Korenaren

En in Hem gevonden worde.
Filippenzen 3:9

De apostel wist dat er een tijd zou komen dat God Jeruzalem met lantaarnen zou doorzoeken. Hij wist dat de dag snel naderde waarop de geheimen van alle harten zouden geopenbaard worden. Hij wist dat het uur naderde waarin de ogen des Heeren de woorden en daden der mensen zouden proeven en de oogleden des rechtvaardigen Rechters ze zouden wegen. En hij wist het door de ervaring zijner ziel, dat allen die op die geduchte dag niet in Christus gevonden werden, naar de eeuwige afgrond der rampzaligheid zouden verwezen worden.

Hij wist dat, wanneer de Rechter Zijn grote witte troon zou bestijgen en de hemel en de aarde voor Zijn aangezicht zouden vlieden, niemand voor Zijn blik van oneindige rechtvaardigheid en eeuwige reinheid zou kunnen bestaan dan zij die in de Zoon van God hun leven hadden gevonden. En daarom, met het oog op die vreselijke tijd en de plechtigheid van die oordeelsdag, die dag van wonderen, was dit de begeerte zijner ziel en daarnaar jaagde hij, zoals een ijverig loper zich spoedt naar het einde der baan, „dat hij in Hem mocht gevonden worden”; dat, wanneer de Heere ten tweeden male komt ten oordeel en Zijn oog gaat over de tienduizenden die daar voor Hem vergaderd zijn, hij gevonden mocht worden in de Man „Die een Schuilplaats is tegen de vloed en een Schaduw tegen de hitte”, de enige Verlosser van de toekomende toorn, die eens over de wereld zal losbarsten.

Laat vromen, juichend t’ alle tijd’,
om mijn gerechtigheid verblijd,
die lust, die ijver nooit bedwingen,
maar zeggen onder ’t vrolijk zingen:
„Verheerlijkt zij de hoogste God,
Hij schenkt zijn knecht een vreedzaam lot.”
Dan meldt mijn tong met diep ontzag
uw recht, uw lof de ganse dag.

Psalm 35:13

En in Hem gevonden worde.
Filippenzen 3:9

De apostel wist dat er een tijd zou komen waarin God Jeruzalem met lantaarns zou doorzoeken. Hij wist dat de dag snel naderde waarop de geheimen van alle harten openbaar zouden worden. Hij wist dat het uur naderde waarop de ogen van de Heere de woorden en daden van de mensen zouden toetsen en de oogleden van de rechtvaardige Rechter ze zouden wegen. En hij wist uit de ervaring van zijn ziel dat allen die op die geduchte dag niet in Christus gevonden werden, naar de eeuwige afgrond van rampzaligheid zouden worden verwezen.

Hij wist dat, wanneer de Rechter Zijn grote witte troon zou bestijgen en de hemel en de aarde voor Zijn aangezicht zouden vluchten, niemand zou kunnen bestaan voor Zijn blik van oneindige rechtvaardigheid en eeuwige reinheid, behalve zij die in de Zoon van God hun leven hadden gevonden. Daarom, met het oog op die vreselijke tijd en de plechtigheid van die oordeelsdag, die dag van wonderen, was dit de begeerte van zijn ziel. Daarnaar jaagde hij, zoals een ijverige hardloper zich naar het einde van de baan haast: „dat hij in Hem mocht gevonden worden”. Hij begeerde dat hij, wanneer de Heere voor de tweede keer komt om te oordelen en Zijn oog gaat over de tienduizenden die daar voor Hem verzameld zijn, gevonden mocht worden in de Man „Die een Schuilplaats is tegen de vloed en een Schaduw tegen de hitte”. Hij is de enige Verlosser van de toekomende toorn, die eens over de wereld zal losbarsten.

Laat vromen, juichend t’ alle tijd’,
om mijn gerechtigheid verblijd,
die lust, die ijver nooit bedwingen,
maar zeggen onder ’t vrolijk zingen:
„Verheerlijkt zij de hoogste God,
Hij schenkt zijn knecht een vreedzaam lot.”
Dan meldt mijn tong met diep ontzag
uw recht, uw lof de ganse dag.

