Korenaren

Hoor raad, en ontvang tucht, opdat gij in uw laatste wijs zijt.
Spreuken 19:20

Wat al lessen hebben wij dagelijks wel nodig om ons iets goeds te leren, en hoe is het meest altijd: regeltje voor regeltje, hier een weinig en daar een weinig. O, welke trage, vervelende, vergeetachtige scholieren; welke weetnieten; welke hardhoofden; welke koppige leerlingen! Voorzeker kan geen jongen op school, oud of jong, zo weinig van de natuurlijke dingen als wij van de geestelijke geleerd hebben, na zo vele jaren onderwijs, zo vele gelezen hoofdstukken, zo vele gehoorde predikatiën, zo vele opgezonden gebeden, zo vele godsdienstige gesprekken. Hoe klein, hoe zwak is al de genade, vergeleken met alles wat wij erover gelezen, gehoord en gesproken hebben.

Maar het is een barmhartigheid dat de Heere verlost die Hij wil, en dat wij verlost zijn uit vrije genade, en vrije genade alleen, door het bloed en de gerechtigheid van de Zone Gods. „Hij is in ons van God gemaakt wijsheid en rechtvaardigmaking, heiligmaking en verlossing”, zodat wij, als wij Hem hebben, alles hebben, en als wij Hem niet hebben, niets hebben. Waar deze dingen worden gevoeld, zal er veel strijds zijn, met vele gebeden en smekingen tot de God aller genade, en dat alles zal ons geheel ontdoen van die lichtvaardige, oppervlakkige en nietsbetekenende belijdenis die tegenwoordig zo algemeen is.

Beschaam door mij de stille hope niet
van hen, die U, o Heer der legerscharen,
verwachten! Laat geen schande wedervaren
aan hen, die U steeds zoeken in verdriet.
Met mij verging hun hoop, o Isrels God,
daar ik mijn smaad om Uwentwil moet dragen.
Mijn aanschijn is bedekt met schand’ en spot.
Helaas, wat heb ik stof tot bitter klagen!

Ps. 69:3

Hoor raad, en ontvang tucht, opdat gij in uw laatste wijs zijt.
Spreuken 19:20

Hoeveel lessen hebben wij niet dagelijks nodig om ons iets goeds te leren, en hoe gaat het bijna altijd regel op regel, hier een weinig en daar een weinig. O, wat zijn wij trage, saaie, vergeetachtige scholieren; wat een weetnieten, wat een hardhoofden, wat een koppige leerlingen! Zeker heeft geen schooljongen, oud of jong, zo weinig van de natuurlijke dingen geleerd als wij van de geestelijke. En dat na zoveel jaren onderwijs, zoveel gelezen hoofdstukken, zoveel gehoorde preken, zoveel opgezonden gebeden en zoveel godsdienstige gesprekken. Hoe klein en hoe zwak is al onze genade, vergeleken met alles wat wij erover gelezen, gehoord en gesproken hebben.

Maar het is een barmhartigheid dat de Heere verlost wie Hij wil, en dat wij verlost zijn uit vrije genade, en alleen uit vrije genade, door het bloed en de gerechtigheid van de Zoon van God. „Hij is in ons van God gemaakt wijsheid en rechtvaardigmaking, heiligmaking en verlossing”, zodat wij alles hebben als wij Hem hebben, en niets hebben als wij Hem niet hebben. Waar deze dingen gevoeld worden, zal er veel strijd zijn, met veel gebeden en smekingen tot de God van alle genade. En dat alles zal ons volkomen ontdoen van die lichtvaardige, oppervlakkige en nietszeggende belijdenis die tegenwoordig zo algemeen is.

Beschaam door mij de stille hope niet
van hen, die U, o Heer der legerscharen,
verwachten! Laat geen schande wedervaren
aan hen, die U steeds zoeken in verdriet.
Met mij verging hun hoop, o Isrels God,
daar ik mijn smaad om Uwentwil moet dragen.
Mijn aanschijn is bedekt met schand’ en spot.
Helaas, wat heb ik stof tot bitter klagen!

