Verlossing uit de macht der duisternis

Leerrede Over Kol. 1: 12, 13. Dankende den Vader, Die ons bekwaam gemaakt heeft, om deel te hebben in de erve der heiligen in het licht; Die ons getrokken heeft uit de macht der duisternis, en overgezet heeft in het Koninkrijk van den Zoon Zijner liefde.
De Godsdienst moet ons of alles of niets zijn. Onverschilligheid is verdervend; verzuim is ondergang. Welk verlies ons mag treffen, het verlies der ziel is alleen onherstelbaar, niet te vergelden. Gij kunt bezittingen verliezen, maar ook kunt gij ze weer herwinnen, althans voor een gedeelte; gij kunt uw gezondheid verliezen, maar na uw krankheid of ongemak kan het ook bij u zijn: ik ben nu sterker dan tevoren; voor verloren vrienden kan God u anderen geven, misschien oprechter en waardiger dan die gij verloren hebt; gij mag uw goede naam verliezen, maar gelijk de zon van achter de wolken, zo kan uw karakter te helderder daarna blinken; gij kunt zelf uw leven verliezen, gelijk de gezaligde martelaars dat der vlammen prijs gaven, en het nochtans vinden, gelijk de Heere zelf verklaard heeft: Die zijn leven vindt zal hetzelve verliezen; en die zijn leven zal verloren hebben om’ Mijnentwil, zal hetzelve vinden.”
Maar wanneer gij uw ziel verliest, wat zal dat verlies goed maken? Hoort wat de Heere zegt: Wat baat het de mens, zo hij de gehele wereld gewon, en zijner ziel schade leed? Of wat zal een mens geven tot lossing zijner ziel?” (Matth. 16: 26.) Gevoelt gij wel, welk ene vreselijke waarheid de woorden: Hemel en hel inhouden? Gevoelde gij ooit, dat het gewinnen van de Hemel alles inhoudt, wat uw ziel voor eeuwig gelukkig kan maken; en dat het verliezen van de Hemel niet alleen het derven der eeuwige gelukzaligheid is, maar tegelijk het neerploffen in een grondeloos, eeuwigdurend, onuitsprekelijk wee? Het gelovig gezicht en drukkend besef der eeuwige dingen, het zwaarwichtig, soms overweldigend gevoel van ene onsterfelijke ziel in zich om te dragen, brengt en houdt levendig die benauwende oefeningen van Gods kinderen, zodat zij vaak de zin en zienlijke dingen dien als kinderspeelgoed en klatergoud beschouwen, dat zij lichter zijn dan de ijdelheid en leeg als de wind; schoon zij de dingen der eeuwigheid alleen voor zekere, duurzame wezenlijkheden beschouwen.
De apostel, vervuld met een besef van deze eeuwige wezenlijkheden, verheft in onze tekst zijn hart in heilige verwondering en aanbidding, en roept de heiligen op, om zich met hem te verenigen in dankzegging tot de God van alle barmhartigheid, voor hetgeen Hij wrocht voor hen, die Zijn groten en heiligen naam vrezen, die Hij, door ene daad van Soevereine, onderscheidende genade, als een brandhout uit het vuur wilde rukken, hun gevend recht op en bekwaamheid tot de eeuwige zaligheid: – Dankende de Vader, die ons bekwaam gemaakt heeft, om deel te hebben in de erve der heiligen in het licht; Die ons getrokken heeft uit de macht der duisternis, en overgezet in het Koninkrijk van de Zoon Zijner liefde.”
Wie zijn het, die de apostel oproept tot dankzegging aan de Vader? Wie zijn het, die gezegd worden bekwaam gemaakt te zijn, om deel te hebben aan deze heerlijke erfenis? – verlost uit de macht der duisternis, en overgezet in het Koninkrijk van Gods geliefde zoon? Het zijn de heilige en gelovige broederen in Christus,” aan wie deze brief geschreven werd; van wiens geloof in Christus Jezus en hun liefde tot al de heiligen bij gehoord had; tot welke het woord der waarheid van het Evangelie gekomen was, en in wie het gezegende vruchten voortbracht.
Ik zal met Gods hulp en zegen, deze woorden trachten te ontvouwen, en aantonen,
I. Welke is de macht der duisternis, en hoe God de Zijn daaruit trekt of verlost.
II. Wat is het Koninkrijk van Gods geliefde zoon, en hoe de Heere ons daarin overzet.
III. Wat wij verstaan door de erve van de heiligen in het licht, en hoe God ons bekwaam maakt daarin deel te hebben.
IV. Hoe een bevindelijk genot van deze Goddelijke zegeningen ons maakt dankende de Vader, die deze wonderen voor ons en deze kenmerken Zijner genade in ons wrocht.
De Heere geve mij zo te spreken, dat Zijn klacht en zalving het woord mag vergezellen met Goddelijke zegen aan uw harten!
I. De Apostel spreekt van de macht der duisternis.” Ik zal eerst, met Gods zegen, verklaren wat “duisternis” is en daarna zoeken te ontvouwen de betekenis der uitdrukking “macht der duisternis.”
1. Door duisternis kunnen wij onderscheiden dingen verstaan, naar de getuigenis der Heilige Schrift en de verschillende meningen daarin opgetekend.
Vooreerst, wordt duisternis dikwijls genomen in de betekenis van onkunde, onwetendheid, en bijzonder die onwetendheid Gods en der Godzaligheid, waarin alle mensen gezonken zijn door de ongerechtigheid van onze eerste ouders. In dien zin geeft het te kennen, die volstrekte, volkomen onkunde van al wat geestelijk, Hemels en Goddelijk is, die zwarte en donkere wolken van nog meer dau middernachtelijke, nog erger dan Egyptische duisternis, welke zo zwaar rust en zich overvloedig verspreidt over de gemoederen der mensen. Aldus spreekt de Profeet: Duisternis zal de aarde bedekken, en donkerheid de volken.” (Jes. 60: 3.)
En wederom: Het volk, dat in duisternis wandelt, zal een groot licht zien; degenen, die wonen in het land van de schaduw des doods, over dezelve zal een licht schijnen.” (Jes. 9: l). Evenzo (Joh. 1: 5.) Het licht schijnt in de duisternis en duisternis heeft hetzelve niet begrepen.” In al deze plaatsen – en wij zouden ze zeer kunnen vermenigvuldigen, – heeft het woord duisternis” de betekenis van die volslagen onwetendheid, welke over des mensen gemoed verspreid ligt, zodat ze kunnen zien noch kennen, verstaan noch gevoelen de kracht van Gods waarheid. Te recht heeft David hun staat beschreven: Zij weten niet, en verstaan niet, zij wandelen steeds in duisternis.” (Ps. 82: 5).
Dit is de staat door de Profeet beschreven, aldus door Johannes opgetekend: Daarom konden zij niet geloven, omdat Jesaja wederom gezegd heeft: Bij heeft hun ogen verblind, en hun hart verhard; opdat zij met de ogen niet zien, en met het hart niet verstaan, en zij bekeerd worden, en Ik hen geneze.” (Joh. 12: 399 40). In deze toestand verkeren van nature alle mensen, en duizenden leven en sterven in dezelve, in onkennis van de enige waarachtige god, en Jezus Christus, dien Hij gezonden heeft; en derhalve verstoken van het eeuwige leven.
Ten tweede heeft “duisternis” in de Schrift de betekenis van zonde. Alzo spreekt de Apostel: Hebt geen gemeenschap met de onvruchtbare werken der duisternis, maar bestraft ze.” (Ef. 5: 11). Wij weten, dat de duisternis ze zonde begunstigt; dat, wanneer de zon onder is en de nacht het aardrijk bedekt het de tijd is voor de zondaar om uit te gaan tot het bedrijf zijner goddeloze daden. Even gelijk de nachtuil, wanneer de zon haren loop voleindigd heeft en de schaduwen van de nacht daar zijn, van haren schuilhoek uitgaat op haren prooi, zo treedt de Goddeloze zondaar uit in het middernachtelijk duister, om in de schaduwen van het donker die daden te bedrijven, welke de zon niet mag aanschouwen. Er is ene natuurlijke consciëntie in de mens. Er is algemeen onder het volk een goedkeuren van wat zedelijk recht is, en een afkeuren van wat zedelijk verkeerd ‘ en kwaad is; en naar deze aangeboren beginselen van recht en verkeerd, goed en kwaad, zijn er wetten, die, en dat terecht en met wijsheid, de kwade daden straffen. Om derhalve deze zware straffen van menselijke gerechtigheid te vermijden – want zij ontzien niets anders – gaat de dief, de moordenaar, de rover uit om zijn daden in het duister te plegen.
Ten derde gebruikt de Heilige Geest dit woord nog tot andere bedoelingen. Wij lezen van de geweldhebbers der duisternis van deze wereld. 1) (Ef. 6: 12). En de Heere zei tot degenen, die Hem kwamen gevangen nemen: Dit is uw uur en de macht der duisternis.” (Luk. 22: 53). De satan is in vellen nadruk “de vorst der duisternis. “Want gelijk God een licht is”, (1 Joh. 1: 5) en “een ontoegankelijk licht bewoont”; zo ook de vijand van God en mensen de geweldhebber der duisternis, en uitgeworpen van zijn tegenwoordige geweldenaars heerschappij, als de overste van de macht der lucht, zal hij opgesloten worden in de zwartheid van eeuwige duisternis. De duisternis der onwetendheid en zonde, in welke de mensen wandelen, begunstigt zeer zijn diepe ontwerpen. De blindheid der mensen doet hem zijn strikken ongemerkt uitspannen, en de verzotte liefde tot de zonde begraaft de arme blinden in dezelve. Eens was hij een engel des lichts, een reine en heerlijke seraf, blinkende in de hoven van de hemel gelijk de morgenster aan de oosterse luchthemel, schitterende in schoonheid en heerlijkheid; maar hoogmoed en, ongehoorzaamheid wierp hem terneer en maakte hem een vuile, loze duivel, thans met banden onder de duisternis bewaard tot het oordeel des groten dags. (Jes. 14: 12; Judas 6).
