Korenaren

Mijn ziel is bezweken van verlangen naar Uw heil, op Uw Woord heb ik gehoopt.
Psalm 119:81

Hoe moeilijk is het voor de meesten, en wij mogen er bijvoegen, hoe zeldzaam is het, in staat te zijn met enige grond van duurzaamheid een zoet gevoel van, en een zeker belang bij die geestelijke zegeningen in ons te verzekeren, waarmede wij, voor zover wij in de Zoon Gods geloven, in hemelse plaatsen in Christus Jezus gezegend zijn. Een schijn, een blik, een voorbijgaand gezicht, een teug, een proeve, een droppel, een kruimke, onuitsprekelijk zoet zolang het duurt, maar zelden geschonken en spoedig verdwenen, zijn in het algemeen alles wat wij schijnen te verkrijgen na veel zware arbeid, veel roepen, ernstig smeken en vurig verlangen naar de Heere, zoals Hij Zich aan ons geloof vertoont op de troon Zijner genade.

Hoevelen zijn er die elke dag, en somtijds elk uur, uitroepen, al is het niet in dezelfde woorden, nochtans in dezelfde zin: „Kom, Heere Jezus, kom met kracht!” En toch, hoe lang schijnt Hij te toeven! Hoe zien zij steeds naar boven, totdat ogen en hart schijnen te bezwijken, wachtende op Zijn verschijning als de wachter op de morgen; hoe gaarne zouden ze een offer brengen, zouden ze iets doen, iets zijn, iets verdragen, zo Hij Zich maar aan hun ziel mocht openbaren! Hoe dikwijls zoeken en doorzoeken zij hun harten, hun lippen en hun leven, om te zien of er ook een kwade weg in is waardoor Hij Zijn liefelijk gelaat voor hen verbergt, en Hij geen enkel woord zegt tot hun smachtend hart, waardoor zij met Hem in liefelijke gemeenschap konden zijn! Hoe verlangen zij om gezegend te worden met een wezenlijke verslagenheid van hart en ware bekommernis over hun zonden, en aan Zijn voeten weg te smelten en klein te worden onder het gezicht en het gevoel Zijner bloedende, stervende liefde! Maar waaruit ontspruit al dat verlangend uitzien en dat wachtend verwachten? Tonen niet al die ernstige begeerten en vurige verlangens aan, dat zij in wie zij zo gedurig gevonden worden, wedergeboren zijn tot een levende hoop, door de opstanding van Jezus Christus uit de doden?

Het is het Goddelijk leven in hun ziel dat de oorsprong en de bron is van dat inwendig zuchten, dat uitzien en verlangen; en dat Goddelijke leven ontstaat uit een nieuwe en geestelijke geboorte, die zelf de vrucht is van de opstanding van Jezus Christus uit de doden.

Het is niet het doodgeboren kind dat schreit; het is het geschrei van het levende kind dat de moeder zo aan het hart gaat. Zo tonen de kreten waarvan wij gesproken hebben, dat er leven is. Maar met het leven is er hoop; want waarom zou een mens gedurig roepen om, wachten op en met verlangen uitzien naar een zegen die hij geen hoop heeft ooit te verkrijgen? Indien zij dan geen levende hoop hadden, zouden zij dan roepen? In een dode hoop is geen geroep. Het is omdat de genade der hoop in hun boezem, evenals elke andere genade des Geestes, Gode levend is, dat zij in vereniging met geloof en liefde werkzaam is, om hen ernstig, oprecht en onvermoeid voor de troon te brengen en te houden, verwachtende en tegemoetziende wat God beloofd heeft te schenken aan hen die Hem verwachten.

Maar ’s Heeren gunst zal over die Hem vrezen
in eeuwigheid altoos dezelfde wezen:
zijn trouw rust zelfs op ’t late nageslacht,
dat zijn verbond niet trouweloos wil schenden,
noch van zijn wet afkerig d’ oren wenden,
maar die naar eis van Gods verbond betracht.

