15 de marzo

En zij in het land, waar zij gevankelijk weggevoerd zijn, weder aan hun hart brengen, dat zij zich bekeren, en tot U smeken in het land hunner gevangenis (…), hoor dan uit de hemel.
2 Kronieken 6:37-39

Er zijn gradaties van gevangenschap. De zonde verwijdert iedereen die haar bedrijft van God; maar sommige zonden verwijderen de ziel verder van Hem dan andere. Wanneer ze zo gevankelijk worden weggevoerd, verliezen de arme gevangenen hun zoete vertrouwen; ze hebben niet dezelfde toegang tot God als voorheen, en in hun gevoel bevinden ze zich op grote, vaak heel grote afstand van God. Maar worden ze daar gelaten? Heeft de Heere helemaal geen aandacht meer voor hen? Vergeet Hij hun gevangenschap?

„En daar,” zegt Salomo, „als zij het weer aan hun hart brengen” (2 Kron. 6:37). God brengt de gedachte in hun hart; het is bij hen net zo als bij de verloren zoon: „komen ze tot zichzelf”. De zonde is op hen afgekomen als een vloedgolf, zij heeft hen weggevoerd, hen in gevangenschap gedreven. Maar „zij denken na”; genadige gedachten komen in hun ziel op; de Heere raakt hun hart aan met Zijn vinger, en „ze denken na” over waar ze zijn en waar ze zijn geweest, wat ze hebben gedaan en de situatie waarin ze verzeild zijn geraakt; en „zij bekeren zich, en smeken in het land hunner gevangenis”, zeggende: „Wij hebben gezondigd, verkeerdelijk gedaan, en goddelooslijk gehandeld.”

Belijdenis, eerlijke, diepe belijdenis van hun afvalligheid en zonde! En dan, daaruit voortkomend: „als zij zich tot U bekeren, met hun ganse hart en met hun ganse ziel”. Het moet zijn met het ganse hart en de ganse ziel: geen halve maatregelen volstaan als ze in het land van hun gevangenis zijn waarheen ze gevankelijk zijn weggevoerd; en „zullen bidden naar de weg huns lands, dat Gij hun vaderen gegeven hebt, en naar deze stad, die Gij verkoren hebt, en naar dit huis, dat ik Uw Naam gebouwd heb; Hoor dan uit de hemel, uit de vaste plaats Uwer woning, hun gebed en hun smekingen, en voer hun recht uit, en vergeef Uw volk, wat zij tegen U gezondigd zullen hebben” — vergeef hun al hun zonden als zij zich bekeren tot de Heere.

Lezen: Zacharia 9

En zij in het land, waar zij gevankelijk weggevoerd zijn, weder aan hun hart brengen, dat zij zich bekeren, en tot U smeken in het land hunner gevangenis (…), hoor dan uit de hemel.
2 Kronieken 6:37-39

Er zijn graden van gevangenschap. De zonde verwijdert iedereen die haar bedrijft van God, maar sommige zonden verwijderen de ziel verder van Hem dan andere. Wanneer de arme gevangenen zo weggevoerd worden, verliezen ze hun zoete vertrouwen. Ze hebben niet meer dezelfde toegang tot God als vroeger, en naar hun gevoel zijn ze ver, vaak heel ver van God verwijderd. Maar worden ze daar gelaten? Heeft de Heere helemaal geen oog meer voor hen? Vergeet Hij hun gevangenschap?

„En daar,” zegt Salomo, „als zij het weer aan hun hart brengen” (2 Kron. 6:37). God brengt die gedachte in hun hart; het gaat hun net als de verloren zoon: „ze komen tot zichzelf”. De zonde is als een vloedgolf over hen gekomen, heeft hen meegesleurd en in gevangenschap gedreven. Maar „zij denken na”: genadige gedachten komen in hun ziel op. De Heere raakt met Zijn vinger hun hart aan, en „ze denken na” over waar ze zijn en waar ze geweest zijn, over wat ze gedaan hebben en over de toestand waarin ze terechtgekomen zijn. En „zij bekeren zich, en smeken in het land hunner gevangenis”, en zeggen: „Wij hebben gezondigd, verkeerdelijk gedaan, en goddelooslijk gehandeld.”

