Korenaren

Ik zal U niet laten gaan, tenzij dat Gij mij zegent.
Genesis 32:26

Het is bemoedigend voor het volk van God, zo zij, evenals Jacob, in dergelijke omstandigheden van beproeving, oefening, angst of onheil geplaatst zijn, om dan de gezegende uitslag van zijn worsteling met de Engel te zien. Hij trekt de beek Jabbok over, geheel zwakte; hij trekt ze weder over, geheel sterkte. Hij verlaat zijn gezin en hij, de zwakke Jacob, worstelt alleen; hij keert tot hen terug als Israël, die overmocht.

Hij gaat tot de Heere in de angst der twijfeling, vol onrust, elk ogenblik vrezende dat hij en allen die hem dierbaar zijn, van de aarde zullen worden weggedaan, en keert terug met de zegen des Heeren in zijn ziel, door het licht van ’s Heeren aanschijn over hem beschenen. En is dit voorbeeld niet verhaald tot lering en troost van ’s Heeren levende familie? Zijn zij niet dikwijls in omstandigheden die geheel en al op die van Jacob gelijken? Hebben zij niet dezelfde moeilijkheden en dezelfde behoeften, en wekt de Heere niet nu en dan in hun ziel hetzelfde geloof om aan te grijpen, dezelfde vrijmoedigheid om vast te houden?

En zal Hij, Die aan Jacob zulk een genadige verlossing schonk, zal Hij, Die in Zijn heilig Woord deze merkwaardige gebeurtenis uit Jacobs leven heeft opgetekend tot stichting en lering van Zijn volk door alle tijden heen, Jacob horen, en hen niet horen? Het is vernederend voor de medelijdende „Man van Smarten”, het is verraad jegens de Majesteit des hemels te geloven dat een kind van God in gelijke omstandigheden in een gelijke weg tot de Heere kan gaan en van Hem geen gelijke zegen zou ontvangen.

Doch riepen z’in d’ellenden
de Heer ootmoedig aan.
Hij deed hun angsten enden
en hen ’t gevaar ontgaan.
Hij hielp hen uit de nood,
Hij bracht hen uit het duister
der schaduw van de dood:
Hij brak hun band en kluister.

Ps. 107:7

Ik zal U niet laten gaan, tenzij dat Gij mij zegent.
Genesis 32:26

Het is bemoedigend voor het volk van God om, wanneer zij net als Jakob in zulke omstandigheden van beproeving, oefening, angst of onheil geplaatst zijn, de gezegende afloop te zien van zijn worsteling met de Engel. Hij trekt de beek Jabbok over, één en al zwakheid; hij trekt haar weer over, één en al kracht. Hij verlaat zijn gezin, en hij, de zwakke Jakob, worstelt alleen; hij keert tot hen terug als Israël, die overmocht.

Hij gaat tot de Heere in de angst van de twijfel, vol onrust, elk ogenblik vrezend dat hij en allen die hem dierbaar zijn, van de aarde weggedaan zullen worden. En hij keert terug met de zegen van de Heere in zijn ziel, beschenen door het licht van Gods aangezicht. Is dit voorbeeld niet beschreven tot lering en troost van de levende familie van de Heere? Verkeren zij niet vaak in omstandigheden die volkomen op die van Jakob lijken? Hebben zij niet dezelfde moeilijkheden en dezelfde behoeften, en wekt de Heere niet nu en dan in hun ziel hetzelfde geloof om aan te grijpen en dezelfde vrijmoedigheid om vast te houden?

Zou Hij Die Jakob zo’n genadige verlossing schonk, Hij Die deze opmerkelijke gebeurtenis uit Jakobs leven in Zijn heilig Woord heeft laten optekenen tot stichting en lering van Zijn volk door alle tijden heen, Jakob horen en hen niet? Het is een smaad voor de medelijdende „Man van Smarten”, ja, verraad tegenover de Majesteit van de hemel, te geloven dat een kind van God in gelijke omstandigheden op een gelijke manier tot de Heere kan gaan en van Hem geen gelijke zegen zou ontvangen.

Doch riepen z’in d’ellenden
de Heer ootmoedig aan.
Hij deed hun angsten enden
en hen ’t gevaar ontgaan.
Hij hielp hen uit de nood,
Hij bracht hen uit het duister
der schaduw van de dood:
Hij brak hun band en kluister.

