Korenaren

Wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods?
Romeinen 7:24b

Zo de Heilige Geest deze angstkreet in onze ziel heeft gelegd: „O, ik ellendig mens!”, zal deze als een noodzakelijk gevolg volgen: „Wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods?” Waarheen zal ik zien naar verlossing? Vanwaar kan zij komen? Zal ik zien op de Wet? O neen! Die vervloekt en veroordeelt mij, omdat ik haar gedurig overtreed. Kan ik naar vrienden uitzien? Zij kunnen mij beklagen en medelijden met mij hebben, maar zij kunnen het lichaam der zonde en des doods niet wegnemen; het ligt te vastgeklonken dan dat zij het kunnen wegnemen.

Zal ik gaan tot de dienaren der Waarheid? Ik kan met goedkeuring horen wat zij zeggen, maar er is iets meer nodig om dit kille lichaam der zonde en des doods weg te nemen. Zal ik op de Schriften zien? Zij bevatten het geneesmiddel, maar dat geneesmiddel moet zachtkens worden toegediend. „Wie zal mij dan verlossen?” Naar welke schuilplaats kan ik heenzien? Waar kan ik gaan? Waarheen zal ik mij wenden? Vanwaar kan hulp en verlossing komen?

Zie de verlegenheid! Zie de wanhoop van een beproefde ziel, nu hier, dan daarheen ziende, zich wendende ter rechter- en ter linkerhand! Toch kan slechts van één kant verlossing komen. En toen de apostel tot hiertoe gebracht was – toen hij zo laag was neergekomen en angstig naar alle kanten de ogen wendde, vanwaar verlossing komen kon –, zegende God zijn ziel met een gezicht van Zijn geliefde Zoon. God de Heilige Geest werkte in zijn hart dat levende geloof waardoor een mededeling van het bloed en de liefde des Lams aan zijn geweten plaatshad.

O Heer, ontdek mijn levenseind aan mij,
mijn dagen zijn bij U geteld.
Ai, leer mij hoe vergankelijk ik zij,
een handbreed is mijn tijd gesteld,
ja, die is niets, want schoon de mens zich vleit,
de sterkst’ is enkel ijdelheid.

Ps. 39:3

Wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods?
Romeinen 7:24b

Als de Heilige Geest deze angstkreet in onze ziel heeft gelegd: „O, ik ellendig mens!”, dan zal daar noodzakelijk deze kreet op volgen: „Wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods?” Waar moet ik zoeken naar verlossing? Waar kan zij vandaan komen? Moet ik op de Wet zien? O nee! Die vervloekt en veroordeelt mij, omdat ik haar voortdurend overtreed. Kan ik naar vrienden uitzien? Zij kunnen mij beklagen en medelijden met mij hebben, maar zij kunnen het lichaam van de zonde en de dood niet wegnemen; het zit te vast geklonken om door hen weggenomen te worden.

Moet ik naar de dienaren van de Waarheid gaan? Ik kan met instemming horen wat zij zeggen, maar er is meer nodig om dit kille lichaam van de zonde en de dood weg te nemen. Moet ik op de Schriften zien? Zij bevatten het geneesmiddel, maar dat geneesmiddel moet teder worden toegediend. „Wie zal mij dan verlossen?” Naar welke schuilplaats kan ik uitzien? Waar kan ik heen? Waarheen moet ik mij wenden? Waar kan hulp en verlossing vandaan komen?

Zie de verlegenheid! Zie de wanhoop van een beproefde ziel, die nu hierheen en dan daarheen kijkt en zich naar rechts en naar links wendt! Toch kan er maar van één kant verlossing komen. En toen de apostel zover gebracht was, toen hij zo diep was neergezonken en angstig naar alle kanten zijn ogen liet gaan om te zien waar verlossing vandaan kon komen, zegende God zijn ziel met een gezicht van Zijn geliefde Zoon. God de Heilige Geest werkte in zijn hart dat levende geloof waardoor het bloed en de liefde van het Lam aan zijn geweten werden meegedeeld.

