Korenaren

En die Man zal zijn als een Verberging tegen de wind, en een Schuilplaats tegen de vloed.
Jesaja 32:2

Wie is die Man? Behoef ik het te vragen? Is daarop geen antwoord in elk godvrezend hart? Het is de mens Christus Jezus, de Man Die Gods Zoon is. Hoe zalig is het een schriftuurlijk en geestelijk gezicht te hebben van de mensheid van de Heere Jezus Christus; Hem te zien, niet alleen als God, waarlijk God, één in geest, heerlijkheid en macht met de Vader en de Geest, maar ook als mens, in alles aan ons gelijk gemaakt, uitgenomen de zonde.

En hoe juist voegt die mensheid aan de Heere Jezus, als wij haar beschouwen in vereniging met Zijn heerlijke Godheid! Als mens leed Hij, als mens bloedde Hij, als mens stierf Hij, als mens staat Hij als Middelaar voor Zijn medemens tussen God en de mens; als mens heeft Hij voor menselijke ellende een liefhebbend, medelijdend hart; als mens gehoorzaamde Hij aan de Wet tot in alles; als mens droeg Hij al het lijden der mensheid, en zo werd Hij, onze Broeder, geboren voor tegenspoed, vlees van ons vlees en been van ons been; toch volmaakt rein, schuldeloos, onbezoedeld, afgescheiden van de zondaren, en nu hoger verheven dan de hoogste hemelen.

Maar welk een schoonheid, bevalligheid, heerlijkheid en gepastheid zien wij in de Man Christus Jezus, vóórdat Hij door de Heilige Geest aan de ziel is geopenbaard? Gene. Hij neemt de mensheid van Christus Jezus en toont die aan het oog des geloofs. En deze mensheid toont Hij niet louter als mensheid, maar als in vereniging met, en toch onderscheiden van, Zijn eeuwige Godheid.

O die gezegende Man! die Man van smarten; die lijdende, strijdende, gekruiste Man. Zie Hem aan het kruis bloedende voor uw zonden; en hef dan uw ogen op en zie Hem als dezelfde Man, gezeten aan de rechterhand Gods. Zo zag Stephanus’ stervend oog Hem, vóórdat hij in Zijn tegenwoordigheid verscheen: „Ziet, ik zie de hemelen geopend, en de Zoon des mensen staande ter rechterhand Gods” (Handelingen 7:56).

Eerlang gedenkt hieraan het wereldrond;
haast wendt het zich tot God met hart en mond.

Ps. 22:14

En die Man zal zijn als een Verberging tegen de wind, en een Schuilplaats tegen de vloed.
Jesaja 32:2

Wie is die Man? Moet ik dat nog vragen? Is daar niet in elk godvrezend hart een antwoord op? Het is de mens Christus Jezus, de Man Die Gods Zoon is. Hoe zalig is het om een schriftuurlijk en geestelijk gezicht te hebben op de mensheid van de Heere Jezus Christus! Hem te zien niet alleen als God, waarachtig God, één in wezen, heerlijkheid en macht met de Vader en de Geest, maar ook als mens, in alles aan ons gelijk gemaakt, uitgenomen de zonde.

En hoe goed past die mensheid bij de Heere Jezus, als wij haar zien in vereniging met Zijn heerlijke Godheid! Als mens leed Hij, als mens bloedde Hij, als mens stierf Hij. Als mens staat Hij als Middelaar voor Zijn medemens tussen God en de mens. Als mens heeft Hij een liefhebbend, medelijdend hart voor menselijke ellende. Als mens gehoorzaamde Hij de Wet in alles. Als mens droeg Hij al het lijden van de mensheid, en zo werd Hij onze Broeder, geboren voor tegenspoed, vlees van ons vlees en been van ons been. Toch is Hij volmaakt rein, schuldeloos, onbezoedeld, afgescheiden van de zondaren, en nu hoger verheven dan de hoogste hemelen.

Maar wat voor schoonheid, bevalligheid, heerlijkheid en gepastheid zien wij in de Man Christus Jezus voordat Hij door de Heilige Geest aan de ziel geopenbaard is? Geen enkele. De Geest neemt de mensheid van Christus Jezus en toont die aan het oog van het geloof. En Hij toont deze mensheid niet als louter mensheid, maar als verenigd met, en toch onderscheiden van, Zijn eeuwige Godheid.

