Korenaren

Dewelke wel voorgekend is geweest vóór de grondlegging der wereld, maar geopenbaard is in deze laatste tijden om uwentwil.
1 Petrus 1:20

Door „deze laatste tijden” wordt bedoeld deze tegenwoordige bedeling, de bedeling der genade, onder welke wij leven; en zij worden de laatste tijden genoemd om de twee volgende redenen. 1°. Omdat Christus in de laatste dagen van de bedeling onder het Oude Verbond is geopenbaard, welk Verbond, als verouderd en oud gemaakt, nabij de verdwijning is (Hebr. 8:13); wat dan ook geschiedde toen bij de verwoesting van de tempel de gehele tempeldienst, benevens de offers daar gebracht, ophield te bestaan. Maar 2°. een andere reden waarom de bedeling onder welke wij leven „de laatste tijden” wordt genoemd, is omdat het de laatste openbaring Gods is. Het is „de aangename tijd”, „de dag der zaligheid”, waarvan al de profeten gesproken hebben (2 Kor. 6:2; Hand. 3:24).

Christus is nu op Zijn troon der genade; de grote, de heerlijke, de enige Middelaar tussen God en de mensen zit nu aan de rechterhand des Vaders; de Voorspraak, Die allen die door Hem tot God komen, kan zaligen. Die altijd leeft om voor hen tussenbeide te komen. Die altijd leeft om te pleiten, als een Voorspraak bij de Vader, Jezus Christus de Rechtvaardige; als de grote Hogepriester over het huis Gods. Maar Hij zal de troon der genade verlaten om plaats te nemen op de rechterstoel, en dan zullen „die laatste tijden” besluiten met de heerlijkheid der zaliging Zijner vrienden en al de afgrijselijkheid des verderfs Zijner vijanden.

Let toch en zie op vromen en oprechten,
want wat men denk’ van d’uitkomst hunner paan,
God kroont met vreê het einde Zijner knechten,
maar durft men stout des Heeren wet versmaan,
dan zal Gods wraak de berg van hoogmoed slechten
en ’t boos geslacht ten grond toe doen vergaan.

Ps. 37:19

Dewelke wel voorgekend is geweest vóór de grondlegging der wereld, maar geopenbaard is in deze laatste tijden om uwentwil.
1 Petrus 1:20

Met „deze laatste tijden” wordt deze tegenwoordige bedeling bedoeld, de bedeling van de genade waaronder wij leven. Zij worden om de volgende twee redenen de laatste tijden genoemd. 1°. Omdat Christus geopenbaard is in de laatste dagen van de bedeling onder het Oude Verbond, een Verbond dat, als verouderd en oud geworden, dicht bij zijn verdwijnen is (Hebr. 8:13). Dat gebeurde ook toen bij de verwoesting van de tempel de hele tempeldienst, samen met de offers die daar gebracht werden, ophield te bestaan. Maar 2°. een andere reden waarom de bedeling waaronder wij leven „de laatste tijden” wordt genoemd, is dat het de laatste openbaring van God is. Het is „de aangename tijd”, „de dag der zaligheid”, waarover alle profeten gesproken hebben (2 Kor. 6:2; Hand. 3:24).

Christus is nu op Zijn troon van genade. De grote, de heerlijke, de enige Middelaar tussen God en de mensen zit nu aan de rechterhand van de Vader: de Voorspraak, Die allen kan zaligen die door Hem tot God komen; Die altijd leeft om voor hen tussenbeide te komen; Die altijd leeft om te pleiten, als een Voorspraak bij de Vader, Jezus Christus de Rechtvaardige, als de grote Hogepriester over het huis van God. Maar Hij zal de troon van genade verlaten om plaats te nemen op de rechterstoel. Dan zullen „die laatste tijden” besloten worden met de heerlijkheid van de zaligheid van Zijn vrienden en met al de verschrikking van het verderf van Zijn vijanden.

