Korenaren

Richt u merktekenen op, stelt u spitse pilaren, zet uw hart op de baan, op de weg, die gij gewandeld hebt.
Jeremia 31:21

Op de weg die achter ons ligt, ligt vaak een gezegende bemoediging voor de toekomst. Als wij reizigers zijn op de weg naar Sion, zullen wij ook onze verschillende merktekens hebben. Een zichtbare roeping, een zichtbare verlossing, of een genadige openbaring van Christus. Hier weer een ontvangen belofte en daar een antwoord op het gebed, of een bijzondere zegen onder de prediking van het Woord. Een vriendelijke verzekering van ons deel in het bloed van het Lam. Een doorbraak van goddelijk licht, wanneer wij in grote duisternis wandelen. Een lieflijk teugje troost in een tijd van zorgen en benauwdheid. Het tot rust komen van de winden en golven binnen en buiten ons, door de woorden: „Ik ben het, vreest niet.” Het is een zegen om zulke tekens te kunnen oprichten, want het is een bewijs dat we op de goede weg zijn.

En al kunnen velen die God waarlijk vrezen zulke zichtbare tekens niet oprichten, toch zijn zij niet zonder, en hun getuigenis is even zeker en daarom niet minder toereikend. De godsvrucht in een zuiver geweten, de Geest van genade en gebed in hun harten, hun verbondenheid met het volk van God in een hartelijke genegenheid. Hun liefde tot de Waarheid in haar zuiverheid en kracht, hun ernstig verlangen, hun groeiende hoop, hun bange vrees, hun eerlijkheid en eenvoud, die hen jaloers maken op zichzelf, omdat ze bang zijn zichzelf te bedriegen of te misleiden. Hun afscheiding van de wereld, hun nederigheid, hun zachtmoedigheid, hun stilheid en hun algemene bezorgdheid, die vaak krachtigere uitdrukkingen en hogere eisen beschamen. Deze en soortgelijke bewijzen kenmerken velen als kinderen van God, terwijl zij hun aanspraak op dat voorrecht en die zegen niet helder kenbaar maken.

Maar of de merktekens nu groot of klein zijn, of zij nu schitteren in het zonlicht of verdonkerd zijn in de schemering, de jonkvrouw van Israël wordt altijd opgeroepen „om zich op te richten” en haar hart te richten op de weg die zij gegaan is.

Gedenk aan ’t woord, gesproken tot Uw knecht,
Waarop Gij mij verwachting hebt gegeven;
Dit is mijn troost, in druk mij toegelegd,
Dit leert mijn ziel U achteraan te kleven;
Al ’t geen Uw mond aan mij had toegezegd,
Gaf aan mijn hart vertroosting, geest en leven.

Ps. 119:25

Richt u merktekenen op, stelt u spitse pilaren, zet uw hart op de baan, op de weg, die gij gewandeld hebt.
Jeremia 31:21

Op de weg die achter ons ligt, ligt vaak een gezegende bemoediging voor de toekomst. Als wij reizigers zijn op de weg naar Sion, zullen wij ook onze eigen merktekens hebben. Dat kan een duidelijke roeping zijn, een duidelijke verlossing of een genadige openbaring van Christus. Hier is het een belofte die wij ontvingen, daar een antwoord op het gebed, of een bijzondere zegen onder de prediking van het Woord. Het kan een vriendelijke verzekering zijn dat wij deel hebben aan het bloed van het Lam, of een doorbraak van goddelijk licht wanneer wij in grote duisternis wandelen. Soms is het een lieflijke teug troost in een tijd van zorg en benauwdheid, of het tot rust komen van de winden en golven binnen en buiten ons door de woorden: „Ik ben het, vreest niet.” Het is een zegen om zulke tekens te kunnen oprichten, want het is een bewijs dat we op de goede weg zijn.