Nog is er ene andere betekenis van het woord duisternis, namelijk eeuwige ellende; gelijk Judas spreekt: “Dewelken de donkerheid der duisternis in der eeuwigheid bewaard wordt” In de duisternis zelf is natuurlijk iets ellendigs. Wanneer gij in een donkere nacht in welke geen ster aan het uitspansel tintelde en de maan haar vriendelijk licht inhield, op de weg ronddwaalde, en bij al het heimwee naar uw huis, eiken voetstap u duidelijk maakte, dat gij geheel uw weg verloren had, al kwelde u niet zozeer het onweder, vermoeienis of honger, dan nog zou het gevoel van duisternis op zich zelf genoeg zijn, om u ellendig te gevoelen. Gelijk licht in zich bevat het wezen van blijdschap en gelukzaligheid, zo is het innerlijke der duisternis zelf ellende en rampzaligheid. In ene onderaardse mijn slechts een uur te verkeren is onaangenaam voor ons gevoel; daar altijd te wezen zou voor ons op zich zelf ellendig zijn. Maar voor eeuwig opgesloten te zijn in de donkerheid des duisternis, 0, welk hart bevat, welke tong spreekt uit het gewicht van dat wee? De grondeloze rampzaligheid van geworpen te worden in de buitenste duisternis, waar geen straal van barmhartigheid en genade immer gezien wordt, maar de brandende vlammen en verterende bliksemen van Gods eeuwige en onverzoenlijke wraak voor eeuwig op des zondaars hoofd zullen wezen; voor eeuwig buiten de Hemel gesloten te wezen, met al zijn zaligheid, en gepijnigd te worden in de hel met al haar verschrikkingen en al haar wanhoop – nee! geen tong kan de vreselijkheid van zulk een vonnis uitspreken.
2. Maar de apostel spreekt van .de macht der duisternis.” Niet alleen van de duisternis, zo even beschreven, maar van de macht der duisternis worden wij verlost. Om u dit meer duidelijk te maken, zal ik de zo even gemelde vier zaken nog eens nagaan, en de macht der duisternis van haar afzonderlijk aantonen.
Vooreerst, onkunde, en welk ene macht heeft zij! Dat kennis macht is, wordt als ene grondstellige spreuk aangenomen, maar men heeft vaak voorbijgezien, dat onkunde ook macht is. Wat toch kunt gij met een onwetend mens beginnen? Gij hebt een moeilijk en fijn stuk werk te maken, maar helaas! gij treft een onkundig werkman, wat kunt gij met hem beginnen? Zijn onkunde zal uw kennis daarin bezoedelen, hoe bekwaam gij ook wezen mag. Welk ene macht is er in zijn onkunde, indien hij niet kan begrijpen wat en hoe het werk moet gedaan worden! Is zij niet sterker dan al uw kennis? Of neemt ene andere zaak, die van enen volslagen onkundige van alle werk – hoe onaangenaam, hoe geheel onmogelijk is het iets met hem uit te richten! Zijn onkunde is een slagboom, welke gij niet kunt neerwerpen noch daardoor dringen.
Waarlijk, er is zowel eenmacht der onwetendheid als ene macht der kennis. Men spreekt soms van de opgeblazenheid der kennis. En voorzeker, er is een hoogmoed der kennis; maar ook niet ene hovaardigheid der onkunde? Zijn niet sommige mensen zo hoogmoedig op hun onwetendheid, als anderen op hun kennis? Sommigen menen, dat de arme niet trots kan wezen; maar ik heb hen alleszins zo hoogmoedig leren kennen als de rijken; neen, ik heb onkundigen opgeblazener gezien op hun onkunde, dan geleerden op hun wetenschap. De macht der onkennis in de dingen Gods nu is verbazend. Met een mens, die gewillig is om onderwezen te worden, kunt gij nog iets doen; hem, die begerig is te leren, kunt gij onderricht geven; gij kunt kennis meedelen aan iemand van een kinderlijken, leerzame geest: – maar een mens, die met de sterkste eigenwaan en zelf behagen, als in de banden der onkunde opgesloten is, en die niet wil luisteren, heeft ene vesting in zijn onkunde, die volmaakt krijgskundig, beproefd is, als van geen kennis te doordringen. Ik heb soms gezucht en gelachen over de verregaande dwaasheid van hen, in wiens gezelschap ik geraakte – zuchtende om hun dwaasheid en lachende om hun verwaandheid.
En hoe bijzonder vertoont zich de macht der onkunde in het gemoed des mensen met betrekking tot de Godsdienst, en welke kracht en invloed heeft zij! Wat vooroordeel, wat ledigheid, hardnekkigheid, ongeloof, eigengerechtigheid en Goddeloze beslistheid om nimmer enige overtuiging af te leggen of het oor te lenen aan enig onderricht! Ik heb in deze stad reeds meer dan twintig jaren het Evangelie gepredikt, en de weg der zaligheid naar Gods onfeilbaar Woord aangewezen; mijn leerredenen en geschriften zijn heinde en ver over dit land verspreid, en hoe weinigen nochtans, vergelijkenderwijs gesproken, ontvingen de waarheid in liefde en de liefde der waarheid, zoals zij ons zalig doet zijn! Inderdaad, zo groot is de macht der duisternis over de gemoederen der mensen, dat niets dan de kracht Gods hen daarvan kan verlossen. Niemand verloste ooit zichzelf; noch ook ooit zal iemand een ander uit die macht trekken. God alleen verlost de kinderen des Koninkrijks, naar van de apostel verklaring in onze tekst, uit dezelve, door Zijn almachtige kracht.
Ten tweede heb ik aangemerkt, dat duisternis zonde betekent. De macht der duisternis is dus zowel de macht der zonde als der onkunde; en deze macht is onpeilbaar en onbeschrijfelijk. De grote kracht der zonde bestaat hierin, dat zij een listige en verborgen invloed is, elke draad en hoek v n Is mensen gemoed doordringende en vervullende, en handelende op ene wijze, die moet worden gevoeld om te worden gekend. Zij is gelijk ene rivier, diep en snel vloeiende, maar toch zo zacht en zonder gedruis, dat gij schier niet geloven kunt, dat het een krachtige stroom is. Beproeft het; daalt er in. Zo lang gij u met de vloed laat afglijden, zult gij zijn kracht niet bemerken; maar wendt u om, en poogt hem tegen te zwemmen of tegen te roeien, dan zult gij weldra de kracht van de stroom gewaar worden, die u straks zo rustig scheen. alzo is het met de kracht der zonde.
Zo lang een mens met de stroom der zonde afdrijft, is hij onbewust van de kracht, die zij over hem uitoefent. Hij geeft zich der zonde over, en is daarom in onkennis van haar sterkte, schoon zij hem langs zo meer doet naderen aan en eindelijk storten in de afgrond van eeuwig wee. Laat hem zich tegen haar stellen. Of dat een dam geworpen worde in de rivier, welke gaande weg zachter schijnt af te stromen. Maar o, hoe begint de rivier te rijzen! Hoe verbolgen en bruisende worden haar wateren! Zij treedt buiten haar oevers, ja de dam zal voor baar geweld spoedig moeten zwichten 1 Alzo met de kracht der zonde. Als gij de zonde dient en haar gehoorzaamt, zal zij weinig kracht schijnen te bezitten; maar wanneer gij haar weerstand biedt, dan zult gij haar verborgen kracht gewaar worden, zodat gij ten enenmale door haar zult weggevoerd worden, tenzij Gods kracht het verhoede!
Maar ik merkte ten derde aan, dat de satan door duisternis getekend wordt, omdat hij de vorst der duisternis is. En alzo is de macht der duisternis de kracht, welke de satan over des mensen gemoed uitoefent. De satan heeft toegang tot elke schuilhoek van des mensen hart. Hij is een geest van verbazende wijsheid en kennis; en bovenal de macht van engelen verstand, welke hij, schoon gevallen, overhield, heeft hij ene bevinding achter zich van bijna zes duizend jaren, en is door en door bekend geworden met al de neigingen van ons gemoed, en met wat ik misschien wel mag noemen: de zwakste zijde des mensen. Hij weet nauwkeurig waar zijn belegering te stellen, – waar zijn strikken en netten uit te spreiden. Hij weet de weg en het middel om het gemoed te verduisteren, zijn begeerlijkheden en driften op te wekken, de innerlijke kracht der zonde te versterken, en zo te werken op de hoogmoed, bet oordeel, de vijandschap, het ongeloof, wantrouwen en de eigengerechtigheid, zo diep in des mensen hart liggende, om ze alle krachtig te maken, opdat zij voor niets dan zijn verborgen werkingen en invloeden zouden vatbaar zijn. Hij wordt daarom gezegd te wezen “de geest, die nu werkt in de kinderen der ongehoorzaamheid.”
Ten vierde, is er nog de macht der hel, de bezoekingen van moedeloosheid en wanhoop, de zwaarmoedige twijfelingen en vrees dat menig ontwaakte ziel in ene bevatting, van de toekomende toorn doet zinken, onder een gevoelig besef van de schuld op het geweten. Nu, deze vier zaken, maken in vereniging de macht der duisternis” uit. Wie kan ons uit deze macht verlossen? – Niets minder dan ene almachtige hand – niets dan de onoverwinnelijke genade Gods.
3. En nu vragen wij, hoe de Heere ons uit de macht der duisternis trekt of verlost? – Ik zal het u aantonen. Hij doet het door een werk der genade aan ons hart. Ja, Hij kan gezegd worden ons in zekere zin te verlossen op het ogenblik, dat deze genade haar Goddelijke en gezegende werkingen aanvangt. Er is ene aanvankelijke trekking – ene beginnende verlossing; in eens niet volkomen, geheel; maar bij aanvang. Ik zal u duidelijk maken, wat ik hier mee bedoel, door het voorbeeld van Jozef in de kerker. Jozef was in de gevangenis, en zijn persoon kwam in de ijzers. Hoe zal hij er uit verlost worden, tenzij door een weg, die wonderlijk is? – Maar toen de overste van de schenker en en de overste der bakkers door Gods Voorzienigheid in dezelfde gevangenis gebracht werden, bereidde God daarin een plan tot Jozefs verlossing; en bijzonder, als Hij Farao een droom deed dromen, die niemand der wijzen kon uitleggen. Jozef was nog in de gevangenis; maar toen de bode des koning hem kwam roepen, om voor Farao de droom te verklaren, dat was het kennelijk begin van zijn uitredding.