O, die gezegende Man! Die Man van smarten, die lijdende, strijdende, gekruisigde Man! Zie Hem aan het kruis, bloedend voor uw zonden; en hef dan uw ogen op en zie Hem als dezelfde Man, gezeten aan de rechterhand van God. Zo zag het stervende oog van Stefanus Hem, voordat hij in Zijn tegenwoordigheid verscheen: „Ziet, ik zie de hemelen geopend, en de Zoon des mensen staande ter rechterhand Gods” (Handelingen 7:56).

Eerlang gedenkt hieraan het wereldrond;
haast wendt het zich tot God met hart en mond.

Ps. 22:14

And a man shall be as an hiding place from the wind, and a covert from the tempest.
Isaiah 32:2

Who is this man? Need I ask the question? Is there not a response in every God-fearing breast? It is the man Christ Jesus–the man who is God’s fellow. How blessed it is to have a scriptural and spiritual view of the humanity of the Lord Jesus Christ, to see Him not merely as God, truly essential God, one in essence, glory, and power with the Father and the blessed Spirit, but also man, made in all things like unto us, sin only excepted.

And what a suitability there is in the humanity of the Lord Jesus, when we view it in union with this glorious Deity! As man He suffered, as man He bled, as man He died, as man He stands a Mediator for His fellow men between God and man; as man, He has an affectionate, compassionate, sympathizing heart for human distress; as man, He obeyed the law in every particular; as man, He bore all the sufferings of humanity, and thus became the Brother born for adversity, flesh of our flesh, and bone of our bone; yet perfectly pure, harmless, undefiled, separate from sinners, and now exalted higher than the heavens.

But what beauty, grace, glory, and suitability do we see in the man Christ Jesus, until He is revealed to the soul by the blessed Spirit? None! It is the Spirit Who takes the humanity of Christ Jesus and shows it to the eye of faith. And this humanity He shows not as mere humanity, but as in union with, though distinct from, His eternal Deity. O this blessed man!–this man of sorrows; this suffering, agonizing, crucified man. View Him on the cross, bleeding for your sins; and then lift up your eyes and see Him as the same man at the right hand of God. This was Stephen’s dying sight just before he passed into His presence–“Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God” (Acts 7:56).

Y será aquel varón como escondedero contra el viento, y como acogida contra el turbión.
Isaías 32:2

¿Quién es este varón? ¿Necesito hacer la pregunta? ¿No hay una respuesta en todo pecho temeroso de Dios? Es el hombre Cristo Jesús, el hombre que es compañero de Dios. ¡Cuán bendito es tener una visión bíblica y espiritual de la humanidad del Señor Jesucristo, verle no solo como Dios, verdadero Dios esencial, uno en esencia, gloria y poder con el Padre y el bendito Espíritu, sino también como hombre, hecho en todo semejante a nosotros, excepto en el pecado!

¡Y qué idoneidad hay en la humanidad del Señor Jesús, cuando la contemplamos en unión con esta gloriosa Deidad! Como hombre sufrió, como hombre sangró, como hombre murió, como hombre está como Mediador por Sus semejantes entre Dios y los hombres; como hombre tiene un corazón afectuoso, compasivo y comprensivo para la angustia humana; como hombre obedeció la ley en cada detalle; como hombre llevó todos los sufrimientos de la humanidad, y así llegó a ser el Hermano nacido para la angustia, carne de nuestra carne y hueso de nuestros huesos; y sin embargo perfectamente puro, inocente, sin mancha, apartado de los pecadores, y ahora hecho más sublime que los cielos.

Pero ¿qué hermosura, gracia, gloria e idoneidad vemos en el hombre Cristo Jesús, hasta que el bendito Espíritu Lo revela al alma? ¡Ninguna! Es el Espíritu Quien toma la humanidad de Cristo Jesús y la muestra al ojo de la fe. Y esta humanidad no la muestra como mera humanidad, sino en unión con Su eterna Deidad, aunque distinta de ella. ¡Oh este bendito hombre!, este varón de dolores; este hombre que sufrió, agonizó y fue crucificado. Contémplelo en la cruz, sangrando por sus pecados; y luego alce sus ojos y véalo como el mismo hombre a la diestra de Dios. Esta fue la visión de Esteban al morir, justo antes de pasar a Su presencia: “He aquí, veo los cielos abiertos, y al Hijo del hombre que está a la diestra de Dios” (Hechos 7:56).

