Korenaren

Die oren heeft, die hore wat de Geest tot de Gemeente zegt.
Openbaring 2:29

Deze woorden zijn niet alleen tot de Kerk gericht, maar tot een ieder tot wie het Woord komt en aan wie een oor is gegeven om te horen en te ontvangen. Zo wordt elke boodschap aan de Kerk een boodschap aan ieder van ons in het bijzonder. Als wij een geestelijk besneden oor hebben, als wij bereid zijn te luisteren naar de stem van de Heere, spreekt Hij in elke boodschap even persoonlijk en even duidelijk tot ons als tot elke gemeente in het bijzonder.

Het is werkelijk een onuitsprekelijke zegen om een oor te hebben gekregen, opdat wij in nederigheid, eenvoud en godsdienstige oprechtheid mogen ontvangen wat de Heere spreekt in het Woord van Zijn genade. Door Zijn Woord klopt Hij aan de deur van ons hart; en wat een zegen heeft Hij uitgesproken over hem die Zijn stem hoort en opendoet als hij het kloppen hoort. Evenals de liefhebbende vrouw de deur van haar huis opent als zij het kloppen van haar man hoort: „Ziet, Ik sta aan de deur, en Ik klop; indien iemand Mijn stem zal horen, en de deur opendoen, Ik zal tot hem inkomen, en Ik zal met hem avondmaal houden en hij met Mij” (Openb. 3:20).

Hij zal noch wank’len, noch bezwijken,
die op de Heer vertrouwt
en op zijn goedheid bouwt.
Hij zal, als Sions berg, nooit wijken,
wiens grondslag door geen aards vermogen
ooit wordt bewogen.

Gelijk ’t gebergt’, dat hoog gerezen
om Salem ligt gespreid,
zo is in eeuwigheid
de Heer rondom hen, die Hem vrezen;
rondom Zijn volk, ’t welk Hij wil hoeden
voor tegenspoeden.

Ps. 125:1 en 2

Die oren heeft, die hore wat de Geest tot de Gemeente zegt.
Openbaring 2:29

Deze woorden zijn niet alleen tot de Kerk gericht, maar tot ieder bij wie het Woord komt en aan wie een oor is gegeven om te horen en te ontvangen. Zo wordt elke boodschap aan de Kerk een boodschap aan ieder van ons persoonlijk. Als wij een geestelijk besneden oor hebben en bereid zijn te luisteren naar de stem van de Heere, dan spreekt Hij in elke boodschap even persoonlijk en even duidelijk tot ons als tot elke gemeente afzonderlijk.

Het is werkelijk een onuitsprekelijke zegen dat ons een oor is gegeven, zodat wij in nederigheid, eenvoud en godvrezende oprechtheid mogen ontvangen wat de Heere spreekt in het Woord van Zijn genade. Door Zijn Woord klopt Hij aan de deur van ons hart. En wat een zegen heeft Hij uitgesproken over wie Zijn stem hoort en opendoet zodra hij het kloppen hoort, zoals een liefhebbende vrouw de deur van haar huis opent wanneer zij haar man hoort kloppen: „Ziet, Ik sta aan de deur, en Ik klop; indien iemand Mijn stem zal horen, en de deur opendoen, Ik zal tot hem inkomen, en Ik zal met hem avondmaal houden en hij met Mij” (Openb. 3:20).

Hij zal noch wank’len, noch bezwijken,
die op de Heer vertrouwt
en op zijn goedheid bouwt.
Hij zal, als Sions berg, nooit wijken,
wiens grondslag door geen aards vermogen
ooit wordt bewogen.

Gelijk ’t gebergt’, dat hoog gerezen
om Salem ligt gespreid,
zo is in eeuwigheid
de Heer rondom hen, die Hem vrezen;
rondom Zijn volk, ’t welk Hij wil hoeden
voor tegenspoeden.

Ps. 125:1 en 2

He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.
Revelation 2:29

These words extend the message beyond the church to which they were spoken, and address themselves to every one to whom the Word comes, and to whom an ear is given to hear and receive it. Thus each message sent to the churches becomes a message sent personally to us. If we have a spiritually circumcised ear, if we are willing to listen to the voice of the Lord, He speaks to us in every message as personally and as distinctly as He spoke to each individual church. It is indeed an unspeakable blessing to have this ear given to us that we may receive in humility, simplicity, and godly sincerity what the Lord speaks in the Word of His grace.

