J.C. PhilpotWij kennen Zijn koninklijke macht alleen voor zover wij haar ervaren. En wij ervaren haar alleen voor zover wij ernaar handelen. Zo is het bewijs van kennis de bevinding en het bewijs van bevinding de praktijk. Zie hier de gouden keten die waarheid, kennis, bevinding en praktijk met elkaar verbindt en alles aan de troon van de Koning van Sion bindt. Hij is Zelf de Waarheid. Een openbaring van Hem geeft kennis ervan. Kennis van de waarheid werkt de bevinding ervan. En bevinding van de waarheid brengt de praktijk ervan voort. Zo is de waarheid in Jezus, de kennis van Jezus, de bevinding uit Jezus en de praktijk naar Jezus. Is de keten niet volledig? Wat zouden wij eraan toevoegen of eraf nemen?
Ontlenen alle schakels, zo nauw met elkaar verbonden, hun eenheid en kracht niet evenzeer aan Zijn koninklijke heerschappij? En over wie zwaait Hij Zijn koninklijke scepter? Over gelovige harten. Want Zijn regering is een regering van genade en eist daarom genadige onderdanen. Zij is een geestelijk koninkrijk en wordt daarom opgericht en onderhouden door de kracht van de Geest. Zij is een heerschappij van liefde en wordt daarom door het geloof aanvaard en door de genegenheid omhelsd.
Het is dus onmogelijk om Zijn koninklijk gezag los te maken van een genadige bevinding van de kracht ervan. Het is ook onmogelijk om de scepter van Zijn genade los te maken van praktische gehoorzaamheid aan Zijn bewind. Wie waarheid van bevinding scheidt en bevinding van praktijk, scheidt wat God heeft samengevoegd. En wee de mens die zo’n scheiding afkondigt met zijn lippen of met zijn leven.
Laten wij daarom met de hulp en de zegen van de Heere proberen dit verband na te gaan. Om het duidelijker te maken bekijken wij de onderdelen afzonderlijk. Eerst richten wij onze aandacht op de bevindelijke invloed die de kennis van Christus’ koninklijk gezag heeft op een gelovig hart.
i. Weinig woorden zijn zo verkeerd begrepen en dus zo onvermijdelijk verkeerd voorgesteld als het woord bevinding. Het is zelfs bijna een synoniem van verdorvenheid genoemd. Menige trotse lip heeft zich er vol woede bij gekruld en menige lasterlijke tong heeft er een pijl van minachting op afgeschoten. Maar met dit woord wordt bedoeld, althans door hen die het goed gebruiken, een genadige kennis van de waarheid. Het omvat dus het hele werk van God in het hart en elke tak van het goddelijk leven in de ziel.
Zonder bevinding is er dan ook geen geloof en geen berouw, geen wedergeboorte en geen bekering. Wie haar mist is zonder de Geest van Christus en daarom niet van Hem. Hij is dood in zonden, zonder God en zonder hoop in de wereld. Onder een bevinding van het gezag van Jezus als Koning in Sion verstaan wij dan ook een geestelijke, genadige en zaligmakende vertrouwdheid met Zijn koninkrijk zoals het door de kracht van God in het hart is opgericht.
Dit koninkrijk is een innerlijk koninkrijk. het Koninkrijk Gods is binnen ulieden (Lukas 17:21). het Koninkrijk Gods is niet gelegen in woorden, maar in kracht (1 Korinthe 4:20). het Koninkrijk Gods is niet spijs en drank, maar rechtvaardigheid, en vrede, en blijdschap, door den Heiligen Geest. Is het dan binnen in ons, dan moet er een innerlijk besef zijn van zijn aanwezigheid. Is het in kracht, dan moet het iets voor ons en in ons doen. Is het rechtvaardigheid, en vrede, en blijdschap, door den Heiligen Geest, dan moet er een geestelijk proeven zijn van deze hemelse vruchten.
Voordat dit koninkrijk in het hart kan worden opgericht, moet echter elk ander koninkrijk daar in stukken worden gebroken. Dat wordt prachtig getoond in het visioen van Daniël over het beeld: Dit zaagt gij, totdat er een steen afgehouwen werd zonder handen, die sloeg dat beeld aan zijn voeten van ijzer en leem, en vermaalde ze. Toen werden te zamen vermaald het ijzer, leem, koper, zilver en goud, en zij werden gelijk kaf van de dorsvloeren des zomers, en de wind nam ze weg, en er werd geen plaats voor dezelve gevonden; maar de steen, die het beeld geslagen heeft, werd tot een groten berg, alzo dat hij de gehele aarde vervulde (Daniël 2:34-35).