Die overwint, Ik zal hem geven met Mij te zitten in Mijn troon, gelijk als Ik overwonnen heb, en ben gezeten met Mijn Vader in Zijn troon.
Openbaring 3:21

Elk kind van God wordt omringd door een menigte vijanden vanbinnen en vanbuiten, die, tenzij ze voor hem en door hem worden overwonnen, bijna zeker hem zullen overwinnen. Neutraliteit bestaat niet in deze oorlog; het is een gevecht op leven en dood, voor een zekere overwinning of een zekere nederlaag. Alle beloften worden gedaan aan degene die overwint (Op. 3:12), en de heerlijkste van alle: „Die overwint, Ik zal hem geven met Mij te zitten in Mijn troon, gelijk als Ik overwonnen heb, en ben gezeten met Mijn Vader in Zijn troon” (Op. 3:21). Maar overwonnen worden betekent verloren zijn, voor eeuwig verloren, en te sterven onder de toorn Gods. Hoe moeten we dus anders overwinnen dan door het geloof in ons opgestane Hoofd, dan door een beroep te doen op onze gekroonde Koning om onze strijden te voeren, Die moet heersen tot Hij alle vijanden heeft verslagen?

Als we tot Jezus behoren en wandelen in gehoorzaamheid aan Zijn wil en woord, zullen we zeker vele uiterlijke vijanden hebben: „En ook allen, die godzaliglijk willen leven in Christus Jezus, die zullen vervolgd worden” (2 Tim. 3:12). Maar laat het gebeuren, het kan ons niet echt kwaad doen, want „wie is het, die u kwaad doen zal, indien gij navolgers zijt van het goede?” (1 Petr. 3:13). Er zijn veel talrijkere en machtigere vijanden vanbinnen dan vijanden vanbuiten. En van hen kunnen we waarlijk met het oude Juda zeggen, in aanwezigheid van de gevechtsklare menigte: „O, onze God, zult Gij geen recht tegen hen oefenen? want in ons is geen kracht tegen deze grote menigte, die tegen ons komt, en wij weten niet, wat wij doen zullen; maar onze ogen zijn op U” (2 Kron. 20:12).

En goed is het, als we kunnen opkijken in geloof en gebed naar de gezegende Heere als ons opgestane Hoofd en gekroonde Koning, en vanuit een gelovige blik op Zijn weergaloze genade en almachtige kracht, klaar om ten behoeve van ons te worden uitgestoken, kunnen zeggen: „Onze ogen zijn op U.” Als we de macht van de zonde, de tirannie van onze lage begeerten en hartstochten, en datgene waartoe onze natuur in staat is als zij kan doen wat zij wil, voelen, hoe zoet en geschikt is dan de belofte: „Hij zal Zich onzer weder ontfermen; Hij zal onze ongerechtigheden dempen” (Micha 7:19).

Lezen: Openbaringen 3:14-21

Die overwint, Ik zal hem geven met Mij te zitten in Mijn troon, gelijk als Ik overwonnen heb, en ben gezeten met Mijn Vader in Zijn troon.
Openbaring 3:21

Elk kind van God is omringd door een menigte vijanden van binnen en van buiten. Als die niet voor hem en door hem overwonnen worden, zullen zij hem vrijwel zeker overwinnen. In deze oorlog bestaat geen neutraliteit; het is een strijd op leven en dood, met een zekere overwinning of een zekere nederlaag. Alle beloften worden gedaan aan hem die overwint (Op. 3:12), en de heerlijkste van alle is: „Die overwint, Ik zal hem geven met Mij te zitten in Mijn troon, gelijk als Ik overwonnen heb, en ben gezeten met Mijn Vader in Zijn troon” (Op. 3:21). Maar overwonnen worden betekent verloren zijn, voor eeuwig verloren, en sterven onder de toorn van God. Hoe moeten we dan anders overwinnen dan door het geloof in ons opgestane Hoofd, door een beroep te doen op onze gekroonde Koning om onze strijd te voeren, Hij Die moet heersen totdat Hij alle vijanden verslagen heeft?

