina, en lo que Él es en Sí mismo como el resplandor de la gloria del Padre y la misma imagen de Su sustancia, y en lo que Él es como hecho para nosotros sabiduría y justificación, santificación y redención! ¡Cuán glorioso Se muestra en Su sangre expiatoria y en Su amor hasta la muerte! Aun cuando sudaba grandes gotas de sangre en el sombrío huerto de Getsemaní, y cuando colgaba en tormento y agonía de la cruz del Calvario, la fe puede ver una hermosura en el glorioso Redentor, aun en las más hondas profundidades de la ignominia y la vergüenza.

¿No había gloria en Su mansa obediencia, en Su paciencia en el sufrimiento, en Su sumisión a la santa voluntad de Su Padre, en Su resignación sin queja a los más pesados golpes de la justicia vindicadora, en llevar nuestros pecados en Su cuerpo sobre el madero, y quitar así el pecado por el sacrificio de Sí mismo? Pero sobre todo Le ve la fe glorioso al resucitar de los muertos y subir a lo alto, y sentarse a la diestra del Padre, coronado de gloria y de honra, y todas las cosas sujetas debajo de Sus pies.