Korenaren

Hij verheft de geringe uit het stof, en de nooddruftige verhoogt Hij uit de drek, om te doen zitten bij de vorsten, dat Hij ze de stoel der ere doe beërven.
1 Samuel 2:8

Een mens kan nooit de hemel bereiken, zo hij niet reist naar de hemel, naar Sion, langs de weg die God Zijn volk heeft aangewezen om die te gaan. Het is zelfbedrog, zo wij menen naar de hemel te gaan, wanneer wij niets van Goddelijke lering in de ziel hebben ervaren. Maar zo wij iets van Goddelijke lering verstaan, weten wij wat het is arm en nooddruftig te zijn; weten wij min of meer wat het is, onze mond in het stof te steken. Maar velen vergissen zich zo in de weg naar de hemel. De gewone weg is een ladder op te richten die van de aarde tot aan de hemel reikt, zo langzamerhand naar boven te klimmen en eindelijk in de woningen Gods binnen te gaan.

Maar dat is de weg niet van Gods volk. Zij moeten benedenwaarts, steeds benedenwaarts, opdat zij opwaarts mogen worden gericht. Het is met hen niet: „Op, op, op”, om de muren des hemels te bestormen. Elke schrede opwaarts, zodanig in eigen kracht gedaan, is een schrede benedenwaarts; maar daarentegen is iedere schrede benedenwaarts, in eigen kracht, benedenwaarts in de diepte der armoede, benedenwaarts in het gevoel van ellende, benedenwaarts met onrust der ziel en het kermen van een gebroken hart — elke zodanige schrede benedenwaarts in eigen kracht is inderdaad een schrede opwaarts in Christus. Er is geen belofte vóórdat wij de bodem bereikt hebben.

„Hij verheft de geringe uit het stof.” Maar hoe? Hij doet het op eenmaal. De Heere heft Zijn volk niet langzaam op, hen in staat stellende met handen en voeten opwaarts te kruipen; maar als Hij de arme uit het stof opheft, geeft Hij hem een glimlach die, om zo te zeggen, de bodem van zijn hart bereikt; en die glimlach heeft zulk een wonderdadige kracht, zulk een optrekkend vermogen, dat hij hem opeens opricht en neerlegt aan de boezem van God. Wanneer de Heere daarom de geringe, de arme opricht, doet Hij dit niet langzaam, stap voor stap, zoals zij benedenwaarts gingen. Misschien waren zij jarenlang op de weg naar beneden; maar in één ogenblik zijn zij opwaarts gevoerd. Door één woord, één glimlach richt de God van alle genade hen op uit de diepste diepte van gevoelde nietigheid en „zet hen bij vorsten, opdat zij de stoel der ere beërven”.

Ps. 19:7

Hij verheft de geringe uit het stof, en de nooddruftige verhoogt Hij uit de drek, om te doen zitten bij de vorsten, dat Hij ze de stoel der ere doe beërven.
1 Samuel 2:8

Een mens kan nooit de hemel bereiken als hij niet naar de hemel, naar Sion, reist langs de weg die God Zijn volk heeft aangewezen. Het is zelfbedrog als wij menen naar de hemel te gaan, terwijl wij niets van Goddelijk onderwijs in de ziel hebben ervaren. Maar als wij iets van Goddelijk onderwijs verstaan, weten wij wat het is arm en nooddruftig te zijn. Dan weten wij min of meer wat het is onze mond in het stof te steken. Toch vergissen velen zich zo in de weg naar de hemel. De gewone weg is een ladder op te zetten die van de aarde tot aan de hemel reikt, zo langzamerhand naar boven te klimmen en ten slotte de woningen van God binnen te gaan.

Maar dat is niet de weg van Gods volk. Zij moeten naar beneden, steeds naar beneden, zodat zij omhoog gericht kunnen worden. Bij hen is het niet: „Op, op, op”, om de muren van de hemel te bestormen. Elke stap omhoog die in eigen kracht wordt gezet, is een stap naar beneden. Daartegenover is iedere stap naar beneden wat eigen kracht betreft — naar beneden in de diepte van armoede, naar beneden in het besef van ellende, naar beneden met onrust in de ziel en het kermen van een gebroken hart — werkelijk een stap omhoog in Christus. Er is geen belofte voordat wij de bodem bereikt hebben.