Doch Jozef moest eerst de baard geschoren worden; want de Egyptenaars droegen de baard niet gelijk de kinderen Israëls; bij mocht zo niet in des konings tegenwoordigheid verschijnen. Daarenboven was hij in het gewaad der gevangenen, zijn haar was gelijk zijn kleed, ja geheel zijn persoon was bevuild met het slijk en vuil deskerkers. Hij moest dus gewassen, geschoren en welvoeglijk gekleed zijn, alvorens hij tot de koning ingebracht werd. Ook was zijn uitgaan uit de gevangenis geen volkomen verlossing voor hem; want hij kon derwaarts teruggezonden worden. Maar toen hij de koning zijn droom had bekend gemaakt, en Farao zijn ring van de hand namen dien aan Jozefs vinger deed, hem fijn linnen deed aantrekken, en ene gouden keten aan zijn hals deed, en hem deed rijden op de tweede wagen, dien hij had, en hem als heerser over het gehele land van Egypte aanstelde – toen was Jozefs verlossing bevestigd. Gij ziet dus in de zaak van Jozef, dat er ene aanvankelijke voor ene volkomen verlossing ging.
Alzo in de genade. De eerste straal van Goddelijk licht, leven en Goddelijke onderwijzing, die er uit de volheid van de Zoon van god in de ziel komt, is ene beginnende uittrekking. Nochtans is het een trekken uit de macht der duisternis. De duisternis der onwetendheid kan de ziel niet meer gevangen houden; er is licht gekomen, om haar macht te verbreken, weg te nemen.
Neemt het in het natuurlijke. De aarde is in duisternis gehuld, en hoe kan die duisternis verdreven worden? Veronderstel, dat alle wijzen samen werden geroepen, om middelen uit te vinden tot de wegneming dier duisternis. Zij mochten onderscheiden plannen tot verlichting ontwerpen, zoals lampen, gas en elektrisch licht, of ene nagebootste zon in de lucht hangen met palen en koorden omhoog verheven; maar helaas! al hun uitvindingen zouden eindigen in teleurstelling.
De macht der duisternis zou al hun ontwerpen overheersen. Want al werd ene plaats, ene straat of ene stad verlicht; toch zouden al hun waskaarsen en verlichtingen te weinig zijn, om het gehele aardrijk te verlichten. Maar zodra, temidden van hun plannen en werken van lampen, pijpen, lichten en wat dies meer zij, de zon haar eerste lichtstralen door de morgenlucht kwam werpen, en deze stralen teruggekaatst werden over onze aarde, dan zou de macht der duisternis beginnen vernietigd te worden; de kracht van de nacht, welke de aarde in donkerheid hulde, zou verbroken zijn; en zelfs voor dat de zon opging voor ons oog, zouden de schaduwen der donkerheid verdwijnen, alsof zij verschrikt werden en vloden bij de nadering van haar machtigen en heerlijke en onweerstaanbare overwinnaar.
Alzo in de dingen Gods de gewichtige zaken der zaligheid. Het eerste dagen van de genade in de ziel – het eerste inbreken van Goddelijk licht, vernietigt de macht der duisternis. Zij vertoont u de majesteit, gerechtigheid, heiligheid en sterkte Godes; zij overtuigt u van uw verloren en bedorven staat; zij ontdekt het vreselijk kwaad der zonde; zij legt u neer aan de voetbank van Gods genade; zij maakt u smekende en begerende naar de openbaring van vergeving en zaligheid aan uw ziel. En dit niet alleen, maar ook wordt daardoor zowel de hoogmoed als de macht der onwetendheid verbroken; zij maakt u leerzaam en kinderlijk, en door ontdekking van uw blindheid en dwaasheid, doet het u wijsheid van God vragen, en bij de voortgang leiding en onderricht. Nu ziet gij welk een vooringenomen ej blinde ijveraar gij was, en met al uw kennis en belijdenis had gij niet het minste zaligmakend licht in uw hart. Gij keert u af van de dwaling en wendt u tot de waarheid, gelijk ene plant naar het licht. Is dit alles geen verlossing uit de macht der duisternis?
Alzo met de macht der zonde. Wanneer een mens de last der zonde begint te gevoelen, roepende en zuchtende onder haar schuld, diep geoefend aangaande de staat van ellende en veroordeling, in welke zijn ongerechtigheden hem brachten, en te vrezen, dat zijn vreselijke overtredingen als een molensteen om zijn hals zullen wezen, om hem ’n de diepten der hel te doen neerploffen, – dan begint hij getrokken te worden uit de macht der zonde. Hij breekt zijn oude gewoonten af, verlaat zijn oud gezelschap; de welige takken worden afgesnoeid en hij wordt verlost van de kracht dier kwade praktijken, in welke hij tot hiertoe zorgeloos en onnadenkende voortleefde, zonder schuld voor het tegenwoordige of vrees voor het toekomende. Is hij al nog niet verlost van de schuld en veroordeling der zonde in zijn consciëntie, hij is toch ontheven van haar uitwendige oefening en bedrijf En omdat de Heere voortzet en voleindigt het werk dat Hij begon, alzo wordt hij te Zijner tijd door de toepassing van het bloed der verzoening verlost van haar schuld, en door de uitstorting van de liefde Gods in Zijn hart van haar heerschappij en kracht gered.
Hij wordt alzo mee verlost van de macht van de satan. De sterk gewapende bewaarde zijn paleis, maar over hem is Een gekomen, die sterker is dan hij en heeft hem overwonnen. De leeuw uit Juda’s stam verlost van de macht des honds. (Pa. 22: 20) De hoogstijgende arend duldt de nadering van de gier niet. Jezus Christus drijft de vorst der duisternis terug en zegt: eenmaal was deze een slaaf van u, maar nu niet meer, hij is Mijn eigendom en Mijn bezitting; ik heb hem door Mijn bloed verlost, hij zal een eeuwig zegeteken Van mijn overwinning zijn over zonde, dood en hel. Maak u van hier, satan 1 Raak hem niet aan: hij is Mij een uitverkoren vat, gij hebt geen macht meer over hem. – Alzo geschiedde het met Jozua, de Hogepriester, welke Zacharia zag staan voor de Engel des Heeren, en de satan staande aan zijn rechterhand om hem te weerstaan. “En de Heere zei tot de satan: de Heere schelde u, gij satan! ja de Heere schelde u, die Jeruzalem verkiest: is deze niet een vuurband uit het vuur gerukt?” (Zach 3:1, 2.) Wat kan de satan zeggen of doen in de tegenwoordigheid van dat hard, groot en sterk zwaard, waarmee de Heer gezegd heeft te zullen bezoeken de Leviathan, de lang wemelende slang? – en Hij zal de draak die in de zee is, doden. (Jes. 27:1)
En dan is er eindelijk de macht des duisternis, als “de eeuwige donkerheid des duisternis,” ene macht, welke nooit zal ophouden de kinderen der verdoemenis te overheersen, maar die nimmer haren mond zal sluiten over een enige, die God kennen, vrezen en liefhebben. Het is zo, de graven zullen hun aardse tabernakels vasthouden, opdat zij tot hun stof zouden terugkeren; maar Jezus, de opstanding en het leven zelf, heeft dood en hel voor hen overwonnen, en zij zullen allen voor de troon Zijner heerlijkheid gesteld worden, met zegepalmen in hun handen, en allen, niet één uitgezonderd, zullen zingen het lied van Mozes en van het Lam, en juichende uitroepen; Halleluja, overwinning, zege door het Bloed der verzoening.
II. Doch wij gaan voort met aan te wijzen, wat het is overgezet te zijn in het Koninkrijk van Gods geliefde zoon. God de Vader heeft Zijn Zoon een Koninkrijk gegeven; en dit Koninkrijk verordende Hij Hem voor de grondlegging der wereld. Niets kan toch duidelijker ontdekt worden in de Heilige Schrift, dan deze twee zaken:
1. Dat Christus een Koninkrijk heeft;
2. Dat Zijn volk daar deelgenoten van zijn.
Hoe duidelijk spreekt de Heere bij Luk. 22: 29: “Ik verordineer u het Koninkrijk gelijk Mijn Vader Mij dat verordineerd heeft.” Dit is het Koninkrijk waarvan in Matth. 25 gesproken wordt, als n.l. de Koning eenmaal zal zeggen tot dengenen, die aan Zijn rechterhand staan. “Komt, gij gezegenden Mijns Vaders! beërft het Koninkrijk, hetwelk u bereid is van de grondlegging der wereld.” Dit Koninkrijk ontving Christus uit Zijns Vaders handen, toen Hij tot Hem zei: “Eis van Mij, en Ik zal de Heidenen geven tot Uw erfdeel, en het einden der aarde tot Uw bezitting.” (Ps. 2: 8.) In deze gift gaf God Hem een volk, in welke Hij eeuwig verheerlijkt zou worden. Christus ontving Zijn volk uit ’s Vaders handen, en werd alzo hun Hoofd en Koning. En dit wordt in de Schriftuur genoemd: “Het Koninkrijk van Gods geliefde zoon.” Dat is het Koninkrijk van hetwelk Daniël gezegd heeft, dat het zonde opgericht en bevestigd worden op de puinhopen van alle andere rijken: “Hetwelk niet zal vernietigd worden, maar eeuwig bestaan.”
Daarom heet het van dien Koning: “Uw troon, o God! ij van eeuwigheid tot eeuwigheid.” (Ps. 45: 7) en Zijn heerschappij is een eeuwige heerschappij, die niet zal vergaan” (Dan. 7: 14.) – Dit Koninkrijk is tegenwoordig en toekomende: het Koninkrijk van genade hier en het Koninkrijk van heerlijkheid hiernamaals. Ook zal niemand in die heerlijkheid delen, tenzij hij hier de genade deelachtig werd. Dit Koninkrijk moet derhalve een inwendig Koninkrijk zijn, gelijk de Heere tot de Joden zei: “Het Koninkrijk Gods is binnen u;” en het wordt van Paulus beschreven, in woorden welke deszelfs inwendige zegen uitdrukken: “Het Koninkrijk Gods is niet spijs en drank; maar rechtvaardigheid, en vrede, en blijdschap in de Heilige Geest.” (Rom. 14: 17).