Velen die God waarlijk vrezen, kunnen zulke duidelijke tekens niet oprichten. Toch zijn zij er niet zonder, en hun getuigenis is even zeker en daarom niet minder toereikend. Denk aan de godsvrucht in een zuiver geweten, de Geest van genade en gebed in hun harten, en hun hartelijke genegenheid voor het volk van God. Denk aan hun liefde tot de Waarheid in haar zuiverheid en kracht, hun ernstig verlangen, hun groeiende hoop en hun bange vrees. Denk aan hun eerlijkheid en eenvoud, die hen waakzaam maken over zichzelf, omdat ze bang zijn zichzelf te bedriegen of te misleiden. Denk aan hun afscheiding van de wereld, hun nederigheid, hun zachtmoedigheid, hun stilheid en hun algemene bezorgdheid, die vaak krachtigere uitspraken en hogere aanspraken beschamen. Deze en soortgelijke bewijzen tekenen velen als kinderen van God, ook al kunnen zij hun aanspraak op dat voorrecht en die zegen niet helder onder woorden brengen.

Maar of de merktekens nu groot of klein zijn, of zij schitteren in het zonlicht of verduisterd zijn in de schemering, de jonkvrouw van Israël wordt altijd opgeroepen „om zich op te richten” en haar hart te zetten op de weg die zij gegaan is.

Gedenk aan ’t woord, gesproken tot Uw knecht,
Waarop Gij mij verwachting hebt gegeven;
Dit is mijn troost, in druk mij toegelegd,
Dit leert mijn ziel U achteraan te kleven;
Al ’t geen Uw mond aan mij had toegezegd,
Gaf aan mijn hart vertroosting, geest en leven.

Ps. 119:25

Set thee up waymarks, make thee high heaps: set thine heart toward the highway, even the way which thou wentest: turn again, O virgin of Israel, turn again to these thy cities.
Jeremiah 31:21

To look at the past is often a blessed encouragement for the future. If we are travelers in the way Zionward, we shall have our various waymarks. A conspicuous call, or a signal deliverance, or a gracious manifestation of Christ; a promise applied here, or a marked answer to prayer there; a special blessing under the preached Word; a soft and unexpected assurance of an interest in the blood of the Lamb; a breaking in of divine light when walking in great darkness; a sweet sip of consolation in a season of sorrow and trouble; a calming down of the winds and waves without and within by, “It is I, be not afraid”—such and similar waymarks it is most blessed to be able to set up as evidences that we are in the road.

And if many who really fear God cannot set up these conspicuous waymarks, yet they are not without their testimonies equally sure, if not equally satisfying. The fear of God in a tender conscience, the spirit of grace and of supplications in their breast, their cleaving to the people of God in warm affection, their love for the truth in its purity and power, their earnest desires, their budding hopes, their anxious fears, their honesty and simplicity making them jealous over themselves lest they be deceived or deluded, their separation from the world, their humility, meekness, quietness, and general consistency often putting to shame louder profession and higher pretensions—these and similar evidences mark many as children of God who cannot read their title clear to such a privilege and such a blessing.

But whether the waymarks be high or low, shining in the sun or obscure in the dawn, the virgin of Israel is still bidden to “set them up,” and to “set also her heart toward the highway, even the way by which she came.”

Establécete señales, ponte majanos altos; nota atentamente la calzada, el camino por donde viniste: vuélvete, virgen de Israel, vuélvete a estas tus ciudades.
Jeremías 31:21

Mirar al pasado es muchas veces un bendito aliento para el futuro. Si somos viajeros en el camino hacia Sion, tendremos nuestras diversas señales. Un llamamiento notable, o una liberación señalada, o una manifestación misericordiosa de Cristo; una promesa aplicada aquí, o una respuesta clara a la oración allá; una bendición especial bajo la Palabra predicada; una seguridad suave e inesperada de tener parte en la sangre del Cordero; una irrupción de luz divina cuando se andaba en gran oscuridad; un dulce sorbo de consuelo en un tiempo de dolor y angustia; un calmarse de los vientos y las olas, por fuera y por dentro, mediante aquel “Yo soy, no temáis”: es sumamente bendito poder levantar tales señales, y otras semejantes, como evidencias de que estamos en el camino.

Y si muchos que de veras temen a Dios no pueden levantar estas señales llamativas, no por eso carecen de testimonios igualmente seguros, aunque no igualmente satisfactorios. El temor de Dios en una conciencia tierna, el espíritu de gracia y de oración en su pecho, su apego al pueblo de Dios con cálido afecto, su amor por la verdad en su pureza y poder, sus anhelos fervientes, sus esperanzas incipientes, sus temores inquietos, su honradez y sencillez que los hacen celosos de sí mismos no sea que estén engañados o ilusionados, su separación del mundo, su humildad, mansedumbre, quietud y coherencia general, que muchas veces avergüenzan a profesiones más ruidosas y pretensiones más altas: estas y otras evidencias semejantes señalan como hijos de Dios a muchos que no pueden leer con claridad su derecho a tal privilegio y a tal bendición.