Ps. 107:7

I will not let thee go, except thou bless me.
Genesis 32:26

It is encouraging to the Lord’s people as they are from time to time placed in similar circumstances of trial, exercise, perplexity, sorrow or distress with Jacob, to see the blessed result of his wrestling with the angel. He crosses the ford of Jabbok all weakness; he re-crosses it all strength. He leaves his family, and wrestles alone, a fainting Jacob; he returns to them a prevailing Israel. He goes to the Lord in an agony of doubt and alarm, fearing every moment lest he and all that was dear to him would be swept off from the face of the earth; he returns with the Lord’s blessing in his soul, with the light of the Lord’s countenance lifted up upon him.

And is not this instance recorded for the instruction and consolation of the Lord’s living family? Are they not from time to time in circumstances experimentally which resemble Jacob’s circumstances literally? Have they not similar difficulties and similar necessities? And does not the Lord from time to time raise up in their heart the same faith to lay hold? the same importunity to keep hold? And shall He Who gave Jacob such a merciful deliverance–shall He Who has recorded in His holy Word this remarkable event in Jacob’s life for the edification and instruction of His people in all times–hear Jacob, and not hear them? It is derogatory to the sympathizing “Man of Sorrows;” it is treason against the Majesty of heaven to believe, that a child of God in similar circumstances can go to the Lord in a similar way and not get a similar blessing.

No te dejaré, si no me bendices.
Génesis 32:26

Es alentador para el pueblo del Señor, cuando de tiempo en tiempo se ve puesto en circunstancias semejantes a las de Jacob, de prueba, ejercicio, perplejidad, tristeza o angustia, ver el bendito resultado de su lucha con el ángel. Cruza el vado de Jaboc todo debilidad; lo vuelve a cruzar todo fuerza. Deja a su familia y lucha solo, un Jacob desfallecido; vuelve a ellos un Israel que ha prevalecido. Va al Señor en una agonía de duda y alarma, temiendo a cada momento que él y todo lo que le era querido fueran barridos de la faz de la tierra; vuelve con la bendición del Señor en su alma, con la luz del rostro del Señor alzada sobre él.

¿Y no está registrado este caso para la instrucción y el consuelo de la familia viviente del Señor? ¿No se hallan ellos de tiempo en tiempo, por experiencia, en circunstancias que se asemejan a las circunstancias literales de Jacob? ¿No tienen dificultades semejantes y necesidades semejantes? ¿Y no levanta el Señor de tiempo en tiempo en su corazón la misma fe para asirse, la misma importunidad para no soltar? ¿Y Aquel que dio a Jacob una liberación tan misericordiosa, Aquel que ha registrado en Su santa Palabra este notable acontecimiento de la vida de Jacob para la edificación e instrucción de Su pueblo en todos los tiempos, oirá a Jacob y no los oirá a ellos? Es deshonroso para el compasivo “Varón de dolores”; es traición contra la Majestad del cielo creer que un hijo de Dios, en circunstancias semejantes, pueda ir al Señor de manera semejante y no obtener una bendición semejante.

En Ik zal hem geven een witte keursteen.
Openbaring 2:17

In vroeger tijden werd in rechtszaken het oordeel geveld door middel van witte en zwarte stenen. De rechters wezen hun vonnis over de gevangene niet door middel van een mondelinge verklaring van „schuldig” of „onschuldig”, zoals tegenwoordig, maar door een witte steen in een urn te laten vallen om te kennen te geven dat de gevangene naar hun mening onschuldig was, of een zwarte steen om te verklaren dat de gevangene schuldig was. De Heere heeft van dit beeld gebruikgemaakt.

Hij zegt: „Aan hem die overwint zal Ik een witte steen geven.” Dat wil zeggen: Ik spreek in zijn geweten het vonnis van vrijspraak uit. Zoals men de witte steen in de urn liet vallen, zo vallen vrede en vergiffenis in het hart van de zondaar. Dus als het de Heere belieft van vrede tot de ziel te spreken, laat Hij een witte steen in het hart vallen om te verkondigen dat hij ontslagen is van rechtsvervolging en recht op Zijn liefde en bloed heeft.

Maar hoe kan dit beeld worden toegepast? Welnu, hij die overwint, bewandelt hetzelfde pad waardoor de arme schuldige misdadiger de witte steen kon ontvangen. De belofte wordt gedaan aan hem die overwint. Moeten we niet denken dat dit betekent dat hij een taak krijgt opgedragen die hij moet uitvoeren? Dat hij moet vasten, bidden, sacramenten bijwonen, een bepaalde hoeveelheid gebeden moet opzenden, en op die manier gaandeweg de zonde overwint en de prijs verkrijgt?