O Heer, ontdek mijn levenseind aan mij,
mijn dagen zijn bij U geteld.
Ai, leer mij hoe vergankelijk ik zij,
een handbreed is mijn tijd gesteld,
ja, die is niets, want schoon de mens zich vleit,
de sterkst’ is enkel ijdelheid.

Ps. 39:3

Who shall deliver me from the body of this death?
Romans 7:24

If the Lord the Spirit has implanted that piteous cry in our soul, “O wretched man that I am!” this will follow as a necessary consequence—“Who shall deliver me from the body of this death?” Where shall I look for deliverance? From what quarter can it come? Shall I look to the law? O no! that curses and condemns me, because I am continually breaking it. Can I look to friends? They may pity and sympathize; but they cannot remove the body of sin and death; it is too fast-linked on for them to remove.

Shall I go to ministers of truth? I may hear what they say with approbation; but there is something more needed to remove this chilling embrace of the body of sin and death. Shall I look to the Scriptures? They contain the remedy; but I need that remedy to be sweetly applied.

“Who then shall deliver me?” What refuge can I look to? Where can I go, or where shall I turn? From what quarter can help or deliverance come? See the bewilderment! view the perplexity of an exercised soul!—looking here, and looking there; turning to the right hand and turning to the left. Yet from one quarter only can the deliverance come.

And thus, when the Apostle was brought here—when he was sunk down to a low spot, and anxiously turning his eyes to every quarter to see whence deliverance could come—God blessed his soul with a view of His precious Son. God the Spirit wrought in his heart that living faith whereby he saw Jesus, and whereby there was a communication of the blood and love of the Lamb to his conscience.

¿Quién me librará del cuerpo de esta muerte?
Romanos 7:24

Si el Señor el Espíritu ha implantado en nuestra alma ese lastimero clamor: “¡Miserable hombre de mí!”, esto seguirá como consecuencia necesaria: “¿Quién me librará del cuerpo de esta muerte?” ¿Dónde buscaré liberación? ¿De qué parte puede venir? ¿Miraré a la ley? ¡Oh, no! Ella me maldice y me condena, porque la quebranto continuamente. ¿Puedo mirar a los amigos? Pueden compadecerse y simpatizar; pero no pueden quitar el cuerpo del pecado y de la muerte; está encadenado con demasiada firmeza para que ellos lo quiten.

¿Iré a los ministros de la verdad? Puedo oír con aprobación lo que dicen; pero se necesita algo más para quitar este abrazo helado del cuerpo del pecado y de la muerte. ¿Miraré a las Escrituras? Ellas contienen el remedio; pero necesito que ese remedio me sea aplicado dulcemente.

“¿Quién, pues, me librará?” ¿A qué refugio puedo mirar? ¿Adónde puedo ir, o hacia dónde me volveré? ¿De qué parte puede venir ayuda o liberación? ¡Vea el desconcierto! ¡Contemple la perplejidad de un alma ejercitada!, que mira aquí y mira allá, que se vuelve a la derecha y se vuelve a la izquierda. Y sin embargo, la liberación solo puede venir de una parte.

Y así, cuando el apóstol fue llevado hasta aquí, cuando estaba hundido en un lugar bajo y volvía ansiosamente los ojos hacia todas partes para ver de dónde podía venir la liberación, Dios bendijo su alma con una visión de Su precioso Hijo. Dios el Espíritu obró en su corazón esa fe viva por la cual vio a Jesús, y por la cual hubo una comunicación de la sangre y del amor del Cordero a su conciencia.

En nu, wat verwacht ik, o Heere? Mijn hoop, die is op U.
Psalm 39:8

De Heere kan de gave van de hoop verlenen. Wat een gezegende genade is hoop! De mensen verachten de hoop vandaag de dag. Ze zijn als een edelman die het zesstuiverstuk in je gezicht gooit; niets volstaat voor hem dat minder dan duizend pond waard is, of een groot landgoed. Velen die vroomheid belijden, zijn als deze edelman, die misschien wel al zijn landgoederen als onderpand voor leningen gegeven heeft en in feite geen cent waard is. Hij kan echter niet afdalen van de hoogten van zijn pracht en praal en toegeven dat hij bankroet is.