Ps. 69:3

Hear counsel, and receive instruction, that thou mayest be wise in thy latter end.
Proverbs 19:20

What lessons we need day by day to teach us anything aright, and how it is for the most part “line upon line, line upon line; here a little, and there a little.” O what slow learners, what dull, forgetful scholars, what ignoramuses, what stupid blockheads, what stubborn pupils! Surely no scholar at a school, old or young, could learn so little of natural things as we seem to have learned of spiritual things after so many years instruction, so many chapters read, so many sermons heard, so many prayers put up, so much talking about religion. How small, how weak is the amount of growth compared with all we have read and heard and talked about.

But it is a mercy that the Lord saves whom He will save, and that we are saved by free grace, and free grace alone, through the blood and righteousness of the Son of God. “He of God is made unto us wisdom and righteousness and sanctification and redemption;” so that if we have Him we have everything, and if we have Him not we have nothing. Where these things are felt they will cause exercise of soul, with many prayers and supplications to the God of all our mercies; and all this will strip and empty us of that light, superficial, and flimsy profession which seems so current in our day.

Escucha el consejo, y recibe la corrección, para que seas sabio en tu vejez.
Proverbios 19:20

¡Qué lecciones necesitamos día tras día para que se nos enseñe algo rectamente, y cómo es, en su mayor parte, “renglón tras renglón, línea sobre línea, un poquito allí, otro poquito allá”! ¡Oh, qué aprendices tan lentos, qué escolares tan torpes y olvidadizos, qué ignorantes, qué zoquetes tan necios, qué alumnos tan tercos! Seguramente ningún escolar en una escuela, viejo o joven, podría aprender tan poco de las cosas naturales como nosotros parecemos haber aprendido de las cosas espirituales tras tantos años de instrucción, tantos capítulos leídos, tantos sermones oídos, tantas oraciones elevadas, tanto hablar de religión. ¡Cuán pequeña, cuán débil es la medida del crecimiento comparada con todo lo que hemos leído, oído y hablado!

Pero es una misericordia que el Señor salva a quien quiere salvar, y que somos salvos por gracia gratuita, y solo por gracia gratuita, mediante la sangre y la justicia del Hijo de Dios. “El cual nos ha sido hecho por Dios sabiduría, y justificación, y santificación, y redención”; de modo que si le tenemos a Él, lo tenemos todo, y si no le tenemos, no tenemos nada. Donde se sienten estas cosas, causarán ejercicio del alma, con muchas oraciones y súplicas al Dios de todas nuestras misericordias; y todo esto nos despojará y vaciará de aquella profesión liviana, superficial y endeble que parece tan corriente en nuestros días.

En nu, broeders, ik beveel u Gode, en het Woord Zijner genade, Die machtig is u op te bouwen, en u een erfdeel te geven onder al de geheiligden.
Handelingen 20:32

De apostel wees zijn toehoorders niet de weg om hen te laten rusten op hun eigen sterkte en wijsheid, maar om op de fontein van bruisende volheid te leven van de grote en heerlijke opgestane Middelaar. Dit is de enige manier om iets te weten te komen van genade. Ik kan mijn hele leven over genade horen, en er toch in onwetendheid over sterven. Ik kan me tussen predikanten ophouden die niets dan genade verkondigen, en er toch net zo van verstoken zijn als de duivel zelf. Maar als „het woord van Gods genade” in mijn hart valt; als het God de Heilige Geest belieft Zijn eigen kostbare waarheid naar mijn ziel te zenden, en door middel van dat woord iets van Zijn grote overvloed aan genade over te brengen — dan, en dan alleen, is zij de mijne.

Ook bestaat er geen enkele andere manier om te worden opgebouwd. Twijfels en angsten kunnen u niet opbouwen; beproevingen en bevindingen kunnen u niet opbouwen; verzoekingen kunnen u niet opbouwen; zware verliezen in het lichamelijke leven en bittere bezoekingen in het geestelijke leven kunnen u niet opbouwen. Ze halen u omlaag; ze leggen u neer; ze verspreiden het „hout, hooi en de stoppels” in de wind; ze laten u achter in een wilde, kale woestijn, in een woeste, huilende wildernis. Maar het is „het woord van Gods genade”, overgebracht aan de ziel uit Christus’ onuitputtelijke en goddelijke volheid, dat alleen machtig is op te bouwen. Al het andere dat wordt opgebouwd, is een ongefundeerd bouwsel, een kaartenhuis, een luchtkasteel, mist die wordt voortgedreven door de wind.

