22 juli

En alle kastijding, als die tegenwoordig is, schijnt geen zaak van vreugde, maar van droefheid te zijn; doch daarna geeft zij van zich een vreedzame vrucht der gerechtigheid degenen, die door dezelve geoefend zijn.
Hebreeën 12:11

Men kan de geestelijke oefeningen, zoals de apostel daarvan spreekt, noemen met de naam van kastijding, waarvan zij inderdaad een deel zijn. Voor het tegenwoordige zijn zij niet verheugend, maar smartelijk, doch daarna geven zij van zich een vreedzame vrucht der gerechtigheid degenen die door dezelve geoefend worden. Waarom de Heere zo velen van Zijn volk zo lang en smartelijk omtrent hun aandeel in Christus laat beproefd worden, waarom Hij Zich niet spoediger en ten volle in Zijn vergevende liefde aan hun zielen openbaart, is een verborgenheid die wij niet kunnen peilen. Maar ik heb opgemerkt dat, waar het eerste werk niet vergezeld ging van diepe en krachtige overtuigingen van zonden, het gewoonlijk het geval is dat wat het aan diepte tekortkwam, het in lange duur overtrof, en dat een langzaam en aanhoudend werk als het ware de kortere en dieper gaande overtuiging vergoedde.

Ik acht het evenwel een grote genade waar deze oefeningen gevonden worden, want ik ben overtuigd dat de oefeningen evenzeer noodzakelijk zijn voor de gezondheid der ziel als zij dit zijn voor het lichaam. Zonder beweging worden de lucht en het water bedorven. Beweging is het leven der natuur, en evenzo van de bovennatuurlijke schepping. En wat zijn kastijdingen, twijfelingen en vrezen, vergezeld als zij altijd zijn van gebed en begeerten, anders dan middelen waardoor de ziel gezond en in leven blijft, gelijk Hiskia zeide: „Heere, bij deze dingen leeft men, en in alle deze is het leven mijns geestes”?

Maar zo gij niet zien kunt wat voor goeds de kastijdingen u hebben toegebracht, kunt gij dan niet zien van hoeveel kwaad zij u weerhouden hebben? Hoofdzakelijk bewaarden zij u van verstrikt te worden in een wereldse godsdienst. Zij hebben u ervoor bewaard te rusten in de vorm zonder wezen; zij hebben u bewaard voor het ingebeelde, dode lettergeloof, dat zijn duizenden verslagen heeft. Zonder oefeningen zoudt gij het kunnen stellen zonder een geopenbaarde Christus, zonder een geopenbaarde vergiffenis van zonden en zonder de liefde van God, in uw harten uitgestort door de Heilige Geest. En er zijn er velen die deze oefeningen vreemd zijn. Zij hebben rust en vrede in de naam te hebben dat zij leven, en in de dogma’s zonder bevinding.

Maar als gij ziek zijt, hebt gij een medicijnmeester nodig; zijt gij schuldig, dan hebt gij genade nodig; zijt gij een zondaar, dan hebt gij behoefte aan de zaligheid. En dit alles niet in woord en naam, maar in waarheid; gij hebt een Goddelijke openbaring en toepassing nodig. Uw kastijdingen geven u boodschappen aan de troon der genade, en zij doen u in Christus en Zijn dierbaar Evangelie zien wat gij niet zoudt gezien hebben en waarover gij ook niet bezorgd zoudt zijn geweest.

Toch dient men aan te merken dat het verkeerd is ons te gronden op kastijdingen als kenmerken en bewijzen van genade. De dorst is goed als een voorbereidend middel om naar water te zien, en honger is goed als voorafgaand aan het gebruiken van voedsel; maar wie kan nu voldoening vinden in dorst en honger? Zonder honger en dorst zal men geen water of voedsel begeren. Zo zal men ook zonder oefeningen Christus als het Water en het Brood des levens niet verlangen of begeren. Maar deze oefeningen of kastijdingen dienen om de uitgangen der ziel naar Christus te verlevendigen en Hem bij ogenblikken voor uw hart dierbaar te doen zijn.