2. In dit Koninkrijk nu worden de uitverkorenen overgezet: dat is overgedragen, verplaatst, gelijk dat woord in de grondtekst betekent – een mens uit de oenen staat brengende en hem in oenen anderen stellende. Trouwens, de almachtige daad van Gods genade, dit werk Zijner soevereine liefde en kracht, kan niet plaats hebben zonder in zijn hart daarvan bevinding te hebben. Door een Goddelijk werk aan het geweten overgezet te worden uit de staat van duisternis tot een staat van licht, – uit een staat van verdoemenis tot een staat van rechtvaardiging – van schuld tot vergeving – van ellende tot gelukzaligheid, – van de heerschappij der zonde tot de heerschappij der rechtvaardigheid, – ik zeg, hieraan deel te hebben, zonder daarvan gevoel te hebben, zonder in zijn ziel te ondervinden, het wanneer, het waar en het hoe daarvan, dat is onmogelijk.
In het Koninkrijk van Gods geliefde zoon te zijn overgezet, is gebracht te zijn uit die duisternis dood, schuld, ellende en veroordeling, welke gevoeglijk voortvloeit uit een besef van de vloek der wet, en door ene almachtige daad van Zijn zegevierende en onoverwinnelijke genade verplaatst te zijn in het Koninkrijk Gods, opdat Hij en Hij alleen zonde heersen en regeren in het hart. Schoon het ene daad van kracht is, nochtans is het geen daad v n geweld. God zet ons in het Koninkrijk van de Zoon Zijner liefde niet over in spijt en met afkeer van onszelf, of tegen onze neigingen en begeerten van onze harten. “Uw volk,” zegt Hij tot Christus “zal zeer gewillig zijn op de dag Van uw heirkracht.” (Ps. 110: 7). Hij toont ons eerst door Zijn Geest en genade de ellendigheid der zonde aan, en maakt ons verlangende naar vergeving en vrede naar verzoening en aanneming. Hij wijst ons op de rampzaligheid van enen staat van vervreemding van Hem, de Fontein van alle gelukzaligheid en heiligheid, en maakt ons verlangende naar de uitstorting van Zijn liefde opdat wij daardoor tot Hem gebrachte bekwaamd zouden worden, om Hem vurig lief te hebben met een rein hart. Hij geeft ons te zien wat gebonden slaven wij van zonde en satan waren, en doet ons hijgen naar de heilige vrijheid, waarmee Hij Zijn volk vrij maakt. Hij ontdekt onal wat schuld en ellende wij over onszelf gebracht hebben, door onze eigen overtredingen zowel als door die van onze eerste ouders.
Hij werkt in ons bekering van onze zonden, zelfverfoeiing vanwege dezelve, een vlieden en afwenden van haar en toegang tot het bloed en gehoorzaamheid van de Heere Jezus Christus, om in Hem verberging te vinden van elke storm. Wanneer hij dan, als antwoord op gebed en smeking, aan de ziel openbaart de Persoon en het werk, de genade en de liefde van de Heere Jezus Christus, en levend geloof geeft in Zijn gezegende Majesteit, zo gaat de ziel uit kracht van het geloof uit van de dood tot het leven, uit de verdoemenis tot rechtvaardiging, uit de slavernij, tot de vrijheid en zo wordt hij eenvoudig en bevindelijk overgezet in het Koninkrijk van Gods geliefde zoon opdat Hij heerst en regeert in het hart als zijn enige God en Koning – deszelfs rechtmatige Soeverein en gekroonde Heere.
Niemand dan God de Heilige Geest, kan zo door Zijn almachtige kracht de armen zondaar in al zijn schuld en snoodheid, bederf en bezoedeling, in al zijn veroordeling, ellende en rampzaligheid nemen, en door de toepassing van het woord Zijner genade met kracht aan zijn ziel, door het bevestigen van een liefelijke belofte aan zijn hart, door ontdekking van Christus in Zijn bloed en gerechtigheid en de uitstorting Zijner liefde, hem bevindelijk en gevoelig overzetten in dat Koninkrijk van Jezus Christus, welke is rechtvaardigheid en vrede en blijdschap in de Heilige Geest. En dit heeft God gedaan, en doet Hij, en zal Hij doen aan allen, die in waarheid de Zijnen zijn. Geen sterkte van het schepsel, geen vlezen arm kan hier iets baten. Barmhartigheid en genade doen het geheel; liefde en kracht verenigd reiken als het ware haar armen van de Hemel, om de zondaar op te heffen, uit de macht der duisternis, en dragen hem in het Koninkrijk van licht en leven en vrijheid, waar Jezus alles is in allen.
III. Wij moeten nu aantonen, wat het is deel te hebben in de erve der heiligen in het licht. Eerst zeggen wij iets ter aanwijzing van hen, die genoemd worden: “heiligen in het licht.”
Ik oordeel deze heiligen dezelfde te zijn als welke door Paulus genoemd worden (Hebr. 12: 23): “de geesten der volmaakt rechtvaardigen; – die heerlijke geesten voor de troon, die in geloof, hoop en liefde door Jezus afgezonderd, hun aardsen tabernakel hebben afgelegd, en verlost zijn uit alle ellenden, droefheden, zonden en zwakheden van de stand van deze, tegenwoordige levens; en die nu, met hun eeuwige zielen gereinigd van alle vlek en rimpel der ongerechtigheid, in de gewesten der zaligheid het Lam aanschouwen van aangezicht tot aangezicht. Deze zijn het, welke door Hem geleid worden tot de fontein des leven de waters; die op hun gouden harpen de lof en prijs van Immanuël bezingen; die altijd zich verkwikken aan de stromen, welke verblijden de stad Gods, en in een onophoudelijke middag van eindeloze gelukzaligheid als bedekt zijn met een gans zeer uitnemend gewicht in het licht,” van heerlijkheid.
Deze zijn de “heiligen welke in de tekst gesproken wordt, wiens erfenis God zelf is; want de heiligen zijn erfgenamen Gods en mede-erfgenamen van Christus. Gelijk God de Levieten geen erfdeel gaf onder hun broederen, omdat Ilij zelf hun erfenis was (Deut. 10: 9), alzo is God de erfenis van de heiligen in het licht. Zijn liefde, Zijn tegenwoordigheid, Zijn heerlijkheid, een aanschouwen van Hem in de Persoon van de heerlijke Immanuël, en de heilige zaligheden en verrukkelijke vermakelijkheden, die in hun onsterfelijke geesten vloeien uit hun vereniging met de Vader en de Zoon, hen volmakende in gelukzaligheid en heiligheid – dit is de erve van de heiligen in het licht, in de gewesten daar boven. 0, welk een verschil bij het deel der eeuwig verlorenen! Beschouwt de erfenis, die de zonde geeft, vergeleken met de erfenis der heiligen. – De bezoldiging der zonde is de dood.”
Hoort het gekerm. der verdoemden in de hel; merkt op de wanhoop, die altijd aan hun gefolterde geesten knaagt; ziet hen zich wentelen en keren in vuur en zwavel, onder het ontzaglijk gezicht van een vertoornde Rechter, ziende op beledigde gerechtigheid, bliksemschichtren op hen neerwerpende, terwijl een zeevuur van beneden haar golf vlammen over hen heen spreidt, en de hel haar ijzeren slagbomen voor eeuwig gesloten houdt, zodat alle uiteindelijke hoop ten enenmale afgesneden is. Welk een verschil is er tussen dit eeuwig besef van ellende en wee, dit vreselijk vonnis der verworpenen in de hel, bij het gelukkig lot der heiligen in het licht, op hun gouden harpen, zonder enige wanklank van zonde of droefheid, de prijs en lof van God en van het Lam zingende en vermeldende.
En gij, mijn vrienden! moet een van die beiden wezen gij bent een zondaar of een heilige; en, beslissend eindlot! gij zult of de lof Gods in de eeuwige zaligheid vermelden, of tot in alle eeuwigheid in een onuitsprekelijk wee huilen en tandenknarsen.
Maar wij lezen van een bekwaam maken om deel te hebben in de erve der heiligen in het licht. Wanneer de Koning u uitnodigt, om ’s morgens bij zijn opstaan hem te ontmoeten, of met hem in zijn paleis te eten, zoudt gij u geen behoorlijk kleed zoeken aan te schaffen, om bekwaam aan zijner majesteits tafel aan te zitten? Zoudt u als landman, fabrikant of koopman in uw werkklederen heengaan, beladen met het vuil en stof van uw dagelijkse bediening? Voorzeker niet; maar gij zoudt u bekwaam of geschikt maken, om zijn tegenwoordigheid en gezelschap te delen. Alzo is het met hen, die geroepen zijn tot het avondmaal van de bruiloft des Lams. Er is ene bekwaammaking voor de erfenis; wij willen onderzoeken waarin dat bestaat.
Gij moet in de eerste plaats gewassen zijn. Gelijk de hogepriester niet in de tabernakel mocht ingaan, tenzij hij zich eerst van het hoofd tot de voeten in het koperen wasvat gewassen had, alzo kan geen ziel in het hof van de hemel ingaan zonder gewassen te zijn. Alzo spreekt de apostel: .Dit was gij sommigen, maar gij bent afgewassen.” (1 Kor. 6: 11) Gij moet gewassen zijn in het bloed des Lams: al uw zonden en ongerechtigheden moeten afgewassen zijn in die fontein, welke er tegen de zonde en alle onreinheid geopend is in de doorboorde zijde des Zaligmakers, of gij zult nimmer deel erlangen in de erve der heiligen in het licht. Het bloed van Jezus moet toegepast zijn aan uw consciëntie; vergevende genade moet aan uw ziel verzegeld zijn; Christus moet van uw ziel ontdekt zijn als hebbende u van al uw zonden gewassen in zijn dierbaar bloed, of het zal u onmogelijk zijn mee in te stemmen in dien heerlijke lofzang: “Hem. die ons heeft liefgehad, en ons van onze zonden gewassen heeft in Zijn bloed.” (Openb. 1: 5.)
