Korenaren

Maar wij zijn schuldig altijd God te danken over u, broeders, die van de Heere bemind zijt, dat u God van den beginne verkoren heeft tot zaligheid, in heiligmaking des Geestes, en geloof der Waarheid.
2 Thessalonicenzen 2:13

Het eerste werk der genade is veeleer te doden dan levend te maken; te verwonden dan te genezen; neer te drukken dan op te heffen; eerder de Wet te doen kennen dan het Evangelie. Want „balsem is nodeloos voor de ongevoelige.” Behoudenis met al de daaraan verbonden genade is slechts een ijdele klank voor hen die zelf nooit gevoeld hebben van alle hulp en alle hoop beroofd te zijn. Zo is er, in zekere zin, een roepen onder en door, zo niet bij de Wet, in het eerste onderwijs en de eerste werkingen van de Geest Gods, waardoor de ziel onder haar vloek gebracht wordt als een bediening des doods. Maar als de Wet haar dienst heeft volbracht, en de zondaar door haar dodende macht is neergeveld, dan komt het roepen des Evangelies tot zijn hulp en verlossing, waarvan de apostel hier spreekt.

Wanneer het Evangelie zijn lieflijke stem laat horen; wanneer de verlossing door het offer van Jezus verkondigd wordt; wanneer de vrede tot het hart komt, door het zoenbloed aan het geweten geopenbaard; wanneer de blijde tijding van zaligheid door genade niet langer een ijdele klank is, maar de kracht is geworden tot zaligheid een iegelijk die gelooft; wanneer de ziel door hemels licht beschenen wordt; wanneer Goddelijke macht het Woord naar de ziel geleidt; wanneer het geloof levend is gemaakt, de hoop haar anker werpt binnen het voorhangsel en de liefde Gods is uitgestort, dan en daar is het roepen waarvan de apostel hier spreekt — een roepen door het Evangelie.

De klank van de bazuin des Evangelies, gelijk aan de zilveren bazuin op de grote dag van het jubeljaar, komt tot het oor en hart van de omzwervende gevangene, opdat hij haastelijk losgelaten worde (Jesaja 51:14). Nu verandert het toneel; de storm is voorbij; de morgenster verrijst bij de aanbrekende dageraad van het Evangelie, „een morgen zonder wolken” (2 Sam. 23:4), tot de Zon der Gerechtigheid op de bestemde tijd opgaat, met genezing onder Zijn vleugelen. Wanneer dan het Evangelie aldus de kracht Gods tot zaligheid gemaakt wordt, wordt de ziel bekwaam gemaakt om ernaar te horen en het als een vrolijk geklank te omhelzen. En juist in die mate waarin het geloof het ontvangt, de hoop er haar anker in werpt en de liefde het omhelst, wordt het bewijs gegeven dat wij van den beginne verkoren zijn tot zaligheid.

Gij hebt veel goeds bij uwe knecht gedaan,
hem naar uw woord gered uit al zijn noden.

Ps. 119:33

Maar wij zijn schuldig altijd God te danken over u, broeders, die van de Heere bemind zijt, dat u God van den beginne verkoren heeft tot zaligheid, in heiligmaking des Geestes, en geloof der Waarheid.
2 Thessalonicenzen 2:13

Het eerste werk van de genade is eerder doden dan levend maken, eerder verwonden dan genezen, eerder neerdrukken dan opheffen, eerder de Wet doen kennen dan het Evangelie. Want „balsem is nodeloos voor de ongevoelige.” Behoudenis, met alle genade die daaraan verbonden is, is niet meer dan een lege klank voor hen die zelf nooit gevoeld hebben wat het is van alle hulp en alle hoop beroofd te zijn. Zo is er in zekere zin een roepen onder en door de Wet, zo niet bij de Wet, in het eerste onderwijs en de eerste werkingen van de Geest van God, waardoor de ziel onder haar vloek gebracht wordt, als onder een bediening des doods. Maar wanneer de Wet haar dienst heeft volbracht en de zondaar door haar dodende macht is neergeveld, dan komt het roepen van het Evangelie tot zijn hulp en verlossing, waarover de apostel hier spreekt.