Ps. 103:9

Mijn ziel is bezweken van verlangen naar Uw heil, op Uw Woord heb ik gehoopt.
Psalm 119:81

Hoe moeilijk is het voor de meesten, en, mogen we eraan toevoegen, hoe zeldzaam is het, om met enige duurzaamheid in ons verzekerd te zijn van een zoet besef van en een zeker deel aan die geestelijke zegeningen waarmee wij, voor zover wij in de Zoon van God geloven, in hemelse plaatsen in Christus Jezus gezegend zijn. Een glimp, een blik, een voorbijgaand gezicht, een teug, een voorproef, een druppel, een kruimel: onuitsprekelijk zoet zolang het duurt, maar zelden geschonken en snel weer verdwenen. Dat is in het algemeen alles wat wij lijken te ontvangen na veel zware arbeid, veel roepen, ernstig smeken en vurig verlangen naar de Heere, zoals Hij Zich aan ons geloof vertoont op de troon van Zijn genade.

Hoevelen zijn er die elke dag, en soms elk uur, uitroepen, al is het niet met dezelfde woorden, dan toch in dezelfde zin: „Kom, Heere Jezus, kom met kracht!” En toch, hoe lang lijkt Hij te toeven! Hoe zien zij steeds naar boven, totdat ogen en hart lijken te bezwijken, terwijl zij op Zijn verschijning wachten zoals de wachter op de morgen! Wat zouden zij graag een offer brengen, iets doen, iets zijn, iets verdragen, als Hij Zich maar aan hun ziel wilde openbaren! Hoe vaak zoeken en doorzoeken zij hun hart, hun lippen en hun leven, om te zien of er soms een kwade weg in is waardoor Hij Zijn lieflijk gelaat voor hen verbergt, en waardoor Hij geen enkel woord spreekt tot hun smachtend hart, een woord waardoor zij in lieflijke gemeenschap met Hem zouden kunnen zijn!

Hoe verlangen zij ernaar gezegend te worden met een wezenlijke verslagenheid van hart en ware bekommernis over hun zonden, en aan Zijn voeten weg te smelten en klein te worden bij het zien en voelen van Zijn bloedende, stervende liefde! Maar waar komt al dat verlangende uitzien en dat wachtende verwachten vandaan? Laten al die ernstige begeerten en vurige verlangens niet zien dat zij bij wie ze zo voortdurend gevonden worden, wedergeboren zijn tot een levende hoop, door de opstanding van Jezus Christus uit de doden? Het is het Goddelijk leven in hun ziel dat de oorsprong en de bron is van dat inwendige zuchten, dat uitzien en verlangen. En dat Goddelijke leven ontstaat uit een nieuwe en geestelijke geboorte, die zelf de vrucht is van de opstanding van Jezus Christus uit de doden.

Het is niet het doodgeboren kind dat huilt; het is het huilen van het levende kind dat de moeder zo aan het hart gaat. Zo laten de kreten waarover we gesproken hebben zien dat er leven is. Maar waar leven is, is ook hoop. Want waarom zou iemand voortdurend roepen om, wachten op en vol verlangen uitzien naar een zegen waarvan hij geen hoop heeft die ooit te ontvangen? Als zij dan geen levende hoop hadden, zouden zij dan roepen? In een dode hoop wordt niet geroepen. Het is omdat de genade van de hoop in hun hart, net als elke andere genade van de Geest, levend is voor God, dat zij samen met geloof en liefde werkt. Zo brengt en houdt zij hen ernstig, oprecht en onvermoeid voor de troon, terwijl zij verwachten en uitzien naar wat God beloofd heeft te schenken aan hen die Hem verwachten.

Maar ’s Heeren gunst zal over die Hem vrezen
in eeuwigheid altoos dezelfde wezen:
zijn trouw rust zelfs op ’t late nageslacht,
dat zijn verbond niet trouweloos wil schenden,
noch van zijn wet afkerig d’ oren wenden,
maar die naar eis van Gods verbond betracht.