Let toch en zie op vromen en oprechten,
want wat men denk’ van d’uitkomst hunner paan,
God kroont met vreê het einde Zijner knechten,
maar durft men stout des Heeren wet versmaan,
dan zal Gods wraak de berg van hoogmoed slechten
en ’t boos geslacht ten grond toe doen vergaan.

Ps. 37:19

Who verily was foreordained before the foundation of the world, but was manifest in these last times for you.
1 Peter 1:20

By “these last times” is meant this present dispensation, the dispensation of grace under which we live, and they are called the last times chiefly for two reasons–

1. Because Christ was manifested in the last days of the legal dispensation of the old covenant, which now, as decaying and waxing old, was ready to vanish away (Heb. 8:13), which it did when at the destruction of Jerusalem the whole of the temple service, including the sacrifices offered there, was brought to an end.

2. Another reason why the dispensation under which we live is called “the last days” is because it is the final revelation of God. It is “the time accepted,” “the day of salvation,” of which all the prophets have spoken (2 Cor. 6:2; Acts 3:24).

Christ is now upon His throne of grace; the great, the glorious, the only Mediator between God and men is now at the right hand of the Father; the Intercessor Who is able to save to the uttermost all who come unto God by Him, seeing He ever lives to make intercession for them, still lives to plead, as an Advocate with the Father, Jesus Christ the righteous, as the great High Priest over the house of God. But He will leave the throne of grace to take His seat on the throne of judgment; and then “these last days” will close in all the glories of salvation to His friends, in all the horrors of destruction to His foes.

Ya ordenado de antes de la fundación del mundo, pero manifestado en los postrimeros tiempos por amor de vosotros.
1 Pedro 1:20

Por “los postrimeros tiempos” se entiende esta dispensación presente, la dispensación de la gracia bajo la cual vivimos, y se les llama los postrimeros tiempos principalmente por dos razones:

1. Porque Cristo fue manifestado en los últimos días de la dispensación legal del antiguo pacto, que ahora, como lo que es dado por viejo y se envejece, estaba cerca de desvanecerse (Hebreos 8:13), lo cual sucedió cuando, en la destrucción de Jerusalén, todo el servicio del templo, incluidos los sacrificios que allí se ofrecían, llegó a su fin.

2. Otra razón por la que la dispensación bajo la cual vivimos se llama “los postreros días” es porque es la revelación final de Dios. Es “el tiempo aceptable”, “el día de salud”, del cual han hablado todos los profetas (2 Corintios 6:2; Hechos 3:24).

Cristo está ahora sobre Su trono de gracia; el grande, el glorioso, el único Mediador entre Dios y los hombres está ahora a la diestra del Padre; el Intercesor, que puede salvar eternamente a los que por Él se allegan a Dios, viviendo siempre para interceder por ellos, vive todavía para abogar, como Abogado para con el Padre, Jesucristo el Justo, como el gran Sumo Sacerdote sobre la casa de Dios. Pero dejará el trono de la gracia para sentarse en el trono del juicio; y entonces “estos postreros días” se cerrarán con todas las glorias de la salvación para Sus amigos, y con todos los horrores de la destrucción para Sus enemigos.

Op een verse en levende weg, welke Hij ons ingewijd heeft door het voorhangsel, dat is, door Zijn vlees.
Hebreeën 10:20

Onze gezegende Hogepriester stond op uit de doden, nadat Hij Zijn heilige lichaam en ziel als zondoffer had geofferd, en voer op ten hemel in Zijn zuivere en heilige mensheid, gesymboliseerd door het heilige linnen gewaad dat Aaron droeg toen hij binnen het voorhangsel trad, om daar dat onderdeel van zijn priesterambt te vervullen, namelijk voor ons te bidden. Dit was prachtig gesymboliseerd, zoals hiervoor reeds aangegeven, door de hogepriester die de fijn gestoten wierook binnen het voorhangsel brengt, samen met het verzoenende bloed. De wierook was fijn gestoten, verbrijzeld, niet gesneden, niet alleen opdat de geur zich dan vrijer zou verspreiden als hij door de kolen was aangestoken, maar om het leed en de smart van onze vreselijk lijdende Hogepriester te symboliseren. „Doch het behaagde de HEERE Hem te verbrijzelen” (Jes. 53:10). „Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden is Hij verbrijzeld” (Jes. 53:5).