Psalm 35:13

And be found in Him.
Philippians 3:9

The Apostle knew a time was coming when God would search Jerusalem as with candles. He knew a day was hastening on when the secrets of all hearts would be revealed. He knew an hour was approaching when the eyes of the Lord would test, and the eyelids of the righteous Judge would weigh the words and actions of men. And he knew in his own soul’s experience, that all who, in that dreadful day, were not found in Christ, would be consigned to the eternal pit of woe.

He knew that when the Judge took His seat upon the great white throne, and heaven and earth fled away from His presence, no one could stand before His look of infinite justice and eternal purity, but those who had a vital standing in the Son of God. And therefore, looking to that dreadful time, and the solemnities of that day of judgment, that day of wonders, this was the desire of his soul—and towards that he pressed forward, as an active runner presses towards the goal—“that he might be found in Him;” that when the Lord comes a second time to judgment, and His eyes run over the assembled myriads, he might be found in the Man Who is “a refuge from the storm, and the shadow of a great rock in a weary land,” the only Saviour from the wrath to come, which will one day burst upon the world.

Y ser hallado en Él.
Filipenses 3:9

El Apóstol sabía que venía un tiempo en que Dios escudriñaría a Jerusalén con candiles. Sabía que se apresuraba un día en que los secretos de todos los corazones serían revelados. Sabía que se acercaba una hora en que los ojos del Señor probarían, y los párpados del justo Juez pesarían las palabras y las acciones de los hombres. Y sabía, por la experiencia de su propia alma, que todos los que en aquel terrible día no fuesen hallados en Cristo serían arrojados al pozo eterno de la aflicción.

Sabía que cuando el Juez tomara asiento en el gran trono blanco, y el cielo y la tierra huyeran de Su presencia, nadie podría estar en pie ante Su mirada de justicia infinita y pureza eterna, sino los que tuvieran una posición vital en el Hijo de Dios. Y por eso, mirando a ese tiempo terrible y a las solemnidades de aquel día del juicio, aquel día de maravillas, este era el deseo de su alma, y hacia ello avanzaba con empeño, como un corredor activo avanza hacia la meta: “ser hallado en Él”; que cuando el Señor viniera por segunda vez para juicio, y Sus ojos recorrieran las miríadas reunidas, él fuese hallado en el Varón que es “refugio contra el turbión, y sombra de gran peñasco en tierra calurosa”, el único Salvador de la ira venidera, que un día estallará sobre el mundo.

Men zal van Mij zeggen: Gewisselijk, in de Heere zijn gerechtigheden en sterkte; tot Hem zal men komen.
Jesaja 45:24

Ik denk dat we leren dat we in de Heere gerechtigheid hebben, voordat we leren dat we in de Heere sterkte hebben. We leren onze verachtelijkheid kennen vóór onze zwakheid, onze zondigheid vóór onze leegheid. We leren dat we verloren zijn, totaal verloren, voordat we leren dat we geen weerstand aan de zonde kunnen bieden, dat ons hart werkelijk zo zwak als water is.

Zoals de Heere het de ziel mogelijk maakt op Jezus te zien en aan Zijn Naam, Zijn roem, Zijn Woord en Zijn belofte vast te houden, zo wordt ook af en toe Zijn gezegende kracht overgebracht en in de ziel ingeblazen. Zo werkt de Heere in hem om, zoals het Hem belieft, Zijn wil te doen; dan dorst en vermaalt het wormpje Jakobs bergen, en stelt hij heuvelen gelijk kaf (Jes. 41:15). Wanneer de Heere hem sterk maakt, kan hij verzoeking weerstaan, zonde overwinnen, vervolging verdragen, het kwade van zijn hart beteugelen en tegen de wereld, het vlees en de duivel strijden. Wanneer de Heere hem verlaat, is hij als Simson met zijn afgeschoren haarlokken: hij zakt weg in alle kwaad en voelt de hulpeloosheid van zijn gevallen natuur.