Als we Jezus toebehoren en in gehoorzaamheid aan Zijn wil en woord wandelen, zullen we zeker veel vijanden van buiten hebben: „En ook allen, die godzaliglijk willen leven in Christus Jezus, die zullen vervolgd worden” (2 Tim. 3:12). Maar laat het maar gebeuren; het kan ons niet werkelijk kwaad doen, want „wie is het, die u kwaad doen zal, indien gij navolgers zijt van het goede?” (1 Petr. 3:13). Er zijn veel talrijker en machtiger vijanden van binnen dan van buiten. Over hen kunnen we werkelijk met het Juda van ouds zeggen, tegenover de gevechtsklare menigte: „O, onze God, zult Gij geen recht tegen hen oefenen? want in ons is geen kracht tegen deze grote menigte, die tegen ons komt, en wij weten niet, wat wij doen zullen; maar onze ogen zijn op U” (2 Kron. 20:12).

En het is goed als we in geloof en gebed kunnen opzien naar de gezegende Heere als ons opgestane Hoofd en gekroonde Koning. Het is goed als we, met een gelovige blik op Zijn weergaloze genade en almachtige kracht, die bereid is zich voor ons uit te strekken, kunnen zeggen: „Onze ogen zijn op U.” Wanneer we de macht van de zonde voelen, de tirannie van onze lage begeerten en hartstochten, en dat waartoe onze natuur in staat is als zij haar gang kan gaan, hoe zoet en passend is dan de belofte: „Hij zal Zich onzer weder ontfermen; Hij zal onze ongerechtigheden dempen” (Micha 7:19).

Lezen: Openbaring 3:14-21

To him that overcometh will I grant to sit with Me in My throne, even as I also overcame, and am set down with My Father in His throne.
Revelation 3:21

Every child of God is surrounded by a host of enemies within and without. If these are not overcome for him and by him, they will almost certainly overcome him. In this war there is no neutrality; it is a struggle of life and death, with certain victory or certain defeat. All the promises are made to him that overcometh (Rev. 3:12), and the most glorious of all is, “To him that overcometh will I grant to sit with Me in My throne, even as I also overcame, and am set down with My Father in His throne” (Rev. 3:21). But to be overcome is to be lost, lost for ever, and to die under the wrath of God. How, then, are we to overcome except by faith in our risen Head, by appealing to our crowned King to fight our battles, He Who must reign till He hath put all enemies under His feet?

If we belong to Jesus and walk in obedience to His will and word, we shall certainly have many enemies without: “Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution” (2 Tim. 3:12). But let it come; it cannot really harm us, for “who is he that will harm you, if ye be followers of that which is good?” (1 Peter 3:13). There are far more numerous and mighty enemies within than without. Of them we may truly say with Judah of old, in the face of the host arrayed for battle, “O our God, wilt Thou not judge them? for we have no might against this great company that cometh against us; neither know we what to do: but our eyes are upon Thee” (2 Chron. 20:12).

And it is well if we can look up in faith and prayer to the blessed Lord as our risen Head and crowned King. It is well if, with a believing view of His matchless grace and almighty power, ready to be put forth on our behalf, we can say, “Our eyes are upon Thee.” When we feel the power of sin, the tyranny of our base lusts and passions, and what our nature is capable of when left to itself, how sweet and suitable then is the promise, “He will turn again, He will have compassion upon us; He will subdue our iniquities” (Micah 7:19).

Reading: Revelation 3:14-21

Al que venciere, Yo le daré que se siente conmigo en Mi trono; así como Yo he vencido, y me he sentado con Mi Padre en Su trono.
Apocalipsis 3:21

Todo hijo de Dios está rodeado de una hueste de enemigos por dentro y por fuera. Si estos no son vencidos por él y para él, es casi seguro que le vencerán a él. En esta guerra no hay neutralidad; es una lucha de vida o muerte, con victoria segura o derrota segura. Todas las promesas se hacen al que venciere (Apoc. 3:12), y la más gloriosa de todas es: “Al que venciere, Yo le daré que se siente conmigo en Mi trono; así como Yo he vencido, y me he sentado con Mi Padre en Su trono” (Apoc. 3:21). Pero ser vencido es estar perdido, perdido para siempre, y morir bajo la ira de Dios. ¿Cómo, pues, hemos de vencer sino por la fe en nuestra Cabeza resucitada, apelando a nuestro Rey coronado para que pelee nuestras batallas, Él, que es necesario que reine hasta poner a todos Sus enemigos debajo de Sus pies?