De kolen van het altaar stonden voor de toorn Gods, want het vuur op het altaar, als eerste aangestoken door de Heere Zelf (Lev. 9:24), werd nooit uitgemaakt. Er werden niet alleen alle hele brandoffers op verbrand, maar elk deel van de andere offers, zoals het vet van het zondoffer, dat er voor dat bijzondere doel op werd gelegd. De wolk wierook die het heiligdom vulde en de genadezetel bedekte, vertegenwoordigde de geuren van de huidige voorspraak van onze grote en roemrijke Hogepriester in de hemel.

En het bloed, op en voor de genadezetel gesprenkeld, symboliseerde „het bloed der besprenging, dat betere dingen spreekt dan Abel” (Hebr. 12:24), zelfs dat kostbare bloed „dat reinigt van alle zonde”, dat Hij met Zich meenam naar de hemel toen Hij daar in Zijn heilige mensheid naar binnen ging; en de doeltreffendheid ervan om een schuldig geweten te reinigen van vuil, schuld en dode werken, om een levende God te dienen, maakt Hij nog steeds kenbaar wanneer de Heilige Geest de dingen van Christus neemt en ze aan de ziel met Zijn eigen goddelijke kracht openbaart.

Lezen: Exodus 30:22-38

Op een verse en levende weg, welke Hij ons ingewijd heeft door het voorhangsel, dat is, door Zijn vlees.
Hebreeën 10:20

Nadat onze gezegende Hogepriester Zijn heilig lichaam en Zijn ziel als zondoffer had geofferd, stond Hij op uit de doden. Hij voer op naar de hemel in Zijn reine en heilige mensheid, afgebeeld door de heilige linnen kleding die Aäron droeg wanneer hij binnen het voorhangsel ging. Daar vervult Hij dat deel van Zijn priesterambt: voor ons bidden. Dit werd prachtig afgebeeld, zoals al eerder gezegd, doordat de hogepriester de fijngestoten wierook samen met het verzoenend bloed binnen het voorhangsel bracht. De wierook was fijngestoten, verbrijzeld, niet gesneden. Dat was niet alleen zodat de geur zich vrijer zou verspreiden wanneer hij op de kolen werd ontstoken, maar ook om het leed en de smart van onze zo verschrikkelijk lijdende Hogepriester af te beelden. „Doch het behaagde de HEERE Hem te verbrijzelen” (Jes. 53:10). „Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden is Hij verbrijzeld” (Jes. 53:5).

De kolen van het altaar waren een beeld van de toorn van God, want het vuur op het altaar, dat in het begin door de Heere Zelf was ontstoken (Lev. 9:24), werd nooit gedoofd. Niet alleen werden alle brandoffers er in hun geheel op verbrand, maar ook elk deel van de andere offers dat er voor dat bijzondere doel op werd gelegd, zoals het vet van het zondoffer. De wolk van wierook die het heiligdom vulde en het verzoendeksel bedekte, was een beeld van de welriekende voorspraak die onze grote en heerlijke Hogepriester nu in de hemel doet.

En het bloed dat op en voor het verzoendeksel werd gesprenkeld, beeldde „het bloed der besprenging, dat betere dingen spreekt dan Abel” (Hebr. 12:24) af, ja, dat kostbare bloed „dat reinigt van alle zonde”. Dat bloed nam Hij met Zich mee naar de hemel toen Hij daar in Zijn heilige mensheid binnenging. En de kracht ervan om een schuldig geweten te reinigen van vuil, schuld en dode werken, om de levende God te dienen, maakt Hij nog steeds bekend wanneer de Heilige Geest de dingen van Christus neemt en ze met Zijn eigen goddelijke kracht aan de ziel openbaart.

