Korenaren

Ik ben wel ellendig en nooddruftig, maar de Heere denkt aan mij.
Psalm 40:18

Zijn er geen heilige ogenblikken in uw ziel, wanneer gij aan de Heere denkt? Wanneer gij misschien te middernacht wakker ligt, denkende over God, Zijn Waarheid, Zijn Liefde, Zijn Woord, Zijn wegen met uw ziel, en uw wensen, gebeden en verzuchtingen stijgen dan op naar Zijn heilige Majesteit, is dit niet een bewijs dat gij aan Zijn naam denkt? En wees verzekerd dat, wanneer gij aan Hem denkt, Hij aan u gedacht heeft.

Zie de dartele menigte. Denkt zij aan God? Is Jezus ooit dierbaar aan haar ziel geweest? Verlangt zij naar Hem als het hert naar de waterstromen? Neen, zij zegt: „Er is geen God.” Is het niet de taal hunner lippen, het is toch de taal van hun binnenste.

Door genade kunt gij echter zeggen dat gij aan God denkt, en dus is er enig bewijs, ofschoon gij niet tot de zekerheid daarvan kunt komen, dat Hij aan u denkt. En zo Hij aan u denkt, zijn Zijn gedachten goede gedachten, gedachten des vredes en niet des kwaads. Leest Hij niet in uw hart? Ziet Zijn heilig oog niet tot de schuilhoeken uwer ziel?

En als Hij aan u denkt, zal Hij u dan verlaten, u aan uzelf overlaten in de ure dat gij Hem het meest nodig hebt? Neen, Hij, Die van eeuwigheid aan u dacht, denkt ook aan u in de tijd, bij elke beproeving, elke verzoeking, elke ziekte, en in het gewichtige uur als ziel en lichaam scheiden. In leven en sterven zal Hij nog uwer gedenken, en u eindelijk brengen in die hemelse woningen waar deze twee zaken heerlijk zullen verenigd zijn — de Heere gedenkt altijd aan Zijn Zoon, en Zijn Zoon gedenkt aan Hem.

Want, o trouw en eeuwig Wezen,
in mijn vrezen
stut mijn hoop op U alleen.
Gij, mijn God, zult in ellenden
bijstand zenden
en verhoren mijn gebeên.

Ps. 38:15

Ik ben wel ellendig en nooddruftig, maar de Heere denkt aan mij.
Psalm 40:18

Zijn er geen heilige ogenblikken in uw ziel waarin u aan de Heere denkt? Misschien ligt u midden in de nacht wakker en denkt u na over God, over Zijn Waarheid, Zijn Liefde, Zijn Woord en Zijn wegen met uw ziel, en stijgen uw wensen, gebeden en verzuchtingen op naar Zijn heilige Majesteit. Is dat niet een bewijs dat u aan Zijn Naam denkt? En wees ervan verzekerd: wanneer u aan Hem denkt, heeft Hij aan u gedacht.

Kijk naar de lichtzinnige menigte. Denkt zij aan God? Is Jezus ooit dierbaar geweest voor haar ziel? Verlangt zij naar Hem zoals het hert naar de waterstromen? Nee, zij zegt: „Er is geen God.” Als het al niet de taal van hun lippen is, dan is het toch de taal van hun binnenste.

Door genade kunt u echter zeggen dat u aan God denkt. Daarom is er enig bewijs dat Hij aan u denkt, ook al kunt u daarvan niet tot zekerheid komen. En als Hij aan u denkt, dan zijn Zijn gedachten goede gedachten, gedachten van vrede en niet van kwaad. Leest Hij niet in uw hart? Ziet Zijn heilig oog niet tot in de schuilhoeken van uw ziel?

En als Hij aan u denkt, zal Hij u dan verlaten en u aan uzelf overlaten op het uur dat u Hem het meest nodig hebt? Nee, Hij Die van eeuwigheid aan u dacht, denkt ook in de tijd aan u: bij elke beproeving, elke verzoeking, elke ziekte, en in het gewichtige uur waarin ziel en lichaam scheiden. In leven en sterven zal Hij u nog gedenken, en u ten slotte brengen in die hemelse woningen waar deze twee zaken heerlijk verenigd zullen zijn: de Heere gedenkt altijd aan Zijn Zoon, en Zijn Zoon gedenkt aan Hem.