Si pertenecemos a Jesús y andamos en obediencia a Su voluntad y a Su palabra, ciertamente tendremos muchos enemigos por fuera: “Y también todos los que quieren vivir píamente en Cristo Jesús, padecerán persecución” (2 Tim. 3:12). Pero que venga; en realidad no puede dañarnos, porque “¿quién es aquel que os podrá dañar, si vosotros seguís el bien?” (1 Pedro 3:13). Hay enemigos mucho más numerosos y poderosos por dentro que por fuera. De ellos podemos decir verdaderamente con Judá de antaño, frente a la hueste dispuesta para la batalla: “¡Oh Dios nuestro! ¿no los juzgarás Tú? porque en nosotros no hay fuerza contra tan grande multitud que viene contra nosotros: no sabemos lo que hemos de hacer, mas a Ti volvemos nuestros ojos” (2 Crón. 20:12).

Y bueno es si podemos alzar la mirada en fe y oración al bendito Señor como nuestra Cabeza resucitada y nuestro Rey coronado. Bueno es si, con una visión creyente de Su gracia sin igual y de Su poder omnipotente, dispuesto a ejercerse a nuestro favor, podemos decir: “A Ti volvemos nuestros ojos”. Cuando sentimos el poder del pecado, la tiranía de nuestras bajas concupiscencias y pasiones, y de lo que nuestra naturaleza es capaz cuando se la deja a sí misma, ¡qué dulce y adecuada es entonces la promesa: “Él tornará, Él tendrá misericordia de nosotros; Él sujetará nuestras iniquidades” (Miqueas 7:19)!

Lectura: Apocalipsis 3:14-21

Op Welke het gehele gebouw, bekwamelijk samengevoegd zijnde, opwast tot een heilige tempel in de Heere.
Efeze 2:21

Het lichaam van Christus is voor het tegenwoordige verspreid; laat ik mogen zeggen, nog verdeeld. Er zijn leden van het verborgen lichaam nu voor de troon; het zijn de geesten der volmaakt rechtvaardigen. Anderen zijn nog in de woestijn; anderen nog in de wereld, dood in de zonden en in de misdaden, nog niet door genade geroepen, ontbloot van de Geest; anderen zijn nog niet geboren, zijn nog verborgen in de baarmoeder van de tijd. Maar de aarde is het toneel waarop al de leden van tijd tot tijd in een levende, openbare vereniging gebracht worden met hun levend Hoofd.

Toen ik als jongen te Londen op school ging, werd de Waterloobrug gebouwd, en mijn speelmakkers en ik hadden de gewoonte somtijds te gaan naar wat toen het „Steenveld” genoemd werd. Het was aan de andere kant van het water en daar werden de stenen, waaruit de Waterloobrug bestaat, gefatsoeneerd en gebeiteld. Elk spoor van dit veld is nu verdwenen en de plaats zelf is geheel gebouwd. Maar de Waterloobrug staat daar en de stenen waarop ik als jongen toen speelde, vormen nu een gedeelte van dit schone bouwwerk, waarvan Canova, de Italiaanse beeldhouwer, zeide dat het de moeite waard was naar Londen te komen, al was het slechts om dit bouwwerk te zien.

Breng dit beeld op geestelijke dingen over. Het lichaam van Christus wordt in de Schrift vergeleken bij een gebouw. „Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen. Op Welke het gehele gebouw, bekwamelijk samengevoegd zijnde, opwast tot een heilige tempel in de Heere.” Van dit gebouw zijn de gelovigen „levende stenen”, en velen daarvan zijn op het „steenveld”, waar zij behakt en behouwen, gebeiteld en vierkant gemaakt worden door de hand van de grote Bouwmeester. Gedurende deze staat zijn ze als de stenen van Salomo’s tempel: zij worden namelijk op een afstand bewerkt, opdat noch hamer, noch bijl, noch enig ander gereedschap van ijzer in het huis zou gehoord worden.