Wanneer het Evangelie zijn lieflijke stem laat horen; wanneer de verlossing door het offer van Jezus verkondigd wordt; wanneer de vrede tot het hart komt doordat het zoenbloed aan het geweten geopenbaard wordt; wanneer de blijde tijding van zaligheid door genade niet langer een lege klank is, maar de kracht geworden is tot zaligheid voor een iegelijk die gelooft; wanneer de ziel door hemels licht beschenen wordt; wanneer Goddelijke macht het Woord naar de ziel brengt; wanneer het geloof levend gemaakt is, de hoop haar anker werpt binnen het voorhangsel en de liefde van God is uitgestort — dan en daar is het roepen waarover de apostel hier spreekt: een roepen door het Evangelie.

De klank van de bazuin van het Evangelie komt, zoals de zilveren bazuin op de grote dag van het jubeljaar, tot het oor en het hart van de omzwervende gevangene, opdat hij haastelijk losgelaten worde (Jesaja 51:14). Nu verandert het toneel; de storm is voorbij; de morgenster gaat op bij de aanbrekende dageraad van het Evangelie, „een morgen zonder wolken” (2 Sam. 23:4), totdat de Zon der Gerechtigheid op de bestemde tijd opgaat, met genezing onder Zijn vleugelen. Wanneer het Evangelie zo de kracht van God tot zaligheid gemaakt wordt, ontvangt de ziel de kracht om ernaar te luisteren en het als een vrolijk geklank te omhelzen. En juist in de mate waarin het geloof het aanneemt, de hoop er haar anker in werpt en de liefde het omhelst, wordt het bewijs gegeven dat wij van den beginne verkoren zijn tot zaligheid.

Gij hebt veel goeds bij uwe knecht gedaan,
hem naar uw woord gered uit al zijn noden.

Ps. 119:33

But we are bound to give thanks alway to God for you, brethren beloved of the Lord, because God hath from the beginning chosen you to salvation through sanctification of the Spirit and belief of the truth: whereunto He called you by our gospel, to the obtaining of the glory of our Lord Jesus Christ.
2 Thessalonians 2:13-14

The first work of grace is to kill rather than to make alive; to wound rather than to heal; to bring down rather than to lift up; to reveal the law rather than the gospel. For “balm is useless to the healthy.” Salvation with all its super-abounding grace is but an empty sound to those who have never felt themselves cut off from all help or all hope. So, in a sense, there is a calling under and through, if not by the law, in the first teaching and operations of the Spirit of God, bringing the soul under its condemnation as a ministration of death. But when the law has done its office, and the sinner is slain by its killing power, then there comes to his aid and deliverance, what the Apostle speaks of here, the calling by the gospel.

When the gospel utters its melodious voice; when pardon is proclaimed through the sacrifice of Jesus; when peace reaches the heart through atoning blood revealed to the conscience; when the glad tidings of salvation by grace are no longer a mere sound in the letter, but are made the power of God unto salvation to everyone that believes; when heavenly light shines into the mind; when divine power attends the word to the soul; when faith is raised up, hope casts its anchor within the veil, and the love of God is shed abroad, then and there is the calling of which the Apostle here speaks—a calling by the gospel.

The sound of the gospel trumpet, like the silver trumpet on the great day of jubilee, reaches the ear and heart of the captive exile and he hastens that he may be loosed (Isa. 51:14). The scene now changes; the storms of God’s wrath blow over; the day-star appears in the dawning morn of the gospel day, “a morning without clouds” (2 Sam. 23:4), until the Sun of righteousness in due time rises with healing in His wings. As, then, the gospel is thus made the power of God unto salvation, the soul is enabled to listen to, and embrace it as a joyful sound. Now just in proportion as faith receives it, hope anchors in it, and love embraces it, is evidence given of our being from the beginning chosen unto salvation.