Wat hij voordien ook maar heeft gevoeld, welk licht, welke macht en welke liefde ook zijn ziel zijn ingestroomd, als de Heere Zijn genadige aanwezigheid wegneemt, zal de sterke man tot een zuigeling verworden; en hij die in de kracht van de Heere de bergen kon dorsen, valt voor de Heere zo zwak en hulpeloos als een kind neer. Aldus leert de Heere ons op pijnlijke en ernstige wijze dat we alleen in Hem rechtvaardigheid en sterkte hebben. Aldus leert Hij ons naar Hem te kijken, op Hem te steunen en alle hoop van onze ziel op Hem alleen te richten, Die machtig is te verlossen; Die al degenen die door Hem tot God komen, volkomenlijk kan en wil verlossen.

Lezen: 2 Samuël 22:26-40

Men zal van Mij zeggen: Gewisselijk, in de Heere zijn gerechtigheden en sterkte; tot Hem zal men komen.
Jesaja 45:24

Ik denk dat we eerder leren dat we in de Heere gerechtigheid hebben, dan dat we in de Heere sterkte hebben. We leren onze verachtelijkheid kennen vóór onze zwakheid, onze zondigheid vóór onze leegheid. We leren dat we verloren zijn, totaal verloren, voordat we leren dat we de zonde niet kunnen weerstaan en dat ons hart werkelijk zo zwak is als water.

Zoals de Heere de ziel in staat stelt op Jezus te zien en vast te houden aan Zijn Naam, Zijn roem, Zijn Woord en Zijn belofte, zo wordt ook van tijd tot tijd Zijn gezegende kracht aan de ziel meegedeeld en in haar ingeblazen. Zo werkt de Heere in hem om, zoals het Hem behaagt, Zijn wil te doen. Dan dorst en vermaalt het wormpje Jakob bergen, en maakt hij heuvelen als kaf (Jes. 41:15). Wanneer de Heere hem sterk maakt, kan hij verzoeking weerstaan, zonde overwinnen, vervolging verdragen, het kwade van zijn hart beteugelen en strijden tegen de wereld, het vlees en de duivel. Wanneer de Heere hem verlaat, is hij als Simson met zijn afgeschoren haarlokken: hij zakt weg in alle kwaad en voelt de hulpeloosheid van zijn gevallen natuur.

Wat hij daarvoor ook gevoeld heeft, welk licht, welke kracht en welke liefde zijn ziel ook zijn binnengestroomd: als de Heere Zijn genadige tegenwoordigheid wegneemt, wordt de sterke man een zuigeling. En hij die in de kracht van de Heere de bergen kon dorsen, valt zo zwak en hulpeloos als een kind voor de Heere neer. Zo leert de Heere ons op pijnlijke en ernstige wijze dat we alleen in Hem gerechtigheid en sterkte hebben. Zo leert Hij ons naar Hem te kijken, op Hem te steunen en alle hoop van onze ziel op Hem alleen te richten, Die machtig is te verlossen; Die allen die door Hem tot God komen, volkomen kan en wil verlossen.

Lezen: 2 Samuël 22:26-40

Surely, shall one say, in the LORD have I righteousness and strength: even to Him shall men come.
Isaiah 45:24

I think we learn that we have righteousness in the Lord sooner than we learn that we have strength in the Lord. We learn our vileness before our weakness, our sinfulness before our emptiness. We learn that we are lost, utterly lost, before we learn that we cannot resist sin and that our heart is indeed as weak as water.

As the Lord enables the soul to look to Jesus and to hold fast His Name, His fame, His Word and His promise, so also from time to time His blessed strength is communicated to the soul and breathed into her. Thus the Lord works in him to do His will, as it pleases Him. Then the worm Jacob threshes the mountains and beats them small, and makes the hills as chaff (Isa. 41:15). When the Lord makes him strong, he can resist temptation, overcome sin, endure persecution, curb the evil of his heart and fight against the world, the flesh and the devil. When the Lord leaves him, he is like Samson with his locks shorn: he sinks into every evil and feels the helplessness of his fallen nature.