It is by His Word that He knocks at the door of our hearts; and what a blessing He has pronounced on the man who hears His voice and opens the door when he hears the knock, like a fond and affectionate wife when she hears the knock of her husband at the door of his house—“Behold, I stand at the door, and knock—if any man hears My voice, and opens the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with Me” (Rev. 3:20).

El que tiene oído, oiga lo que el Espíritu dice a las iglesias.
Apocalipsis 2:29

Estas palabras extienden el mensaje más allá de la iglesia a la que fueron dirigidas, y se dirigen a todo aquel a quien llega la Palabra y a quien se le da un oído para oírla y recibirla. Así cada mensaje enviado a las iglesias se convierte en un mensaje enviado personalmente a nosotros. Si tenemos un oído espiritualmente circuncidado, si estamos dispuestos a escuchar la voz del Señor, Él nos habla en cada mensaje tan personal y tan claramente como habló a cada iglesia en particular. Es en verdad una bendición indecible que se nos dé este oído, para que recibamos con humildad, sencillez y sinceridad piadosa lo que el Señor habla en la Palabra de Su gracia.

Es por Su Palabra como Él llama a la puerta de nuestro corazón; ¡y qué bendición ha pronunciado sobre el hombre que oye Su voz y abre la puerta cuando oye el llamado, como una esposa tierna y afectuosa cuando oye llamar a su esposo a la puerta de su casa! “He aquí, Yo estoy a la puerta y llamo: si alguno oyere Mi voz y abriere la puerta, entraré a él, y cenaré con él, y él conmigo” (Apocalipsis 3:20).

Want de Zoon des mensen is gekomen, om te zoeken en zalig te maken, dat verloren was.
Lukas 19:10

Hoe lieflijk heeft de Heere dit in de gelijkenis van het verloren schaap beschreven! Het arme schaap is afgedwaald; en als het eenmaal de kudde heeft verlaten, is het vrijwel zeker op een of andere vreemde plaats terechtgekomen. Het is van een rots gevallen, of in een greppel gerold, of zit onder een struik verstopt, of is een grot ingekropen, of ligt in een diep, afgelegen ravijn, waar alleen een geoefend oog en een geoefende hand het kunnen redden. En net zo is het met de verloren schapen van de Heere. Ze komen op vreemde plekken terecht. Ze vallen van rotsen, glijden in gaten, verstoppen zich in de struiken, en kruipen soms weg in grotten om te sterven.

Als het letterlijke schaap is afgedwaald, gaat de herder erachteraan om het te zoeken. Hier ziet hij een hoefafdruk, daar een plukje wol in de doornen. Elk schuilplekje doorzoekt hij, om elke hoek kijkt hij, tot hij eindelijk het arme schaap vindt, vermoeid, gewond en halfdood, zo ellendig dat het nauwelijks nog genoeg kracht heeft om te kreunen. Hij slaat het niet naar huis terug, en steekt ook de prikstok niet in zijn rug, maar pakt het voorzichtig op, legt het op zijn schouder en brengt het blij naar huis. Net zo gaat de Heere in de genade met Zijn verloren schapen om.

Mensen handelen anders. Als een Farizeeër een schaap hulpeloos op zijn rug ziet liggen, schopt hij het overeind en schopt hij het naar huis, slaat het op zijn kop met zijn staf of drijft een scherpe nagel in zijn zijde. Davids gebed was wijs: „Laat mij vallen in de handen van God, en niet in de handen van de mens.” O, in de handen van God te vallen; in de handen van een barmhartige en mededogende Hogepriester, Die in alle dingen, gelijk als wij, is verzocht geweest, en daarom met deze arme, verzochte mensen medelijden kan voelen! Dit, dit zijn de enige handen waarin wij veilig kunnen vallen. Degene die in deze handen valt, zal er niet uitvallen, noch erdoorheen, want „eronder zijn de eeuwige armen,” en die kunnen gespleten noch gebroken worden.

Lezen: Lukas 15:1-10

Want de Zoon des mensen is gekomen, om te zoeken en zalig te maken, dat verloren was.
Lukas 19:10

Hoe lieflijk heeft de Heere dit beschreven in de gelijkenis van het verloren schaap! Het arme schaap is afgedwaald, en als het eenmaal de kudde verlaten heeft, komt het vrijwel zeker op een of andere vreemde plaats terecht. Het is van een rots gevallen, of in een greppel gerold, of het zit onder een struik verstopt, of het is een grot in gekropen, of het ligt in een diep, afgelegen ravijn, waar alleen een geoefend oog en een geoefende hand het kunnen redden. Zo is het ook met de verloren schapen van de Heere. Ze komen op vreemde plekken terecht. Ze vallen van rotsen, glijden in gaten, verstoppen zich in de struiken, en kruipen soms weg in grotten om te sterven.