Mas nosotros debemos dar siempre gracias á Dios por vosotros, hermanos amados del Señor, de que Dios os haya escogido desde el principio para salud, por la santificación del Espíritu y fe de la verdad: á lo cual os llamó por nuestro evangelio, para alcanzar la gloria de nuestro Señor Jesucristo.
2 Tesalonicenses 2:13-14

La primera obra de la gracia es matar antes que dar vida; herir antes que sanar; abatir antes que levantar; revelar la ley antes que el evangelio. Porque “el bálsamo es inútil para el sano.” La salvación, con toda su gracia sobreabundante, no es más que un sonido vacío para quienes nunca se han sentido separados de toda ayuda y de toda esperanza. Así que, en cierto sentido, hay un llamamiento bajo la ley y por medio de ella, si no por ella, en las primeras enseñanzas y operaciones del Espíritu de Dios, que lleva al alma bajo su condenación como ministerio de muerte. Pero cuando la ley ha cumplido su oficio, y el pecador ha sido muerto por su poder que mata, entonces viene en su ayuda y liberación aquello de que habla aquí el apóstol: el llamamiento por el evangelio.

Cuando el evangelio deja oír su voz melodiosa; cuando se proclama el perdón por medio del sacrificio de Jesús; cuando la paz llega al corazón por la sangre expiatoria revelada a la conciencia; cuando las buenas nuevas de la salvación por gracia ya no son un mero sonido en la letra, sino que se hacen potencia de Dios para salud a todo aquel que cree; cuando la luz celestial resplandece en la mente; cuando el poder divino acompaña la palabra al alma; cuando la fe es levantada, la esperanza echa su ancla dentro del velo y el amor de Dios es derramado, entonces y allí está el llamamiento de que el apóstol habla aquí: un llamamiento por el evangelio.

El sonido de la trompeta del evangelio, como la trompeta de plata en el gran día del jubileo, llega al oído y al corazón del cautivo desterrado, y este se da prisa para ser suelto (Is. 51:14). La escena cambia ahora; las tormentas de la ira de Dios pasan; el lucero de la mañana aparece en el alba del día del evangelio, “la mañana sin nubes” (2 S. 23:4), hasta que a su debido tiempo nace el Sol de justicia, y en Sus alas trae salud. Así pues, cuando el evangelio se hace de este modo potencia de Dios para salud, el alma es capacitada para escucharlo y abrazarlo como un sonido de júbilo. Y precisamente en la medida en que la fe lo recibe, la esperanza se ancla en él y el amor lo abraza, se da evidencia de que hemos sido escogidos desde el principio para salud.

Ik, de Heere, behoede die [wijngaard], alle ogenblik zal Ik hem bevochtigen; opdat de vijand hem niet bezoeke, zal Ik hem bewaren nacht en dag.
Jesaja 27:3

Steunen op de Heere met een vastberaden hart is ook een gezegend middel om het leven Gods in de ziel te behouden, onder alle omstandigheden, onder alle beproevingen en verlokkingen, onder alle moeilijkheden en verwarringen, te midden van een hele storm van bezwaren en overleggingen van de vleselijke geest, de pijnlijke steken van onze meedogenloze en onvermoeibare tegenstander, en elk obstakel van buitenaf of van binnenuit dat ons pad belemmert – ook dit is onontbeerlijk voor het geloofsleven. „Het Koninkrijk der hemelen wordt geweld aangedaan, en de geweldigers nemen hetzelve met geweld” (Matth. 11:12).

Het is niet het vouwen van de handen en het uitroepen van „Vrede, vrede” dat ons in de hemel zal brengen. Nee, ook geen degelijke geloofsbelijdenis, een vorm van vroomheid of een naam om te leven zal dit doen. Dit is niet het lopen van het pad dat ons is voorgesteld, of het strijden van de goede strijd van het geloof, of het worstelen met vorsten, machten en geestelijke verdorvenheid in hoge kringen. Soms worden we verleid tot hoogmoed en soms tot wanhoop. Het enige geneesmiddel voor beide aandoeningen van de ziel is te steunen op de Persoon en het werk, het bloed, de liefde en de genade van de Heere Jezus, voor zover Hij aan onze ziel is geopenbaard en al naar gelang de hoeveelheid geloof die ons is gegeven. Bij elke stap op Hem te steunen is de enige manier om erdoorheen te komen.