Lezen: Exodus 30:22-38

By a new and living way, which He hath consecrated for us, through the veil, that is to say, His flesh.
Hebrews 10:20

After our blessed High Priest had offered His holy body and His soul as a sin offering, He rose from the dead. He ascended into heaven in His pure and holy humanity, figured by the holy linen garments which Aaron wore when he went within the veil. There He fulfils that part of His priestly office: to intercede for us. This was beautifully figured, as has already been said, by the high priest bringing the incense beaten small within the veil together with the atoning blood. The incense was beaten small, bruised, not cut. That was not only that the fragrance might spread more freely when it was kindled upon the coals, but also to set forth the grief and sorrow of our so dreadfully suffering High Priest.

“Yet it pleased the LORD to bruise Him” (Isa. 53:10). “He was wounded for our transgressions, He was bruised for our iniquities” (Isa. 53:5).

The coals of the altar were a figure of the wrath of God, for the fire upon the altar, which at the beginning had been kindled by the Lord Himself (Lev. 9:24), was never put out. Not only were all the burnt offerings consumed upon it whole, but also every part of the other sacrifices which was laid upon it for that special purpose, such as the fat of the sin offering. The cloud of incense which filled the sanctuary and covered the mercy seat was a figure of the fragrant intercession which our great and glorious High Priest now makes in heaven.

And the blood sprinkled upon and before the mercy seat set forth “the blood of sprinkling, that speaketh better things than that of Abel” (Heb. 12:24), yea, that precious blood which “cleanseth from all sin.” That blood He took with Him into heaven when He entered there in His holy humanity. And its power to purge a guilty conscience from filth, guilt and dead works, to serve the living God, He still makes known when the Holy Spirit takes of the things of Christ and reveals them with His own divine power to the soul.

Reading: Exodus 30:22-38

Por el camino que Él nos consagró nuevo y vivo, por el velo, esto es, por Su carne.
Hebreos 10:20

Después de que nuestro bendito Sumo Sacerdote hubo ofrecido Su santo cuerpo y Su alma como expiación por el pecado, resucitó de los muertos. Subió al cielo en Su humanidad pura y santa, figurada por las santas vestiduras de lino que Aarón llevaba cuando entraba dentro del velo. Allí cumple aquella parte de Su oficio sacerdotal: interceder por nosotros. Esto estaba bellamente figurado, como ya se ha dicho, por el sumo sacerdote que llevaba el perfume molido dentro del velo junto con la sangre expiatoria. El perfume era molido, triturado, no cortado. Eso no era solo para que la fragancia se esparciera con más libertad al encenderse sobre las brasas, sino también para representar la aflicción y el dolor de nuestro Sumo Sacerdote, que tan terriblemente padeció.

“Con todo eso Jehová quiso quebrantarle” (Is. 53:10). “Mas Él herido fue por nuestras rebeliones, molido por nuestros pecados” (Is. 53:5).

Las brasas del altar eran figura de la ira de Dios, porque el fuego sobre el altar, que al principio había sido encendido por el Señor mismo (Lev. 9:24), nunca se apagaba. No solo se consumían enteros sobre él todos los holocaustos, sino también toda parte de los demás sacrificios que se ponía sobre él con ese fin especial, como la grosura de la expiación. La nube del perfume que llenaba el santuario y cubría el propiciatorio era figura de la fragante intercesión que nuestro grande y glorioso Sumo Sacerdote hace ahora en el cielo.

Y la sangre rociada sobre el propiciatorio y delante de él representaba “la sangre del esparcimiento que habla mejor que la de Abel” (Heb. 12:24), sí, aquella preciosa sangre que “nos limpia de todo pecado”. Esa sangre la llevó consigo al cielo cuando entró allí en Su santa humanidad. Y su poder para purificar una conciencia culpable de inmundicia, culpa y obras muertas, para servir al Dios vivo, Él lo sigue dando a conocer cuando el Espíritu Santo toma de lo de Cristo y lo revela con Su propio poder divino al alma.