Zou dat niet de natuurlijke uitleg zijn? Maar het is niet de uitleg volgens de genade. Die luidt dat hij overwint door te worden overwonnen, want dit maakt het de Heere mogelijk om enige bevatting van Zijn bloed in het geweten te brengen en een woord van getuigenis in zijn hart te spreken. Dan ontvangt hij „een witte steen”, door de Heere Zelf in zijn hart gelegd, waarmee Hij verklaart dat al zijn zonden hem zijn vergeven; vrede heeft zijn geweten verzegeld, en hij gaat vrijuit, in de vrijheid die het Evangelie verkondigt aan degenen die in de gevangenis zitten.

Lezen: Psalm 35:1-10

En Ik zal hem geven een witte keursteen.
Openbaring 2:17

In vroeger tijden werd in rechtszaken het oordeel geveld met witte en zwarte stenen. De rechters velden hun vonnis over de gevangene niet met een mondelinge uitspraak van „schuldig” of „onschuldig”, zoals tegenwoordig. Zij lieten een witte steen in een urn vallen om aan te geven dat de gevangene naar hun mening onschuldig was, of een zwarte steen om te verklaren dat hij schuldig was. De Heere heeft van dit beeld gebruikgemaakt.

Hij zegt: „Aan hem die overwint zal Ik een witte steen geven.” Dat wil zeggen: Ik spreek in zijn geweten het vonnis van vrijspraak uit. Zoals men de witte steen in de urn liet vallen, zo vallen vrede en vergeving in het hart van de zondaar. Wanneer het de Heere dus behaagt vrede tot de ziel te spreken, laat Hij een witte steen in het hart vallen om te verkondigen dat hij vrijgesproken is van vervolging en recht heeft op Zijn liefde en bloed.

Maar hoe kan dit beeld worden toegepast? Welnu, wie overwint, gaat hetzelfde pad als waarlangs de arme, schuldige misdadiger de witte steen kon ontvangen. De belofte wordt gedaan aan hem die overwint. Moeten we niet denken dat dit betekent dat hij een taak krijgt opgedragen die hij moet uitvoeren? Dat hij moet vasten, bidden, de sacramenten bijwonen, een bepaald aantal gebeden moet opzenden, en zo gaandeweg de zonde overwint en de prijs verkrijgt?

Zou dat niet de natuurlijke uitleg zijn? Maar het is niet de uitleg volgens de genade. Die luidt dat hij overwint door overwonnen te worden, want daardoor wordt het mogelijk dat de Heere enig besef van Zijn bloed in het geweten brengt en een woord van getuigenis in zijn hart spreekt. Dan ontvangt hij „een witte steen”, door de Heere Zelf in zijn hart gelegd, waarmee Hij verklaart dat al zijn zonden hem vergeven zijn. Vrede heeft zijn geweten verzegeld, en hij gaat vrijuit, in de vrijheid die het Evangelie verkondigt aan hen die in de gevangenis zitten.

Lezen: Psalm 35:1-10

And will give him a white stone.
Revelation 2:17

In ancient times judgment in courts of law was given by means of white and black stones. The judges did not pass sentence upon the prisoner by a spoken verdict of “guilty” or “not guilty,” as is done now. They dropped a white stone into an urn to signify that in their opinion the prisoner was innocent, or a black stone to declare that he was guilty. The Lord has made use of this figure.

He says, “To him that overcometh will I give a white stone.” That is: I will pronounce in his conscience the sentence of acquittal. As the white stone was dropped into the urn, so peace and pardon drop into the sinner’s heart. When, therefore, it pleases the Lord to speak peace to the soul, He drops a white stone into the heart to proclaim that he is acquitted from prosecution and has a right to His love and blood.

But how may this figure be applied? Why, he who overcomes walks the same path by which the poor, guilty criminal could receive the white stone. The promise is made to him that overcometh. Must we not think that this means that he has a task laid upon him which he must perform? That he must fast, pray, attend the sacraments, offer up a certain number of prayers, and so by degrees overcome sin and obtain the prize?

Would not that be the natural interpretation? But it is not the interpretation according to grace. That says that he overcomes by being overcome, for so the way is opened for the Lord to bring some sense of His blood into the conscience and to speak a word of testimony into his heart. Then he receives “a white stone,” laid in his heart by the Lord Himself, whereby He declares that all his sins are forgiven him. Peace has sealed his conscience, and he goes free, in the liberty which the gospel proclaims to them that are in prison.