Ps. 103:9

My soul fainteth for Thy salvation: but I hope in Thy word.
Psalm 119:81

How difficult, for the most part, it is, and we may add, how rare to be able to realize for ourselves, with any degree of abiding permanency, a sweet experimental sense of, and an assured interest in, those spiritual blessings with which, so far as we are believers in the Son of God, we are blessed in heavenly places in Christ Jesus. Glimpses, glances, transient views, sips and tastes, drops and crumbs sweet beyond expression while they last, but rarely given and soon gone, are, generally speaking, all we seem to get after much hard labor, many cries, earnest entreaties, and vehement longings before the Lord, as He presents Himself to our faith, seated on the throne of His grace. How many there are who are daily and sometimes almost hourly crying out, if not in the exact words, yet in the substance of them—

O come, Thou much-expected Guest;
Lord Jesus, quickly come!

And yet how long He seems to delay His coming! How continually are they looking upward until eyes and heart seem alike to fail, waiting for His appearing more than those who watch for the morning; how willing to make any sacrifice, to do anything, be anything, or bear anything, if He would but manifest Himself to their souls. How often are they searching and examining their hearts, lips, and lives, to see if there be any evil way in them, that makes Him hide His lovely face, and not drop one word into their longing breasts, whereby they might hold sweet communion with Him! How they desire to be blessed with real contrition of heart, and godly sorrow for their sins, and be melted and dissolved at His feet, under a sight and sense of His bleeding, dying love!

But whence spring all these longing looks and waiting expectations? Do not all those earnest desires and vehement longings show that those in whom they so continually are found, are begotten again to a lively hope, by the resurrection of Jesus Christ from the dead? It is divine life in their souls which is the spring and source of these inward breathings, lookings, and longings; and this divine life arises out of a new and spiritual birth, which is itself the fruit of the resurrection of Jesus Christ from the dead. It is not the still-born child that cries; it is the cry of the living child which so goes to the heart of the mother. Thus the cries of which we have spoken show that there is life.

But with life there is hope; for why should a man be ever crying after, waiting for, and anxiously expecting a blessing which he has no hope ever to obtain? If, then, these had no living hope, would they cry? There are no cries in a dead hope. It is because the grace of hope in their breasts is, like every other grace of the Spirit, alive unto God, that it acts in union with faith and love, to bring them and keep them earnest, sincere, and unwearied before the throne, expecting and anticipating what God has promised to bestow on those who wait upon Him.

Desfallece mi alma por Tu salud, esperando en Tu palabra.
Salmo 119:81

¡Cuán difícil es, por lo general, y podemos añadir, cuán raro, poder experimentar para nosotros mismos, con algún grado de permanencia duradera, un dulce sentimiento experimental de aquellas bendiciones espirituales, y una parte segura en ellas, con que, en tanto que somos creyentes en el Hijo de Dios, somos bendecidos en lugares celestiales en Cristo Jesús! Vislumbres, miradas, vistas pasajeras, sorbos y gustos, gotas y migajas, dulces más allá de toda expresión mientras duran, pero raramente dados y pronto idos, son, hablando en general, todo lo que parecemos obtener después de mucho trabajo duro, muchos clamores, ruegos fervientes y anhelos vehementes delante del Señor, tal como Él se presenta a nuestra fe, sentado en el trono de Su gracia. ¡Cuántos hay que diariamente, y a veces casi a cada hora, claman, si no con las palabras exactas, sí en su sustancia:

Oh ven, Huésped tan esperado;
¡Señor Jesús, ven pronto!

¡Y sin embargo, cuánto parece Él tardar en venir! ¡Cuán continuamente miran hacia arriba, hasta que los ojos y el corazón parecen desfallecer a la par, esperando Su aparición más que los centinelas a la mañana; cuán dispuestos a hacer cualquier sacrificio, a hacer cualquier cosa, ser cualquier cosa o soportar cualquier cosa, con tal de que Él se manifestara a sus almas! ¡Cuántas veces escudriñan y examinan sus corazones, labios y vidas, para ver si hay en ellos algún camino de perversidad que le haga esconder Su rostro amable y no dejar caer una sola palabra en sus pechos anhelantes, por la cual pudieran tener dulce comunión con Él! ¡Cómo desean ser bendecidos con verdadera contrición de corazón y tristeza piadosa por sus pecados, y ser derretidos y deshechos a Sus pies bajo la vista y el sentimiento de Su amor que sangra y muere!