Lectura: Éxodo 30:22-38

Al wat de Vader Mij geeft, zal tot Mij komen; en die tot Mij komt, zal Ik geenszins uitwerpen.
Johannes 6:37

Nu, arme zondaar, op wiens hoofd de stralen van een vurige wet zich uitschieten; nu, ellendige zondaar, bedroefd in uw gemoed, schuldig in uw consciëntie, verzocht door wel duizend aanvechtingen, bezet met ontelbare twijfelingen en vrezen, kunt gij niet uw oog een weinig uit uw somberheid en droefheid opheffen en zien dat de eeuwige God uw Toevlucht is? Kleeft gij Hem niet aan met het uiterste van uw vermogen, daar elke andere toevlucht u ontvalt? Hebt gij niet Zijn sterkte aangegrepen, opdat gij vrede met Hem maken zoudt? Ziet gij niet tot Hem op? En zegt Hij niet: „Ziet op Mij en wordt behouden, alle gij einden der aarde”?

Hij beveelt u op Hem te zien, gelijk Mozes de kinderen Israëls gebood op de koperen slang te zien. Arme zondaar, smartende onder het gewicht uwer overtredingen, Hij gebiedt u op Hem te zien. Heeft de Heere, in Wiens lippen genade is uitgestort, niet gezegd: „Hij, die tot Mij komt, zal Ik geenszins uitwerpen”? Waarom zoudt gij niet op Hem zien? Waarom niet tot Hem komen? Zal Hij u uitwerpen?

Ontwaart gij niet de verborgen trekkingen Zijner genade, de bewegingen in uw hart, die u menigmaal doen komen met sterke roepingen en tranen, met smekingen en geween, met ernst en vuur, met gedurige smekingen? Wat zijn dit anders dan alleen de innerlijke onderwijzingen Gods, gelijk de Heere zegt: „Gelijk in de profeten geschreven is: En zij zullen allen van God geleerd zijn”? „Daarom zal eenieder, die het gehoord en van de Vader geleerd heeft, tot Mij komen.” En weet gij niet dat de Heere Zelf zegt dat niemand tot Hem kan komen, tenzij de Vader, Die Hem gezonden heeft, hem trekke? Dit komen derhalve met ernst en vurig verlangen der ziel komt volgens Zijn eigen getuigenis door de bijzondere trekking en onderwijzing. Zijn beminde Zoon tot een Toevlucht gesteld hebbende voor uw ziel, zo komt Hij u nu trekken, opdat gij verzoening en vrede in Hem vinden moogt.

Maar, zult gij misschien zeggen, ik ben zo zondig, zo schuldig; ik ben een zondaar, veel slechter dan gij u er enig begrip van kunt vormen, en dit doet mij zo gedrukt henen gaan. Zijt gij lager gezonken dan broeder Jona, toen hij was in de buik van de walvis en naar eigen schatting in de buik des grafs? En ja, wat riep hij uit? „Nochtans zal ik de tempel Uwer heiligheid weder aanschouwen!” Kunt gij niet opblikken tot de heilige tempel? Heeft Zijn goedertierenheid dan een einde? Zo nam David het in zijn hart waar, doch het was niet zo, want „Zijn goedertierenheid duurt in eeuwigheid”. En dit is een wijd uitgestrekt en nadrukkelijk woord. Zie en leef! Zie en leef!