Pero sean las señales altas o bajas, brillen al sol u oscuras en el alba, a la virgen de Israel se le manda todavía que “las establezca”, y que “note atentamente la calzada, el camino por donde vino”.

Heere! Maak mij Uw wegen bekend, leer mij Uw paden.
Psalm 25:4

Kijk eens naar de wijsheid van de weg van de verlossing. Wat is dat een wijze weg! Wat vertoont hij toch duidelijk de kenmerken van de oneindige wijsheid, omdat geen enkel kenmerk van Gods rechtvaardigheid wordt aangetast, terwijl de zondaar toch wordt gered; omdat het recht er niet onder lijdt noch wordt afgezwakt, en toch de genade de volledige heerschappij voert. Maar om Gods wijsheid deelachtig te zijn in de weg van de verlossing, moeten we enige hemelse wijsheid in onze ziel bezitten, zodat we Gods wijsheid in een verborgenheid als het ware met Gods ogen kunnen zien.

Maar Gods wegen zijn ook wegen van oneindige genade. Vanzelfsprekend bedoel ik, als ik het over Gods wegen heb, Gods wegen met Zijn kinderen. Maar de genade die op al Gods wegen is gestempeld, is voor het merendeel pas dan zichtbaar als ze in hun volle genade voor ons aan onze blik zijn geopenbaard.

De weg waarlangs de Heere u nu leidt, kan uiterst beproevend en pijnlijk voor uw ziel zijn, zodat u op deze weg soms wijsheid noch genade ziet. Hij kan zo aan uw gezicht zijn onttrokken, of zo tegengesteld zijn aan uw eigen oordeel en gevoelens, en aan de verlangens van uw eigen hart, dat u er in uw duistere geestesgesteldheid slechts tegen in opstand komt. Maar Gods wegen zijn niettemin wegen van oneindige wijsheid. Als u Gods wegen in Zijn vroegere omgang met u kunt zien, ziet u dan niet in dat die wegen, die toentertijd allesbehalve wegen van wijsheid en genade leken, juist vol van beide waren? We kunnen nu zien dat de wegen die destijds zo verward leken dat het onmogelijk scheen dat God de hand erin had gehad, juist de duidelijkste kenmerken dragen van de milde hand van God. Mogen we daarom niet voor de toekomst hopen dat, aangezien Gods wegen wat betreft het verleden met wijsheid en genade waren bestempeld, het heden en de toekomst ook duidelijk met kenmerken ervan bestempeld zullen zijn?

Lezen: Spreuken 3:1-17

Heere! Maak mij Uw wegen bekend, leer mij Uw paden.
Psalm 25:4

Kijk eens naar de wijsheid van de weg van de verlossing. Wat is dat een wijze weg! Wat draagt hij toch duidelijk de kenmerken van de oneindige wijsheid! Geen enkel kenmerk van Gods rechtvaardigheid wordt aangetast, terwijl de zondaar toch wordt gered; het recht lijdt er niet onder en wordt niet afgezwakt, en toch voert de genade de volledige heerschappij. Maar om deel te krijgen aan Gods wijsheid in de weg van de verlossing, moeten we enige hemelse wijsheid in onze ziel bezitten. Dan kunnen we Gods wijsheid in een verborgenheid als het ware met Gods ogen zien.

Maar Gods wegen zijn ook wegen van oneindige genade. Als ik het over Gods wegen heb, bedoel ik vanzelfsprekend Gods wegen met Zijn kinderen. Maar de genade die op al Gods wegen gestempeld staat, wordt meestal pas zichtbaar wanneer die wegen in hun volle genade aan onze blik zijn geopenbaard.