Vervolgens moet gij gerechtvaardigd zijn. “Dien Hij geroepen heeft, deze heeft Hij ook gerechtvaardigd.” Wij lezen van enen, die tot de bruiloft kwam, zonder bekleed te zijn met een bruiloftskleed, en wij horen het vreselijk vonnis van de koning over hem uitspreken: Bind hem handen en voeten, en neemt hem weg, en werpt hem in de buitenste duisternis; daar zal zijn wening der ogen en knarsing der tanden.” Zo ontzaglijk was het lot van dien vermetele, die zonder bruiloftskleed – een type van Christus gerechtigheid – zich aan de bruiloftstafel zette; daarentegen lezen’ wij van de vrouw des Lams, dat zij bekleed was met rein en blinkend fiijn lijnwaad,” welke verklaard wordt te zijn de rechtvaardigmakingen der heiligen.” (Openb. 19: 8.) Gelijk van de hogepriester Jozua de vuile klederen werden weggenomen, alzo kunt gij niet bekwaam gemaakt heten voor de erfenis, tenzij uw vuile klederen van u weggenomen zijn, en gelijk bij met wisselklederen versierd bent. (Zach. 3: 4.) Het was de begeerte van Paulus om aldus bekleed te zijn: En in Hem gevonden worde, niet hebbende mijn rechtvaardigheid, die uit de wet is, maar die door “het geloof van Christus is, namelijk de rechtvaardigheid, die uit God is door het geloof.” (Filip. 3:9.)
Een derde vereiste is geheiligd te zijn. Al deze drie noodzakelijke voorwaarden noemt Paulus in een vers: En dit was gij sommigen, maar gij bent afgewassen, maar gij bent u. heiligd, maar gij bent gerechtvaardigd in de naam van de Heere Jezus, en door de Geest van onze Gods.” (1 Kor. 6: II.) Geheiligd te zijn, is deelgenoot dier heiligmaking te ‘ wezen, “zonder welke niemand de Heere zien zal;” te zijn gemaakt een nieuw schepsel; aandoende de nieuwe mens, die naar God geschapen is in ware gerechtigheid en heiligheid;” in één woord, der Goddelijke natuur deelachtig te wezen,” en alzo de heiligheid Gods in en aan de ziel hebbende medegedeeld. Zonder deze heiligmaking kan niemand de Hemelpoort ingaan.
Trouwens, wat zou de Hemel u wezen tenzij gij voor dezelve was bekwaam gemaakt? Gesteld, gij kon door het bloed der verzoening gewassen, door toegerekende gerechtigheid onschuldig zijn, en gij zoudt, (ofschoon het onmogelijk is) in de Hemel opgenomen worden zonder een nieuw hart, een nieuwe geest, zonder een inwendig beginsel van heiligheid door de Geest Gods in uw ziel gewrocht te hebhen; helaas! de Hemel zou voor u geen Hemel zijn; gij zoudt van daar willen; de tegenwoordigheid van een heilig God zou u afschrikken; de zalige Hemelkoren der heiligen tot lof en prijs van het Lam, zouden u zo vreemd zijn, dat gij zoudt zeggen: Zend mij naar de bel, want ik heb geen hart voor de genieting van de hemel; in de hel kan ik vloeken en lasteren, haten en huilen; en omdat lieven en loven mij onmogelijk is, zo is de hel de enige gepaste plaats voor mij.
Om dus bekwaam te zijn voor de Hemelse erfenis, moet gij een Hemels hart en een prijzenden, een aanbiddende en lievende geest hebben; gij moet u verlustigen in de Heere als zóó heilig en evenwel zóó genadig, zóó rein en nochtans zóó beminnelijk, zóó heerlijk en luisterrijk en toch zóó neerbuigende goed en medelijdend. Deze bekwaamheid nu voor de heiligheid, gelukzaligheid en bezigheid van de hemel wordt in de wedergeboorte meegedeeld, in welke de nieuwe mens der genade schoon zwak, nochtans volkomen is. Ziet op de moordenaar aan het kruis: welk een voorbeeld is hij, hoe de Geest van God in een ogenblik voor de Hemel kan bekwaam maken! Hier was een vuile misdadiger, wiens leven was doorgebracht in roverij en moord, eindelijk gegrepen om de rechtvaardige straf zijner misdaden te boeten; en als ons (Mark. 15: 32) gemeld wordt, dat zij, die met Hem gekruisigd waren, Hem smaadden, dan hebben wij reden geloven, dat hij eerst met zijn mede-kruiseling de Verlosser zal gelasterd hebben. Maar vrijmachtige genade – en niets dan soevereine, vrijmachtige genade kon dit doen! – raakte zijn hart aan, deed hem zien en gevoelen wie hij was als verloren zondaar, opende zijn ogen om de Zoon van god voor Hem te zien lijden, gaf geloof in zijn ziel om in Zijn naam te geloven, en wrocht in hem een geest van het gebed, dat de Heere van de hemel en der aarde zijner mocht gedenken; als Hij in Zijn Koninkrijk zou gekomen zijn misschien de grootste geloofsdaad, welke ons de Schriftuur meedeelt, schier gelijk, zo niet boven het geloof van Abraham, toen hij zijn Izak op het altaar legde.
De stervende Verlosser hoorde en beantwoordde zijn geroep en zei tot hem:” leden zult gij met Mij in het Paradijs zijn.” Geest en leven vergezelden het woord, en maakten hem op eens voor de erfenis bekwaam, en aleer de avondschaduwen de aarde duister maakt, was zijn gelukkige geest in het paradijs overgegaan, waar hij nu de prijs Godes en des Lams bezingt. Menig arm kind van God is schier tot zijn laatste uur op aarde zonder ene ontdekking van vergevende liefde en de toepassing van het verzoenend bloed geweest; maar de Heere liet hem niet sterven zonder dat de Heilige Geest zaligheid in zijn ziel openbaarde, en zijn hart stemde tot de eeuwige koren van de heerlijke geesten voor de troon.
IV. Dit leidt ons tot mijn laatste punt, hetwelk een kort woord zal wezen over het danken des Vaders voor al deze geschonken zegeningen der genade, voor al de gezegende ontdekkingen Zijner goedertierenheid en liefde. Hebt gij enige hoop, enig inwendige getuigenis, dat de Heere door Zijn Geest deze wonderen van barmhartigheid en genade in uw hart wrocht? Vond mijn beschrijving van het werk der genade weerklank in uw hart, waardoor gij mocht geloven, dat ook gij getrokken bent uit de macht der duisternis en overgezet in het Koninkrijk van de Zoon Zijner liefde: – en vindt gij, ook bij gemis van die bekwaamheid voor de Hemel welke uw ziel wel begeerde, dat de Heere u evenwel dat geloof, die hoop en liefde gaf, dat gij de heiligheid van de hemel zoudt kunnen genieten, ware het des Heeren welbehagen u daar te brengen?
O! wat lof en dank bent gij schuldig aan God en de Vader van onze Heere Jezus Christus, voor Zijn onuitsprekelijke barmhartigheid in de uitstrekking Zijner handen om u te behouden! Hoe treurig zou onze zaak geweest zijn voor deze tijd, en hoe veel meer treurig en beklaaglijk onze eeuwige staat, zo God ons niet getrokken had uit de macht der duisternis! Wij zouden onder de macht der duisternis geleefd hebben totdat wij gezonken waren in de eeuwige donkerheid der duisternis. Wij zouden onze duisterheid liefhebben, en omhelzen, ja daarop trots zijn en wij zouden gelijk duizenden gevallen zijn als zelfmisleide en ellendige slachtoffers van onwetendheid, hoogmoed en eigengerechtigheid van onze gevallen natuur. Maar God had besloten in onze verduisterde zielen in te breken, en bij de inbraak van haar, vlood de duisternis. Wan. neer Hij verschijnt, vliedt de satan; en met Hem komt licht en leven in de ziel. Zóó behaagde het de Heere ons te trekken uit de macht der duisternis en ons over te zetten in het Koninkrijk van Zijn geliefde zoon. En zullen wij dan niet danken, prijzen,. loven en aanbidden Zijn gezegende Majesteit, voor deze daden Zijner genade, deze ontdekkingen Zijner barmhartigheid, goedheid en liefde?
Maar ik mag niet besluiten zonder een woord van waarschuwing te spreken tot hen, die nog zijn onder de macht der duisternis. Schoon ik overtuigd ben, dat zij zelf hun zielen niet kunnen verlossen, nochtans kan de Heere, door een woord van mijn lippen hun gemoederen overtuigen. Dat de Heere mij als een middel mocht gebruiken, om hen bekend te maken met hun staat en toestand van nature; en ach! ik bid van Hem, dat het Hem alzo belieft, – dat Zijn oneindige barmhartigheid zulk een gezicht en roepen in hun ziel wekt, hetwelk ter Zijner tijd en wijze zal leiden tot de gezegende verlossing en overbrenging in het Koninkrijk van Zijn lieven Zoon; en dan zullen zij zich met ons verenigen in de toebrenging van prijs en eer kracht en heerlijkheid Gode en het Lam, tot in eeuwigheid.
AMEN.
Preached at North Street Chapel, Stamford, on May 2, 1851
“Giving thanks unto the Father, who has made us fit to be partakers of the inheritance of the saints in light. For he has delivered us from the power of darkness, and has translated us into the kingdom of his dear Son.” — Col. 1:12, 13
True religion must be everything or nothing with us. In religion, indifference is ruin; neglect is destruction. Of all losses the loss of the soul is the only one that is utterly irreparable and irremediable. You may lose property, but you may recover the whole or a portion of it; you may lose health, but you may be restored to a larger measure of bodily strength than before your illness; you may lose friends, but you may obtain new ones, and those more sincere and valuable than any whom you have lost; you may lose reputation, but, like the sun behind a cloud, your character may shine with brighter luster than ever; you may lose life itself, as the blessed martyrs lost it in the flames of Smithfield, and yet find it, as the Lord himself declares— “He that finds his life shall lose it— and he that loses his life for my sake shall find it.” (Matt. 10:39.) But if you lose your soul, what is to make up for that loss? What does the Lord himself say? “For what is a man profited if he shall gain the whole world, and lose his own soul? or what shall a man give in exchange for his soul?” (Matt. 16:26.)