Belijdenis, eerlijke en diepe belijdenis van hun afval en zonde! En dan, als vrucht daarvan: „als zij zich tot U bekeren, met hun ganse hart en met hun ganse ziel”. Het moet met het hele hart en de hele ziel zijn; halve maatregelen zijn niet genoeg wanneer ze in het land zijn waarheen ze gevankelijk zijn weggevoerd. En „zullen bidden naar de weg huns lands, dat Gij hun vaderen gegeven hebt, en naar deze stad, die Gij verkoren hebt, en naar dit huis, dat ik Uw Naam gebouwd heb; Hoor dan uit de hemel, uit de vaste plaats Uwer woning, hun gebed en hun smekingen, en voer hun recht uit, en vergeef Uw volk, wat zij tegen U gezondigd zullen hebben”: vergeef hun al hun zonden wanneer zij zich tot de Heere bekeren.

Lezen: Zacharia 9

Yet if they bethink themselves in the land whither they are carried captive, and turn and pray unto Thee in the land of their captivity (…), then hear Thou from the heavens.
2 Chronicles 6:37-39

There are degrees of captivity. Sin removes everyone who commits it from God, but some sins remove the soul further from Him than others. When the poor captives are thus carried away, they lose their sweet confidence. They no longer have the same access to God as before, and to their feeling they are far, often very far, removed from God. But are they left there? Has the Lord no eye for them any more? Does He forget their captivity?

“Yet,” says Solomon, “if they bethink themselves” (2 Chron. 6:37). God brings that thought into their hearts; it is with them as with the prodigal son: “they come to themselves.” Sin has come over them like a flood, swept them away and driven them into captivity. But “they bethink themselves”: gracious thoughts arise in their souls. The Lord touches their hearts with His finger, and “they bethink themselves” of where they are and where they have been, of what they have done and of the state into which they have come. And “they turn and pray unto Thee in the land of their captivity,” saying, “We have sinned, we have done amiss, and have dealt wickedly.”

Confession, honest and deep confession of their backsliding and sin! And then, as the fruit of it: “If they return to Thee with all their heart and with all their soul.” It must be with the whole heart and the whole soul; half measures are not enough when they are in the land whither they have been carried captive. And they “pray toward their land, which Thou gavest unto their fathers, and toward the city which Thou hast chosen, and toward the house which I have built for Thy Name: then hear Thou from the heavens, even from Thy dwelling place, their prayer and their supplications, and maintain their cause, and forgive Thy people which have sinned against Thee”: forgive them all their sins when they return to the Lord.

Reading: Zechariah 9

Y si ellos volvieren en sí en la tierra donde fueren llevados cautivos, y se convirtieren, y oraren a Ti en la tierra de su cautividad (…), Tú oirás desde los cielos.
2 Crónicas 6:37-39

Hay grados de cautividad. El pecado aleja de Dios a todo el que lo comete, pero algunos pecados alejan el alma de Él más que otros. Cuando los pobres cautivos son así llevados lejos, pierden su dulce confianza. Ya no tienen el mismo acceso a Dios que antes, y a su sentir están lejos, a menudo muy lejos, de Dios. Pero ¿son dejados allí? ¿Ya no tiene el Señor ojos para ellos? ¿Se olvida Él de su cautividad?

“Y si ellos”, dice Salomón, “volvieren en sí” (2 Crón. 6:37). Dios pone ese pensamiento en su corazón; les sucede como al hijo pródigo: “volviendo en sí”. El pecado vino sobre ellos como una inundación, los arrastró y los llevó a la cautividad. Pero “vuelven en sí”: brotan pensamientos de gracia en sus almas. El Señor toca su corazón con Su dedo, y “vuelven en sí” y consideran dónde están y dónde han estado, lo que han hecho y el estado al que han llegado. Y “se convierten, y oran a Ti en la tierra de su cautividad”, diciendo: “Pecamos, hicimos inicuamente, impíamente hemos obrado”.

¡Confesión, confesión sincera y profunda de su apartamiento y de su pecado! Y luego, como fruto de ello: “Si se convirtieren a Ti de todo su corazón y de toda su alma”. Ha de ser con todo el corazón y con toda el alma; las medias tintas no bastan cuando están en la tierra adonde fueron llevados cautivos. Y “oraren hacia su tierra que Tú diste a sus padres, hacia esta ciudad que Tú elegiste, y hacia esta casa que he edificado a Tu Nombre; Tú oirás desde los cielos, desde el lugar de Tu morada, su oración y su ruego, y ampararás su causa, y perdonarás a Tu pueblo que pecó contra Ti”: les perdonarás todos sus pecados cuando se vuelvan al Señor.

Lectura: Zacarías 9