De weg waarlangs de Heere u nu leidt, kan uiterst beproevend en pijnlijk voor uw ziel zijn, zodat u er soms geen wijsheid of genade in ziet. Hij kan zo voor uw ogen verborgen zijn, of zo ingaan tegen uw eigen oordeel en gevoelens en tegen de verlangens van uw eigen hart, dat u er in uw duistere gemoedsgesteldheid alleen maar tegen in opstand komt. Maar Gods wegen zijn toch wegen van oneindige wijsheid. Als u Gods wegen in Zijn vroegere omgang met u kunt zien, ziet u dan niet dat die wegen, die toen allesbehalve wegen van wijsheid en genade leken, juist vol van beide waren?

We kunnen nu zien dat de wegen die destijds zo verward leken dat het onmogelijk scheen dat God er de hand in had, juist de duidelijkste kenmerken dragen van de milde hand van God. Mogen we daarom niet voor de toekomst hopen dat ook het heden en de toekomst duidelijk die kenmerken zullen dragen, nu Gods wegen in het verleden met wijsheid en genade bestempeld waren?

Lezen: Spreuken 3:1-17

Shew me Thy ways, O LORD; teach me Thy paths.
Psalm 25:4

Look at the wisdom of the way of salvation. What a wise way it is! How plainly it bears the marks of infinite wisdom! Not one attribute of God’s justice is impaired, and yet the sinner is saved; justice does not suffer and is not weakened, and yet grace reigns with full sway. But to share in God’s wisdom in the way of salvation, we must possess some heavenly wisdom in our soul. Then we can see the wisdom of God in a mystery, as it were, with God’s own eyes.

But God’s ways are also ways of infinite grace. When I speak of God’s ways, I mean, of course, God’s ways with His children. But the grace that is stamped upon all God’s ways mostly becomes visible only when those ways have been revealed to our view in their full grace.

The way in which the Lord is now leading you may be extremely trying and painful to your soul, so that at times you see neither wisdom nor grace in it. It may be so hidden from your eyes, or so contrary to your own judgment and feelings and to the desires of your own heart, that in your dark frame of mind you only rebel against it. But God’s ways are nevertheless ways of infinite wisdom. If you can see God’s ways in His past dealings with you, do you not see that those ways, which then seemed anything but ways of wisdom and grace, were in fact full of both?

We can now see that the ways which at the time seemed so confused that it appeared impossible God had any hand in them, bear the clearest marks of the bountiful hand of God. May we not therefore hope for the future that, as God’s ways in the past were stamped with wisdom and grace, the present and the future will also plainly bear those marks?

Reading: Proverbs 3:1-17

Muéstrame, oh Jehová, Tus caminos; enséñame Tus sendas.
Salmo 25:4

Mire la sabiduría del camino de la salvación. ¡Qué camino tan sabio es! ¡Cuán claramente lleva las señales de la sabiduría infinita! Ni un solo atributo de la justicia de Dios queda menoscabado, y sin embargo el pecador es salvo; la justicia no sufre ni se debilita, y no obstante la gracia reina con pleno dominio. Pero para participar de la sabiduría de Dios en el camino de la salvación, debemos poseer algo de sabiduría celestial en nuestra alma. Entonces podemos ver la sabiduría de Dios en misterio, por así decirlo, con los propios ojos de Dios.

Pero los caminos de Dios son también caminos de gracia infinita. Cuando hablo de los caminos de Dios, me refiero, por supuesto, a los caminos de Dios con Sus hijos. Pero la gracia que está impresa sobre todos los caminos de Dios por lo general solo se hace visible cuando esos caminos han sido revelados a nuestra vista en toda su gracia.

El camino por el cual el Señor le está guiando ahora puede ser sumamente penoso y doloroso para su alma, de modo que a veces no ve en él ni sabiduría ni gracia. Puede estar tan oculto a sus ojos, o ser tan contrario a su propio juicio y sentimientos y a los deseos de su propio corazón, que en su estado de ánimo oscuro no hace más que rebelarse contra él. Pero los caminos de Dios son, con todo, caminos de sabiduría infinita. Si puede ver los caminos de Dios en Sus tratos pasados con usted, ¿no ve que esos caminos, que entonces parecían cualquier cosa menos caminos de sabiduría y gracia, estaban en realidad llenos de ambas?

Ahora podemos ver que los caminos que en su momento parecían tan confusos que resultaba imposible que Dios tuviera parte en ellos, llevan las señales más claras de la mano generosa de Dios. ¿No podemos, por tanto, esperar para el futuro que, así como los caminos de Dios en el pasado llevaban el sello de la sabiduría y la gracia, también el presente y el futuro lleven claramente esas señales?