Pero ¿de dónde brotan todas estas miradas anhelantes y estas esperas expectantes? ¿No muestran todos esos deseos fervientes y anhelos vehementes que aquellos en quienes se hallan tan continuamente han sido regenerados en esperanza viva por la resurrección de Jesucristo de los muertos? Es la vida divina en sus almas la que es el manantial y la fuente de estos suspiros, miradas y anhelos interiores; y esta vida divina surge de un nuevo nacimiento espiritual, que es a su vez fruto de la resurrección de Jesucristo de los muertos. No es el niño nacido muerto el que llora; es el llanto del niño vivo el que tanto llega al corazón de la madre. Así, los clamores de que hemos hablado muestran que hay vida.

Pero con la vida hay esperanza; porque ¿por qué habría un hombre de estar siempre clamando por una bendición, esperándola y aguardándola ansiosamente, si no tuviera esperanza alguna de obtenerla jamás? Si estos, pues, no tuvieran una esperanza viva, ¿clamarían? No hay clamores en una esperanza muerta. Es porque la gracia de la esperanza en sus pechos está, como toda otra gracia del Espíritu, viva para Dios, que obra en unión con la fe y el amor para llevarlos y mantenerlos fervientes, sinceros e incansables delante del trono, esperando y aguardando lo que Dios ha prometido otorgar a los que esperan en Él.

Genees mij, Heere! zo zal ik genezen worden; behoud mij, zo zal ik behouden worden, want Gij zijt mijn lof.
Jeremia 17:14

Kunnen we enige hoop koesteren dat God bezig is het genadewerk in onze ziel te verrichten? Hebben we iets dat God voor ons heeft gedaan, of bezig is te doen? Laten we het beschouwen en vergelijken met dit gedeelte uit Gods Woord. Kunnen we in ons hart dit gebed vinden: „Genees mij, Heere! zo zal ik genezen worden; behoud mij, zo zal ik behouden worden”? Heeft de Heere ons iets laten zien of beseffen van die verontrustende kwaal die de zonde is? Hebben we opgemerkt welke ellende we over onszelf hebben afgeroepen? Hebben we ook de verlossing gezien die in de Heere Jezus Christus is, en hoe geschikt deze is voor de toestand van onze ziel? En smeken we Hem: „Genees mij, Heere! zo zal ik genezen worden”?

Gij hoeft slechts het woord te spreken. Ik kan er erg slecht aan toe zijn; mijn kwalen erg verontrustend, het kwaad in mijn hart zeer sterk, mijn terugvallen talloos, mijn ziel erg ver van U. Maar, Heere, Gij bezit alle macht; Gij hoeft slechts het woord te spreken! „Genees mij, Heere! zo zal ik genezen worden.” Niets anders ontbreekt; ik kan de Moorman niet wit wassen, ik kan de vos zijn streken niet doen verliezen, maar Gij kunt dit alles wel. Genees mij dan met Uw kostbare waarheid en genade, en laat iets van Uw vergevende liefde en barmhartigheid tot mij komen. „Genees mij, Heere! zo zal ik genezen worden; behoud mij, zo zal ik behouden worden.” Ik wil geen ander geneesmiddel dan Uw kostbare bloed dat aan mijn geweten wordt toegepast; geen andere liefde dan Uw gezegende liefde uitgestort krijgen in mijn hart.

Als dit de oefeningen, verlangens en gevoelens van onze ziel zijn, brengen ze ons tot de genadetroon, scheiden ze ons af van de wereld, oefenen ze onze geest tot godvruchtigheid, halen ze schijnheiligheid, bedrog, leugens en valsheid weg en maken ze ons hart ernstig en oprecht tegenover de God van alle waarheid.

