Toen Toplady de uitverkiezing predikte en Whitefield aandrong op de nieuwe geboorte, predikten zij wat hun ziel rechtstreeks en onmiddellijk van God had ontvangen. Het was bij hen geen tweede of derde afgietsel maar het zuivere bloed van de druif. Hun ziel had van de wijn van het koninkrijk gedronken en zij predikten onder de invloed daarvan, zoals de apostelen op de Pinksterdag.
Petrus predikte de opstanding van Christus in Jeruzalem. Athanasius streed voor de Drie-eenheid in Alexandrië. Luther verkondigde de rechtvaardiging door de gerechtigheid van Christus in Wittenberg. Knox donderde tegen het pausdom in St. Andrews. Whitefield stortte zijn hele ziel uit bij het inscherpen van de nieuwe geboorte in Moorfields. Toplady drong aan op de uitverkiezing in de kapel in Orange Street. Zij allen predikten met de Heilige Geest die uit de hemel was neergezonden.
Veel predikanten prediken nu precies dezelfde waarheden. Maar worden zij even rijk gezegend? Nee! Waarom niet? Omdat zij die niet op dezelfde wijze hebben ontvangen en ook niet onder dezelfde kracht en invloed prediken. Hun donderslagen zijn nagebootste donderslagen. Hun prediking is eerder toneelspel dan prediking.
Iemand vroeg om het zwaard van Skanderbeg te zien, een beroemd krijgsman tegen de Turken, dat in een museum werd bewaard. „Wel”, riep hij uit, „er is niets bijzonders aan dit zwaard.” „Nee”, was het antwoord, „maar u had de arm moeten zien die het hanteerde.”
Zo kunnen de leer van de rechtvaardiging, zoals Luther die predikte, en die van de nieuwe geboorte, zoals Whitefield die inscherpte, door elke jongeman met een witte das en een paar haren op zijn kin worden uiteengezet. Het mag het zwaard van Skanderbeg zijn. Maar waar is de hand die het dronken maakte van het bloed van de verslagenen?
Het geheim van alle prediking en van alle schrijven is de kracht van de Heilige Geest. Wordt die ontkend, dan zijn zowel de tong als de pen die van een toneelspeler!