Al wat de Vader Mij geeft, zal tot Mij komen; en die tot Mij komt, zal Ik geenszins uitwerpen.
Johannes 6:37

Nu, arme zondaar, op wiens hoofd de stralen van een vurige wet neerschieten; nu, ellendige zondaar, bedroefd in uw gemoed, schuldig in uw geweten, verzocht door wel duizend aanvechtingen, omringd door ontelbare twijfels en vrezen: kunt u uw oog niet een beetje opheffen uit uw somberheid en droefheid en zien dat de eeuwige God uw Toevlucht is? Klemt u zich niet met al uw kracht aan Hem vast, nu elke andere toevlucht u ontvalt? Hebt u Zijn sterkte niet aangegrepen, opdat u vrede met Hem zou maken? Ziet u niet naar Hem op? En zegt Hij niet: „Ziet op Mij en wordt behouden, alle gij einden der aarde”?

Hij beveelt u op Hem te zien, zoals Mozes de kinderen Israëls gebood op de koperen slang te zien. Arme zondaar, die lijdt onder het gewicht van uw overtredingen, Hij gebiedt u op Hem te zien. Heeft de Heere, op Wiens lippen genade is uitgestort, niet gezegd: „Hij, die tot Mij komt, zal Ik geenszins uitwerpen”? Waarom zou u niet op Hem zien? Waarom niet tot Hem komen? Zal Hij u uitwerpen?

Merkt u niet de verborgen trekkingen van Zijn genade, de bewegingen in uw hart die u zo vaak doen komen met sterk geroep en tranen, met smeken en wenen, met ernst en vuur, met voortdurende smekingen? Wat zijn die anders dan de innerlijke onderwijzingen van God, zoals de Heere zegt: „Gelijk in de profeten geschreven is: En zij zullen allen van God geleerd zijn”? „Daarom zal eenieder, die het gehoord en van de Vader geleerd heeft, tot Mij komen.” En weet u niet dat de Heere Zelf zegt dat niemand tot Hem kan komen, tenzij de Vader, Die Hem gezonden heeft, hem trekt? Dit komen met ernst en vurig verlangen van de ziel komt daarom, volgens Zijn eigen getuigenis, voort uit de bijzondere trekking en het bijzondere onderwijs. Nu Hij Zijn geliefde Zoon tot een Toevlucht voor uw ziel gesteld heeft, komt Hij u nu trekken, opdat u verzoening en vrede in Hem mag vinden.

Maar misschien zegt u: ik ben zo zondig, zo schuldig; ik ben een zondaar, veel slechter dan u zich kunt voorstellen, en daarom ga ik zo gebukt. Bent u dieper gezonken dan broeder Jona, toen hij in de buik van de walvis was en naar zijn eigen schatting in de buik van het graf? En wat riep hij uit? „Nochtans zal ik de tempel Uwer heiligheid weder aanschouwen!” Kunt u niet opzien naar de heilige tempel? Heeft Zijn goedertierenheid dan een einde? Zo meende David het in zijn hart, maar zo was het niet, want „Zijn goedertierenheid duurt in eeuwigheid”. En dat is een wijd en nadrukkelijk woord. Zie en leef! Zie en leef!

All that the Father giveth Me shall come to Me; and him that cometh to Me I will in no wise cast out.
John 6:37

Now, poor sinner, upon whose head the beams of a fiery law are darting; now, poor sinner, distressed in your mind, guilty in your conscience, plagued with a thousand temptations, beset by innumerable doubts and fears, can you not look up a little out of your gloom and sadness, and see that the eternal God is your refuge? Do you not cleave to Him with the utmost of your power, as being beaten out of every other refuge? Have you not taken hold of His strength that you may make peace with Him? Are you not looking to Him? And does He not say, “Look unto Me and be saved, all the ends of the earth?”

He bids you look at Him as Moses bade the Israelites look to the bronze serpent. Poor sinner, groaning under the weight of your transgression, He bids you look to Him. Has the blessed Lord, He into Whose lips grace was poured, not said, “Him that comes to Me I will never cast out?” Why should you not look? Why should you not come to Him? Will He cast you out?