Want, o trouw en eeuwig Wezen,
in mijn vrezen
stut mijn hoop op U alleen.
Gij, mijn God, zult in ellenden
bijstand zenden
en verhoren mijn gebeên.

Ps. 38:15

I am poor and needy; yet the Lord thinketh upon me.
Psalm 40:17

Are there not solemn seasons in your soul, when you think upon the Lord? When you lie awake, perhaps at midnight, thinking upon God, upon His truth, His love, His Word, His dealings with your soul, and your desires, prayers, and breathings all flow forth to His sacred Majesty–is not this some evidence that you are thinking upon His name? And be assured that if you think upon Him, He has thought upon you.

Look at the giddy multitude. Do they think upon God? Is Jesus ever felt to be precious to their souls? Do they pant after Him as the deer after the water-brooks? No; their language is, “There is no God.” It is not their spoken language, but it is their inward language.

But through mercy you can say, that you think upon God; and thus there is some evidence, though you cannot rise up to the assurance of it–that He thinks upon you. And if He thinks upon you, His thoughts are thoughts of good, thoughts of peace, and not of evil. Does He not read your heart? Does not His holy eye look into the very secret recesses of your soul? And if He thinks upon you, will He leave you, give you up, abandon you in the hour when you need Him most? No; He Who thought upon you in eternity, will think on you in time, in every trial, every temptation, every sickness, and in the solemn hour when soul and body part. Through life and death He will still think on you; and will bring you at last to that heavenly abode where these two things will be blessedly combined–the Lord’s ever thinking upon His Zion, and His Zion ever thinking upon Him.

Aunque afligido yo y necesitado, Jehová pensará de mí.
Salmo 40:17

¿No hay en su alma temporadas solemnes en que usted piensa en el Señor? Cuando está despierto, quizá a medianoche, pensando en Dios, en Su verdad, Su amor, Su Palabra, Sus tratos con su alma, y sus deseos, oraciones y suspiros fluyen todos hacia Su sagrada Majestad, ¿no es esto alguna evidencia de que usted piensa en Su nombre? Y tenga por seguro que, si usted piensa en Él, Él ha pensado en usted.

Mire a la multitud frívola. ¿Piensan ellos en Dios? ¿Sienten alguna vez a Jesús como precioso para sus almas? ¿Le anhelan como el ciervo brama por las corrientes de las aguas? No; su lenguaje es: “No hay Dios”. No es su lenguaje hablado, pero es su lenguaje interior.

Pero por misericordia usted puede decir que piensa en Dios; y así hay alguna evidencia, aunque no pueda elevarse a la seguridad de ello, de que Él piensa en usted. Y si Él piensa en usted, Sus pensamientos son pensamientos de bien, pensamientos de paz, y no de mal. ¿No lee Él su corazón? ¿No mira Su santo ojo en los rincones más secretos de su alma? Y si Él piensa en usted, ¿le dejará, le entregará, le abandonará en la hora en que más le necesita? No; Aquel que pensó en usted en la eternidad pensará en usted en el tiempo, en cada prueba, cada tentación, cada enfermedad, y en la hora solemne en que el alma y el cuerpo se separan. En la vida y en la muerte seguirá pensando en usted; y al fin le llevará a aquella morada celestial donde estas dos cosas estarán unidas bienaventuradamente: el Señor pensando siempre en Su Sion, y Su Sion pensando siempre en Él.

En Ik zal hem geven een witte keursteen.
Openbaring 2:17

Ieder teken dat de Heere u ooit heeft verleend dat u een kind van Hem bent, elke belofte die ooit in uw hart is gekomen, elk antwoord op een gebed dat u ooit van Zijn lippen hebt ontvangen, elke van Hem afkomstige verlossing die u ooit hebt ervaren, is een „witte steen”. Elke toepassing van de waarheid met goddelijke kleur en gloed aan uw ziel, elk herlevend en verfrissend seizoen, elke zoete openbaring, elk breken of verzachten van het hart, elk smelten van de geest voor de voetbank van de Heiland, is een „witte steen”.