Zo vele van deze adellijke en hooghartige belijders verachten de goede hoop door middel van de genade (2 Thes. 2:16), en niets volstaat voor hen behalve zekerheid. Maar als we het hebben over de werking van de Geest op het geweten, blijkt dat ze het innerlijke getuigenis van de Heilige Geest dat ze kinderen van God zijn, nooit gewaargeworden zijn. Het volk van God prijst alles wat God met kracht en heerlijkheid aan de ziel overbrengt. Ik ben vaak verheugd geweest met het ontspringen van hoop uit het Evangelie, bij gebrek aan duidelijkere getuigenissen.

Hoe heerlijk spreekt de Heilige Schrift van „een goede hoop in genade” (2 Thes. 2:16). Zij noemt het „een anker der ziel, hetwelk zeker en vast is, en ingaat in het binnenste van het voorhangsel” (Hebr. 6:19). Wat een gezegende genade moet dat zijn, die aldus in de aanwezigheid van Christus binnengaat! Hoe heerlijk wordt er in het Woord van God tevens over de hoop gesproken als de tweelingzuster van geloof en liefde (1 Kor. 13:13). En er wordt verklaard dat de hoop „niet beschaamt”, omdat hij voortkomt uit „de liefde Gods, die in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons is gegeven” (Rom. 5:5).

Nu leren we wat „een goede hoop in genade” is door op en neer te worden geworpen op de golven van wanhoop, en soms bijna weg te zinken in hopeloosheid. De kenmerken zo vervaagd, het hart zo gesloten, het verstand zo verbijsterd, de zonde zo aanwezig, de Heere zo afwezig, een natuur zo vleselijk, zinnelijk, afgodisch en overspelig – geen wonder dat de ziel te midden van zoveel kwaden, gezien of gevreesd, soms in hopeloosheid wegzinkt. Maar in zulke tijden wordt de zegen van „een goede hoop in genade” gevonden; en als dit anker in het voorhangsel wordt geworpen en binnengaat, het bloed en de gerechtigheid van de grote Hogepriester aangrijpt, wat houdt het anker het schip dan stevig en zeker vast, zodat het niet geheel overspoeld raakt door de golven van wanhoop!

Lezen: Galaten 5:1-15

En nu, wat verwacht ik, o Heere? Mijn hoop, die is op U.
Psalm 39:8

De Heere kan de gave van de hoop schenken. Wat een gezegende genade is de hoop! Tegenwoordig verachten de mensen de hoop. Ze zijn als een edelman die je het zesstuiverstuk in het gezicht gooit; niets is hem goed genoeg wat minder dan duizend pond waard is, of een groot landgoed. Velen die vroomheid belijden, zijn als deze edelman, die misschien al zijn landgoederen als onderpand voor leningen heeft gegeven en in werkelijkheid geen cent waard is. Toch kan hij niet afdalen van de hoogte van zijn pracht en praal en toegeven dat hij bankroet is.

Zo verachten veel van deze voorname en hooghartige belijders de goede hoop door de genade (2 Thes. 2:16), en niets is hun goed genoeg behalve zekerheid. Maar wanneer we spreken over het werk van de Geest in het geweten, blijkt dat zij het innerlijke getuigenis van de Heilige Geest dat zij kinderen van God zijn, nooit hebben ervaren. Het volk van God waardeert alles wat God met kracht en heerlijkheid aan de ziel meedeelt. Ik ben vaak verblijd geweest wanneer er hoop uit het Evangelie opsprong, bij gebrek aan duidelijker getuigenissen.

Hoe heerlijk spreekt de Heilige Schrift van „een goede hoop in genade” (2 Thes. 2:16). Zij noemt haar „een anker der ziel, hetwelk zeker en vast is, en ingaat in het binnenste van het voorhangsel” (Hebr. 6:19). Wat een gezegende genade moet dat zijn, die zo in de tegenwoordigheid van Christus binnengaat! Hoe heerlijk wordt er in het Woord van God ook over de hoop gesproken als de tweelingzuster van geloof en liefde (1 Kor. 13:13). En er wordt verklaard dat de hoop „niet beschaamt”, omdat zij voortkomt uit „de liefde Gods, die in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons is gegeven” (Rom. 5:5).