Whatever he has felt before, whatever light, whatever power and whatever love has flowed into his soul: when the Lord withdraws His gracious presence, the strong man becomes a babe. And he who in the strength of the Lord could thresh the mountains falls down before the Lord as weak and helpless as a child. Thus the Lord teaches us in a painful and solemn way that only in Him have we righteousness and strength. Thus He teaches us to look to Him, to lean upon Him and to fix all the hope of our souls on Him alone, Who is mighty to save; Who can and will save to the uttermost all that come unto God by Him.

Reading: 2 Samuel 22:26-40

Y diráse de Mí: Ciertamente en Jehová está la justicia y la fuerza: a Él vendrán.
Isaías 45:24

Creo que aprendemos que tenemos justicia en el Señor antes de aprender que tenemos fuerza en el Señor. Aprendemos nuestra vileza antes que nuestra debilidad, nuestra pecaminosidad antes que nuestro vacío. Aprendemos que estamos perdidos, totalmente perdidos, antes de aprender que no podemos resistir al pecado y que nuestro corazón es de veras débil como el agua.

A medida que el Señor capacita al alma para mirar a Jesús y aferrarse a Su Nombre, Su fama, Su Palabra y Su promesa, así también de tiempo en tiempo Su bendita fuerza es comunicada al alma e infundida en ella. Así obra el Señor en él para hacer Su voluntad, como a Él le place. Entonces el gusano de Jacob trilla los montes y los muele, y torna los collados en tamo (Isaías 41:15). Cuando el Señor le hace fuerte, puede resistir la tentación, vencer el pecado, soportar la persecución, refrenar el mal de su corazón y luchar contra el mundo, la carne y el diablo. Cuando el Señor le deja, es como Sansón con sus guedejas rapadas: se hunde en todo mal y siente la impotencia de su naturaleza caída.

Sea lo que sea lo que haya sentido antes, cualquier luz, cualquier poder y cualquier amor que haya fluido en su alma: cuando el Señor retira Su presencia llena de gracia, el hombre fuerte se convierte en un niño de pecho. Y el que en la fuerza del Señor podía trillar los montes cae delante del Señor tan débil y desvalido como un niño. Así nos enseña el Señor de una manera dolorosa y solemne que solo en Él tenemos justicia y fuerza. Así nos enseña a mirar a Él, a apoyarnos en Él y a poner toda la esperanza de nuestras almas solo en Él, Quien es poderoso para salvar; Quien puede y quiere salvar eternamente a todos los que por Él se allegan a Dios.

Lectura: 2 Samuel 22:26-40

De Heere is God, Die ons licht gegeven heeft.
Psalm 118:27

Het is duidelijk dat de psalmist het licht bezat, want hij zegt: „De Heere is God, Die ons licht gegeven heeft.” En waar hij dit licht bezat, was het hem een licht des levens. Dit licht had in zijn hart geschenen; de stralen der Goddelijke waarheid waren in zijn consciëntie doorgedrongen. Hij droeg een licht bij zich dat van God was uitgegaan, en in dit licht zag hij licht en in dit licht onderscheidde hij alles wat het licht openbaarde. Zo wist hij door dit inwendig licht wat goed en wat kwaad, wat zoet en wat bitter, wat waar en wat vals, wat geestelijk en wat natuurlijk was.

Hij zeide niet: „Dit licht is van een natuurlijke oorsprong en voortgebracht door mijn eigen wijsheid; dit licht was natuur, maar omgezet door een daad van mijn eigen wil, en zo is het geleidelijk en door een lange en onvermoeide arbeid geworden wat het nu is.” Maar hij schrijft al het licht dat hij bezat toe aan God de Heere, als de enige Oorsprong en de enige Gever daarvan. Nu, indien de Heere u en mij ooit hetzelfde licht geschonken heeft dat Hij Zijn dienstknecht van ouds geschonken heeft, dan dragen wij min of meer de overtuiging in ons om dat wij dit licht van Hem ontvangen hebben. Er zal inderdaad menige donkere wolk het licht bedekken, en twijfel en vrees zullen zich dikwijls doen gelden, die als een nevel en damp over onze ziel hangen en de vraag opwerpen of wij het licht van God ontvangen hebben of niet.