Het laatste genadige middel dat we zullen noemen, is te leven, wandelen en handelen in de dagelijkse vrees voor God. Dit is beslist een heel gezegende springader des levens om uit de strikken van de dood los te komen. Alleen dan, als deze springader des levens in de ziel ontspringt (Spr. 14:27), het geweten bewatert en op die manier gevoelig maakt, en het hart vruchtbaar, de voorliefden hemels en de geest zacht en berouwvol worden, kan de kracht van de genade in de borst in stand worden gehouden. Deze hemelse genade van godvrezendheid, de schat van de gelovige, het begin en einde van wijsheid, maakt en houdt het oog recht, het oor oplettend, de reuk snel en scherp, de tong smakelijk, de arm sterk, de hand open en de voet behoedzaam. En aldus, te midden van duizenden strikken en verlokkingen, loopt hij voorwaarts naar een hemels koninkrijk met zijn ogen rechtuit, en zijn oogleden recht voor zich heen (Spr. 4:25).

Lezen: Jesaja 27

Ik, de Heere, behoede die [wijngaard], alle ogenblik zal Ik hem bevochtigen; opdat de vijand hem niet bezoeke, zal Ik hem bewaren nacht en dag.
Jesaja 27:3

Met een vastberaden hart op de Heere steunen is ook een gezegend middel om het leven van God in de ziel te bewaren. Dat geldt onder alle omstandigheden, onder alle beproevingen en verleidingen, onder alle moeilijkheden en verwarringen, te midden van een hele storm van bezwaren en overleggingen van de vleselijke geest, de pijnlijke steken van onze meedogenloze en onvermoeibare tegenstander, en elk obstakel van buiten of van binnen dat ons pad verspert. Ook dit is onmisbaar voor het geloofsleven. „Het Koninkrijk der hemelen wordt geweld aangedaan, en de geweldigers nemen hetzelve met geweld” (Matth. 11:12).

Het is niet het vouwen van de handen en het roepen van „Vrede, vrede” dat ons in de hemel zal brengen. Nee, ook geen degelijke geloofsbelijdenis, vorm van godsvrucht of naam dat we leven zal dat doen. Dat is niet het gaan van de weg die ons is voorgesteld, of het strijden van de goede strijd van het geloof, of het worstelen met overheden, machten en de geestelijke boosheden in de lucht. Soms worden we verleid tot hoogmoed en soms tot wanhoop. Het enige geneesmiddel voor beide kwalen van de ziel is steunen op de Persoon en het werk, het bloed, de liefde en de genade van de Heere Jezus, voor zover Hij aan onze ziel is geopenbaard en naar de mate van het geloof dat ons gegeven is. Bij elke stap op Hem steunen is de enige manier om erdoorheen te komen.

Het laatste genadige middel dat we noemen, is leven, wandelen en handelen in de dagelijkse vreze Gods. Dat is beslist een heel gezegende springader des levens om los te komen uit de strikken van de dood. Alleen wanneer deze springader des levens in de ziel ontspringt (Spr. 14:27) en het geweten bevochtigt en zo gevoelig maakt, en wanneer het hart vruchtbaar, de genegenheden hemels en de geest zacht en berouwvol worden, kan de kracht van de genade in het binnenste bewaard blijven. Deze hemelse genade van de vreze Gods, de schat van de gelovige, het begin en het einde van de wijsheid, maakt en houdt het oog zuiver, het oor oplettend, de reuk snel en scherp, de smaak fijn, de arm sterk, de hand open en de voet behoedzaam. En zo gaat hij, te midden van duizenden strikken en verleidingen, voorwaarts naar een hemels koninkrijk, met zijn ogen rechtuit en zijn oogleden recht voor zich heen (Spr. 4:25).

Lezen: Jesaja 27

I the LORD do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day.
Isaiah 27:3

Leaning upon the Lord with a fixed heart is also a blessed means of maintaining the life of God in the soul. That holds good under all circumstances, under all trials and temptations, under all difficulties and perplexities, amid a whole storm of objections and reasonings of the carnal mind, the painful thrusts of our relentless and unwearied adversary, and every obstacle without or within that blocks our path. This too is indispensable to the life of faith. “The kingdom of heaven suffereth violence, and the violent take it by force” (Matt. 11:12).