Telkens als Jezus u dierbaar was voor uw hart — telkens als u Zijn voeten met uw tranen waste en ze met uw haren droogde — telkens als u Hem in de armen van vertrouwen en genegenheid sloot en kon zeggen: „Lieve Heere, hoe dierbaar zijt Gij voor mijn ziel!” — was dat een „witte steen”. De Heere heeft u „een witte steen” gegeven bij elk bezoek van Zijn genadige aanwezigheid, bij elke omgang met Zijn eeuwige en nooit aflatende liefde. En wat een zegen is het voor Gods kind ook maar één witte steen te hebben!

Stelt u zich voor, om terug te komen op het gebruik waaraan het beeld is ontleend, dat er twijfel bestond over de vrijspraak van een gevangene: kon hij dan niet op de witte stenen wijzen die in de urn zaten? En als hij ze in zijn hand kon tonen en tegen de rechters zeggen: „Hier zijn de witte stenen die u in de urn hebt gestopt; uzelf hebt me vrijgesproken”, zou het tonen ervan hem dan niet van blaam hebben gezuiverd wat betreft de aanklachten die tegen hem waren ingediend? En wat een zegen is het voor Gods kind een witte steen te hebben, die hij kan tonen voor de genadetroon!

Lezen: Psalm 103

En Ik zal hem geven een witte keursteen.
Openbaring 2:17

Elk teken dat de Heere u ooit heeft gegeven dat u Zijn kind bent, elke belofte die ooit in uw hart is gekomen, elk antwoord op een gebed dat u ooit van Zijn lippen hebt ontvangen, elke verlossing van Zijn hand die u ooit hebt ervaren, is een „witte steen”. Elke toepassing van de waarheid aan uw ziel met goddelijke kleur en gloed, elke tijd van verlevendiging en verkwikking, elke zoete openbaring, elk breken of verzachten van het hart, elk smelten van de geest aan de voetbank van de Heiland, is een „witte steen”.

Telkens wanneer Jezus dierbaar was voor uw hart, telkens wanneer u Zijn voeten met uw tranen waste en ze met uw haren afdroogde, telkens wanneer u Hem in de armen van vertrouwen en genegenheid sloot en kon zeggen: „Lieve Heere, hoe dierbaar zijt Gij voor mijn ziel!”, was dat een „witte steen”. De Heere heeft u „een witte steen” gegeven bij elk bezoek van Zijn genadige tegenwoordigheid, bij elke gemeenschap met Zijn eeuwige en nooit aflatende liefde. En wat een zegen is het voor Gods kind om ook maar één witte steen te hebben!

Stel u voor, om terug te komen op het gebruik waaraan het beeld ontleend is, dat er twijfel bestond over de vrijspraak van een gevangene. Kon hij dan niet wijzen op de witte stenen die in de urn lagen? En als hij ze in zijn hand kon tonen en tegen de rechters kon zeggen: „Hier zijn de witte stenen die u in de urn hebt gestopt; uzelf hebt me vrijgesproken”, zou het tonen daarvan hem dan niet hebben vrijgepleit van de aanklachten die tegen hem waren ingediend? En wat een zegen is het voor Gods kind een witte steen te hebben die hij voor de genadetroon kan tonen!

Lezen: Psalm 103

And will give him a white stone.
Revelation 2:17

Every token the Lord has ever given you that you are His child, every promise that has ever come into your heart, every answer to prayer that you have ever received from His lips, every deliverance by His hand that you have ever experienced, is a “white stone.” Every application of truth to your soul with divine colour and glow, every season of revival and refreshing, every sweet revelation, every breaking or softening of the heart, every melting of the spirit at the Saviour’s footstool, is a “white stone.”

Whenever Jesus was precious to your heart, whenever you washed His feet with your tears and wiped them with your hair, whenever you embraced Him in the arms of trust and affection and could say, “Dear Lord, how precious art Thou to my soul!”, that was a “white stone.” The Lord has given you “a white stone” at every visit of His gracious presence, at every communion with His eternal and never-failing love. And what a blessing it is for the child of God to have even one white stone!

Suppose, to return to the custom from which the figure is taken, that there was doubt about a prisoner’s acquittal. Could he not then point to the white stones that lay in the urn? And if he could show them in his hand and say to the judges, “Here are the white stones which you put into the urn; you yourselves acquitted me,” would not the showing of them have cleared him of the charges brought against him? And what a blessing it is for the child of God to have a white stone that he can show before the throne of grace!