Als een gewoon schaap is afgedwaald, gaat de herder erachteraan om het te zoeken. Hier ziet hij een hoefafdruk, daar een plukje wol in de doornen. Hij doorzoekt elk schuilplekje en kijkt om elke hoek, totdat hij eindelijk het arme schaap vindt, vermoeid, gewond en halfdood, zo ellendig dat het nauwelijks nog de kracht heeft om te kreunen. Hij slaat het niet naar huis terug en steekt ook de prikstok niet in zijn rug, maar hij pakt het voorzichtig op, legt het op zijn schouder en brengt het blij naar huis. Zo gaat de Heere in Zijn genade met Zijn verloren schapen om.

Mensen handelen anders. Als een Farizeeër een schaap hulpeloos op zijn rug ziet liggen, schopt hij het overeind en schopt hij het naar huis, slaat het met zijn staf op de kop of drijft een scherpe nagel in zijn zij. Davids gebed was wijs: „Laat mij vallen in de handen van God, en niet in de handen van de mens.” O, te vallen in de handen van God, in de handen van een barmhartige en meelevende Hogepriester, Die in alle dingen, gelijk als wij, is verzocht geweest, en daarom medelijden kan hebben met deze arme, verzochte mensen! Dit, dit zijn de enige handen waarin wij veilig kunnen vallen. Wie in deze handen valt, zal er niet uit vallen en er ook niet doorheen, want „eronder zijn de eeuwige armen”, en die kunnen niet gespleten en niet gebroken worden.

Lezen: Lukas 15:1-10

For the Son of man is come to seek and to save that which was lost.
Luke 19:10

How sweetly has the Lord described this in the parable of the lost sheep! The poor sheep has strayed, and once it has left the flock it is almost sure to end up in some strange place. It has fallen from a rock, or rolled into a ditch, or it is hidden under a bush, or has crept into a cave, or it lies in some deep, remote ravine, where only a practised eye and a practised hand can rescue it. So it is with the Lord’s lost sheep. They get into strange places. They fall from rocks, slip into holes, hide in the bushes, and sometimes creep away into caves to die.

When an ordinary sheep has strayed, the shepherd goes after it to seek it. Here he sees a hoof-print, there a tuft of wool on the thorns. He searches every hiding place and looks round every corner, until at last he finds the poor sheep, weary, wounded and half dead, so wretched that it has scarcely strength left to moan. He does not beat it home, nor drive the goad into its back, but gently lifts it up, lays it on his shoulder, and carries it home rejoicing. So does the Lord in His grace deal with His lost sheep.

Men act otherwise. When a Pharisee sees a sheep lying helpless on its back, he kicks it up and kicks it home, strikes it on the head with his staff, or drives a sharp nail into its side. David’s prayer was wise: “Let me fall now into the hand of the Lord, and let me not fall into the hand of man.” Oh, to fall into the hands of God, into the hands of a merciful and compassionate High Priest, Who was in all points tempted like as we are, and can therefore have compassion on these poor tempted ones! These, these are the only hands into which we can safely fall.

Whoever falls into these hands will not fall out of them, nor through them, for “underneath are the everlasting arms,” and they can neither be split nor broken.

Reading: Luke 15:1-10

Porque el Hijo del hombre vino a buscar y salvar lo que se había perdido.
Lucas 19:10

¡Con qué dulzura ha descrito esto el Señor en la parábola de la oveja perdida! La pobre oveja se ha descarriado, y una vez que ha dejado el rebaño, es casi seguro que acabará en algún lugar extraño. Ha caído de una peña, o ha rodado a una zanja, o está escondida bajo un arbusto, o se ha metido en una cueva, o yace en algún barranco hondo y apartado, donde solo un ojo experto y una mano experta pueden rescatarla. Así sucede con las ovejas perdidas del Señor. Llegan a lugares extraños. Caen de las peñas, resbalan en hoyos, se esconden en los matorrales, y a veces se meten en cuevas para morir.

Cuando una oveja común se ha descarriado, el pastor va tras ella para buscarla. Aquí ve una huella de pezuña, allí un mechón de lana en los espinos. Registra cada escondrijo y mira detrás de cada rincón, hasta que al fin halla a la pobre oveja, cansada, herida y medio muerta, tan desdichada que apenas le quedan fuerzas para quejarse. No la lleva a golpes a casa, ni le clava el aguijón en el lomo, sino que la levanta con suavidad, la pone sobre sus hombros y la lleva a casa gozoso. Así trata el Señor en Su gracia a Sus ovejas perdidas.