„Hij verheft de geringe uit het stof.” Maar hoe? Hij doet het in één keer. De Heere tilt Zijn volk niet langzaam op, door hen in staat te stellen met handen en voeten omhoog te kruipen. Maar als Hij de arme uit het stof opheft, geeft Hij hem een glimlach die als het ware de bodem van zijn hart bereikt. En die glimlach heeft zo’n wonderlijke kracht, zo’n vermogen om op te trekken, dat hij hem in één keer opricht en aan de boezem van God legt. Wanneer de Heere de geringe, de arme opricht, doet Hij dat daarom niet langzaam, stap voor stap, zoals zij naar beneden gingen.

Misschien waren zij jarenlang op weg naar beneden; maar in één ogenblik zijn zij omhoog gevoerd. Door één woord, één glimlach richt de God van alle genade hen op uit de diepste diepte van gevoelde nietigheid en „zet hen bij vorsten, opdat zij de stoel der ere beërven”.

Ps. 19:7

He raiseth up the poor out of the dust, and lifteth up the beggar from the dunghill, to set them among princes, and to make them inherit the throne of glory.
1 Samuel 2:8

A man can never reach heaven unless he travels heavenwards, Zionwards, in the way that God has marked out for His people to walk in. It is a delusion to think that we are going to heaven unless we know something of divine teaching in the soul. But if we know anything of divine teaching, we know what it is to be poor and needy, we know what it is, more or less, to have our mouth in the dust.

But many people do so mistake the way to heaven. The ordinary way is to set up a ladder to reach from earth to heaven, and progressively clambering up the different rungs, at last to climb up into the abode of God. But that is not the way of God’s people. They have to go down, down, down, that they may be raised up. It is not with them first “up, up, up,” to scale the battlements of heaven. Every such step upwards in SELF is in reality only a step downwards; but, on the other hand, every step downwards in self, downwards into the depths of poverty, downwards into felt misery, downwards into soul-trouble and the real groanings of a broken heart—every such step downwards in self is, in fact, a step upwards in Christ.

Until we get to the very bottom there is no promise. “He raises up the poor out of the dust.” But how? He does it in a moment. The Lord does not raise up His people rung by rung, enabling them to clamber and crawl with their hands and feet to Him. But, when He lifts up the poor out of the dust, He gives them a smile which reaches, so to speak, to the very bottom of their hearts; and that smile has such a miraculous power, such a drawing efficacy, that it lifts them in a moment out of the dust into the very bosom of God.

When, therefore, the Lord raises up the poor out of the dust, He does not lift them up by a gradual process, step by step as they went down. They were, perhaps, many years going down; but they are raised up in a moment. The God of all grace, by one word, or by one smile, lifts them up in a moment out of the lowest depths of felt degradation, “sets them among princes, and makes them inherit the throne of glory.”

Él levanta del polvo al pobre, y al menesteroso ensalza del estiércol, para asentarle con los príncipes; y hará que tengan por heredad asiento de honra.
1 Samuel 2:8

Un hombre nunca podrá llegar al cielo a menos que viaje hacia el cielo, hacia Sion, por el camino que Dios ha trazado para que Su pueblo ande en él. Es un engaño pensar que vamos al cielo a menos que sepamos algo de la enseñanza divina en el alma. Pero si sabemos algo de la enseñanza divina, sabemos lo que es ser pobres y necesitados; sabemos, más o menos, lo que es tener la boca en el polvo.

Pero muchos se equivocan tanto en cuanto al camino del cielo. La manera común es levantar una escalera que llegue de la tierra al cielo y, trepando progresivamente por los distintos peldaños, subir al fin hasta la morada de Dios. Pero ese no es el camino del pueblo de Dios. Ellos tienen que bajar, bajar, bajar, para ser levantados. No es para ellos primero “arriba, arriba, arriba”, para escalar las almenas del cielo. Cada paso semejante hacia arriba en el YO es en realidad solo un paso hacia abajo; pero, por otra parte, cada paso hacia abajo en el yo, hacia abajo a las profundidades de la pobreza, hacia abajo a la miseria sentida, hacia abajo a la angustia del alma y a los verdaderos gemidos de un corazón quebrantado, cada paso semejante hacia abajo en el yo es, de hecho, un paso hacia arriba en Cristo.