Do you not feel the secret drawings of His grace, movements upon your heart which make you come often with strong crying and tears, with groans and sighs, earnest, vehement, and continual supplications? What are these but the inward teachings of God, as our Lord said, “It is written in the prophets, And they shall be all taught of God. Every man therefore that has heard, and has learned of the Father, comes unto Me.”

And do you not know that the Lord Himself said, that no man can come to Him except the Father Who has sent Him draws him? These comings, therefore, of your soul in earnest and vehement desire are, according to His own testimony, from the special teachings and gracious drawings of God in you. Having made His dear Son to be the refuge of your soul, He is now drawing you unto Him that you may find pardon and peace in Him.

But perhaps you will say, “I am so sinful, so guilty, I have been such a sinner, much worse than you can form any conception of; and it is this which sinks me so low.” Are you lower than brother Jonah when he was in the whale’s belly, and, in his own feelings, in the belly of hell? And yet what said he? “Yet will I look again toward Your holy temple.” Can you not look again toward the holy temple? Is His mercy clean gone forever? So David felt and feared, but it was not so, for “His mercy endures forever;” and that is a long and strong word. Look and live, look and live!

Todo lo que el Padre Me da, vendrá a Mí; y al que a Mí viene, no le echo fuera.
Juan 6:37

Ahora bien, pobre pecador, sobre cuya cabeza se disparan los rayos de una ley de fuego; pobre pecador, angustiado en su mente, culpable en su conciencia, atormentado por mil tentaciones, cercado de innumerables dudas y temores: ¿no puede usted alzar un poco la mirada desde su tristeza y pesadumbre, y ver que el Dios eterno es su refugio? ¿No se aferra usted a Él con todas sus fuerzas, como quien ha sido arrojado de todo otro refugio? ¿No ha echado mano de Su fortaleza para hacer paz con Él? ¿No está usted mirando a Él? ¿Y no dice Él: “Mirad a Mí, y sed salvos, todos los términos de la tierra”?

Él le manda mirarle a Él, como Moisés mandó a los israelitas mirar a la serpiente de bronce. Pobre pecador que gime bajo el peso de su transgresión, Él le manda mirarle a Él. ¿No ha dicho el bendito Señor, Aquel en cuyos labios se derramó la gracia: “Al que a Mí viene, no le echo fuera”? ¿Por qué no habría usted de mirar? ¿Por qué no habría de venir a Él? ¿Le echará Él fuera?

¿No siente usted las atracciones secretas de Su gracia, movimientos en su corazón que le hacen venir a menudo con gran clamor y lágrimas, con gemidos y suspiros, con súplicas fervientes, vehementes y continuas? ¿Qué son estas sino las enseñanzas interiores de Dios, como dijo nuestro Señor: “Escrito está en los profetas: Y serán todos enseñados de Dios. Así que, todo aquel que oyó del Padre, y aprendió, viene a Mí”?

¿Y no sabe usted que el Señor mismo dijo que ninguno puede venir a Él si el Padre que Le envió no le trajere? Por tanto, estos venires de su alma con deseo ferviente y vehemente proceden, según Su propio testimonio, de las enseñanzas especiales y las atracciones llenas de gracia de Dios en usted. Habiendo hecho a Su amado Hijo el refugio de su alma, Él le está atrayendo ahora a Él para que halle en Él perdón y paz.

Pero quizá diga usted: “Soy tan pecador, tan culpable, he sido un pecador tal, mucho peor de lo que usted puede imaginarse; y esto es lo que me hunde tan bajo.” ¿Está usted más abajo que el hermano Jonás cuando estaba en el vientre del pez y, según sus propios sentimientos, en el vientre del infierno? Y sin embargo, ¿qué dijo? “Mas aún veré Tu santo templo.” ¿No puede usted mirar otra vez hacia el santo templo? ¿Se ha acabado para siempre Su misericordia? Así lo sintió y temió David, pero no fue así, porque “para siempre es Su misericordia”; y esa es una palabra larga y fuerte. ¡Mire y viva, mire y viva!