Wat „een goede hoop in genade” is, leren we doordat we op en neer worden geworpen op de golven van wanhoop en soms bijna wegzinken in hopeloosheid. De kenmerken zo vervaagd, het hart zo gesloten, het verstand zo verbijsterd, de zonde zo nabij, de Heere zo afwezig, een natuur zo vleselijk, zinnelijk, afgodisch en overspelig – geen wonder dat de ziel te midden van zoveel kwaad, gezien of gevreesd, soms in hopeloosheid wegzinkt. Maar juist in zulke tijden wordt de zegen van „een goede hoop in genade” gevonden. En wanneer dit anker in het voorhangsel wordt geworpen, binnengaat en het bloed en de gerechtigheid van de grote Hogepriester aangrijpt, hoe stevig en zeker houdt het anker het schip dan vast, zodat het niet geheel door de golven van wanhoop wordt overspoeld!

Lezen: Galaten 5:1-15

And now, Lord, what wait I for? my hope is in Thee.
Psalm 39:7

The Lord can bestow the gift of hope. What a blessed grace hope is! Nowadays men despise hope. They are like a nobleman who throws the sixpence back in your face; nothing is good enough for him that is worth less than a thousand pounds, or a great estate. Many who profess godliness are like this nobleman, who has perhaps mortgaged all his estates and in reality is not worth a penny. Yet he cannot come down from the height of his pomp and grandeur and own that he is bankrupt.

So many of these great and lofty professors despise a good hope through grace (2 Thess. 2:16), and nothing is good enough for them but assurance. But when we speak of the work of the Spirit in the conscience, it appears that they have never felt the inward witness of the Holy Ghost that they are children of God. The people of God value everything that God communicates to the soul with power and glory. I have often been glad when a hope sprang up out of the gospel, for want of clearer testimonies.

How blessedly the Holy Scripture speaks of “good hope through grace” (2 Thess. 2:16). It calls it “an anchor of the soul, both sure and stedfast, and which entereth into that within the veil” (Heb. 6:19). What a blessed grace that must be, which thus enters into the presence of Christ! How blessedly, too, hope is spoken of in the Word of God as the twin sister of faith and love (1 Cor. 13:13). And it is declared that hope “maketh not ashamed”, because it springs from “the love of God shed abroad in our hearts by the Holy Ghost which is given unto us” (Rom. 5:5).

What “good hope through grace” is, we learn by being tossed up and down on the waves of despair and sometimes almost sinking into hopelessness. The marks so blurred, the heart so shut up, the mind so bewildered, sin so near, the Lord so absent, a nature so carnal, sensual, idolatrous and adulterous: no wonder that the soul, amid so much evil, seen or feared, sometimes sinks into hopelessness. But it is just in such times that the blessing of “good hope through grace” is found.

And when this anchor is cast within the veil, enters in and lays hold of the blood and righteousness of the great High Priest, how firmly and surely the anchor then holds the ship, so that it is not wholly overwhelmed by the waves of despair!

Reading: Galatians 5:1-15

Y ahora, Señor, ¿qué esperaré? Mi esperanza en Ti está.
Salmo 39:7

El Señor puede otorgar el don de la esperanza. ¡Qué gracia tan bendita es la esperanza! Hoy en día los hombres desprecian la esperanza. Son como un noble que le arroja a uno los seis peniques a la cara; nada es bastante bueno para él si vale menos de mil libras o una gran hacienda. Muchos que profesan piedad son como este noble, que quizá ha hipotecado todas sus haciendas y en realidad no vale ni un penique. Sin embargo, no puede descender de la altura de su pompa y grandeza y reconocer que está en bancarrota.

Así, muchos de estos grandes y encumbrados profesantes desprecian una buena esperanza por gracia (2 Tes. 2:16), y nada es bastante bueno para ellos sino la seguridad. Pero cuando hablamos de la obra del Espíritu en la conciencia, resulta que nunca han sentido el testimonio interior del Espíritu Santo de que son hijos de Dios. El pueblo de Dios estima todo lo que Dios comunica al alma con poder y gloria. A menudo me he alegrado cuando brotaba una esperanza del evangelio, a falta de testimonios más claros.