Lezen: Lukas 7:1-10

Genees mij, Heere! zo zal ik genezen worden; behoud mij, zo zal ik behouden worden, want Gij zijt mijn lof.
Jeremia 17:14

Kunnen we enige hoop koesteren dat God bezig is het genadewerk in onze ziel te verrichten? Is er iets wat God voor ons heeft gedaan, of wat Hij nu doet? Laten we dat bekijken en vergelijken met dit gedeelte uit Gods Woord. Kunnen we in ons hart dit gebed vinden: „Genees mij, Heere! zo zal ik genezen worden; behoud mij, zo zal ik behouden worden”? Heeft de Heere ons iets laten zien of beseffen van die verontrustende kwaal die de zonde is? Hebben we gemerkt welke ellende we over onszelf hebben afgeroepen? Hebben we ook de verlossing gezien die in de Heere Jezus Christus is, en hoe goed die past bij de toestand van onze ziel? En smeken we Hem: „Genees mij, Heere! zo zal ik genezen worden”?

U hoeft alleen maar het woord te spreken. Het kan er erg slecht met mij voor staan: mijn kwalen zijn misschien erg verontrustend, het kwaad in mijn hart zeer sterk, mijn terugvallen talloos en mijn ziel ver van U. Maar, Heere, U bezit alle macht; U hoeft alleen maar het woord te spreken! „Genees mij, Heere! zo zal ik genezen worden.” Er ontbreekt niets anders. Ik kan de Moorman niet wit wassen en ik kan de vos zijn streken niet laten verliezen, maar U kunt dit alles wel. Genees mij dan met Uw kostbare waarheid en genade, en laat iets van Uw vergevende liefde en barmhartigheid tot mij komen. „Genees mij, Heere! zo zal ik genezen worden; behoud mij, zo zal ik behouden worden.” Ik wil geen ander geneesmiddel dan Uw kostbare bloed, toegepast aan mijn geweten, en geen andere liefde dan Uw gezegende liefde, uitgestort in mijn hart.

Als dit de oefeningen, verlangens en gevoelens van onze ziel zijn, dan brengen ze ons tot de genadetroon en scheiden ze ons af van de wereld. Ze oefenen onze geest tot godvruchtigheid, nemen schijnheiligheid, bedrog, leugens en valsheid weg, en maken ons hart ernstig en oprecht tegenover de God van alle waarheid.

Lezen: Lukas 7:1-10

Heal me, O LORD, and I shall be healed; save me, and I shall be saved: for Thou art my praise.
Jeremiah 17:14

Can we entertain any hope that God is carrying on the work of grace in our soul? Is there anything that God has done for us, or that He is doing now? Let us look at it and compare it with this portion of God’s Word. Can we find in our heart this prayer: “Heal me, O LORD, and I shall be healed; save me, and I shall be saved”? Has the Lord shown us or made us feel something of that alarming malady which is sin? Have we felt what misery we have brought upon ourselves? Have we also seen the salvation that is in the Lord Jesus Christ, and how well it suits the condition of our soul? And do we beg of Him, “Heal me, O LORD, and I shall be healed”?

Thou needest only to speak the word. It may be very bad with me: my maladies may be very alarming, the evil of my heart very strong, my backslidings innumerable and my soul far from Thee. But, Lord, Thou hast all power; Thou needest only to speak the word! “Heal me, O LORD, and I shall be healed.” Nothing else is wanting. I cannot wash the Ethiopian white, nor make the leopard lose his spots, but Thou canst do all this.

Heal me, then, with Thy precious truth and grace, and let something of Thy pardoning love and mercy come to me. “Heal me, O LORD, and I shall be healed; save me, and I shall be saved.” I want no other remedy than Thy precious blood, applied to my conscience, and no other love than Thy blessed love, shed abroad in my heart.

If these are the exercises, desires and feelings of our soul, they bring us to the throne of grace and separate us from the world. They exercise our spirit unto godliness, take away hypocrisy, deceit, lies and falsehood, and make our heart earnest and sincere before the God of all truth.