Reading: Psalm 103

Y le daré una piedrecita blanca.
Apocalipsis 2:17

Toda señal que el Señor le haya dado jamás de que usted es Su hijo, toda promesa que haya entrado jamás en su corazón, toda respuesta a la oración que haya recibido jamás de Sus labios, toda liberación por Su mano que haya experimentado jamás, es una “piedrecita blanca”. Toda aplicación de la verdad a su alma con color y ardor divinos, todo tiempo de avivamiento y refrigerio, toda dulce revelación, todo quebrantamiento o enternecimiento del corazón, todo derretirse del espíritu ante el estrado del Salvador, es una “piedrecita blanca”.

Siempre que Jesús fue precioso para su corazón, siempre que usted lavó Sus pies con sus lágrimas y los enjugó con sus cabellos, siempre que le abrazó en los brazos de la confianza y del afecto y pudo decir: “¡Amado Señor, cuán precioso eres Tú para mi alma!”, eso fue una “piedrecita blanca”. El Señor le ha dado “una piedrecita blanca” en cada visita de Su presencia misericordiosa, en cada comunión con Su amor eterno y que nunca falla. ¡Y qué bendición es para el hijo de Dios tener aunque sea una sola piedrecita blanca!

Supongamos, para volver a la costumbre de la que se toma la figura, que hubiera duda acerca de la absolución de un acusado. ¿No podría él entonces señalar las piedrecitas blancas que estaban en la urna? Y si pudiera mostrarlas en su mano y decir a los jueces: “Aquí están las piedrecitas blancas que ustedes echaron en la urna; ustedes mismos me absolvieron”, ¿no le habría librado el mostrarlas de los cargos presentados contra él? ¡Y qué bendición es para el hijo de Dios tener una piedrecita blanca que pueda mostrar ante el trono de la gracia!

Lectura: Salmo 103

En gij zijt degenen, die met Mij steeds gebleven zijt in Mijn verzoekingen.
Lukas 22:28

Satan bracht al zijn geschut naar voren en richtte het op de Zoon van God. Het was hem toegelaten Hem tot het uiterste te beproeven. Het was het voornemen van God dat Zijn beminde Zoon zou verzocht worden als wij; en als gij God toebehoort, dan is er geen enkele verzoeking tot u gekomen waarmede de Heere des levens en der heerlijkheid niet is verzocht geweest.

Worden wij somtijds verzocht te twijfelen aan een God der voorzienigheid? De Heere Jezus werd op gelijke wijze verzocht toen de satan tot Hem zeide: „Zeg dat deze stenen brood worden.” Worden wij verzocht tot een ijdel vertrouwen en vermetelheid? De Heere van leven en heerlijkheid werd evenzo verzocht toen de vorst der duisternis tot Hem zeide: „Indien Gij Gods Zoon zijt, werp Uzelf nederwaarts.”

Worden wij dikwijls verzocht tot ongeloof, of wij wel kinderen Gods zijn, en bij tijden besprongen met achterdocht en vrees of wij niet maar een belijdenis der godsdienst hebben, zonder de innerlijke kracht daarvan in onze harten te bezitten? Satan bracht dezelfde verzoeking voort tegen de Heere, toen hij zeide: „Indien Gij Gods Zoon zijt”, gelijk Hart zegt: „O, wat een ‘indiens’!” Worden wij verzocht onze rug naar God te keren voor hetgeen de wereld ons aanbiedt? De Heere Jezus werd evengelijk verzocht toen de satan Hem medenam op een zeer hoge berg en Hem beloofde alles te zullen geven hetgeen Zijn ogen aanschouwden.

Zijn wij ooit verzocht geworden ons van de ware God af te keren en de afgoden te aanbidden? De Heere des levens en der heerlijkheid werd ook daartoe verzocht toen de duivel met zijn helse hoogmoed en vervloekte schaamteloosheid de Zoon van God voorstelde hem te aanbidden. De Zoon van God de duivel aanbidden!

Maar, zal de een of ander zeggen: werd Jezus verzocht gelijk ik verzocht ben geworden? Hoe kan dat zijn? Hij was rein, zonder vlek en heilig, maar ik ben enkel verdorvenheid van het hoofd tot de voetzool toe. De Heere des levens en der heerlijkheid had een volmaakte, ongevallen natuur, een heilig menselijk lichaam en een heilige menselijke ziel, in vereniging met Zijn Godheid; maar ik heb een gevallen natuur, bevlekt in het lichaam en besmet naar de ziel. Kan er enige gelijkenis zijn in onze verzoekingen?