Lezen: 1 Korinthe 3:9-23

En nu, broeders, ik beveel u Gode, en het Woord Zijner genade, Die machtig is u op te bouwen, en u een erfdeel te geven onder al de geheiligden.
Handelingen 20:32

De apostel wees zijn hoorders de weg, niet om hen te laten rusten op hun eigen kracht en wijsheid, maar om te leven uit de bruisende fontein van volheid in de grote en heerlijke opgestane Middelaar. Dit is de enige manier om iets van genade te weten te komen. Ik kan mijn hele leven over genade horen en er toch in onwetendheid over sterven. Ik kan verkeren onder predikanten die niets dan genade verkondigen, en er toch even ver van af staan als de duivel zelf. Maar als „het woord van Gods genade” in mijn hart valt, als het God de Heilige Geest behaagt Zijn eigen kostbare waarheid in mijn ziel te zenden en door middel van dat woord iets van Zijn grote overvloed van genade mee te delen, dan, en dan alleen, is zij van mij.

Er is ook geen enkele andere manier om opgebouwd te worden. Twijfels en angsten kunnen u niet opbouwen. Beproevingen en bevindingen kunnen u niet opbouwen. Verzoekingen kunnen u niet opbouwen. Zware verliezen in het natuurlijke leven en bittere bezoekingen in het geestelijke leven kunnen u niet opbouwen. Ze halen u omlaag en leggen u neer. Ze verspreiden het „hout, hooi en de stoppels” in de wind, en ze laten u achter in een wilde, kale woestijn, in een woeste, huilende wildernis. Maar alleen „het woord van Gods genade”, dat uit Christus’ onuitputtelijke en goddelijke volheid aan de ziel wordt meegedeeld, is machtig om op te bouwen. Al het andere dat wordt opgebouwd, is een gebouw zonder fundament, een kaartenhuis, een luchtkasteel, een nevel die door de wind wordt voortgedreven.

Lezen: 1 Korinthe 3:9-23

And now, brethren, I commend you to God, and to the word of His grace, which is able to build you up, and to give you an inheritance among all them which are sanctified.
Acts 20:32

The apostle pointed his hearers the way, not to make them rest upon their own strength and wisdom, but to live out of the springing fountain of fulness in the great and glorious risen Mediator. This is the only way to come to know anything of grace. I may hear of grace all my life and yet die in ignorance of it. I may sit under ministers who preach nothing but grace, and yet be as far from it as the devil himself. But when “the word of God’s grace” falls into my heart, when it pleases God the Holy Ghost to send His own precious truth into my soul and by means of that word to communicate something of His superabounding grace, then, and then only, is it mine.

Nor is there any other way of being built up. Doubts and fears cannot build you up. Trials and exercises cannot build you up. Temptations cannot build you up. Heavy losses in natural life and bitter afflictions in spiritual life cannot build you up. They pull you down and lay you low.

They scatter the “wood, hay, stubble” to the wind, and they leave you in a wild, barren desert, in a waste, howling wilderness. But only “the word of God’s grace,” communicated to the soul out of Christ’s inexhaustible and divine fulness, is able to build up. Everything else that is built up is a building without a foundation, a house of cards, a castle in the air, a mist driven by the wind.

Reading: 1 Corinthians 3:9-23

Y ahora, hermanos, os encomiendo a Dios, y a la palabra de Su gracia: el cual es poderoso para sobreedificar, y daros heredad con todos los santificados.
Hechos 20:32

El apóstol señaló el camino a sus oyentes, no para hacerlos descansar en su propia fuerza y sabiduría, sino para que vivieran de la fuente que mana plenitud en el grande y glorioso Mediador resucitado. Este es el único camino para llegar a conocer algo de la gracia. Puedo oír de la gracia toda mi vida y sin embargo morir ignorándola. Puedo sentarme bajo ministros que no predican sino gracia, y sin embargo estar tan lejos de ella como el diablo mismo. Pero cuando “la palabra de la gracia de Dios” cae en mi corazón, cuando a Dios el Espíritu Santo le place enviar Su propia preciosa verdad a mi alma y por medio de esa palabra comunicar algo de Su gracia sobreabundante, entonces, y solo entonces, es mía.