De steen die afgehouwen werd zonder handen stelt de Heere Jezus voor. Daarbij wordt gedoeld op Zijn menselijke natuur, die niet op de gewone wijze van voortplanting is gevormd. Het in stukken breken van de voeten van het beeld wijst mystiek vooruit op de ondergang van alles wat de oprichting en volle ontplooiing van Zijn koninkrijk in de weg staat. (Wij beweren niet dat de Schriftplaats daarnaast geen profetische betekenis heeft.)
Opdat Christus in het hart kan regeren en heersen, moet dus eerst al het andere gezag en alle andere macht worden gebroken. De heerschappij van de zonde moet wijken voor de heerschappij van de genade. Afgoden moeten van hun troon worden gestoten en mededingers verbannen. Begeerten moeten worden bedwongen. Het vlees moet worden gedood en gekruisigd. De oude mens moet worden afgelegd en de nieuwe aangedaan.
Maar wie is tot deze dingen bekwaam? Wie zal zijn eigen rechteroog uitrukken of zijn eigen rechterhand afhouwen? Wie zal de spijkers van de kruisiging in zijn eigen sidderende vlees slaan? Niemand! De Heere moet dus alles voor ons en in ons doen door Zijn Geest en genade. Het middel dat Hij gebruikt is Zijn woord. Waar het woord des konings is, daar is heerschappij. En Hijzelf zegt: Is Mijn woord niet alzo, als een vuur? spreekt de HEERE, en als een hamer, die een steenrots te morzel slaat? (Jeremia 23:29).
Om op ons beeld terug te komen: de steen valt op de tenen van zonde en zelf waarop het beeld staat en slaat ze in stukken. Door deze breuk valt het beeld om. Met dezelfde klap worden het ijzer, het leem, het koper, het zilver en het goud als het kaf van de zomerse dorsvloeren, zodat er geen plaats meer voor wordt gevonden.
Zo worden hoogmoed en eigengerechtigheid, ongeloof en goddeloosheid, huichelarij en ijdel vertrouwen, vleselijkheid en wereldgezindheid, zonde en eigen ik in al hun vormen en gedaanten als door een dodelijke slag getroffen. Of zij nu sterk zijn als ijzer, laag als leem, glanzend als koper, kostbaar als zilver of schitterend als goud, zij worden verstrooid naar de winden van de hemel. Zo vormen zij geen hecht en blijvend beeld meer.
Deze val en ondergang van het eigen ik maakt nu de weg vrij voor de oprichting van het koninkrijk van Christus in het hart. Jezus openbaart Zich aan de ziel die zo gebroken en vernederd is als haar Heere en Koning. Zo wordt Hij gekend, geloofd en bemind. Deze drie, kennis, geloof en liefde, liggen aan de grond van alle genadige levende bevinding en vormen haar wortel. Laten wij ze afzonderlijk bekijken.
1. KENNIS. Als wij de Heere niet kennen, hoe kunnen wij Hem dan vertrouwen? Want alleen zij die Uw Naam kennen, zullen op U vertrouwen (Psalm 9:11). Zonder een geestelijke, bevindelijke kennis van de Zoon van God is er zelfs geen eeuwig leven. Want dit is het eeuwige leven, dat zij U kennen, den enigen waarachtigen God, en Jezus Christus, Dien Gij gezonden hebt (Johannes 17:3).
Maar hoe kunnen wij Hem zo geestelijk en zaligmakend kennen als Hij Zich niet aan ons openbaart zoals Hij Zich niet aan de wereld openbaart (Johannes 14:22)? Zodra Hij Zich openbaart, worden Zijn goddelijke Persoon en voleindigd werk duidelijk gezien. Dat geldt ook voor Zijn overtreffende genade, Zijn hemelse heerlijkheid, Zijn weergaloze schoonheid, Zijn opperste zaligheid, Zijn volkomen geschiktheid en Zijn alles bevredigende toereikendheid.
Dit is licht zien in Gods licht (Psalm 36:10). Het is verlicht worden met het licht der levenden (Psalm 56:14). En het is het genieten van de zegen die de apostel beschrijft: Want God, Die gezegd heeft, dat het licht uit de duisternis zou schijnen, is Degene, Die in onze harten geschenen heeft, om te geven verlichting der kennis der heerlijkheid Gods in het aangezicht van Jezus Christus (2 Korinthe 4:6).
2. GELOOF. Deze openbaring van Christus geeft een geestelijke kennis van Hem. En uit die kennis van Hem ontspringt het geloof in Hem. ik weet, Wien ik geloofd heb, zegt de apostel (2 Timotheüs 1:12). Jezus is de Leidsman en Voleinder van dit geloof. Het rust niet in wijsheid der mensen, maar in de kracht Gods (Hebreeën 12:2; 1 Korinthe 2:5).