Zo ook worden de levende stenen bereid voor de toekomstige heerlijkheid. Met hamer en beitel worden ze dag aan dag bewerkt, opdat zij ter bestemder tijd hun toebedeelde plaats in het geestelijk gebouw zouden kunnen innemen. Ik herinner mij nog zeer wel dat alle stenen die op het veld verstrooid lagen, gemerkt en genummerd waren; en deze merktekenen duidden zonder twijfel de plaats aan waar ze moesten ingezet worden. Elke zodanig gemerkte steen werd op een bepaalde tijd daarheen vervoerd en bezette de juiste plaats, door de bouwmeester hem toegedacht. Zo werd elke levende steen gemerkt en genummerd in de eeuwigheid, wordt bewerkt en gefatsoeneerd in de tijd en zal in de toekomende heerlijkheid door de hand van de Goddelijke Bouwmeester in die plaats gesteld worden die in het geestelijk gebouw oorspronkelijk voor hem was bepaald.

Op Welke het gehele gebouw, bekwamelijk samengevoegd zijnde, opwast tot een heilige tempel in de Heere.
Efeze 2:21

Het lichaam van Christus is op dit moment verspreid, ik mag wel zeggen: nog verdeeld. Er zijn leden van het verborgen lichaam die nu voor de troon zijn; dat zijn de geesten van de volmaakte rechtvaardigen. Anderen zijn nog in de woestijn. Weer anderen zijn nog in de wereld, dood in de zonden en de misdaden, nog niet door genade geroepen en zonder de Geest. En anderen zijn nog niet geboren; zij zijn nog verborgen in de schoot van de tijd. Maar de aarde is het toneel waarop alle leden van tijd tot tijd in een levende, openbare vereniging gebracht worden met hun levend Hoofd.

Toen ik als jongen in Londen op school zat, werd de Waterloobrug gebouwd. Mijn speelkameraden en ik gingen soms naar wat toen het „Steenveld” genoemd werd. Dat lag aan de andere kant van het water, en daar werden de stenen waaruit de Waterloobrug bestaat, in vorm gebracht en gebeiteld. Elk spoor van dat veld is nu verdwenen en de plaats zelf is helemaal bebouwd. Maar de Waterloobrug staat er, en de stenen waarop ik toen als jongen speelde, vormen nu een deel van dat schone bouwwerk. Canova, de Italiaanse beeldhouwer, zei ervan dat het de moeite waard was naar Londen te komen, al was het alleen maar om dit bouwwerk te zien.

Breng dit beeld over op geestelijke dingen. Het lichaam van Christus wordt in de Schrift vergeleken met een gebouw. „Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen. Op Welke het gehele gebouw, bekwamelijk samengevoegd zijnde, opwast tot een heilige tempel in de Heere.” De gelovigen zijn de „levende stenen” van dit gebouw, en velen van hen liggen op het „steenveld”, waar zij behakt en behouwen, gebeiteld en vierkant gemaakt worden door de hand van de grote Bouwmeester. In die staat zijn ze als de stenen van Salomo’s tempel: die werden op een afstand bewerkt, opdat noch hamer, noch bijl, noch enig ander ijzeren gereedschap in het huis gehoord zou worden.

Zo worden ook de levende stenen voorbereid voor de toekomstige heerlijkheid. Met hamer en beitel worden ze dag aan dag bewerkt, zodat zij op de bestemde tijd hun toegewezen plaats in het geestelijk gebouw kunnen innemen. Ik herinner me nog heel goed dat alle stenen die verspreid op het veld lagen, gemerkt en genummerd waren. Die merktekens gaven ongetwijfeld de plaats aan waar ze ingezet moesten worden. Elke zo gemerkte steen werd op een bepaalde tijd daarheen vervoerd en nam de juiste plaats in die de bouwmeester hem had toegedacht. Zo is elke levende steen in de eeuwigheid gemerkt en genummerd, wordt hij in de tijd bewerkt en in vorm gebracht, en zal hij in de toekomende heerlijkheid door de hand van de Goddelijke Bouwmeester gezet worden op de plaats die oorspronkelijk in het geestelijk gebouw voor hem bepaald was.

In whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord.
Ephesians 2:21

The body of Christ is at present scattered, and, if I may so speak—fragmentary. Of the members of His mystical body some are now before the throne, “spirits of just men made perfect.” Others are still in the wilderness; others are yet in the world, dead in trespasses and sins, uncalled by grace, destitute of the Spirit; others at present are unborn, still hidden in the womb of time. But earth is the stage whereon ALL the members are from time to time brought into a vital, manifestive union with their living Head.