Ni hay tampoco otro modo de ser edificado. Las dudas y los temores no pueden edificarle. Las pruebas y los ejercicios no pueden edificarle. Las tentaciones no pueden edificarle. Las grandes pérdidas en la vida natural y las amargas aflicciones en la vida espiritual no pueden edificarle. Le derriban y le abaten.

Esparcen al viento la “madera, heno, hojarasca”, y le dejan en un desierto salvaje y estéril, en una soledad horrible y yerma. Pero solo “la palabra de la gracia de Dios”, comunicada al alma de la inagotable y divina plenitud de Cristo, es poderosa para edificar. Todo lo demás que se edifica es un edificio sin fundamento, un castillo de naipes, un castillo en el aire, una niebla empujada por el viento.

Lectura: 1 Corintios 3:9-23

Want de aarde brengt van zelve vrucht voort; eerst het kruid, dan de aar; daarna het volle koren in de aar.
Markus 4:28

Het geloof heeft in zich, naar ik geloof, een zekere mate van verzekering. Want wat is verzekering? Het is slechts een grotere aanwas en ontwikkeling van het geloof. De natuur der verzekering wordt veelal misgevat. Het wordt dikwijls beschouwd als iets onderscheiden van het geloof. Dit is niet het geval. Het is alleen het geloof in voller en groter ontwikkeling.

Het woord „verzekering” heeft oorspronkelijk een zeer eenvoudige en toch schone bedoeling. Het betekent letterlijk „een volle draging”, en het woord wordt somtijds toegepast op een grote oogst van koren of fruit, en somtijds op het getij dat zich sneller beweegt. Nu is het hetzelfde koren dat in het veld groeit, hetzij de oogst veel of weinig is; het is hetzelfde getij in de rivier, dat of minder snel, of sneller vloeit. Zo is het met de verzekering en met het geloof. Het is hetzelfde geloof, slechts vermeerderd, vergroot, dragende overvloediger vrucht, of krachtiger of sterker vloeiende dan anders.

De verzekering wordt in de Schrift niet beperkt tot het geloof. Er is een volle verzekerdheid des verstands, Coloss. 2:2. Dat is een groter mate, een verwijding van het verstand om de waarheid Gods te kennen. Het verstand is hetzelfde, maar het is meer uitgebreid. Zo is er ook de volle verzekerdheid der hoop, die meer vrucht draagt, die, evenals het getij, vlugger stroomt. Maar het is dezelfde hoop, dezelfde in soort, maar hoger in graad; een sterker anker, maar toch een anker. Eveneens is er de volle verzekerdheid des geloofs, Hebr. 10:22, dat is een groter mate des geloofs, een groter opbrengst, een vlugger getij.

Zo hebt gij een zekere verzekerdheid des geloofs, indien gij geloof bezit. Ter zake, indien gij geen verzekerdheid der waarheid van deze dingen hebt, waarom volgt gij ze dan na? Waarom vertrouwt gij erop, waarom stelt gij er uw hoop op, en waarom zoekt gij de kracht en bevinding daarvan in uw ziel? Zijt gij op dit punt nog niet gekomen, dat gij zeggen kunt: „Wij zijn geen kunstig verdichte fabelen nagevolgd; deze dingen, waarnaar ik sta, zijn werkelijkheden, deze onderwerpen, mij voorgesteld, zijn zekerheden”? Ik stem toe dat gij zeer bekommerd zijt omtrent uw aandeel daarin.

Doch wanneer gij niet weet dat het vaste en bestendige dingen zijn, waarom gelooft gij erin? Waarom zijt gij zo bezorgd om te weten of gij er deel aan hebt? Waarom zinkt gij zo weg in twijfel en vrees? Is het niet uit gebrek aan klaarder bewijzen van uw aandeel? En waarom springt gij op van blijdschap en vreugde op het ogenblik dat een lichtje daarvan in uw ziel schijnt? Omdat gij weet dat deze dingen werkelijkheid zijn. Zover gij dan een verzekering oefent dat zij werkelijkheden zijn, zult gij ook te bestemder tijd, als het God behaagt, de verzekering daarvan in uw hart ontvangen, niet alleen dat het zekerheden zijn, maar dat gij ze hebt in uw vast en zeker bezit.