Bekijk deze genade van het geloof echter vooral zoals zij wordt opgewekt en uitgelokt door de Persoon van Jezus als Koning van Sion. Wat is haar eerste werk? Hem een plaats in het hart te geven. Wanneer Jezus Zich met kracht openbaart, strekt het geloof meteen zijn armen uit en omhelst Hem. Zo brengt het Hem de ziel binnen.
Dit wordt prachtig uitgedrukt door de bruid: Toen ik een weinigje van hen weggegaan was, vond ik Hem, Dien mijn ziel liefheeft; ik hield Hem vast, en liet Hem niet gaan, totdat ik Hem in mijner moeders huis gebracht had, en in de binnenste kamer van degene, die mij gebaard heeft (Hooglied 3:4). Door het geloof woont Christus in het hart (Efeze 3:17). Want het geloof geeft Hem eerst toegang en houdt Hem daarna daar vast.
3. LIEFDE. Omdat het geloof door de liefde werkt, stroomt de liefde vervolgens uit om zich te verlustigen in Hem Die geheel en al liefelijk is. Zo geeft zij Hem een heiligdom in de warmste en tederste gevoelens van de ziel. Dit is de kroon op de genaden van de Geest, de rijkste en rijpste vrucht van de hele hemelse tros. Zo wordt Jezus gekend, geloofd en bemind. Door dit drievoudig snoer is het hart gebonden aan Zijn troon en aan Hem Die erop zit in de volheid van Zijn Middelaarsgenade en hemelse heerlijkheid.
4. Uit deze kennis van Hem, dit geloof in Hem en deze liefde tot Hem ontspringt de VERENIGING met Hem als het levende Hoofd van de gemeente. Want dezelfde heilige en gezegende Geest, door Wiens hemelse onderwijzing en zalving deze genaden worden meegedeeld, geeft en bevestigt daardoor een geestelijke vereniging met deze Zoon van God (1 Korinthe 6:17).
5. Uit deze geestelijke vereniging met de Heere vloeit de GEMEENSCHAP met Hem voort. God is getrouw, door Welken gij geroepen zijt tot de gemeenschap van Zijn Zoon Jezus Christus, onzen Heere. Dit deed de heilige Johannes zeggen: onze gemeenschap is waarlijk met de Vader en met Zijn Zoon Jezus Christus (1 Johannes 1:3).
6. Uit deze gemeenschap vloeit de VRUCHTBAARHEID voort. De Heere opent dit zo prachtig in de gelijkenis van de wijnstok en de ranken. Hoe duidelijk verklaart Hij daar dat wij zonder Mij, dat wil zeggen zonder vereniging en gemeenschap met Hem, niets doen kunnen, dat wil zeggen geen vrucht kunnen dragen tot Zijn lof. Maar blijven wij door geloof en liefde in Hem en blijft Hij door Zijn Geest en genade in ons, dan wordt er overvloedig vrucht gedragen tot heerlijkheid van God (Johannes 15:4-8).
De hele prachtige keten van levende godsvrucht kan een geestelijk oog terugvinden in die wonderbare hoofdstukken waarin de Heere Zijn bedroefde discipelen troostte: Johannes 14:1-31; Johannes 15:1-27; Johannes 16:1-33; Johannes 17:1-26.
1. De heerlijkheid van Christus bij Zijn Vader: Johannes 17:5; Johannes 17:11; Johannes 17:24.
2. De openbaring van Christus aan de ziel: Johannes 14:21-22; Johannes 16:16; Johannes 16:22.
3. Een zaligmakende kennis van Christus: Johannes 14:19; Johannes 16:14-15.
4. Geloof in Hem: Johannes 14:1; Johannes 14:10-11; Johannes 14:29; Johannes 16:27; Johannes 17:8.
5. Vereniging met Hem: Johannes 14:20; Johannes 15:5; Johannes 17:21; Johannes 17:23.
6. Gemeenschap: Johannes 15:4; Johannes 15:7; Johannes 15:10-11.
7. Vruchtbaarheid: Johannes 15:2; Johannes 15:5; Johannes 15:16.
ii. Zo zien wij het noodzakelijke verband tussen een bevinding van de koninklijke macht van Jezus en alle echte PRAKTISCHE GEHOORZAAMHEID aan Zijn wil en woord. Het gaat om alle innerlijke en uiterlijke onderwerping aan Zijn soevereine heerschappij en goddelijk gezag. De liefde is de hoofdveer van deze gehoorzaamheid: de liefde van Christus dringt ons (2 Korinthe 5:14). Want dit is de liefde Gods, dat wij Zijn geboden bewaren; en Zijn geboden zijn niet zwaar (1 Johannes 5:3).