Los hombres obran de otra manera. Cuando un fariseo ve una oveja tendida, indefensa, sobre su lomo, la levanta a patadas y la lleva a patadas a casa, le golpea la cabeza con su cayado, o le clava un clavo afilado en el costado. Sabia fue la oración de David: “Caiga yo ahora en la mano de Jehová, y que no caiga yo en manos de hombres.” ¡Oh, caer en las manos de Dios, en las manos de un Sumo Sacerdote misericordioso y compasivo, que fue tentado en todo según nuestra semejanza, y que por eso puede compadecerse de estos pobres tentados! Estas, estas son las únicas manos en las que podemos caer con seguridad.

Quien cae en estas manos no caerá fuera de ellas, ni a través de ellas, porque “acá abajo los brazos eternos”, y no pueden ser hendidos ni quebrados.

Lectura: Lucas 15:1-10

En welke zij de uitnemende grootheid Zijner kracht aan ons, die geloven, naar de werking der sterkte Zijner macht, Die Hij gewrocht heeft in Christus, als Hij Hem uit de doden heeft opgewekt.
Efeze 1:19-20

De mens moet door een alvermogende kracht uit de slaap des doods wakker geschud worden. Het is zomaar geen rukje of een zachte aanraking aan zijn kleed, een lichte trek aan zijn mouw, die hem uit zijn zonden zal doen opstaan. Hij moet eruit getrokken worden, zoals iemand uit zijn bed getrokken wordt als het huis in brand staat, of uit het water getrokken wordt als hij voor de laatste maal zal ondergaan. Laat ons niet menen dat het werk der genade in het hart een licht, oppervlakkig werk is. Er is inderdaad een almachtig werk der genade in een zondaarshart nodig om hem van de ondergang te bevrijden.

Derhalve zien wij altijd het werk der genade zich openbaren door een geestelijk gezicht van onze ellendige staat voor God. Doch dit alleen is niet genoegzaam om ons tot een waar discipel van Jezus te maken. Het is een voorafgaand, een zeer noodzakelijk voorafgaand werk tot het aanschouwen van de Koning in Zijn schoonheid. Maar het is niet hetzelfde als te zien en te geloven in de Zoon van God tot het eeuwige leven. Wij moeten iets meer hebben dan enige overtuiging van zonden of enig besef van onze verloren en gevallen staat.

Wij moeten door het geloof een gezicht hebben van de gezegende Heere, meer of minder in onze ziel geopenbaard door de Heilige Geest, Wiens werk het is uit de dingen van Christus te nemen en deze aan het hart te openbaren. Om namelijk te zien: Zijn gepastheid, Zijn genade, Zijn heerlijkheid, Zijn arbeid, Zijn bloed, Zijn gehoorzaamheid; deze te zien door het oog des geloofs en voor onszelf als goddelijke en gezegende werkelijkheden, juist gepast in ons geval en onze staat; zodat deze juist de zaken zijn die wij nodig hebben om ons te redden van de toekomende toorn, en dat wij, in zoverre wij er belang bij hebben, gered worden van de vloeden des verderfs.

Overal waar dit geloofsgezicht van Christus aan de ziel geschonken is, schept en onderhoudt het een geloof, door de liefde werkzaam. Overal waar door het geloof een zien op Jezus is, daar openbaart Hij Zichzelf in zekere mate als dierbaar aan de ziel; en liefde is de zoete vrucht daarvan, want wij hebben Hem lief omdat Hij ons eerst heeft liefgehad. Wanneer wij de Heere gaan liefhebben, dan verwekt deze liefde een zoete vereniging en gemeenschap met Hem. Wanneer Hij dan Zijn beminnelijk aangezicht vertoont en meer en meer iets van Zijn schoonheid en vriendelijkheid ontdekt, geeft het Hem een plaats in onze warmste, tederste genegenheden, en dan komt Hij en neemt woning in de ziel en heerst daar als de rechtmatige Heerser.

De volgende dingen zijn derhalve allernoodzakelijkst tot het ware discipelschap: eerst een geestelijk gevoel van onze verloren en gevallen staat; dan een kennis van Christus door een genadige ontdekking van Zijn gepastheid, schoonheid en bereidwilligheid; en ten derde een geloof in Hem, dat door de liefde werkt en het hart reinigt, de wereld overwint en ons bevrijdt van dood en hel.