Reading: Luke 7:1-10

Sáname, oh Jehová, y seré sano; sálvame, y seré salvo: porque Tú eres mi alabanza.
Jeremías 17:14

¿Podemos abrigar alguna esperanza de que Dios está llevando adelante la obra de la gracia en nuestra alma? ¿Hay algo que Dios haya hecho por nosotros, o que esté haciendo ahora? Mirémoslo y comparémoslo con esta porción de la Palabra de Dios. ¿Podemos hallar en nuestro corazón esta oración: “Sáname, oh Jehová, y seré sano; sálvame, y seré salvo”? ¿Nos ha mostrado el Señor o nos ha hecho sentir algo de esa alarmante enfermedad que es el pecado? ¿Hemos sentido qué miseria hemos traído sobre nosotros mismos? ¿Hemos visto también la salvación que hay en el Señor Jesucristo, y cuán bien conviene a la condición de nuestra alma? ¿Y le suplicamos: “Sáname, oh Jehová, y seré sano”?

Tú solo necesitas decir la palabra. Puede que esté muy mal conmigo: mis enfermedades pueden ser muy alarmantes, el mal de mi corazón muy fuerte, mis rebeliones innumerables y mi alma lejos de Ti. Pero, Señor, Tú tienes todo poder; ¡Tú solo necesitas decir la palabra! “Sáname, oh Jehová, y seré sano”. No falta ninguna otra cosa. Yo no puedo emblanquecer al etíope, ni hacer que el leopardo pierda sus manchas, pero Tú puedes hacer todo esto.

Sáname, pues, con Tu preciosa verdad y gracia, y deja que algo de Tu amor perdonador y de Tu misericordia venga a mí. “Sáname, oh Jehová, y seré sano; sálvame, y seré salvo”. No quiero otro remedio que Tu preciosa sangre, aplicada a mi conciencia, ni otro amor que Tu bendito amor, derramado en mi corazón.

Si estos son los ejercicios, deseos y sentimientos de nuestra alma, nos traen al trono de la gracia y nos separan del mundo. Ejercitan nuestro espíritu para la piedad, quitan la hipocresía, el engaño, las mentiras y la falsedad, y hacen nuestro corazón sincero y verdadero ante el Dios de toda verdad.

Lectura: Lucas 7:1-10

Want indien het bloed der stieren en bokken, en de as der jonge koe, besprengende de onreinen, hen heiligt tot de reiniging des vleses; hoeveel te meer zal het bloed van Christus, Die door de eeuwige Geest Zichzelf Gode onstraffelijk opgeofferd heeft, uw consciëntie reinigen van dode werken om de levende God te dienen.
Hebreeën 9:13,14

Wat een grote genade is het, een consciëntie te hebben die enigermate gereinigd is van dode werken om de levende God te dienen; een vrije toegang te hebben tot Zijn gezegende majesteit; enige blijdschap te beleven om voor Hem te wandelen; enig ontslag van twijfel en vrees te hebben; enige wegneming van die oefeningen die de geest beproeven en dikwijls zware lasten op de ziel brengen! Na al onze omzwervingen moeten wij evenwel altijd tot dezelfde plaats komen; na al onze afwijkingen moeten wij bij vernieuwing tot dezelfde plaats gebracht worden, waar de schuld wordt weggenomen, genade uitgeroepen en vrede geopenbaard.

Want is het niet alzo, dat het bloed van Christus reinigt van alle zonden? Waar Hij een eeuwige verzoening voor ons heeft aangebracht, verliest Zijn bloed nooit zijn kracht, maar zal het te allen tijde de consciëntie van ieder belast en beladen lid van Zijn verborgen lichaam reinigen, zolang de consciënties derzulken de reiniging van node hebben, totdat Hij al Zijn verlosten zonder vlek zal voorstellen voor Zijn heerlijkheid in ongekende vreugde.