¡Con cuánta bendición habla la Santa Escritura de la “buena esperanza por gracia” (2 Tes. 2:16)! La llama “segura y firme ancla del alma, y que entra hasta dentro del velo” (Heb. 6:19). ¡Qué gracia tan bendita debe de ser esa, que entra así en la presencia de Cristo! ¡Con cuánta bendición se habla también de la esperanza en la Palabra de Dios como hermana gemela de la fe y del amor (1 Cor. 13:13)! Y se declara que la esperanza “no avergüenza”, porque brota de que “el amor de Dios está derramado en nuestros corazones por el Espíritu Santo que nos es dado” (Rom. 5:5).

Lo que es la “buena esperanza por gracia” lo aprendemos al ser zarandeados de un lado a otro sobre las olas de la desesperación, y a veces casi hundiéndonos en la desesperanza. Las señales tan borrosas, el corazón tan cerrado, la mente tan desconcertada, el pecado tan cerca, el Señor tan ausente, una naturaleza tan carnal, sensual, idólatra y adúltera: no es de extrañar que el alma, en medio de tanto mal, visto o temido, se hunda a veces en la desesperanza. Pero es precisamente en tales tiempos cuando se halla la bendición de la “buena esperanza por gracia”.

¡Y cuando esta ancla es echada dentro del velo, entra y se aferra a la sangre y la justicia del gran Sumo Sacerdote, con cuánta firmeza y seguridad sujeta entonces el ancla la nave, de modo que no es enteramente anegada por las olas de la desesperación!

Lectura: Gálatas 5:1-15

Want Ik zeg u: tenzij uw gerechtigheid overvloediger zij dan der schriftgeleerden en der Farizeeën, dat gij in het Koninkrijk der hemelen geenszins zult ingaan.
Mattheüs 5:20

Er zijn drie soorten van gerechtigheid, of ten minste drie soorten van gerechtigheid die die naam dragen. Er is een inklevende of aangeboren gerechtigheid, en daarvan bezitten wij niets. Er is een toegerekende gerechtigheid, waaruit onze rechtvaardigmaking voortvloeit; en er is een toegepaste gerechtigheid, wanneer God de Heilige Geest ons tot nieuwe schepselen maakt en de nieuwe mens in ons schept, dat is, naar Gods beeld vernieuwd in ware gerechtigheid en heiligheid. Als de Heere dan ook zegt: „Tenzij uw gerechtigheid overvloediger zij dan der schriftgeleerden en der Farizeeën, gij kunt in het Koninkrijk der hemelen geenszins ingaan”, dan bedoelt Hij niet slechts een uitwendige gerechtigheid, door Zijn gehoorzaamheid aan de wet voor hen uitgewerkt, maar een innerlijke gerechtigheid, door de Heilige Geest in hen gewrocht.

Zo lezen wij van een inwendige alsook van een uitwendige versiering der kerk: „Des Konings dochter is geheel verheerlijkt inwendig; haar kleding is van gouden borduursel.” Twee soorten van gerechtigheid heeft de koningin: haar toegerekende gerechtigheid is haar uitwendige kledij, haar kleding van gouden borduursel; maar de toegepaste gerechtigheid is haar inwendige versiering, en dit maakt haar versiering van binnenuit. Deze inwendige heerlijkheid is de nieuwe mens in het hart, met al zijn gaven en genaden, hetgeen Petrus noemt: de Goddelijke natuur, dat is „Christus in het hart, de hoop der heerlijkheid”.