Lectura: Proverbios 3:1-17

Maar wast op in de genade en kennis onzes Heeren en Zaligmakers Jezus Christus.
2 Petrus 3:18

Groei is het zekere kenmerk van leven. Wij zien dit in de plantenwereld, in de dierlijke schepping, in de groei van onze eigen lichamen en van elk ander wezen waarin leven is. Waar nu leven Gods in de ziel is, daar zal dit leven groeien. Paulus zeide tot de gemeente van Thessalonica: „Wij moeten God altijd danken over u, broeders, gelijk billijk is, omdat uw geloof zeer wast” (2 Thess. 1:3), en Petrus zegt: „Maar wast op in de genade en kennis onzes Heeren en Zaligmakers Jezus Christus.” Er is een „wassen in de kennis Gods” (Kol. 1:10), en een „komen tot de enigheid des geloofs en der kennis des Zoons Gods, tot een volkomen man, tot de mate van de grootte der volheid van Christus” (Efeze 4:13).

Het was om deze vermeerdering der kennis van de Zoon van God, dat Paulus, vergetende wat achter was, zich uitstrekte naar hetgeen vóór was, of hij mocht grijpen, waartoe hij van Christus Jezus ook gegrepen was, jagende naar het wit, tot de prijs der roeping Gods, die van boven is in Christus Jezus (Fil. 3:12-14). Dit is niet wat genoemd wordt een „voortgaande heiligmaking”, alsof het vlees al heiliger en heiliger werd. Want het is en blijft nog altijd de „oude mens, die verdorven wordt door de begeerlijkheden der verleiding”. Maar dit is de groei of het opwassen van de nieuwe mens, die naar God geschapen is in ware rechtvaardigheid en heiligheid.

Naar deze groei in genade, deze meerdere gelijkvormigheid aan het beeld van Christus, moesten wij met alle krachten onzer ziel staan. Niet tevreden zijnde met een lage en geringe staat voor God, maar met aanhoudend gebed en smeking de Heere vragende te mogen worden vervuld met de kennis van Zijn wil, in alle wijsheid en geestelijk verstand, opdat wij mochten wandelen waardiglijk de Heere tot alle behaaglijkheid, in alle goede werken vrucht dragende, en wassende in de kennis Gods (Kol. 1:9-10).

Maar wast op in de genade en kennis onzes Heeren en Zaligmakers Jezus Christus.
2 Petrus 3:18

Groei is het zekere kenmerk van leven. We zien dit in de plantenwereld, in de dierlijke schepping, in de groei van ons eigen lichaam en van elk ander wezen waarin leven is. Waar nu het leven van God in de ziel is, daar zal dit leven groeien. Paulus zei tot de gemeente van Thessalonica: „Wij moeten God altijd danken over u, broeders, gelijk billijk is, omdat uw geloof zeer wast” (2 Thess. 1:3), en Petrus zegt: „Maar wast op in de genade en kennis onzes Heeren en Zaligmakers Jezus Christus.” Er is een „wassen in de kennis Gods” (Kol. 1:10), en een „komen tot de enigheid des geloofs en der kennis des Zoons Gods, tot een volkomen man, tot de mate van de grootte der volheid van Christus” (Efeze 4:13).

Het was om deze toename in de kennis van de Zoon van God dat Paulus vergat wat achter hem lag en zich uitstrekte naar wat vóór hem was. Hij wilde grijpen waartoe hij ook door Christus Jezus gegrepen was, en jaagde naar het doel, naar de prijs van de roeping van God, die van boven is in Christus Jezus (Fil. 3:12-14). Dit is niet wat een „voortgaande heiligmaking” genoemd wordt, alsof het vlees steeds heiliger werd. Want het is en blijft nog altijd de „oude mens, die verdorven wordt door de begeerlijkheden der verleiding”. Maar dit is de groei of het opwassen van de nieuwe mens, die naar God geschapen is in ware rechtvaardigheid en heiligheid.