Hasta que no llegamos al fondo mismo no hay promesa. “Él levanta del polvo al pobre.” Pero ¿cómo? Lo hace en un momento. El Señor no levanta a Su pueblo peldaño a peldaño, capacitándolos para trepar y arrastrarse con manos y pies hasta Él. Sino que, cuando levanta del polvo al pobre, le da una sonrisa que llega, por así decirlo, hasta el mismo fondo de su corazón; y esa sonrisa tiene un poder tan milagroso, una eficacia de atracción tal, que lo levanta en un momento del polvo hasta el mismo seno de Dios.

Por tanto, cuando el Señor levanta del polvo al pobre, no lo eleva por un proceso gradual, paso a paso, como bajó. Quizá estuvieron muchos años bajando; pero son levantados en un momento. El Dios de toda gracia, con una palabra o con una sonrisa, los levanta en un momento de las más bajas profundidades de la degradación sentida, “para asentarlos con los príncipes; y hace que tengan por heredad asiento de honra”.

En de HEERE zal een Hoog Vertrek zijn voor de verdrukte, een Hoog Vertrek in tijden van benauwdheid. En die Uw Naam kennen, zullen op U vertrouwen, omdat Gij, HEERE, niet hebt verlaten degenen die U zoeken.
Psalm 9:10-11

Was u ooit verdrukt, of had u een echte zondelast? Bent u ooit lastiggevallen door de duivel, ooit gekweld door een lichaam van zonde en dood? Hebt u ooit getreurd en gekermd vanwege de zonde die in u woont? Als dit zo is, ga ik verder met andere vragen te stellen. Heeft dit u naar God geleid als uw Hoog Vertrek? Dat is het keerpunt. Iemand kan vele overtuigingen, angsten en problemen hebben die zijn hart alleen maar nog harder maken — die hem van God wegdrijven, in plaats van hem naar God toe te trekken.

Maar wat is met uw ziel het geval geweest? Bent u erdoor tot God gekomen als uw Hoog Vertrek, zodat u op ernstige ogenblikken voor God bent neergevallen en hebt gezegd: „Gij zijt mijn Toevlucht, mijn Deel in het land der levenden” (Ps. 142:5)? Als u dit ooit in uw ziel hebt ervaren, bent u een kind van God. De Heere is een Toevlucht voor de verdrukten. Maar Hij opent nooit Zijn armen, buigt nooit Zijn oor omlaag, dan alleen voor Zijn eigen arme en behoeftige kinderen.

U hebt „tijden van benauwdheid” gekend, nietwaar? Ik bedoel geen natuurlijke moeilijkheden (ofschoon u daar uw deel aan zult hebben gehad), maar zielsbenauwdheid. Kunt u zich herinneren wanneer? Kunt u zich herinneren hoe die is ontstaan? Hoelang duurde het? Hoe zwaar bleek het te zijn? En vooral, wat was het gevolg? Kwam u erdoor tot God als uw Hoog Vertrek? Verdreef het u uit een toevlucht van leugens, een naam om te leven, vormelijke vroomheid, een uiterlijke belijdenis?

We moeten naar het resultaat kijken. Moeilijkheden bewijzen niet dat u een christen bent, maar dat u God tot uw Hoog Vertrek maakt in tijden van benauwdheid, bewijst dit wel. Kaïn had moeilijkheden — Saul had moeilijkheden — Achab had moeilijkheden — Judas had moeilijkheden — en ze hebben hen nooit tot God gedreven. Maar de benauwdheid van Gods kinderen leidt hen tot God, want zij hebben geen andere steun, geen ander Hoog Vertrek. Hebt u dit niet zo ervaren? Het is een zegen voor u, als dit zo is.

Hebt u enig bewijs dat u Gods Naam kent? Zijn Zijn heerlijke volmaaktheden ooit in uw hart opengegaan? Hebt u ooit de liefde tot de waarheid ontvangen, en de heerlijkheid van God in het aangezicht van Zijn geliefde Zoon zien schijnen? En heeft het deze uitwerking op uw geweten gehad — dat u uw vertrouwen hebt gesteld, uw hoop hebt gelegd en uw ziel hebt verankerd in deze heerlijke volmaaktheden? Als dit zo is, bent u een kind van God: niemand anders dan levende zielen kennen deze innerlijke werkzaamheden.