Want de aarde brengt van zelve vrucht voort; eerst het kruid, dan de aar; daarna het volle koren in de aar.
Markus 4:28

Het geloof heeft in zich, naar ik geloof, een zekere mate van verzekering. Want wat is verzekering? Het is alleen een grotere groei en ontwikkeling van het geloof. Het wezen van de verzekering wordt vaak verkeerd begrepen. Het wordt vaak gezien als iets wat los staat van het geloof. Dat is niet zo. Het is alleen het geloof in vollere en grotere ontwikkeling.

Het woord „verzekering” heeft oorspronkelijk een heel eenvoudige en toch mooie betekenis. Het betekent letterlijk „een volle dracht”. Het woord wordt soms gebruikt voor een grote oogst van koren of fruit, en soms voor het getij dat sneller stroomt. Het is hetzelfde koren dat op het veld groeit, of de oogst nu groot of klein is; het is hetzelfde getij in de rivier, of het nu minder snel of sneller stroomt. Zo is het met de verzekering en met het geloof. Het is hetzelfde geloof, alleen vermeerderd en vergroot, met overvloediger vrucht, of krachtiger en sterker stromend dan anders.

De verzekering wordt in de Schrift niet beperkt tot het geloof. Er is een volle verzekerdheid van het verstand, Coloss. 2:2. Dat is een grotere mate, een verruiming van het verstand om de waarheid van God te kennen. Het verstand is hetzelfde, maar het is ruimer geworden. Zo is er ook de volle verzekerdheid van de hoop, die meer vrucht draagt en die, net als het getij, sneller stroomt. Maar het is dezelfde hoop, gelijk in soort, maar hoger in graad; een sterker anker, maar toch een anker. Zo is er ook de volle verzekerdheid van het geloof, Hebr. 10:22: een grotere mate van geloof, een grotere opbrengst, een sneller getij.

U hebt dus een zekere verzekerdheid van het geloof, als u geloof hebt. Want als u geen verzekerdheid hebt van de waarheid van deze dingen, waarom jaagt u ze dan na? Waarom vertrouwt u erop, waarom vestigt u er uw hoop op, en waarom zoekt u de kracht en bevinding ervan in uw ziel? Bent u nog niet zover gekomen dat u kunt zeggen: „Wij zijn geen kunstig verdichte fabelen nagevolgd; deze dingen, waarnaar ik sta, zijn werkelijkheden, deze onderwerpen, mij voorgesteld, zijn zekerheden”? Ik geef toe dat u erg bekommerd bent over uw aandeel daarin.

Maar als u niet weet dat het vaste en blijvende dingen zijn, waarom gelooft u er dan in? Waarom bent u zo bezorgd om te weten of u er deel aan hebt? Waarom zinkt u zo weg in twijfel en vrees? Is het niet door gebrek aan duidelijker bewijzen van uw aandeel? En waarom springt u op van blijdschap en vreugde op het moment dat er een lichtje daarvan in uw ziel schijnt? Omdat u weet dat deze dingen werkelijkheid zijn. Voor zover u dan de verzekering beoefent dat zij werkelijkheden zijn, zult u ook op de bestemde tijd, als het God behaagt, de verzekering daarvan in uw hart ontvangen: niet alleen dat het zekerheden zijn, maar dat u ze als uw vast en zeker bezit hebt.

For the earth bringeth forth fruit of herself; first the blade, then the ear, after that the full corn in the ear.
Mark 4:28

Faith, I believe, has in it always a measure of assurance. For what is assurance? It is merely the larger growth and fuller development of faith. The nature of assurance is much misunderstood. It is often considered something distinct from faith. This is not the case. It is merely faith in a fuller, larger development.

The word “assurance” in the original has a very simple, yet beautiful meaning. It means literally “a full bearing;” and the word is applied sometimes to a large crop of corn or fruit, and sometimes to the tide coming in with a fuller wave. Now it is the same corn which grows in the fields, whether the crop be much or little; it is the same tide that comes up the river whether in a scanty or full flow. So it is with assurance and faith—it is the same faith, only increased, enlarged, bearing more abundant fruit, or flowing in a more abundant tide.

Assurance in Scripture is not confined to faith; there is “the full assurance of understanding” (Col. 2:2), that is, a fuller measure and amount, a greater enlargement of understanding to know the truth of God. The understanding is the same; but there is a larger measure of it. So there is the full assurance of hope, that is, a hope strengthened and enlarged, bearing more fruit and flowing in a fuller tide. But it is the same hope; the same in kind, though larger in degree; a stronger anchor, and yet an anchor still (Heb. 6:19). Similarly there is the full assurance of faith (Heb. 10:22), that is, a larger, fuller measure of faith; a richer crop, a more abundant tide.