Naar deze groei in de genade, deze grotere gelijkvormigheid aan het beeld van Christus, zouden wij met alle krachten van onze ziel moeten streven. Niet tevreden met een lage en geringe staat voor God, maar met aanhoudend gebed en smeking de Heere vragend of wij vervuld mogen worden met de kennis van Zijn wil, in alle wijsheid en geestelijk verstand. Dan zouden wij de Heere waardig mogen wandelen, tot alle behaaglijkheid, in alle goede werken vrucht dragend en wassend in de kennis van God (Kol. 1:9-10).

But grow in grace, and in the knowledge of our Lord and Saviour Jesus Christ.
2 Peter 3:18

Growth is the sure mark of life. We see this in vegetation, in the animal creation, in the growth of our own bodies, and of every other thing in which there is life. Where, then, there is the life of God in the soul, there will be a growth in that life. Paul says to the Thessalonian Church—“We are bound to thank God always for you, brethren, as it is fit, because your faith grows exceedingly” (2 Thess. 1:3); and Peter says, “But grow in grace, and in the knowledge of our Lord and Savior Jesus Christ.”

There is “an increasing in the knowledge of God” (Col. 1:10), and “a coming in the unity of the faith, and of the knowledge of the Son of God, unto a perfect man, unto the measure of the stature of the fullness of Christ” (Eph. 4:13). It was for this increasing knowledge of the Son of God that Paul stretched every desire of his soul when he followed after, if that he might apprehend that for which also he was apprehended of Christ Jesus; and thus reaching forth unto those things which were before, he pressed toward the mark, for the prize of the high calling of God in Christ Jesus (Phil. 3:12-14).

This is not what is called ‘progressive sanctification’, as if the flesh got holier and holier, for that is still ever “the old man, which is corrupt according to the deceitful lusts;” but this is a growth of that “new man, which after God is created in righteousness and true holiness.” After this growth in grace, this closer conformity to the image of Christ, should we ever be striving with all the powers of our soul; not satisfied with a low and lean state before God, but with unceasing prayer and supplication, begging of the Lord that we might be “filled with the knowledge of His will in all wisdom and spiritual understanding, that we might walk worthy of the Lord, unto all pleasing, being fruitful in every good work, and increasing in the knowledge of God” (Colossians 1:9, 10).

Mas creced en la gracia y conocimiento de nuestro Señor y Salvador Jesucristo.
2 Pedro 3:18

El crecimiento es la señal segura de la vida. Lo vemos en la vegetación, en la creación animal, en el crecimiento de nuestros propios cuerpos y de toda otra cosa en la que hay vida. Así pues, donde hay vida de Dios en el alma, habrá crecimiento en esa vida. Pablo dice a la iglesia de los tesalonicenses: “Siempre debemos dar gracias a Dios de vosotros, hermanos, como es digno, por cuanto vuestra fe va creciendo” (2 Tesalonicenses 1:3); y Pedro dice: “Mas creced en la gracia y conocimiento de nuestro Señor y Salvador Jesucristo.”

Hay un “crecer en el conocimiento de Dios” (Colosenses 1:10), y un llegar “a la unidad de la fe y del conocimiento del Hijo de Dios, a un varón perfecto, a la medida de la edad de la plenitud de Cristo” (Efesios 4:13). Fue hacia este creciente conocimiento del Hijo de Dios hacia donde Pablo tendió todo deseo de su alma cuando proseguía, por ver si alcanzaba aquello para lo cual fue también asido por Cristo Jesús; y así, extendiéndose a lo que estaba delante, proseguía al blanco, al premio de la soberana vocación de Dios en Cristo Jesús (Filipenses 3:12-14).

Esto no es lo que se llama ‘santificación progresiva’, como si la carne se volviera cada vez más santa, pues esta sigue siendo siempre “el viejo hombre que está viciado conforme a los deseos de error”; sino que es un crecimiento de aquel “nuevo hombre que es criado conforme a Dios en justicia y en santidad de verdad”. Por este crecimiento en la gracia, por esta conformidad más estrecha con la imagen de Cristo, debemos esforzarnos siempre con todas las fuerzas de nuestra alma; no contentos con un estado bajo y flaco delante de Dios, sino rogando al Señor con oración y súplica incesantes que seamos “llenos del conocimiento de Su voluntad, en toda sabiduría y espiritual inteligencia; para que andemos como es digno del Señor, agradándole en todo, fructificando en toda buena obra, y creciendo en el conocimiento de Dios” (Colosenses 1:9, 10).