Reading: Psalm 35:1-10

Y le daré una piedrecita blanca.
Apocalipsis 2:17

En tiempos antiguos el juicio en los tribunales se daba por medio de piedrecitas blancas y negras. Los jueces no dictaban sentencia sobre el acusado mediante un veredicto hablado de “culpable” o “no culpable”, como se hace ahora. Echaban una piedrecita blanca en una urna para indicar que, en su opinión, el acusado era inocente, o una piedrecita negra para declarar que era culpable. El Señor se ha servido de esta figura.

Él dice: “Al que venciere… le daré una piedrecita blanca”. Es decir: pronunciaré en su conciencia la sentencia de absolución. Como la piedrecita blanca se echaba en la urna, así la paz y el perdón caen en el corazón del pecador. Por tanto, cuando al Señor le place hablar paz al alma, echa una piedrecita blanca en el corazón para proclamar que queda absuelto de la acusación y tiene derecho a Su amor y a Su sangre.

Pero ¿cómo puede aplicarse esta figura? Pues bien, el que vence anda por el mismo camino por el cual el pobre criminal culpable podía recibir la piedrecita blanca. La promesa se hace al que venciere. ¿No hemos de pensar que esto significa que se le impone una tarea que debe cumplir? ¿Que debe ayunar, orar, asistir a los sacramentos, ofrecer cierto número de oraciones, y así poco a poco vencer el pecado y obtener el premio?

¿No sería esa la interpretación natural? Pero no es la interpretación según la gracia. Esta dice que vence siendo vencido, porque así se abre el camino para que el Señor traiga algún sentir de Su sangre a la conciencia y hable una palabra de testimonio a su corazón. Entonces recibe “una piedrecita blanca”, puesta en su corazón por el Señor mismo, por la cual Él declara que todos sus pecados le son perdonados. La paz ha sellado su conciencia, y él sale libre, en la libertad que el evangelio proclama a los presos.

Lectura: Salmo 35:1-10

Hierin is Mijn Vader verheerlijkt, dat gij veel vrucht draagt; en gij zult Mijn discipelen zijn.
Johannes 15:8

Toen de Heere Jezus op aarde was, was Hij in een lijdende staat; en dit lijdend beeld moet al Zijn volk gelijkvormig worden. In die lijdende staat bracht Hij God de eer toe; en nu is Hij verhoogd aan de rechterhand des Vaders. Zo ook zullen allen die met Hem lijden, met Hem verheerlijkt worden, en zij zullen waarlijk verheerlijkt zijn, want zij zullen blinken gelijk de sterren, voor altoos en eeuwiglijk, schitterend in het verheerlijkt beeld van de Zoon van God. Daarom zegt de apostel: „Wanneer nu Christus zal geopenbaard zijn, Die ons leven is, dan zult ook gij met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid.”

De Heere nam niet de natuur der engelen aan. Hij versierde of verfraaide Zijn aangenomen natuur niet, maar door het aannemen van onze natuur, ons vlees en bloed, verenigde Hij deze met Zijn eigen Goddelijke Persoon, en daardoor werd zij bekleed met een boven alles uitblinkende luister. Dit is het fundament of de grond waarop een verlost zondaar Gode de eer toebrengt, niet in zichzelf aangemerkt, maar als een lid van Christus, van Zijn lichaam, van Zijn vlees en van Zijn benen.

Wat een verheven gedachte is het, dat de minste gelovige in de dadelijkheid meer eer aan God toebrengt dan de hoogste engel in rang; en dat de lijdende gehoorzaamheid van een kind van God van hoger waarde is dan de brandende gehoorzaamheid van een seraf. Gode de eer toe te brengen, dat moest ons hoogste doelwit en vurigst verlangen zijn. Zie hoe de Heere dit aandringt op de consciëntiën van Zijn ware discipelen: „Hierin is Mijn Vader verheerlijkt, dat gij veel vrucht draagt.” Weinig vrucht brengt Gode weinig eer toe. Hoe meer rijpe vruchten aan de takken der wijngaard wassen, hoe meer ook de Heere verheerlijkt wordt.

Hierin is Mijn Vader verheerlijkt, dat gij veel vrucht draagt; en gij zult Mijn discipelen zijn.
Johannes 15:8

Toen de Heere Jezus op aarde was, was Hij in een lijdende staat; en aan dat lijdende beeld moet heel Zijn volk gelijkvormig worden. In die lijdende staat bracht Hij God de eer toe, en nu is Hij verhoogd aan de rechterhand van de Vader. Zo zullen ook allen die met Hem lijden, met Hem verheerlijkt worden. En zij zullen waarlijk verheerlijkt zijn, want zij zullen blinken als de sterren, voor altijd en eeuwig, stralend in het verheerlijkte beeld van de Zoon van God. Daarom zegt de apostel: „Wanneer nu Christus zal geopenbaard zijn, Die ons leven is, dan zult ook gij met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid.”