It is not folding the hands and crying “Peace, peace” that will bring us to heaven. No, nor will a sound creed, a form of godliness or a name to live do it. That is not running the race set before us, or fighting the good fight of faith, or wrestling against principalities, powers and spiritual wickedness in high places. Sometimes we are tempted to pride and sometimes to despair. The only remedy for both these maladies of the soul is leaning upon the Person and work, the blood, the love and the grace of the Lord Jesus, so far as He has been revealed to our soul and according to the measure of faith given to us. Leaning upon Him at every step is the only way to get through.

The last gracious means we name is living, walking and acting in the daily fear of God. This is surely a most blessed fountain of life to depart from the snares of death. Only when this fountain of life springs up in the soul (Prov. 14:27) and waters the conscience and makes it tender, and when the heart becomes fruitful, the affections heavenly and the spirit soft and contrite, can the power of grace be maintained within.

This heavenly grace of the fear of God, the treasure of the believer, the beginning and the end of wisdom, makes and keeps the eye single, the ear attentive, the smell quick and keen, the taste delicate, the arm strong, the hand open and the foot wary. And so he goes on, amid a thousand snares and temptations, towards a heavenly kingdom, his eyes looking right on and his eyelids straight before him (Prov. 4:25).

Reading: Isaiah 27

Yo Jehová la guardo, cada momento la regaré; la guardaré de noche y de día, porque nadie la visite.
Isaías 27:3

El apoyarse en el Señor con un corazón firme es también un medio bendito para mantener la vida de Dios en el alma. Eso vale en todas las circunstancias, en todas las pruebas y tentaciones, en todas las dificultades y perplejidades, en medio de toda una tormenta de objeciones y razonamientos de la mente carnal, de las dolorosas estocadas de nuestro implacable e incansable adversario, y de todo obstáculo de fuera o de dentro que cierra nuestro camino. También esto es indispensable para la vida de fe. “El reino de los cielos se hace fuerza, y los valientes lo arrebatan” (Mat. 11:12).

No es cruzarse de brazos y clamar “Paz, paz” lo que nos llevará al cielo. No, ni tampoco lo hará un credo sano, una apariencia de piedad o un nombre de que vivimos. Eso no es correr la carrera que nos es propuesta, ni pelear la buena batalla de la fe, ni luchar contra principados, potestades y malicias espirituales en los aires. A veces somos tentados al orgullo y a veces a la desesperación. El único remedio para estos dos males del alma es apoyarse en la Persona y la obra, la sangre, el amor y la gracia del Señor Jesús, en la medida en que Él ha sido revelado a nuestra alma y conforme a la medida de fe que nos ha sido dada. Apoyarse en Él a cada paso es el único modo de salir adelante.

El último medio lleno de gracia que mencionamos es vivir, andar y obrar en el temor diario de Dios. Esto es sin duda una fuente de vida muy bendita para apartarse de los lazos de la muerte. Solo cuando esta fuente de vida brota en el alma (Prov. 14:27) y riega la conciencia y la hace tierna, y cuando el corazón se vuelve fructífero, los afectos celestiales y el espíritu blando y contrito, puede mantenerse por dentro el poder de la gracia.

Esta gracia celestial del temor de Dios, el tesoro del creyente, el principio y el fin de la sabiduría, hace y mantiene el ojo sencillo, el oído atento, el olfato vivo y agudo, el gusto delicado, el brazo fuerte, la mano abierta y el pie cauteloso. Y así sigue adelante, en medio de mil lazos y tentaciones, hacia un reino celestial, mirando sus ojos lo recto y sus párpados en derechura delante de él (Prov. 4:25).