Do you ever feel what a tremendous stake heaven or hell is? Have you ever felt that to gain heaven is to gain everything that can make the soul eternally happy, and to lose heaven is not only to lose eternal bliss, but to sink down into unfathomable, everlasting, unutterable woe? It is this believing sight and pressing sense of eternal things; it is this weighty, at times overpowering, feeling that they carry in their bosom an immortal soul which creates and keeps alive the exercises of the children of God, often makes them view the things of time and sense as mere toys and baubles, trifles lighter than vanity and pursuits empty as air, and gives them to feel that the things of eternity are the only solid, enduring realities.
The Apostle in the text, filled with a sense of these eternal realities, lifts up his heart in holy adoration, and calls upon the saints to join with him in thankfulness to the God of all their mercies, for what he has done for those who fear his great and glorious name, whom, by an act of sovereign, distinguishing grace, he has plucked as brands from the burning, and given a title to, and fitness for eternal bliss— “Giving thanks unto the Father, who has made us fit to be partakers of the inheritance of the saints in light. For he has delivered us from the power of darkness, and has translated us into the kingdom of his dear Son.”
Who are these whom the Apostle thus calls upon to give thanks unto the Father? Who are these whom he addresses as made fit to be partakers of this glorious inheritance? As delivered from the power of darkness and translated by a divine act into the kingdom of God’s dear Son? It is “the saints and faithful brethren in Christ” to whom the epistle is addressed, of whose “faith in Christ Jesus and love to all the saints” he had heard, to whom the word of the truth of the gospel had come, and in whom it was bringing forth its blessed fruit.”
In opening up the words before us, I shall, with God’s help and blessing—
I. First, show what is the power of darkness, and how God delivers us from it.
II. Secondly, what the kingdom of God’s dear Son is, and how the Lord translates us into it.
III. Thirdly, what is the inheritance of the saints in light, and how God makes us fit to be partakers of it.
IV. And lastly, how an experimental enjoyment of these divine blessings makes us give thanks unto the Father who has wrought these wonders for us and these marks of his grace in us.
May the Lord enable me so to speak that his own power and unction may accompany the word with a divine blessing to your hearts.
I. What is the power of darkness, and how God delivers us from it. The Apostle speaks of “the power of darkness.” I shall, therefore, with God’s blessing, explain first what “darkness” is, and then enter into the meaning of the expression “the power of darkness.”
A. By “DARKNESS” we may understand several things, according to the testimony of the inspired record and the various meanings which it bears therein.
1. First, “darkness” is often used in the scriptures to signify ignorance, and especially that ignorance of God and godliness into which all men have been cast, by the transgression of our first parent. Used in that sense, it denotes that absolute, complete ignorance of everything spiritual, heavenly, and divine, that black and gloomy cloud of worse than midnight, deeper than Egyptian darkness, which broods so thickly and settles so densely over the minds of men. Thus the prophet speaks— “Darkness shall cover the earth and thick darkness the people.” (Isaiah 60:2.) And again— “The people that walked in darkness have seen a great light— those who dwell in the land of the shadow of death, upon them has the light shined.” (Isaiah 9:2.) So also— “And the light shines in darkness, and the darkness comprehended it not.” (John 1:5.) In all these passages— and there are many more such in scripture— the word “darkness” is used to signify that dense ignorance which broods over the minds of men, so that they cannot see or know, understand or feel anything of the power of God’s truth. Well has David described their state, “They know not, neither will they understand; they walk on in darkness.” (Psalm 82:5.)
This is the state described by the prophet as quoted by John, “Therefore they could not believe, because Elijah said again, He has blinded their eyes, and hardened their heart; that they could not see with their eyes, nor understand with their heart, and be converted, and I should heal them.” (John 12:39, 40.) In this state all men are by nature, and in this state thousands live and die, ignorant of the only true God and Jesus Christ whom he has sent, and therefore destitute of eternal life.
2. But “darkness” has in scripture another meaning— that of sin. Thus the Apostle speaks— “Have no fellowship with the unfruitful works of darkness, but rather reprove them.” (Eph. 5:11.) We know that darkness favors sin; that when the sun goes down and night covers the earth, that is the time for the sinner to creep abroad to practice his deeds of wickedness. Just as the owl, when the sun declines and the shades of night fall, comes out of her ivy tower in quest of her prey, so does the ungodly sinner come forth in the evening gloom or the midnight hour to commit, under the veil of night, those deeds that shun the light of day.
There is in man a natural conscience. There is in people generally an approval of what is morally right and a disapproval of what is morally wrong; and there are laws founded upon these innate principles of right and wrong which punish, and that most wisely and justly, evil doers. To avoid, therefore, these heavy strokes of human justice, for they fear nothing else, the thief, the murderer, the midnight prowler issue forth to do their deeds of darkness.
3. But the Holy Spirit uses the word as indicative of a still further meaning. We read of “the rulers of the darkness of this world.” (Eph. 6:12.) And the Lord said to those who came to apprehend him— “This is your hour and the power of darkness.” (Luke 22:53.) Satan is emphatically “the prince of darkness.” For as “God is light” (1 John 1:5.) and “dwells in the light which no man can approach unto,” so the enemy of God and man is the ruler of darkness, and when cast out of his present usurped dominion as the prince of the power of the air, will be shut up in the blackness of darkness forever.
The darkness of ignorance and sin in which men walk favors his deep designs. The blindness of man allows him to set his snares unperceived, and the mad love of sin hurries the poor blinded wretch into them. Satan was once an angel of light, a pure and bright seraph shining in the courts of heaven as the morning star in the Eastern sky, resplendent in beauty and glory; but pride and disobedience hurled him down and turned him into a foul fiend, and now holds him in chains and darkness unto the judgment of the great day. (Isaiah. 14:12; Jude 6.)
4. But there is still another meaning of the word “darkness”— namely, eternal misery; as Jude speaks, “To whom is reserved the blackness of darkness forever.” In darkness itself there is something naturally miserable. If you were walking across a common on a dark night, when no stars twinkled in the sky and no moon gave its friendly light, and you wished to get home, but stumbled every step you took and had utterly missed your way, were there no other causes of anxiety and fear, such as inclement weather, fatigue, or hunger, the very feeling of darkness would be sufficient misery of itself. As light contains in its bosom the seeds of joy and happiness, so darkness enfolds in its breast the very elements of wretchedness and misery. To be shut up in a railway tunnel for an hour is very disagreeable; to be there all night would be misery.
But to be shut up in the blackness of darkness forever and ever, O, what heart can conceive or tongue express the weight of that woe? The unfathomable misery of being cast into outer darkness, where no beams of mercy and grace ever shine, but the lightning flashes and devouring thunderbolts of God’s eternal and unappeasable wrath forever beat upon the sinner’s head; to be forever shut out of heaven with all its bliss, and crushed into hell with all its horror and all its despair— language fails to give utterance to so fearful a doom.
B. But the Apostle speaks of the “POWER of darkness.” It is not only from darkness such as I have described, but from the power of darkness that we are delivered. To bring this more clearly before you, I shall take up those four meanings which I have thus far opened up, and explain individually the power of darkness in them all.
1. Ignorance— what power there is in ignorance! That “knowledge is power,” has passed into a proverbial maxim; but it has been overlooked that ignorance is power also. What can you do with an ignorant man? You need a difficult and delicate piece of work to be done, and you get hold of an ignorant workman— what can you do with him? His ignorance will beat your skill, clever as you are. If he cannot comprehend what is to be done or how to do it, what a power there is in that ignorance! Is it not stronger than all your knowledge? Or take another case— that of a man completely ignorant of business— how unpleasant, how all but impossible it is to transact business with him! His ignorance is a barrier which you can neither push down nor get through. There is, then, the power of ignorance as well as the power of knowledge.
Men speak sometimes of “the pride of knowledge.” Doubtless there is a pride of knowledge; but is there not a pride of ignorance? Are not some men as proud of their ignorance as others are of their knowledge? Some think that the poor cannot be proud; but I have known them every whit as proud as the rich; no, I have seen ignorant men more proud of their ignorance than learned men of their learning.
Now the power of ignorance as regards the things of God is amazing. You can do something with a man who is willing to be taught; you can instruct one who is desirous to learn; you can communicate knowledge to one of a childlike, teachable spirit. But a man who is filled with the strongest self-conceit and self-complacency, in ignorance, and will not listen, has a barrier in his ignorance thoroughly ammunition-proof to the reception of all knowledge. I have sometimes both sighed and smiled at the contented ignorance of people into whose company I have been thrown— sighed at their folly and smiled at their conceit.
And how the power of ignorance in the mind of man especially shows itself as regards religion, and what strength and influence it possesses! What prejudice, what enmity, what obstinacy, what unbelief, what self-righteousness, what desperate determination never to give way to any conviction or lend an ear to any instruction it manifests! I have been in this town more than twenty years preaching the gospel and showing the way of salvation from the unerring word of God; my sermons and writings have been spread far and wide in this country, and yet how few, speaking comparatively, in this town have received the love of the truth so as to be saved thereby! In fact, so great is the power of darkness over the minds of men, that nothing but the power of God can deliver them from it. No man ever delivered himself; no man ever delivered another. God alone, by his mighty power, as the Apostle declares in the text, delivers from it the children of the kingdom.
2. But darkness, I have just hinted, signifies also sin. The power of darkness is then the power of sin as well as of ignorance; and this is a power unfathomable and indescribable. The great strength of sin consists in this— that it is a subtle and secret influence pervading and permeating every thread and fiber of the human mind, and acting in a way that must be felt to be known. It is like a river, deep and rapid, such as the Danube, but flowing along so quietly and noiselessly that, looking down upon it, you could scarcely believe there was any strength in the stream. Try it; get into it. As long as you let yourself float with it you will not perceive its force; but turn and swim or row against it; then you will soon find what strength there is in the stream that seemed to glide so quietly along.
So it is with the power of sin. As long as a man floats down the stream of sin, he is unconscious of the power that it is exercising over him. He gives way to it, and is therefore ignorant of its strength, though it is sweeping him along into an abyss of eternal woe. Let him oppose it. Or let a dam be made across the river that seemed to flow along so placidly. See how the stream begins to rise! See how it begins to rage and roar! And see how soon its violence will sweep over or carry away the barrier that was thrown across it! So with the strength of sin. Serve sin— obey it— it seems to have no strength. Resist it— then you find its secret power, so that but for the strength of God, you would be utterly carried away by it.