When I was a boy at school, in London, Waterloo Bridge was building; and I and my playmates used to go sometimes to what was then called “The Stone Field,” on the other side of the water, where the stones that now make up Waterloo Bridge were being squared and chiseled. Every vestige of that field, I have no doubt, is gone, and the place covered with buildings; but there stands Waterloo Bridge; and those stones that I used to play upon as a boy now form a part of that beautiful structure which Canova, the great Italian sculptor, said it was alone worth coming to London to see.

Take the idea into spiritual things. The body of Christ is compared in Scripture to a building. “And are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the chief corner stone; in whom all the building fitly framed together grows unto an holy temple in the Lord.” Of this building believers are “living stones;” and many of them are at present in “the Stone Field,” where they are being hammered and hacked, squared and chiseled by the hand of the great Architect.

During this state, like the stones of Solomon’s temple, which were hewn and squared at a distance, that “neither hammer nor axe, nor any tool of iron might be heard in the house while it was in building,” so are these living stones prepared for their future glory. The mallet and the chisel are at work upon them now day by day, that in due time they may fill their designed position in the spiritual building.

I remember well that all the stones which were strewn over the field were marked and numbered; and these figures no doubt denoted their intended position. Every stone so marked was in due time individually transferred to, and now occupies, the exact position that the architect designed for it. So every living stone was marked and numbered in eternity, is hewed and squared in time, and will, in future glory, be placed by the hand of the divine Architect in that place of the spiritual building originally designed for it.

En el cual, compaginado todo el edificio, va creciendo para ser un templo santo en el Señor.
Efesios 2:21

El cuerpo de Cristo está al presente disperso y, si se me permite decirlo así, fragmentado. De los miembros de Su cuerpo místico, algunos están ya delante del trono, “espíritus de los justos hechos perfectos”. Otros están todavía en el desierto; otros aún están en el mundo, muertos en delitos y pecados, no llamados por la gracia, desprovistos del Espíritu; otros todavía no han nacido, escondidos aún en el seno del tiempo. Pero la tierra es el escenario en el que TODOS los miembros son traídos, cada uno a su tiempo, a una unión vital y manifiesta con su Cabeza viviente.

Cuando yo era un muchacho en la escuela, en Londres, se estaba construyendo el puente de Waterloo; y mis compañeros de juego y yo solíamos ir a veces a lo que entonces se llamaba “el Campo de las Piedras”, al otro lado del río, donde se escuadraban y cincelaban las piedras que ahora forman el puente de Waterloo. No me cabe duda de que todo rastro de aquel campo ha desaparecido y el lugar está cubierto de edificios; pero allí está el puente de Waterloo; y aquellas piedras sobre las que yo jugaba de muchacho forman ahora parte de esa hermosa estructura que, según dijo Canova, el gran escultor italiano, valía por sí sola el viaje a Londres para verla.

Lleve usted la idea a las cosas espirituales. El cuerpo de Cristo es comparado en la Escritura con un edificio. “Edificados sobre el fundamento de los apóstoles y profetas, siendo la principal piedra del ángulo Jesucristo mismo; en el cual, compaginado todo el edificio, va creciendo para ser un templo santo en el Señor.” De este edificio los creyentes son “piedras vivas”; y muchos de ellos están ahora en “el Campo de las Piedras”, donde son martilleados y desbastados, escuadrados y cincelados por la mano del gran Arquitecto.

Durante este estado, como las piedras del templo de Salomón, que fueron labradas y escuadradas a distancia, de modo que “ni martillos ni hachas se oyeron en la casa, ni ningún otro instrumento de hierro, cuando la edificaban”, así son preparadas estas piedras vivas para su gloria futura. El mazo y el cincel trabajan ahora en ellas día tras día, para que a su debido tiempo ocupen el lugar que se les ha destinado en el edificio espiritual.

Recuerdo bien que todas las piedras esparcidas por el campo estaban marcadas y numeradas; y esas cifras indicaban sin duda la posición que se les había destinado. Cada piedra así marcada fue a su debido tiempo trasladada una por una, y ocupa ahora la posición exacta que el arquitecto le había designado. Así cada piedra viva fue marcada y numerada en la eternidad, es labrada y escuadrada en el tiempo, y será colocada, en la gloria futura, por la mano del divino Arquitecto en aquel lugar del edificio espiritual que le fue designado desde el principio.