De Heere nam niet de natuur van de engelen aan. Hij versierde of verfraaide de natuur die Hij aannam niet. Maar door onze natuur aan te nemen, ons vlees en bloed, verenigde Hij die met Zijn eigen Goddelijke Persoon, en daardoor werd zij bekleed met een luister die alles te boven gaat. Dit is het fundament of de grond waarop een verloste zondaar God de eer toebrengt: niet zoals hij in zichzelf is, maar als een lid van Christus, van Zijn lichaam, van Zijn vlees en van Zijn benen.

Wat een verheven gedachte is het dat de minste gelovige in werkelijkheid meer eer aan God toebrengt dan de hoogste engel in rang, en dat de lijdende gehoorzaamheid van een kind van God hoger in waarde is dan de brandende gehoorzaamheid van een seraf! God de eer toebrengen, dat zou ons hoogste doel en ons vurigste verlangen moeten zijn. Zie hoe de Heere dit op het geweten van Zijn ware discipelen bindt: „Hierin is Mijn Vader verheerlijkt, dat gij veel vrucht draagt.” Weinig vrucht brengt God weinig eer toe. Hoe meer rijpe vruchten aan de ranken van de wijnstok groeien, hoe meer ook de Heere verheerlijkt wordt.

Herein is My Father glorified, that ye bear much fruit; so shall ye be My disciples.
John 15:8

When the Lord Jesus Christ was upon earth He was in a suffering state; and to this suffering image must all His people be conformed. In that suffering state He brought glory to God; and is now exalted to the right hand of the Father. So those who suffer with Him will be also glorified together; and glorious indeed will they be, for they will shine like the stars forever and ever, resplendent in the glorified image of the Son of God. The Apostle therefore says, “When Christ who is our life shall appear, then shall you also appear with Him in glory.”

The Lord did not assume angelic nature. He therefore did not adorn or beautify it; but by assuming our nature, the flesh and blood of the children into union with His own divine Person, He invested it with surpassing luster. This is the foundation on which a redeemed sinner brings glory to God, not in himself, but as being a member of Christ, “of His body, of His flesh, and of His bones.”

What a thought it is, that the lowest believer should actually bring more glory to God than the highest angel; and that the suffering obedience of a saint should be of higher value than the burning obedience of a seraph. To bring glory to God, then, should be our highest aim and most ardent desire. How the Lord urges this upon the consciences of His true disciples, “Herein is My Father glorified, that you bear much fruit.” A little fruit brings but little glory to God. It is in proportion to the amount of rich, ripe fruit that is borne upon the branches of the vine, that the Lord is glorified.

En esto es glorificado Mi Padre, en que llevéis mucho fruto, y seáis así Mis discípulos.
Juan 15:8

Cuando el Señor Jesucristo estaba en la tierra, se hallaba en un estado de sufrimiento; y a esta imagen sufriente han de ser conformados todos Sus hijos. En ese estado de sufrimiento Él dio gloria a Dios, y ahora está exaltado a la diestra del Padre. Así también los que padecen con Él serán juntamente glorificados; y gloriosos serán en verdad, porque resplandecerán como las estrellas a perpetua eternidad, radiantes en la imagen glorificada del Hijo de Dios. Por eso dice el apóstol: “Cuando Cristo, vuestra vida, se manifestare, entonces vosotros también seréis manifestados con Él en gloria.”

El Señor no tomó la naturaleza de los ángeles. Por tanto, no la adornó ni la embelleció; pero al tomar nuestra naturaleza, la carne y la sangre de los hijos, en unión con Su propia Persona divina, la revistió de un lustre incomparable. Este es el fundamento sobre el cual un pecador redimido da gloria a Dios, no en sí mismo, sino como miembro de Cristo, “de Su cuerpo, de Su carne y de Sus huesos”.

¡Qué pensamiento es este: que el creyente más pequeño dé en realidad más gloria a Dios que el ángel más alto, y que la obediencia sufriente de un santo sea de mayor valor que la obediencia ardiente de un serafín! Dar gloria a Dios debería ser, pues, nuestra meta más alta y nuestro deseo más ardiente. ¡Cómo insiste el Señor en esto sobre la conciencia de Sus verdaderos discípulos: “En esto es glorificado Mi Padre, en que llevéis mucho fruto”! Poco fruto da poca gloria a Dios. El Señor es glorificado en proporción a la cantidad de fruto rico y maduro que se lleva en las ramas de la vid.