Zegt onze gezegende Heere Zelf niet: Indien gij Mij liefhebt, zo bewaart Mijn geboden? Ja, gehoorzaamheid is zo nauw met liefde verbonden dat zij niet alleen de toets ervan is. Ook de openbaringen van Christus hangen er nauw mee samen. Die Mijn geboden heeft, en dezelve bewaart, die is het, die Mij liefheeft; en die Mij liefheeft, zal van Mijn Vader geliefd worden; en Ik zal hem liefhebben, en Ik zal Mijzelven aan hem openbaren (Johannes 14:21).
Praktische gehoorzaamheid is een godvruchtige en consequente levenswandel. Het is een dagelijks wandelen in de vreze en de liefde van God en een vruchtbaarheid in elk goed woord en werk. Het is een leven niet voor onszelf maar voor de Heere en een zoeken van Gods eer en niet van de onze. Het is een verlangen om het lichaam en de ziel van onze medemensen goed te doen. En het is een reinigen van onszelf van alle onreinheid van het vlees en van de geest door het woord van Gods genade.
Al zulke en soortgelijke vruchten van het geloof worden in de calvinistische belijdenis van deze tijd doorgaans weggelaten. Goede werken worden overgelaten aan de Arminianen. Het woord zelf zou een calvinistische kansel ontwijden, denkt men. En ze af te dwingen zou te sterk naar vrije wil en eigengerechtigheid ruiken om de kerkbanken te behagen.
Maar hoewel ze uit de bediening van deze tijd zijn weggelaten en uit de praktijk van het volk, zijn ze niet weggelaten uit het boek van God. Ze zijn ook niet weggelaten uit het geweten van hen die Hem werkelijk vrezen en liefhebben. Op de grote dag zal blijken in hoeverre men ze veilig heeft kunnen weglaten uit de belijdenis en de praktijk van velen die door zichzelf en anderen als kampioenen van de waarheid worden beschouwd.
Maar wat zulke mensen ook mogen denken of zeggen: het woord van God getuigt zeker en onfeilbaar dat de heiligheid is Uw huize sierlijk, HEERE! tot lange dagen, en dat de heiligmaking, zonder welke niemand den Heere zien zal (Psalm 93:5; Hebreeën 12:14).
Tot zover hebben wij gezien welke heilige en heiligende invloed een ware bevindelijke kennis van Christus als Heere en Koning heeft op het hart en het leven van een gelovige. Zijn troon is tot onze onuitsprekelijke troost een troon van genade. Maar tegelijk is het den troon Zijner heiligheid (Psalm 47:9). De heuvel van Sion, waarop de Vader Zijn Zoon heeft gesteld, is een berg Mijner heiligheid (Psalm 2:6).
Tot die heilige troon en die heilige berg zijn zondaars welkom, maar de zonde niet. Dienen wij de Heere, dan moet dat met vreze. Verheugen wij ons in Hem, dan met beving (Psalm 2:11).
Het wordt tijd om onze Overdenkingen te besluiten. Ons verlangen en doel was om onze lezers de Middelaarsgenade en heerlijkheid van de verhoogde Zoon van God voor te stellen als Priester, Profeet en Koning voor Zijn verloste en wedergeboren volk. Om dit doel te bereiken hebben wij getracht onze Overdenkingen stichtelijk en nuttig te maken. Wij hebben deze heilige onderwerpen niet behandeld als zuiver leerstellige bespiegelingen maar als gezegende bevindelijke thema’s van hemelse overdenking met praktische uitwerking en invloed.
Wij voelen maar al te goed hoe zwak en onvolkomen wij deze hemelse verborgenheden hebben behandeld. Toch hebben wij dat niet gedaan zonder enig nadenken en zorg en ook niet zonder gebed om goddelijke onderwijzing voor onszelf en een geestelijke zegen erop voor onze lezers. Wij hebben niet nalatig geschreven voor nalatige lezers. Wij hebben ons beijverd om door de gezonde leer vast te houden aan het getrouwe woord zoals ons is geleerd, zodat wij zowel kunnen vermanen als de tegensprekers overtuigen (Titus 1:9). Daarbij wilden wij bevinding en leer zo met elkaar verweven en de praktijk met de bevinding dat het de levende familie van God sticht.
Zij zullen onze beste en mildste rechters zijn. Want zij, en zij alleen, kennen de waarde en zaligheid van de onderwerpen die wij hun hebben voorgelegd. Daarom zullen zij, en zij alleen, een mantel van liefde leggen over onze onvolkomenheden. En nu, wat blijft er over dan de Heere te smeken dat Hij deze Overdenkingen over Zijn ambten, geschreven om de overvloedige rijkdom van Zijn genade te verheerlijken, laat uitlopen op de lof van Zijn heerlijkheid? Amen.