En alle kastijding, als die tegenwoordig is, schijnt geen zaak van vreugde, maar van droefheid te zijn; doch daarna geeft zij van zich een vreedzame vrucht der gerechtigheid degenen, die door dezelve geoefend zijn.
Hebreeën 12:11

De geestelijke oefeningen kunnen, zoals de apostel ervan spreekt, kastijding genoemd worden; zij zijn er inderdaad een deel van. Voor het ogenblik zijn zij niet verheugend, maar smartelijk; maar daarna geven zij een vreedzame vrucht van gerechtigheid aan wie erdoor geoefend worden. Waarom de Heere zovelen van Zijn volk zo lang en zo smartelijk laat beproefd worden over hun deel aan Christus, en waarom Hij Zich niet eerder en ten volle in Zijn vergevende liefde aan hun zielen openbaart, is een verborgenheid die wij niet kunnen peilen. Maar ik heb opgemerkt dat, waar het eerste werk niet gepaard ging met diepe en krachtige overtuigingen van zonde, het gewoonlijk zo is dat wat het aan diepte tekortkwam, het in lange duur overtrof. Een langzaam en aanhoudend werk vergoedde als het ware de kortere en dieper gaande overtuiging.

Toch acht ik het een grote genade waar deze oefeningen gevonden worden, want ik ben ervan overtuigd dat oefening even noodzakelijk is voor de gezondheid van de ziel als voor die van het lichaam. Zonder beweging bederven de lucht en het water. Beweging is het leven van de natuur, en evenzo van de bovennatuurlijke schepping. En wat zijn kastijdingen, twijfels en vrezen, die altijd gepaard gaan met gebed en verlangens, anders dan middelen waardoor de ziel gezond en levend blijft? Zoals Hizkia zei: „Heere, bij deze dingen leeft men, en in alle deze is het leven mijns geestes.”

Maar als u niet kunt zien wat voor goeds de kastijdingen u gebracht hebben, kunt u dan niet zien van hoeveel kwaad zij u hebben afgehouden? Vooral hebben zij u ervoor bewaard verstrikt te raken in een wereldse godsdienst. Zij hebben u ervoor bewaard te rusten in de vorm zonder het wezen; zij hebben u bewaard voor het ingebeelde, dode lettergeloof, dat duizenden heeft verslagen. Zonder oefeningen zou u het kunnen stellen zonder een geopenbaarde Christus, zonder een geopenbaarde vergeving van zonden en zonder de liefde van God, in uw hart uitgestort door de Heilige Geest. En er zijn er velen voor wie deze oefeningen vreemd zijn. Zij vinden rust en vrede in de naam te hebben dat zij leven, en in leerstellingen zonder bevinding.

Maar als u ziek bent, hebt u een geneesheer nodig; bent u schuldig, dan hebt u genade nodig; bent u een zondaar, dan hebt u zaligheid nodig. En dat alles niet in woord en naam, maar in waarheid; u hebt een Goddelijke openbaring en toepassing nodig. Uw kastijdingen geven u boodschappen voor de troon van de genade, en zij laten u in Christus en Zijn dierbaar Evangelie zien wat u anders niet gezien zou hebben en waar u ook niet bezorgd over zou zijn geweest.

Toch moet worden opgemerkt dat het verkeerd is ons te gronden op kastijdingen als kenmerken en bewijzen van genade. Dorst is goed als voorbereiding om naar water uit te zien, en honger is goed als voorafgaand aan het gebruiken van voedsel; maar wie kan nu voldoening vinden in dorst en honger? Zonder honger en dorst zal men geen water of voedsel begeren. Zo zal men ook zonder oefeningen Christus als het Water en het Brood van het leven niet verlangen of begeren. Maar deze oefeningen of kastijdingen dienen om het uitgaan van de ziel naar Christus te verlevendigen en Hem op sommige ogenblikken dierbaar te maken voor uw hart.

“Now no chastening for the present seemeth to be joyous, but grievous: nevertheless afterward it yieldeth the peaceable fruit of righteousness unto them which are exercised thereby.”
Hebrews 12:11

It may be said of spiritual exercises as the Apostle speaks of chastening generally, of which indeed they form a component part, that “for the present they are not joyous, but grievous; but afterward they yield the peaceable fruit of righteousness unto those who are exercised thereby.” Why the Lord allows so many of His people to be so long and so deeply tried about their saving interest in Christ, why He does not more speedily and fully manifest His pardoning love to their souls, is a mystery which we cannot fathom. But I have observed that, where the first work was not attended with deep and powerful convictions of sin, it is usually the case, as if what was lacking in depth has to be made up in length, and a slow, continuous work compensates, as it were, for a shorter and more intense one.

I consider it, however, a great mercy where there are these exercises, for I am well convinced that exercise is as much needed for the health of the soul as of the body. Without movement the air becomes pestilential, and water putrescent. Motion is the life of the natural, and equally so of the supernatural, creation; and what are exercises, doubts, and fears, accompanied as they always are by desires and prayers, but means by which the soul is kept alive and healthy? As Hezekiah said, “O Lord, by these things men live, and in all these things is the life of my spirit.”