3. But I intimated that darkness signified Satan, because he is the Prince of Darkness. And thus the “power of darkness” is the power that Satan exercises over the human mind. Satan has access to every avenue of the human heart. He is a spirit of amazing wisdom and knowledge; and in addition to all the power of angelic intellect, which he retains, though fallen, having had the experience of nearly six thousand years, he has become thoroughly acquainted with all the propensities of our mind, and with what I may perhaps call the weak side of man. He knows exactly where to lay siege— where to place his traps and snares. He knows how to darken the mind, to stir up its lusts and passions, to strengthen the innate force of sin, and so to work upon the pride, prejudice, enmity, infidelity, unbelief, and self-righteousness so deeply imbedded in the human heart, as to give them all a power that they would not have but for his secret operation and influence. He therefore is said to be “the spirit that now works in the children of disobedience.”
4. And then there is the power of hell, the visitations of despondency and despair, the gloomy doubts and fears that sink many awakened souls into an apprehension of wrath to come; under a feeling sense of guilt upon the conscience. Now these four things combined make up “the power of darkness.” Who can deliver us from this power? Nothing short of an Almighty hand! nothing but the invincible grace of God!
C. How does the Lord deliver us from the power of darkness? I will show you. He delivers us by a work of grace upon our heart. And he may be said in a sense to deliver the very moment that this grace commences its divine and blessed operations. There is, if I may use the expression, an initial deliverance— deliverance in its beginning; not carried on, not completed, but commenced. I will illustrate this by taking the figure of Joseph in the prison. Joseph was in prison, and there the iron entered into his soul. Was there any hope of Joseph’s coming forth except to experience the death that the King’s baker met with— to be hung upon a gallows— for a crime imputed to, but not committed by him? But when God put the chief butler and the chief baker into the same prison, he began to work a plan for Joseph’s deliverance; and especially when he put it into the heart of Pharaoh to dream a dream which none of the wise men could interpret. Joseph was still in prison; but when the messenger came from Pharaoh to summon him into the royal presence to interpret the dream, that was the manifested commencement of his deliverance. But Joseph had not shaved himself. The Egyptians did not wear their beards like the children of Israel. Joseph could not therefore go into the King’s presence with his beard upon his face. Besides, he was in his ragged prison clothes, his hair was matted with filth, and his clothes were soiled with the dirt of the jail. He could not go forth until he had washed himself, had his beard shaved off, and suitable clothes put upon him. But even when he was taken out of prison he was not fully delivered, because he might have to go back. But when he had told the King his dream, and Pharaoh took off his ring and put it upon his hand, arrayed him in fine linen, laid a gold chain upon his neck, made him ride in the second chariot, and set him as ruler over all the land of Egypt, then Joseph’s deliverance was accomplished.
You will, therefore, see that in Joseph’s case there was initial deliverance before accomplished deliverance. So it is in grace. The first ray of light, life, and divine teaching that enters the soul out of the fullness of the Son of God, is an initial deliverance. It is delivered thereby from the power of darkness. The darkness of ignorance no longer holds it down. Light has broken in to destroy that power.
Take it in nature. The earth is immersed in darkness. How is that darkness to be done away? Suppose there were a council of wise men called to devise means whereby it might be dispersed. They might propose various plans to illuminate the darkness, such as gas lamps, the electric light, an imitation sun to be suspended in the sky by poles and ropes; but all their plans would end in disappointment. The power of darkness would beat them. They might illuminate a room, a street, or a town; but all their candles and wax lights and illuminations would never enlighten the face of the whole earth. But when, in the midst of all their plans and lamps, tubes and pipes, the sun began to cast his first dawning beams across the morning sky, and those beams were refracted by the atmosphere over our globe, then the power of darkness would begin to be destroyed; the strength of the night which had held the earth down in obscurity would be broken; and long before the sun himself rose the shadows of gloom would have fled, as if frightened and dismayed by the approach of their mighty and glorious and irresistible conqueror.
1. So in the things of God— the weighty matters of salvation. The first dawn of grace upon your soul— the first breaking in of divine light, destroys the power of ignorance. It shows you the majesty, justice, holiness, and power of God; it convinces you of your lost, ruined condition; it discovers the dreadful evil of sin; it lays you low at the footstool of mercy; it makes you beg for some manifestation of pardon and salvation to your soul. And not only so, but it breaks the pride as well as the power of ignorance; makes you teachable and childlike; and, showing you your blindness and folly, leads you to ask wisdom of God, and seek constant guidance and direction from him. You now see what a prejudiced, blind bigot you were, and with all your knowledge and profession had not one glimmer of saving light in your heart. You turn from error and bend towards truth, like a plant to the light. Is not all this a delivery from the power of darkness?
2. So with the power of sin. When a man begins to feel the burden of sin, to cry out under its guilt, to be deeply exercised as to the state of misery and condemnation into which his transgressions have brought him, and to fear lest his dreadful iniquities should be a millstone round his neck to sink him into the depths of hell, he begins to be delivered from the power of sin. He breaks off his old habits and from his old companions; the outer branches, at any rate, of sin are lopped off; and he is delivered from the power of those practices in which he lived heedlessly, thoughtlessly, without guilt for the present or fear for the future. If not yet delivered from the guilt and condemnation of sin in his conscience, he is delivered from its outward practice and performance. And as the Lord carries on the work begun he is delivered in due time, by the application of atoning blood, from its guilt, and is saved by the love of God shed abroad in his heart from its reigning dominion and power.
3. He is delivered also from the power of Satan. The strong man armed once kept his palace, but the stronger than he has come upon him and overcome him. The Lion of Judah delivers from the power of the dog. (Psalm. 22:20.) The eagle soaring in the sky will not allow the vulture to come near. Jesus Christ drives back the Prince of darkness, and says— “This once slave of yours, is now mine— my property and my possession; I have redeemed him by my blood; he shall be an eternal trophy of my victory over sin, death, and hell. Satan, avaunt! Touch him not. He is a chosen vessel; you no longer have power over him.”
It was so with Joshua, the High Priest, whom Zechariah saw standing before the angel of the Lord and Satan standing at his right hand to resist him. “And the Lord said unto Satan, the Lord rebuke you, O Satan; even the Lord who has chosen Jerusalem rebuke you— is not this a brand plucked out of the fire?” (Zech. 3:1, 2.) What could Satan say or do in the presence of that sore, and great, and strong sword with which the Lord has declared he will punish leviathan, the crooked serpent, and slay the dragon that is in the sea? (Isaiah. 28.)
4. And then there is the last power of darkness, “the blackness of darkness forever,”a power which will never cease to hold fast the sons and daughters of perdition, but which will never close its mouth upon any who know, fear, and love God. The grave will indeed for a while hold their earthly tabernacles that they may return to their native dust; but Jesus, the resurrection and the life, has conquered for them death and hell, and they shall all stand before the throne of his glory with palms of victory in their hands; shall all sing the song of Moses and the Lamb, and shout “Victory, victory through atoning blood!”
II. But I pass on to show what it is to be translated into the kingdom of God’s dear Son. God the Father has given his Son a kingdom; and this kingdom he appointed to him before the foundation of the world. Nothing can be more plainly revealed in the Scriptures of truth than these two points— 1. That Christ has a kingdom. 2. That his people have a portion in it.
How plainly does the Lord speak— “And I appoint unto you a kingdom as my Father has appointed unto me.” (Luke 22:29.) This is the kingdom spoken of in Matt. 25, where the King says unto those on his right hand, “Come, you who are blessed of my Father, inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.” (Matt. 25:34.) This kingdom Christ received from his Father’s hands when he said unto him— “Ask of me, and I shall give you the heathen for your inheritance and the uttermost parts of the earth for your possession.” (Psalm. 2:8. )
In this gift God gave him a people in whom he would be eternally glorified; Christ received this people at his Father’s hands, and thus became their King and head. And this is called in Scripture “the kingdom of God’s dear Son.” It is the kingdom spoken of in Daniel, which is to be erected upon the ruins of all the other monarchies— “Which shall never be destroyed, but shall stand forever.” It is therefore said of it, “Your throne, O God, is forever and ever” (Psalm. 45:6); and that “his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.” (Dan. 7:14.) This kingdom is present and future; the kingdom of grace here and the kingdom of glory hereafter. Nor will any one share in the glory who does not partake of the grace. This kingdom, therefore, must be an internal kingdom, as the Lord told the Jews— “The kingdom of God is within you;” and is described by Paul, in language most expressive of its inward blessedness— “The kingdom of God is not food and drink; but righteousness, and peace, and joy in the holy Spirit.” (Rom. 14:17.)
But there is a being “translated into this kingdom.” The word “translated” means a transferring, a removal, a bringing a man out of one state and putting him into another. Nor can this mighty act of God’s grace, this work of sovereign love and power, take place without some experience of it in a man’s own heart. It is impossible for a man to be translated by a divine work upon his conscience from a state of darkness to a state of light— from a state of condemnation to a state of justification— from a state of guilt to a state of pardon— from a state of misery to a state of happiness— from a state of the dominion of sin to a state of the dominion of righteousness, without his being sensible of it, without his having had an experience in his soul when and where and how it was done. To be translated, then, into the kingdom of God’s dear Son is to be brought out of that darkness, death, guilt, misery, and condemnation arising out of a sense of the curse of the Law, and transferred by a mighty act of his victorious and invincible grace, into the kingdom of his dear Son, that he, and he alone, may reign and rule in the heart.
Though an act of power, it is no act of violence. God does not translate us into the kingdom of his dear Son in spite of ourselves, or contrary to the inclinations and desires of our heart. “Your people,” he says to Christ, “shall be willing in the day of your power.” (Psalm. 110:3.) He first shows us by his Spirit and grace the misery of sin, and makes us long for pardon and peace, for reconciliation and acceptance. He shows us the wretchedness of a state of alienation from Himself, the Fountain of all happiness and holiness, and makes us long for the shedding abroad of his love to bring us near, and to enable us to love him with a pure heart fervently. He gives us to see what bondslaves we have been to sin and Satan, and makes us long for that holy liberty with which he makes his people free. He shows us what guilt and misery we have brought upon ourselves through our own transgressions as well as that of our first parent. He works a repentance of these sins— a self-abhorrence on account of them, a departing from them and a fleeing to the blood and obedience of the Lord Jesus Christ, to hide in him from every storm.