Ik zou u willen vragen: wat is het in u dat de last der verzoekingen gevoelt, wanneer de duivel zijn lasteringen in uw ziel inwerpt? Is er niet iets in u dat daaronder smart, ik zou bijna zeggen, gefolterd wordt onder deze vurige pijlen? Is het niet de nieuwe natuur? En is niet die natuur onbesmet en heilig? Is zij niet uit God geboren en derhalve heilig gelijk God heilig is, en zo rein als God rein is? Dus juist op dezelfde wijze als uw zuivere en heilige natuur, die uit God geboren is, smart en lijdt onder de vurige pijlen des duivels, zo werd de heilige ziel van de Heere Jezus wel tienduizend malen meer pijn en foltering aangedaan door des duivels verzoekingen en voorstellingen.

De discipelen verlieten hun Heere niet, ofschoon door deze verzoekingen zo smartelijk aangetast; neen, meer zelfs, naar de mate van hun geloof deelden zij daarin persoonlijk. Zij leden met Hem en zij gevoelden met Hem mede. Zij werden, ofschoon in veel mindere mate, getroffen door de pijlen van dezelfde boog. Dus stonden de discipelen bloot aan dezelfde verzoekingen die Jezus troffen, en leden met Hem als leden van hun Verbondshoofd. Zij wandelden meestentijds of wel dagelijks in een pad van moeite en verdriet, dagelijks verzocht door de duivel, door de wereld, door hun eigen boos hart, dagelijks verzocht te doen wat hun geestelijk gemoed verfoeide, dagelijks verzocht te doen wat hatelijk was in de ogen van een rein Goddelijk Wezen.

En gij zijt degenen, die met Mij steeds gebleven zijt in Mijn verzoekingen.
Lukas 22:28

Satan bracht al zijn geschut naar voren en richtte het op de Zoon van God. Het was hem toegestaan Hem tot het uiterste te beproeven. Het was het voornemen van God dat Zijn geliefde Zoon verzocht zou worden zoals wij. En als u God toebehoort, dan is er geen enkele verzoeking over u gekomen waarmee de Heere van het leven en van de heerlijkheid niet verzocht is geweest.

Worden we soms verzocht om te twijfelen aan een God van de voorzienigheid? De Heere Jezus werd op dezelfde manier verzocht toen satan tegen Hem zei: „Zeg dat deze stenen brood worden.” Worden we verzocht tot ijdel vertrouwen en vermetelheid? De Heere van het leven en van de heerlijkheid werd net zo verzocht toen de vorst van de duisternis tegen Hem zei: „Indien Gij Gods Zoon zijt, werp Uzelf nederwaarts.”

Worden we vaak verzocht tot ongeloof, of we wel kinderen van God zijn, en soms overvallen door achterdocht en vrees dat we misschien alleen een belijdenis van de godsdienst hebben, zonder de innerlijke kracht ervan in ons hart te bezitten? Satan bracht dezelfde verzoeking tegen de Heere in, toen hij zei: „Indien Gij Gods Zoon zijt”, zoals Hart zegt: „O, wat een ‘indiens’!” Worden we verzocht onze rug naar God te keren voor wat de wereld ons aanbiedt? De Heere Jezus werd evengoed verzocht toen satan Hem meenam op een zeer hoge berg en beloofde Hem alles te geven wat Zijn ogen zagen.

Zijn we ooit verzocht om ons van de ware God af te keren en de afgoden te aanbidden? De Heere van het leven en van de heerlijkheid werd ook daartoe verzocht, toen de duivel met zijn helse hoogmoed en vervloekte schaamteloosheid de Zoon van God voorstelde hem te aanbidden. De Zoon van God die de duivel zou aanbidden!

Maar, zal iemand zeggen: werd Jezus verzocht zoals ik verzocht ben? Hoe kan dat? Hij was rein, zonder vlek en heilig, maar ik ben enkel verdorvenheid van het hoofd tot de voetzool. De Heere van het leven en van de heerlijkheid had een volmaakte, ongevallen natuur, een heilig menselijk lichaam en een heilige menselijke ziel, in vereniging met Zijn Godheid. Maar ik heb een gevallen natuur, bevlekt naar het lichaam en besmet naar de ziel. Kan er dan enige overeenkomst zijn in onze verzoekingen?