But if you cannot see what good exercises have done you, can you not see what evil they have kept you from? They mainly kept you from being entangled in a worldly system; they have preserved you from resting in the form without the power, and kept you from that notional dead-letter faith which has ruined so many thousands. (This extract was taken from a letter to a friend.) Without exercises you could do without a revealed Christ, without manifested pardon of sin, without the love of God being shed abroad in your heart by the Holy Spirit.

And here most are, who are not exercised—resting in “a name to live,” and in the doctrine without the experience. But, being sick, you need a physician; being guilty, you need mercy; and being a sinner, you need salvation; and all this, not in word and name, but in reality, and divine revelation and application. Your exercises give you errands to the throne of mercy, and make you see in Christ and His precious gospel what otherwise would neither be seen nor cared for.

At the same time, it would be wrong to rest in exercises as marks and evidences of grace. Thirst is good as preparatory for water; hunger is good as antecedent to food; but who can rest in thirst or hunger? Without them, water and food are not desired; so, without exercises, Christ, the Water and Bread of life, is not desired nor longed for. But these exercises are meant to quicken longing desires after Christ, and eventually make Him very precious.

“Es verdad que ningún castigo al presente parece ser causa de gozo, sino de tristeza; mas después da fruto apacible de justicia á los que en él son ejercitados.”
Hebreos 12:11

Puede decirse de los ejercicios espirituales lo que el Apóstol dice del castigo en general, del cual en verdad forman parte, que “al presente no son causa de gozo, sino de tristeza; mas después dan fruto apacible de justicia a los que en ellos son ejercitados”. Por qué el Señor permite que tantos de Su pueblo sean probados tanto tiempo y tan hondamente acerca de su parte salvadora en Cristo, por qué no manifiesta más pronto y más plenamente Su amor perdonador a sus almas, es un misterio que no podemos sondear. Pero he observado que, donde la primera obra no fue acompañada de convicciones de pecado hondas y poderosas, suele ser así, como si lo que faltó en profundidad hubiera de compensarse en duración, y una obra lenta y continua compensara, por así decirlo, otra más breve y más intensa.

Considero, sin embargo, una gran misericordia que haya estos ejercicios, pues estoy bien convencido de que el ejercicio es tan necesario para la salud del alma como para la del cuerpo. Sin movimiento el aire se vuelve pestilente y el agua se corrompe. El movimiento es la vida de la creación natural, e igualmente de la sobrenatural; ¿y qué son los ejercicios, las dudas y los temores, acompañados como siempre lo están de deseos y oraciones, sino medios por los cuales el alma se mantiene viva y sana? Como dijo Ezequías: “Oh Señor, con estas cosas se vive, y en todas ellas está la vida de mi espíritu.”

Pero si no puede ver qué bien le han hecho los ejercicios, ¿no puede ver de qué mal le han guardado? Principalmente le guardaron de enredarse en un sistema mundano; le han preservado de descansar en la forma sin el poder, y le han guardado de aquella fe nocional de letra muerta que ha arruinado a tantos miles. (Este fragmento se ha tomado de una carta a un amigo.) Sin ejercicios usted podría pasarse sin un Cristo revelado, sin perdón manifestado del pecado, sin que el amor de Dios fuera derramado en su corazón por el Espíritu Santo.

Y aquí están la mayoría de los que no son ejercitados: descansando en “nombre que vive”, y en la doctrina sin la experiencia. Pero, estando enfermo, usted necesita médico; siendo culpable, necesita misericordia; y siendo pecador, necesita salvación; y todo esto no de palabra y de nombre, sino en realidad, por revelación y aplicación divinas. Sus ejercicios le dan diligencias que llevar al trono de la misericordia, y le hacen ver en Cristo y en Su precioso evangelio lo que de otro modo ni se vería ni se apreciaría.

Al mismo tiempo, sería un error descansar en los ejercicios como marcas y evidencias de gracia. La sed es buena como preparación para el agua; el hambre es buena como antecedente del alimento; pero ¿quién puede descansar en la sed o en el hambre? Sin ellas no se desean el agua ni el alimento; así, sin ejercicios, Cristo, el Agua y el Pan de vida, no es deseado ni anhelado. Pero estos ejercicios tienen por fin avivar deseos anhelantes de Cristo, y al final hacerle muy precioso.