Doch in de plechtige ogenblikken wanneer het de Heere behaagt Zijn werk een weinig te verlevendigen, en op de tijden en gelegenheden waarin Hij Zich verwaardigt de genegenheden onzes harten tot Hem uit te halen, ons in Zijn tegenwoordigheid brengt, ons in zekere mate verbergt in het holle van Zijn hand en ons een toegang tot Zich verleent, op zulke ogenblikken dragen wij, ons ongeloof ten spijt en ondanks alle inblazingen van de vijand, ten spijt van alle twijfel en vrees en de aansporingen die uit de diepte van het vleselijk gemoed oprijzen, en niettegenstaande alle tegenstand en ondermijning, een gewisse overtuiging in ons om dat wij licht hebben en dit licht van God ontvangen hebben. En hoe komt dit? Omdat wij kunnen terugblikken op een tijd toen wij zonder dit licht wandelden, toen wij zulk een licht niet waarnamen, toen alle geestelijke en hemelse dingen zo verborgen en wij ten opzichte van deze dingen zo duister waren.

De Heere is God, Die ons licht gegeven heeft.
Psalm 118:27

Het is duidelijk dat de psalmist het licht bezat, want hij zegt: „De Heere is God, Die ons licht gegeven heeft.” En omdat hij dit licht bezat, was het voor hem een licht van het leven. Dit licht had in zijn hart geschenen; de stralen van de goddelijke waarheid waren in zijn geweten doorgedrongen. Hij droeg een licht in zich dat van God was uitgegaan, en in dit licht zag hij licht en onderscheidde hij alles wat het licht openbaarde. Zo wist hij door dit inwendige licht wat goed en wat kwaad, wat zoet en wat bitter, wat waar en wat vals, wat geestelijk en wat natuurlijk was.

Hij zei niet: „Dit licht heeft een natuurlijke oorsprong en is voortgebracht door mijn eigen wijsheid; dit licht was natuur, maar omgezet door een daad van mijn eigen wil, en zo is het geleidelijk en door lange, onvermoeide arbeid geworden wat het nu is.” Nee, hij schrijft al het licht dat hij bezat toe aan God de Heere, als de enige Oorsprong en de enige Gever ervan. Als de Heere u en mij ooit hetzelfde licht geschonken heeft dat Hij Zijn dienaar van vroeger schonk, dan dragen wij min of meer de overtuiging in ons mee dat wij dit licht van Hem ontvangen hebben. Er zal inderdaad menige donkere wolk over het licht trekken, en twijfel en vrees zullen zich vaak laten gelden. Die hangen als een nevel en damp over onze ziel en roepen de vraag op of wij het licht wel of niet van God ontvangen hebben.

Maar dan zijn er de plechtige ogenblikken waarop het de Heere behaagt Zijn werk een beetje te verlevendigen, de tijden en gelegenheden waarop Hij Zich verwaardigt de genegenheden van ons hart naar Zich toe te trekken, ons in Zijn tegenwoordigheid te brengen, ons in zekere mate te verbergen in de holte van Zijn hand en ons toegang tot Zich te geven. Op zulke ogenblikken dragen wij een vaste overtuiging in ons mee dat wij licht hebben en dat wij dit licht van God ontvangen hebben. Dat is zo ondanks ons ongeloof en alle inblazingen van de vijand, ondanks alle twijfel en vrees en de opwellingen die uit de diepte van het vleselijke gemoed opkomen, en ondanks alle tegenstand en ondermijning. En hoe komt dat? Omdat wij kunnen terugzien op een tijd toen wij zonder dit licht leefden, toen wij zo’n licht niet kenden, toen alle geestelijke en hemelse dingen zo verborgen waren en wij met betrekking tot die dingen zo in het duister waren.