Want Ik zeg u: tenzij uw gerechtigheid overvloediger zij dan der schriftgeleerden en der Farizeeën, dat gij in het Koninkrijk der hemelen geenszins zult ingaan.
Mattheüs 5:20

Er zijn drie soorten gerechtigheid, of in elk geval drie soorten gerechtigheid die die naam dragen. Er is een inklevende of aangeboren gerechtigheid, en daarvan bezitten wij niets. Er is een toegerekende gerechtigheid, waaruit onze rechtvaardigmaking voortvloeit. En er is een toegepaste gerechtigheid, wanneer God de Heilige Geest ons tot nieuwe schepselen maakt en de nieuwe mens in ons schept, die naar Gods beeld vernieuwd is in ware gerechtigheid en heiligheid. Wanneer de Heere dan ook zegt: „Tenzij uw gerechtigheid overvloediger zij dan der schriftgeleerden en der Farizeeën, gij kunt in het Koninkrijk der hemelen geenszins ingaan”, bedoelt Hij niet alleen een uitwendige gerechtigheid, door Zijn gehoorzaamheid aan de wet voor hen uitgewerkt, maar ook een innerlijke gerechtigheid, door de Heilige Geest in hen gewerkt.

Zo lezen wij van een inwendige en ook van een uitwendige versiering van de kerk: „Des Konings dochter is geheel verheerlijkt inwendig; haar kleding is van gouden borduursel.” De koningin heeft twee soorten gerechtigheid. Haar toegerekende gerechtigheid is haar uitwendige kledij, haar kleding van gouden borduursel; maar de toegepaste gerechtigheid is haar inwendige versiering, die haar van binnenuit siert. Deze inwendige heerlijkheid is de nieuwe mens in het hart, met al zijn gaven en genadegaven, wat Petrus de Goddelijke natuur noemt, dat is „Christus in het hart, de hoop der heerlijkheid”.

For I say unto you, That except your righteousness shall exceed the righteousness of the scribes and Pharisees, ye shall in no case enter into the kingdom of heaven.
Matthew 5:20

There are three kinds of righteousness, or at least three kinds of righteousness which bear that name. There is inherent righteousness, of which we have none. There is imputed righteousness, which is all our justification. And there is imparted righteousness, when God the Spirit makes us new creatures, and raises up in the heart that “new man, which after God” (that is, “after the image of God”) “is created in righteousness and true holiness.”

When the Lord, therefore, said, “Except your righteousness shall exceed the righteousness of the scribes and Pharisees, you shall never enter into the kingdom of heaven,” He did not mean only an external righteousness wrought out by His obedience to the law for them, but an internal righteousness wrought out by the Holy Spirit in them. Thus we read of the inward as well as the outward apparel of the Church, “The King’s daughter is all glorious within; her clothing is of wrought gold.”

Two kinds of righteousness belong to the Queen; her imputed righteousness is her outward robe, “the clothing of wrought gold;” but imparted righteousness is her inward adorning, which makes her “all-glorious within.” This inward glory is the new man in the heart, with all his gifts and graces, what Peter calls “the divine nature,” “Christ in the heart, the hope of glory.”

Porque os digo, que si vuestra justicia no fuere mayor que la de los escribas y de los fariseos, no entraréis en el reino de los cielos.
Mateo 5:20

Hay tres clases de justicia, o al menos tres clases de justicia que llevan ese nombre. Está la justicia inherente, de la cual no tenemos ninguna. Está la justicia imputada, que es toda nuestra justificación. Y está la justicia impartida, cuando Dios el Espíritu nos hace nuevas criaturas y levanta en el corazón aquel “nuevo hombre que es criado conforme a Dios” (es decir, “conforme a la imagen de Dios”) “en justicia y en santidad de verdad.”

Por tanto, cuando el Señor dijo: “Si vuestra justicia no fuere mayor que la de los escribas y de los fariseos, no entraréis en el reino de los cielos,” no se refería solo a una justicia externa obrada por Su obediencia a la ley a favor de ellos, sino a una justicia interna obrada por el Espíritu Santo en ellos. Así leemos tanto del atavío interior como del exterior de la Iglesia: “Toda ilustre es de dentro la hija del rey: de brocado de oro es su vestido.”

Dos clases de justicia pertenecen a la Reina; su justicia imputada es su manto exterior, “su vestido de brocado de oro”; pero la justicia impartida es su adorno interior, que la hace “toda ilustre de dentro.” Esta gloria interior es el nuevo hombre en el corazón, con todos sus dones y gracias, lo que Pedro llama “la naturaleza divina,” “Cristo en el corazón, la esperanza de gloria.”