Want indien het bloed der stieren en bokken, en de as der jonge koe, besprengende de onreinen, hen heiligt tot de reiniging des vleses; hoeveel te meer zal het bloed van Christus, Die door de eeuwige Geest Zichzelf Gode onstraffelijk opgeofferd heeft, uw consciëntie reinigen van dode werken om de levende God te dienen.
Hebreeën 9:13,14

Wat een grote genade is het om een geweten te hebben dat in zekere mate gereinigd is van dode werken om de levende God te dienen; om vrije toegang te hebben tot Zijn gezegende majesteit; om enige blijdschap te ervaren in het wandelen voor Zijn aangezicht; om enige verlossing te hebben van twijfel en vrees; om enige verlichting te hebben van die oefeningen die de geest beproeven en vaak zware lasten op de ziel leggen! Toch moeten wij na al onze omzwervingen altijd weer bij dezelfde plaats uitkomen. Na al onze afwijkingen moeten wij opnieuw naar dezelfde plaats gebracht worden, waar de schuld wordt weggenomen, genade wordt afgekondigd en vrede wordt geopenbaard.

Want is het niet zo dat het bloed van Christus reinigt van alle zonden? Waar Hij een eeuwige verzoening voor ons heeft teweeggebracht, verliest Zijn bloed nooit zijn kracht. Het zal te allen tijde het geweten reinigen van ieder belast en beladen lid van Zijn verborgen lichaam, zolang hun geweten die reiniging nodig heeft, totdat Hij al Zijn verlosten zonder vlek zal voorstellen voor Zijn heerlijkheid, met ongekende vreugde.

“For if the blood of bulls and of goats, and the ashes of an heifer sprinkling the unclean, sanctifieth to the purifying of the flesh: how much more shall the blood of Christ, who through the eternal Spirit offered himself without spot to God, purge your conscience from dead works to serve the living God?”
Hebrews 9:13, 14

What a mercy it is to have a conscience in any measure purged from dead works to serve the living God; to feel any free access to His gracious Majesty, any happy liberty in walking before Him, any deliverance from doubt and fear, any removal of those exercises which try the mind and often bring heavy burdens upon the soul! Still, after all our wanderings, we must ever come to the same spot; after all our departings and backslidings, still again and again we must be brought to the same place to get the guilt removed, the mercy proclaimed, and the peace revealed.

For is not this the blessedness—that the blood of Christ cleanses from all sin? Having obtained eternal redemption for us, His blood will never lose its efficacy, but will ever purge the conscience as long as the conscience of any burdened member of His mystical body remains to be purged, until He presents all His ransomed saints faultless before the presence of His glory with exceeding joy.

Porque si la sangre de los toros y de los machos cabríos, y la ceniza de la becerra, rociada a los inmundos, santifica para la purificación de la carne, ¿cuánto más la sangre de Cristo, el cual por el Espíritu eterno se ofreció a Sí mismo sin mancha a Dios, limpiará vuestras conciencias de las obras de muerte para que sirváis al Dios vivo?
Hebreos 9:13, 14

¡Qué misericordia es tener una conciencia en alguna medida limpia de obras de muerte para servir al Dios vivo; sentir algún libre acceso a Su Majestad llena de gracia, alguna feliz libertad al andar delante de Él, alguna liberación de dudas y temores, alguna remoción de aquellos ejercicios que prueban la mente y a menudo traen pesadas cargas sobre el alma! Con todo, después de todos nuestros extravíos, siempre hemos de venir al mismo lugar; después de todos nuestros apartamientos y rebeliones, una y otra vez hemos de ser traídos al mismo sitio para que la culpa sea quitada, la misericordia proclamada y la paz revelada.

Porque ¿no es esta la bienaventuranza: que la sangre de Cristo limpia de todo pecado? Habiendo obtenido para nosotros eterna redención, Su sangre nunca perderá su eficacia, sino que siempre limpiará la conciencia mientras quede por limpiar la conciencia de algún miembro cargado de Su cuerpo místico, hasta que Él presente a todos Sus santos rescatados sin mancha delante de Su gloria con gran alegría.