Ik zou u willen vragen: wat is het in u dat de last van de verzoekingen voelt, wanneer de duivel zijn lasteringen in uw ziel werpt? Is er niet iets in u dat daaronder lijdt, en ik zou bijna zeggen, gefolterd wordt onder deze vurige pijlen? Is dat niet de nieuwe natuur? En is die natuur niet onbesmet en heilig? Is zij niet uit God geboren, en daarom heilig zoals God heilig is, en zo rein als God rein is? Zoals uw zuivere en heilige natuur, die uit God geboren is, lijdt en smart onder de vurige pijlen van de duivel, precies zo werd de heilige ziel van de Heere Jezus wel tienduizend keer meer pijn en foltering aangedaan door de verzoekingen en voorstellingen van de duivel.

De discipelen verlieten hun Heere niet, hoewel Hij door deze verzoekingen zo smartelijk getroffen werd. Nee, sterker nog, naar de mate van hun geloof deelden zij er persoonlijk in. Zij leden met Hem en zij voelden met Hem mee. Zij werden, al was het in veel mindere mate, getroffen door de pijlen van dezelfde boog. Zo stonden de discipelen bloot aan dezelfde verzoekingen die Jezus troffen, en leden zij met Hem als leden van hun Verbondshoofd. Zij gingen meestal, ja dagelijks, een pad van moeite en verdriet. Dagelijks werden zij verzocht door de duivel, door de wereld en door hun eigen boze hart; dagelijks werden zij verzocht te doen wat hun geestelijk gemoed verfoeide, en te doen wat hatelijk was in de ogen van een rein Goddelijk Wezen.

Ye are they which have continued with Me in My temptations.
Luke 22:28

Satan brought all his artillery to bear upon the Son of God. He was permitted to try Him to the utmost. It was the purpose of God, that His well-beloved Son should be tempted like as we are; and if you are God’s, not a single temptation has beset you which did not beset the Lord of life and glory. Are we tempted sometimes to doubt a God of providence? The Lord Jesus was similarly tempted, when Satan said to Him, “Command these stones to be made bread.” Are we tempted to vain confidence and presumption? The Lord of life and glory was similarly tempted, when the prince of darkness said to Him, “If You be the Son of God, cast Yourself down from hence.”

Are we often tempted to disbelieve that we are the children of God, and exercised at times with distressing suspicions and fears lest we have only a profession of religion, without its experimental power in our hearts? Satan brought the same temptation against the Lord, when he said, “If You are the Son of God;” as Hart says, “O, what an IF was there!” Are we tempted to turn our backs upon the Lord for the sake of what the world offers? The Lord Jesus was similarly tempted when Satan said that he would give Him all that he presented before His eyes when he took Him upon the mountain top. Are we ever tempted to turn from the true God and worship idols? The Lord of life and glory was similarly tempted when Satan with his infernal pride and cursed impudence proposed to the Son of God to worship him. The Son of God worship Satan!

But some may say, “Was Jesus tempted like I am? How can that be? He was pure, spotless, and holy; but I am full of corruption from the crown of my head to the soles of my feet. The Lord of life and glory had a perfect, unfallen nature, a holy human body, and a holy human soul, taken into union with Deity; but I have a fallen nature, defiled in body and polluted in soul. Can there be a resemblance in our temptations?” I would ask, what is it in you that feels the burden of temptation when Satan injects his blasphemies into your mind? Is there not a something in you which is grieved, I was going to say tortured, by these fiery darts? Is it not the new nature? and is not that nature spotless and holy? Is it not born of God, and therefore as holy as God is holy, and pure as God is pure?

Thus just in the same way as your pure and holy nature that is born of God is grieved and distressed by the fiery darts of Satan, so was the holy soul of the Lord Jesus ten thousand times more grieved and tortured by the temptations of Satan presented before His pure and spotless mind. The disciples did not forsake their Lord, though so severely buffeted with these temptations; nay more, they, according to the measure of their faith, partook of them individually and personally, suffering as well as sympathizing with Him, and wounded, though in a far less degree, by arrows from the same bow.