Lectura: Isaías 27

Zij zullen naar Sion vragen; op de weg herwaarts zullen hun aangezichten zijn, zeggende: Komt, laten wij ons verenigen met de Heere in een eeuwigdurend verbond, dat niet zal worden vergeten.
Jeremia 50:5 (Eng. vertaling)

„Komt, laten wij ons verenigen met de Heere.” Veronderstelt dit dat er enige kracht in het schepsel is om zich met de Heere te verenigen? Geenszins, maar het wil zeggen dat, wanneer de Heere ons met Zichzelf verenigt of Zich aan ons verbindt, wij ons dan aan Hem verbinden. Wanneer de Heere de gelovige in een dadelijke vereniging met Zich brengt, dan is er een opspringing der ziel, een uitgang van de genegenheden tot Hem en een kleven aan Hem. Waarbij komt een voornemen des harten Hem aan te hangen, een in Hem geloven met geheel ons gemoed; een oprechte verzaking, een terzijde stellen, een onder de voet treden, een verwerpen van alles, behalve dan wat Gode welbehagelijk is, hetgeen aan de ziel bekend gemaakt wordt door de Heilige Geest.

Het is geen verwaande taal wanneer er gezegd wordt: „Komt, laten wij ons aan de Heere verbinden.” Het geeft niet te kennen een stoute, vermetele aanspraak tegenover de Heere, alsof zij, nu zijnde op de weg naar Sion en niet ontbloot van zekere bevindingen, een aanspraak kunnen doen gelden op de erfenis en als het ware nu willen binnendringen en de evangelische zegeningen willen grijpen. Maar het geeft te kennen de handelingen van een levende ziel, die, opgewekt en uitgewonnen door de gezegende Geest, hier voor de dag komt.

Het ijdel vertrouwen en de rasse spoed van de gerusten te Sion verschillen veel van het zachtmoedig geloof dergenen die al wenende voortgaan en hun aangezicht naar Sion gewend hebben; wier harten, door de Geest bewrocht, in waar berouw wegsmelten; die alles schade en drek achten buiten Christus, en Die gekruisigd; en die begeren en verlangen naar een blijkje van Zijn liefde. Dezen kunnen zonder verwaandheid en stoute vermetelheid zeggen: „Komt, laten wij ons met de Heere verenigen”, in zich gewaar wordende de daden van het levend geloof, waardoor zij aan Hem kleven en op Hem leunen als de enige stut tussen hen en de hel.

Zij zullen naar Sion vragen; op de weg herwaarts zullen hun aangezichten zijn, zeggende: Komt, laten wij ons verenigen met de Heere in een eeuwigdurend verbond, dat niet zal worden vergeten.
Jeremia 50:5 (Eng. vertaling)

„Komt, laten wij ons verenigen met de Heere.” Veronderstelt dit dat er in het schepsel enige kracht is om zich met de Heere te verenigen? Helemaal niet. Het betekent dat wij ons aan Hem verbinden wanneer de Heere ons met Zichzelf verenigt of Zich aan ons verbindt. Wanneer de Heere de gelovige in een werkelijke vereniging met Zich brengt, dan springt de ziel op, gaan de genegenheden naar Hem uit en kleeft zij Hem aan. Daarbij komt het voornemen van het hart om Hem aan te hangen, een geloven in Hem met heel ons gemoed; een oprecht verzaken, een opzijzetten, een onder de voet treden, een verwerpen van alles, behalve van wat God welgevallig is, wat aan de ziel bekendgemaakt wordt door de Heilige Geest.

Het is geen verwaande taal wanneer er gezegd wordt: „Komt, laten wij ons aan de Heere verbinden.” Het wijst niet op een brutale, vermetele aanspraak tegenover de Heere, alsof zij, nu zij op de weg naar Sion zijn en niet zonder bepaalde bevindingen, aanspraak kunnen maken op de erfenis en als het ware nu willen binnendringen en de zegeningen van het Evangelie willen grijpen. Maar het wijst op de handelingen van een levende ziel, die hier, opgewekt en voortgedreven door de gezegende Geest, naar voren komt.