Thus you have a measure of the assurance of faith if you have faith at all. In fact, if you have no assurance of the truth of these things, why do you follow after them? Why do you hang upon them, why do you hope in them, and why do you seek the power and experience of them in your soul? Have you not arrived at this point yet? “We have not followed cunningly devised fables; these things that I am following after are realities; these objects set before me are certainties.”

I grant that you may be much exercised about your saving interest in them. Still, unless you know that they are certainties, why do you believe them? Why are you anxious to know your saving interest in them? Why do you sink in doubt and fear for lack of clearer evidences of a saving interest in them? And why do you spring up in peace and joy the moment that a little light from them beams upon your soul, and a little sweetness out of them drops into your heart? Because you know that these things are realities. So far then you have an assurance that they are certainties, and in due time, as God is pleased, you will have the assurance in your own breast, not only that they are certainties, but that you have them in your own sure and certain possession.

Porque de suyo fructifica la tierra, primero hierba, luego espiga, después grano lleno en la espiga.
Marcos 4:28

La fe, creo yo, tiene siempre en sí una medida de seguridad. Porque ¿qué es la seguridad? No es más que el crecimiento mayor y el desarrollo más pleno de la fe. La naturaleza de la seguridad se entiende muy mal. A menudo se la considera algo distinto de la fe. No es así. Es simplemente la fe en un desarrollo más pleno y más amplio.

La palabra “seguridad” tiene en el original un significado muy sencillo y a la vez hermoso. Significa literalmente “un llevar fruto pleno”; y la palabra se aplica a veces a una gran cosecha de grano o de fruta, y a veces a la marea que entra con una ola más plena. Ahora bien, es el mismo grano el que crece en los campos, sea mucha o poca la cosecha; es la misma marea la que sube por el río, ya sea en un flujo escaso o pleno. Así sucede con la seguridad y la fe: es la misma fe, solo que aumentada, ensanchada, dando fruto más abundante o fluyendo en una marea más abundante.

La seguridad en la Escritura no se limita a la fe; hay “toda abundancia de cumplido entendimiento” (Col. 2:2), es decir, una medida y cantidad más plena, un mayor ensanchamiento del entendimiento para conocer la verdad de Dios. El entendimiento es el mismo; pero hay una medida mayor de él. Así hay también la plena certidumbre de la esperanza, es decir, una esperanza fortalecida y ensanchada, que da más fruto y fluye en una marea más plena. Pero es la misma esperanza; la misma en especie, aunque mayor en grado; un ancla más fuerte, y sin embargo, ancla todavía (Heb. 6:19). De igual modo hay la “plena certidumbre de fe” (Heb. 10:22), es decir, una medida de fe mayor y más plena; una cosecha más rica, una marea más abundante.

Así, pues, tiene usted una medida de la seguridad de la fe si tiene fe en absoluto. De hecho, si no tiene ninguna seguridad de la verdad de estas cosas, ¿por qué va en pos de ellas? ¿Por qué depende de ellas, por qué espera en ellas, y por qué busca su poder y su experiencia en su alma? ¿No ha llegado aún a este punto?: “No hemos seguido fábulas por arte compuestas; estas cosas en pos de las cuales voy son realidades; estos objetos puestos delante de mí son certezas”.

Concedo que puede estar usted muy ejercitado acerca de su interés salvador en ellas. Aun así, a menos que sepa que son certezas, ¿por qué las cree? ¿Por qué ansía conocer su interés salvador en ellas? ¿Por qué se hunde en dudas y temores por falta de evidencias más claras de un interés salvador en ellas? ¿Y por qué se levanta en paz y gozo en el momento en que un poco de luz de ellas resplandece sobre su alma, y un poco de dulzura de ellas gotea en su corazón? Porque sabe que estas cosas son realidades. Hasta aquí, pues, tiene usted seguridad de que son certezas, y a su debido tiempo, como a Dios le plazca, tendrá la seguridad en su propio pecho, no solo de que son certezas, sino de que las tiene en su propia posesión segura y cierta.