And thus disciples now continue with Jesus in His temptations by suffering as members with their covenant Head, walking, most of them, in a daily path of trouble and sorrow, daily tempted by Satan, by the world, and by their own evil hearts; day by day tempted to do everything from which their spiritual nature recoils; day by day tempted to do things which are hateful in the eyes of a pure God, and to them also when in their right mind.

Empero vosotros sois los que habéis permanecido conMigo en Mis tentaciones.
Lucas 22:28

Satanás dirigió toda su artillería contra el Hijo de Dios. Le fue permitido probarle hasta lo sumo. Era el propósito de Dios que Su Hijo muy amado fuese tentado según nuestra semejanza; y si usted es de Dios, ni una sola tentación le ha asaltado que no asaltara también al Señor de la vida y de la gloria. ¿Somos tentados a veces a dudar de un Dios de providencia? El Señor Jesús fue tentado de igual manera cuando Satanás Le dijo: “Di que estas piedras se hagan pan.” ¿Somos tentados a una vana confianza y presunción? El Señor de la vida y de la gloria fue tentado de igual manera cuando el príncipe de las tinieblas Le dijo: “Si eres Hijo de Dios, échate de aquí abajo.”

¿Somos a menudo tentados a no creer que somos hijos de Dios, y ejercitados a veces con angustiosas sospechas y temores de que solo tengamos una profesión de religión, sin su poder experimental en nuestro corazón? Satanás trajo la misma tentación contra el Señor cuando dijo: “Si eres Hijo de Dios”; como dice Hart: “¡Oh, qué SI había allí!” ¿Somos tentados a volver la espalda al Señor por lo que el mundo ofrece? El Señor Jesús fue tentado de igual manera cuando Satanás dijo que Le daría todo lo que presentaba ante Sus ojos cuando Le llevó a la cumbre del monte. ¿Somos tentados alguna vez a apartarnos del Dios verdadero y adorar ídolos? El Señor de la vida y de la gloria fue tentado de igual manera cuando Satanás, con su orgullo infernal y su maldita desvergüenza, propuso al Hijo de Dios que le adorase. ¡El Hijo de Dios adorar a Satanás!

Pero algunos dirán: “¿Fue Jesús tentado como yo? ¿Cómo puede ser? Él era puro, sin mancha y santo; pero yo estoy lleno de corrupción desde la coronilla de la cabeza hasta la planta de los pies. El Señor de la vida y de la gloria tenía una naturaleza perfecta y no caída, un cuerpo humano santo y un alma humana santa, tomados en unión con la Deidad; pero yo tengo una naturaleza caída, contaminada en el cuerpo y corrompida en el alma. ¿Puede haber semejanza en nuestras tentaciones?” Yo preguntaría: ¿qué es lo que en usted siente la carga de la tentación cuando Satanás inyecta sus blasfemias en su mente? ¿No hay algo en usted que se aflige, iba a decir que es torturado, por estos dardos de fuego? ¿No es la nueva naturaleza? ¿Y no es esa naturaleza sin mancha y santa? ¿No es nacida de Dios, y por tanto santa como Dios es santo, y pura como Dios es puro?

Así, de la misma manera que su naturaleza pura y santa, nacida de Dios, se aflige y angustia por los dardos de fuego de Satanás, así el alma santa del Señor Jesús fue diez mil veces más afligida y torturada por las tentaciones que Satanás presentaba ante Su mente pura y sin mancha. Los discípulos no abandonaron a su Señor, aunque fue tan duramente combatido con estas tentaciones; más aún, ellos, según la medida de su fe, participaron de ellas individual y personalmente, padeciendo con Él a la vez que se compadecían de Él, y heridos, aunque en grado mucho menor, por flechas del mismo arco.

Y así los discípulos permanecen ahora con Jesús en Sus tentaciones, padeciendo como miembros con su Cabeza del pacto, andando la mayoría de ellos en una senda diaria de aflicción y tristeza, tentados diariamente por Satanás, por el mundo y por su propio corazón malo; día tras día tentados a hacer todo aquello ante lo cual su naturaleza espiritual retrocede; día tras día tentados a hacer cosas que son aborrecibles a los ojos de un Dios puro, y también a los suyos propios cuando están en su sano juicio.