Het ijdel vertrouwen en de haastige spoed van de gerusten in Sion verschillen veel van het zachtmoedige geloof van hen die al wenend voortgaan en hun aangezicht naar Sion gewend hebben. Hun harten, door de Geest bewerkt, smelten weg in waar berouw; zij achten alles schade en drek buiten Christus, en Die gekruisigd; en zij begeren en verlangen naar een blijk van Zijn liefde. Zij kunnen zonder verwaandheid en brutale vermetelheid zeggen: „Komt, laten wij ons met de Heere verenigen”, omdat zij in zich de daden van het levend geloof opmerken, waardoor zij Hem aankleven en op Hem leunen als de enige steun tussen hen en de hel.

“They shall ask the way to Zion with their faces thitherward, saying, Come, and let us join ourselves to the LORD in a perpetual covenant that shall not be forgotten.”
Jeremiah 50:5

“Come, let us join ourselves to the Lord.” Does this imply any power in the creature to join himself to the Lord? No; but it implies this—that when the Lord unites us to Himself, then we unite ourselves to Him; when the Lord brings the believer into a manifested union with Himself, then there is a leaping forth of the soul, a going forth of the affections, a cleaving to Him with purpose of heart, a believing in Him with all the powers of the mind, and a solemn renunciation, a casting aside, a trampling under foot, a rejection of everything but that which stands in the power of God, as made known to the soul by the Holy Spirit.

It is not spoken in a presumptuous way—“Come, let us join ourselves to the Lord.” It does not indicate any bold presumptuous claim upon the Lord, as if being now on the road to Zion, and being possessed of certain evidences, they could claim the inheritance, and, as it were, rush in, and lay hold of gospel blessings; but it points out the actings of living faith in the soul, which goes forth, when raised up and drawn out by the blessed Spirit.

The vain confidence and rash forwardness of those who are at ease in Zion is a very different thing from the meek faith of those who are going and weeping, asking the way to Zion with their faces there, whose hearts are melted by the Spirit into contrition, who renounce everything but Christ and Him crucified, and desire to feel and taste the sweet manifestation of the love of a dying Lord. These, without presumption or bold familiarity, can say, “Come, let us join ourselves to the Lord,” as feeling in their souls the actings of that living faith, whereby they cleave to and lean upon Him, as the only prop between them and hell.

Preguntarán por el camino de Sión, hacia donde volverán sus rostros, diciendo: Venid, y juntaos a Jehová con pacto eterno, que jamás se ponga en olvido.
Jeremías 50:5

“Venid, y juntaos a Jehová.” ¿Implica esto algún poder en la criatura para unirse al Señor? No; pero implica esto: que cuando el Señor nos une a Sí mismo, entonces nosotros nos unimos a Él; cuando el Señor lleva al creyente a una unión manifiesta con Él, entonces hay un saltar del alma, un salir de los afectos, un allegarse a Él con propósito de corazón, un creer en Él con todas las potencias de la mente, y una solemne renuncia, un echar a un lado, un pisotear, un rechazo de todo excepto aquello que consiste en el poder de Dios, tal como el Espíritu Santo lo da a conocer al alma.

No se dice de manera presuntuosa: “Venid, y juntaos a Jehová.” No indica ninguna pretensión atrevida y presuntuosa sobre el Señor, como si, estando ya en el camino de Sión y poseyendo ciertas evidencias, pudieran reclamar la herencia y, por así decir, precipitarse a echar mano de las bendiciones del evangelio; sino que señala las operaciones de la fe viva en el alma, la cual sale cuando es levantada y atraída por el bendito Espíritu.

La vana confianza y el atrevimiento temerario de los que están reposados en Sión es cosa muy distinta de la fe mansa de aquellos que van andando y llorando, preguntando por el camino de Sión con sus rostros vueltos hacia allá, cuyos corazones son derretidos por el Espíritu en contrición, que renuncian a todo excepto a Cristo, y a Este crucificado, y desean sentir y gustar la dulce manifestación del amor de un Señor que murió. Estos, sin presunción ni familiaridad atrevida, pueden decir: “Venid, y juntaos a Jehová”, al sentir en su alma las operaciones de aquella fe viva por la cual se allegan a Él y se apoyan en Él como el único sostén entre ellos y el infierno.