“God is the LORD, which hath shewed us light.”
Psalm 118:27

The Psalmist was clearly possessed of light, for he says, “God is the Lord, who has showed us light.” He was evidently, then, possessed of light; and this light was in him as “the light of life.” This light had shone into his heart; the rays and beams of divine truth had penetrated into his conscience. He carried about with him a light which had come from God; in this light he saw light, and in this light he discerned everything which the light manifested. Thus by this internal light he knew what was good and what was evil, what was sweet and what was bitter, what was true and what was false, what was spiritual and what was natural.

He did not say, This light came from creature exertion, this light was the produce of my own wisdom, this light was nature transmuted by some action of my own will, and thus gradually rose into existence from long and assiduous cultivation. But he ascribes the whole of that light which he possessed unto God the Lord, as the sole Author and the only Giver of it. Now, if God the Lord has ever showed you and me the same light which He showed His servant of old, we carry about with us more or less a solemn conviction that we have received this light from Him.

There will, indeed, be many clouds of darkness to cover it; there will often be doubts and fears, hovering like mists and fogs over our souls, whether the light which we have received be from God or not. But in solemn moments when the Lord is pleased a little to revive His work, at times and seasons when He condescends to draw forth the affections of our hearts unto Himself, to bring us into His presence, to hide us in some measure in the hollow of His hand, and give us access unto Himself; at such moments and seasons we carry about with us, in spite of all our unbelief, in spite of all the suggestions of the enemy, in spite of all doubts, fears, and suspicions that rise from the depths of the carnal mind, in spite of all these counter-workings and underminings, we carry about with us at these times a solemn conviction that we have light, and that this light we have received from God.

And why so? Because we can look back to a time when we walked in no such light, when we felt no such light, when everything spiritual and heavenly was dark to us, and we were dark to them.

“Dios es Jehová que nos ha dado luz.”
Salmo 118:27

El salmista poseía claramente luz, pues dice: “Dios es Jehová que nos ha dado luz.” Evidentemente, pues, poseía luz; y esta luz estaba en él como “la lumbre de la vida”. Esta luz había resplandecido en su corazón; los rayos y destellos de la verdad divina habían penetrado en su conciencia. Llevaba consigo una luz que había venido de Dios; en esta luz veía la luz, y en esta luz discernía todo lo que la luz manifestaba. Así, por esta luz interior conocía lo que era bueno y lo que era malo, lo que era dulce y lo que era amargo, lo que era verdadero y lo que era falso, lo que era espiritual y lo que era natural.

No dijo: Esta luz vino del esfuerzo de la criatura, esta luz fue producto de mi propia sabiduría, esta luz fue la naturaleza transformada por alguna acción de mi propia voluntad, y así fue surgiendo gradualmente tras un largo y asiduo cultivo. Sino que atribuye toda la luz que poseía a Dios el Señor, como su único Autor y su único Dador. Ahora bien, si Dios el Señor nos ha mostrado alguna vez a usted y a mí la misma luz que mostró a Su siervo de antaño, llevamos con nosotros, en mayor o menor medida, una solemne convicción de que hemos recibido esta luz de Él.

Habrá, ciertamente, muchas nubes de oscuridad que la cubran; habrá a menudo dudas y temores, flotando como brumas y nieblas sobre nuestras almas, acerca de si la luz que hemos recibido es de Dios o no. Pero en momentos solemnes, cuando al Señor Le place avivar un poco Su obra, en tiempos y ocasiones en que se digna atraer hacia Sí los afectos de nuestro corazón, traernos a Su presencia, escondernos en alguna medida en el hueco de Su mano y darnos acceso a Sí mismo; en tales momentos y ocasiones llevamos con nosotros, a pesar de toda nuestra incredulidad, a pesar de todas las sugerencias del enemigo, a pesar de todas las dudas, temores y sospechas que se levantan de las profundidades de la mente carnal, a pesar de todas estas acciones contrarias y socavamientos, llevamos con nosotros en esos momentos una solemne convicción de que tenemos luz, y de que esta luz la hemos recibido de Dios.

¿Y por qué? Porque podemos mirar atrás a un tiempo en que no andábamos en tal luz, en que no sentíamos tal luz, en que todo lo espiritual y celestial era oscuro para nosotros, y nosotros éramos oscuros para ello.