En welke zij de uitnemende grootheid Zijner kracht aan ons, die geloven, naar de werking der sterkte Zijner macht, Die Hij gewrocht heeft in Christus, als Hij Hem uit de doden heeft opgewekt.
Efeze 1:19-20

De mens moet door een alvermogende kracht uit de slaap van de dood wakker geschud worden. Het is niet zomaar een rukje of een zachte aanraking van zijn kleed, een lichte trek aan zijn mouw, die hem uit zijn zonden zal doen opstaan. Hij moet eruit getrokken worden, zoals iemand uit zijn bed getrokken wordt als het huis in brand staat, of uit het water getrokken wordt als hij voor de laatste keer zal ondergaan. Laten we niet denken dat het werk van de genade in het hart een licht, oppervlakkig werk is. Er is inderdaad een almachtig werk van de genade in het hart van een zondaar nodig om hem van de ondergang te bevrijden.

Daarom zien we dat het werk van de genade zich altijd openbaart in een geestelijk zien van onze ellendige staat voor God. Maar dit alleen is niet genoeg om ons tot een waar discipel van Jezus te maken. Het is een voorbereidend, een zeer noodzakelijk voorbereidend werk voor het aanschouwen van de Koning in Zijn schoonheid. Maar het is niet hetzelfde als het zien van en geloven in de Zoon van God tot het eeuwige leven. Wij moeten iets meer hebben dan enige overtuiging van zonde of enig besef van onze verloren en gevallen staat.

Wij moeten door het geloof de gezegende Heere zien, in meerdere of mindere mate aan onze ziel geopenbaard door de Heilige Geest, Wiens werk het is uit de dingen van Christus te nemen en die aan het hart te openbaren. Namelijk om te zien: Zijn gepastheid, Zijn genade, Zijn heerlijkheid, Zijn arbeid, Zijn bloed, Zijn gehoorzaamheid; om die met het oog van het geloof te zien, en voor onszelf, als goddelijke en gezegende werkelijkheden, precies passend bij ons geval en onze staat. Zo zien wij dat dit juist de dingen zijn die wij nodig hebben om gered te worden van de toekomende toorn, en dat wij, voor zover wij er deel aan hebben, gered worden van de vloeden van het verderf.

Overal waar dit zien van Christus door het geloof aan de ziel geschonken wordt, schept en onderhoudt het een geloof dat door de liefde werkt. Overal waar er door het geloof een zien op Jezus is, daar openbaart Hij Zichzelf in zekere mate als dierbaar aan de ziel. En liefde is daarvan de zoete vrucht, want wij hebben Hem lief omdat Hij ons eerst heeft liefgehad. Wanneer wij de Heere gaan liefhebben, dan brengt die liefde een zoete vereniging en gemeenschap met Hem voort. Wanneer Hij dan Zijn beminnelijk aangezicht toont en steeds meer van Zijn schoonheid en vriendelijkheid laat zien, krijgt Hij een plaats in onze warmste, tederste genegenheden; dan komt Hij en neemt woning in de ziel en heerst daar als de rechtmatige Heerser.

De volgende dingen zijn daarom volstrekt noodzakelijk voor het ware discipelschap: eerst een geestelijk besef van onze verloren en gevallen staat; dan een kennis van Christus door een genadige ontdekking van Zijn gepastheid, schoonheid en bereidwilligheid; en ten derde een geloof in Hem dat door de liefde werkt en het hart reinigt, de wereld overwint en ons bevrijdt van dood en hel.

“And what is the exceeding greatness of His power to us-ward who believe, according to the working of His mighty power, which He wrought in Christ, when He raised Him from the dead.”
Ephesians 1:19-20

Man needs to be roused by a mighty and effectual power out of his state of sleep and death. It is not a little pull, a gentle snatch at his coat, a slight tug of his sleeve, which will pull him out of his sins. He must be snatched from them as a person would be snatched out of bed when the house is on fire, or pulled out of a river when sinking for the last time. Let us never think that the work of grace upon the heart is a slight or superficial one. Indeed, there needs a mighty work of grace upon a sinner’s heart to deliver him from his destructions.

We always, therefore, find the work of grace to begin by a spiritual sight and sense of our ruined condition before God. But this alone will not suffice to make us true-hearted disciples of Jesus. It is a preparation, a most needful preparation for a sight of the King in His beauty, but it is not the same thing as to see and believe in the Son of God unto eternal life. We must have something far beyond any convictions of sin or any sense of our lost and ruined condition.