When, then, in answer to prayer and supplication, he reveals to the soul, the Person and work, grace and love, of the Lord Jesus Christ, and raises up a living faith in his blessed Majesty, by virtue of that faith it passes from death into life, from condemnation into justification, from bondage into liberty; and thus becomes feelingly and experimentally translated into the kingdom of God’s dear Son, that he may reign and rule in the heart as its only God and King— its rightful Sovereign and enthroned Lord.
None but God, the Holy Spirit, by his Almighty power, can thus take a poor sinner in all his guilt and filth, rags and ruin, in all his condemnation, misery, and wretchedness, and by applying the word of his grace with power to his soul, by sending a sweet promise home to his heart, by revealing Christ in his blood and righteousness, and shedding abroad his love, can translate him feelingly and experimentally into that kingdom of Jesus Christ, which is righteousness and peace and joy in the Holy Spirit. And this God is doing, has done, or will do for all who are really and truly his. No strength of the creature, no arm of the flesh can avail here. Mercy and grace do it all; love and power combine, and reaching down, as it were, their arms from heaven, lift up the sinner from the power of darkness and bear him into the kingdom of light, and life; and liberty, where Jesus is all in all.
III. But I must now show what it is to “be made fit to be partakers of the inheritance of the saints in light.” And first a few words to point out who these saints in light are.
I understand these saints to be the same as those whom Paul calls (Hebrews 3:23) “the spirits of just men made perfect;” those glorious spirits before the throne who departed in the faith, and hope, and love of Jesus— who have dropped their earthly tabernacle, and are delivered from all the miseries, sorrows, sins, and infirmities of this present time-state; and who now, with their immortal souls purified from all spot and speck of transgression, in the realms of bliss, see the Lamb face to face. These are those whom he is leading to the fountain of living water, who are singing upon their golden harps the praises of Immanuel, who are ever drinking at those streams that make glad the city of God, and in one ceaseless noonday of immortal happiness are clothed with an exceeding and eternal weight of glory.
These are “the saints in light” spoken of in our text whose inheritance is God himself; for the saints are heirs of God and joint-heirs with Christ. As God gave the Levites no portion among their brethren, because he was their inheritance (Deut. 10:9); so God is the inheritance of the saints in light. His love, his presence, his glory, a view of him in the Person of the glorified Immanuel, and the holy bliss and ravishing delights that flow into their immortal spirits from their union with the Father and the Son, perfecting them in happiness and holiness— this is the inheritance of the saints in light in the realms above.
O, what a contrast with the portion of the eternally lost! Look at the inheritance that sin gives as compared with the inheritance of the saints. “The wages of sin is death.” Hear the groans of the damned in hell; mark the despair that ever gnaws their tortured spirits; see them weltering in fire and brimstone, under the tremendous displeasure of an incensed Jehovah; look at outraged Justice darting down flames of lightning upon them from above, while a sea of fire from below rolls over them its burning billows, and hell with its iron bars closes over them forever shutting out all hope and all end. Contrast this eternal sense of misery and woe, this fearful doom of the lost spirits in hell, with the happy lot of the saints in light, singing upon their golden harps, without a cloud of sin or sorrow, the praises of God and the Lamb.
You must be one or the other— saint or sinner; and you will be either singing the praises of God in heavenly bliss, or howling forever and ever in unutterable woe.
But we are to be “made fit to be partakers of the inheritance of the saints in light.” If the Queen were to send you an invitation to dine with her in her royal palace, would you not seek some fitting garment in which to sit down at the table of majesty? If you are a laborer or a mechanic, would you go in your work clothes, with all the dirt and filth of the field or the workshop upon them? You would need to be made fit for such a presence and such company. So it is with those who are called unto the marriage supper of the Lamb. There is a being made fit for the inheritance. In what consists this fitness?
1. First, you are to be washed. As the high priest could not go into the tabernacle unless he had first washed himself from head to foot in the bronze laver, so no soul can enter the courts of heaven unless he be washed. As the Apostle says— “Such were some of you, but you are washed.” (1 Cor. 6:11.) You must be washed in the blood of the Lamb— all your sins and transgressions must be washed away in that fountain which was once opened for all sin and all uncleanness in a Savior’s wounded side, or you will never partake of the inheritance of the saints in light. The blood of Jesus must be applied to your conscience; pardon must be sealed upon your soul; Christ must be revealed to you as having washed you from all your sins in his own precious blood, or you cannot join in that glorious anthem, “Unto him that loved us and washed us from our sins in his own blood.” (Rev. 1:5.)
2. Again, you must be justified. “Whom he called, them he also justified.” We read of one who came to the marriage and had not on a wedding garment, and we hear the fearful sentence passed by the King upon that man— “Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth.” Such was the sentence of the man who presumed to sit down to the marriage supper without a wedding garment— a type of Christ’s righteousness; for we read of the Lamb’s wife, that she was arrayed in “fine linen, clean and white,” which is declared to be “the righteousness of saints.” (Rev. 19:8.) As Joshua the high priest had his filthy garments taken from him, so you cannot be made fit for the inheritance unless you have your filthy garments taken off, and, like him, “be clothed with change of clothing.” (Zech. 3:4.) To be found so clothed was Paul’s desire— “And be found in him, not having mine own righteousness, which is of the law, but that which is through the faith of Christ, the righteousness which is of God by faith.” (Phil. 3:9.)
3. The third requisite, is to be sanctified. You will find the three requisites all named in one verse by Paul— “And such were some of you; but you are washed, but you are sanctified, but you are justified in the name of the Lord Jesus and by the Spirit of our God.” (1 Cor. 6:11.) To be “sanctified” is to be made a partaker of that holiness, without which no man shall see the Lord; to be made a new creature; to “put on the new man which after God is created in righteousness and true holiness”— in a word, to be “made a partaker of the divine nature,” and thus have the holiness of God breathed into and communicated to the soul.
Without this inward sanctification, none can enter the gates of heaven. What would heaven be to you if you had not an inward fitness for it? Suppose you could be washed in atoning blood and clothed in justifying righteousness, and were taken to heaven (if it could be so, which is impossible), having no new heart, no new spirit, no inward element of holiness breathed into your soul by the Spirit of God. In such a case, heaven would be no heaven to you— you would want to get out of it; the presence of a holy God would appall you; the saints in bliss singing the praises of the Lamb would be so foreign to your every feeling, that you would say— “Send me to hell, for I have no heart to enjoy heaven. Let me go to hell, where I can curse and blaspheme, hate and howl, for I cannot love and praise— hell, hell is the only fit place for me.”
To be made fit, therefore, for the heavenly inheritance, you must have a heavenly heart and a praising, adoring, loving spirit; you must delight yourself in the Lord as being so holy and yet so gracious, so pure and yet so loving, so bright and glorious and yet so condescending and sympathizing. Now this fitness for the holiness, happiness, and employments of heaven is communicated at regeneration, in which the new man of grace, though weak is still perfect.
Look at the thief upon the cross— what an instance is he how the Spirit of God can in a moment make a man fit for heaven! Here was a vile malefactor, whose life had been spent in robbery and murder, brought at last to suffer the just punishment of his crimes; and as we are told that “they who were crucified with him reviled him” (Mark 15:32), we have reason to believe that at first he partook with his brother malefactor in blaspheming the Redeemer. But sovereign grace, (and what but sovereign grace?), touched his heart, brought him to see and feel what he was as a ruined sinner, opened his eyes to view the Son of God bleeding before him, raised up faith in his soul to believe in his name, and created a spirit of prayer that the Lord of heaven and earth would remember him when he came into his kingdom— perhaps the greatest act of faith we have recorded in all Scripture, almost equal if not superior to the faith of Abraham when he offered up Isaac on the altar.
The dying Redeemer heard and answered his cry, and said to him— “Today shall you be with me in Paradise.” Spirit and life accompanied the words, and raised up at once in his soul a fitness for the inheritance, and before the shadows of night fell, his happy spirit passed into Paradise, where he is now singing the praises of God and of the Lamb.
Many a poor child of God has gone on almost to his last hours on earth without a manifestation of pardoning love and the application of atoning blood; but he has not been allowed to die without the Holy Spirit revealing salvation to his soul, and attuning his heart to sing the immortal anthem of the glorified spirits before the throne.
IV. This leads us to my last point, which is the “giving thanks unto the Father”for all these visitations of his grace, for all these blessed manifestations of his goodness and love. Have you any hope, any inward testimony, that the Lord has by his Spirit wrought these miracles of mercy and grace in your heart? As I have been describing the work of grace, has there been any echo in your bosom which made you believe that you have been delivered from the power of darkness and been translated into the kingdom of God’s dear Son; and though you do not find all that fitness for heaven that your soul could desire, the Lord has given you such a measure of faith, hope, and love as makes you feel that you could enjoy the holiness of heaven if the Lord were pleased to bring you there? O, what thanks and praises are due to the God and Father of the Lord Jesus Christ, if he has wrought these things in your soul, for his unspeakable mercy in stretching forth his hand to save you!
What would have been our gloomy case, even as regards this present world, and what would have been our still more gloomy case as regards our eternal condition, if God had not stretched forth his hand to deliver us from the power of darkness? We would have lived under the power of darkness, until we had sunk into the blackness of darkness forever. We would have loved and hugged and been proud of our darkness, and have fallen, as thousands fall, self-deceived and miserable victims to the ignorance, pride, and self-righteousness of our fallen nature.
But God was determined to break in upon our benighted souls, and when he broke in, darkness fled. When he appeared, Satan fled, and when he shone, light and life burst in, And thus the Lord was pleased to deliver us from the power of darkness and translate us into the kingdom of his dear Son. And shall we not render thanks and praises, and adore his blessed Majesty for these acts of his grace, these manifestations of his mercy, goodness, and love?
But I cannot conclude without dropping a word of warning to those who are still under the power of darkness. Though I know they cannot deliver their own souls, yet the Lord may, by a word spoken from my lips, carry conviction to their mind. The Lord may use me as an instrument to show them their state by nature; and may— I pray that he may— in his infinite mercy raise up that sigh and cry in their souls, which will lead in his own time and way to a blessed deliverance into the kingdom of his dear Son; and then they with us will join in ascribing praise and honor, power and glory, to God and the Lamb forever!