We must have by faith a view of the blessed Lord more or less manifested to our souls by that Holy Spirit Whose office it is to take of the things of Christ and to reveal them to the heart so as to see His suitability, His grace, His glory, His work, His blood, His obedience; and to so see these divine and blessed realities by the eye of faith, as to know and feel for ourselves that they are exactly adapted to our case and state; that they are the very things we require to save us from the wrath to come; and that so far as we have a saving interest in them we are saved from the floods of destruction.

Wherever this believing sight of Christ is given to the soul, it creates and maintains a faith that works by love. Thus wherever there is a view of Jesus by the eye of faith, wherever He manifests and makes Himself in any measure precious to the soul, love is the certain fruit of it; for we love Him because He first loved us, and, when we begin to love the Lord, love gives us a binding tie which creates union and communion with Him. As, then, He unveils His lovely face, and discovers more and more of His beauty and blessedness, it gives Him a firm place in the heart’s warmest, tenderest affections, and then He comes and takes up His abode in the soul and rules there as its rightful Lord.

The following things therefore are indispensably necessary to true discipleship; first, a spiritual sense of our lost, ruined condition; then a knowledge of Christ by a gracious discovery of His suitability, beauty, and blessedness; and thirdly, a faith in Him that works by love and purifies the heart, overcomes the world, and delivers from death and hell.

“Y cuál aquella supereminente grandeza de Su poder para con nosotros los que creemos, por la operación de la potencia de Su fortaleza, la cual obró en Cristo, resucitándole de los muertos.”
Efesios 1:19-20

El hombre necesita ser despertado de su estado de sueño y de muerte por un poder grande y eficaz. No es un pequeño tirón, un suave jalón de su abrigo, un leve tirón de su manga, lo que le sacará de sus pecados. Ha de ser arrebatado de ellos como se arrebataría a una persona de la cama cuando la casa está en llamas, o como se la sacaría de un río cuando se hunde por última vez. No pensemos nunca que la obra de la gracia en el corazón es una obra leve o superficial. En verdad, se necesita una obra poderosa de la gracia en el corazón de un pecador para librarle de sus ruinas.

Por eso hallamos siempre que la obra de la gracia comienza por una vista y un sentir espiritual de nuestra condición arruinada delante de Dios. Pero esto solo no bastará para hacernos verdaderos discípulos de Jesús, de corazón sincero. Es una preparación, una preparación sumamente necesaria para ver al Rey en Su hermosura, pero no es lo mismo que ver al Hijo de Dios y creer en Él para vida eterna. Hemos de tener algo que vaya mucho más allá de cualquier convicción de pecado o de cualquier sentir de nuestra condición perdida y arruinada.

Hemos de tener por la fe una vista del bendito Señor, manifestado más o menos a nuestra alma por ese Espíritu Santo cuyo oficio es tomar de lo de Cristo y revelarlo al corazón, de modo que veamos Su idoneidad, Su gracia, Su gloria, Su obra, Su sangre, Su obediencia; y ver de tal manera estas realidades divinas y benditas con el ojo de la fe, que sepamos y sintamos por nosotros mismos que están exactamente adaptadas a nuestro caso y estado; que son precisamente las cosas que necesitamos para ser salvados de la ira venidera; y que, en la medida en que tenemos una parte salvadora en ellas, somos salvados de las inundaciones de la perdición.

Dondequiera que se da al alma esta vista creyente de Cristo, crea y mantiene una fe que obra por el amor. Así, dondequiera que hay una vista de Jesús con el ojo de la fe, dondequiera que Él se manifiesta y se hace en alguna medida precioso al alma, el amor es su fruto seguro; pues Le amamos porque Él nos amó primero, y cuando empezamos a amar al Señor, el amor nos da un lazo que crea unión y comunión con Él. Así, pues, a medida que Él descubre Su rostro amable y revela más y más de Su hermosura y bienaventuranza, esto Le da un lugar firme en los afectos más cálidos y tiernos del corazón, y entonces Él viene y hace Su morada en el alma y reina allí como su legítimo Señor.

Las cosas siguientes son, por tanto, indispensablemente necesarias para el verdadero discipulado: primero, un sentir espiritual de nuestra condición perdida y arruinada; luego, un conocimiento de Cristo por un descubrimiento lleno de gracia de Su idoneidad, hermosura y bienaventuranza; y en tercer lugar, una fe en Él que obra por el amor y purifica el corazón, vence al mundo y libra de la muerte y del infierno.