Lezen: Spreuken 18:1-10

En de HEERE zal een Hoog Vertrek zijn voor de verdrukte, een Hoog Vertrek in tijden van benauwdheid. En die Uw Naam kennen, zullen op U vertrouwen, omdat Gij, HEERE, niet hebt verlaten degenen die U zoeken.
Psalm 9:10-11

Bent u ooit verdrukt geweest, of hebt u ooit een werkelijke zondelast gekend? Bent u ooit door de duivel aangevallen, ooit gekweld door een lichaam van zonde en dood? Hebt u ooit getreurd en gekermd over de zonde die in u woont? Als dat zo is, wil ik u nog meer vragen stellen. Heeft dit u naar God geleid als uw Hoog Vertrek? Dat is het keerpunt. Iemand kan veel overtuigingen, angsten en moeiten hebben die zijn hart alleen maar harder maken — die hem van God wegdrijven in plaats van hem naar God toe te trekken.

Maar hoe is het met uw ziel gegaan? Bent u erdoor tot God gekomen als uw Hoog Vertrek, zodat u op ernstige ogenblikken voor God bent neergevallen en hebt gezegd: „Gij zijt mijn Toevlucht, mijn Deel in het land der levenden” (Ps. 142:5)? Als u dit ooit in uw ziel hebt ervaren, bent u een kind van God. De Heere is een Toevlucht voor de verdrukten. Maar Hij opent nooit Zijn armen en buigt nooit Zijn oor neer, dan alleen voor Zijn eigen arme en behoeftige kinderen.

U hebt „tijden van benauwdheid” gekend, nietwaar? Ik bedoel geen natuurlijke moeiten (al zult u daar ook uw deel van gehad hebben), maar zielsbenauwdheid. Weet u nog wanneer dat was? Weet u nog hoe het ontstond? Hoelang duurde het? Hoe zwaar bleek het te zijn? En vooral: wat was de uitwerking? Kwam u erdoor tot God als uw Hoog Vertrek? Dreef het u weg uit een toevlucht van leugens, uit een naam dat u leeft, uit vormelijke vroomheid, uit een uiterlijke belijdenis?

We moeten naar de uitkomst kijken. Moeiten bewijzen niet dat u een christen bent, maar dat u in tijden van benauwdheid God tot uw Hoog Vertrek maakt, bewijst dat wel. Kaïn had moeiten — Saul had moeiten — Achab had moeiten — Judas had moeiten — en die hebben hen nooit tot God gedreven. Maar de benauwdheid van Gods kinderen leidt hen tot God, want zij hebben geen andere steun, geen ander Hoog Vertrek. Hebt u dat niet zo ervaren? Als het zo is, is het een zegen voor u.

Hebt u enig bewijs dat u Gods Naam kent? Zijn Zijn heerlijke volmaaktheden ooit in uw hart ontsloten? Hebt u ooit de liefde tot de waarheid ontvangen, en de heerlijkheid van God zien schijnen in het aangezicht van Zijn geliefde Zoon? En heeft dat deze uitwerking op uw geweten gehad, dat u uw vertrouwen hebt gesteld, uw hoop hebt gelegd en uw ziel hebt verankerd in deze heerlijke volmaaktheden? Als dat zo is, bent u een kind van God: niemand anders dan levende zielen kennen deze innerlijke werkzaamheden.

Lezen: Spreuken 18:1-10

The LORD also will be a refuge for the oppressed, a refuge in times of trouble. And they that know Thy Name will put their trust in Thee: for Thou, LORD, hast not forsaken them that seek Thee.
Psalm 9:9-10

Have you ever been oppressed, or have you ever known a real burden of sin? Have you ever been assaulted by the devil, ever plagued by a body of sin and death? Have you ever mourned and groaned over the sin that dwells in you? If so, I would ask you some further questions. Has this brought you to God as your Refuge? That is the turning point. A man may have many convictions, fears and troubles which only harden his heart—which drive him away from God instead of drawing him to God.

But how has it gone with your soul? Have you been brought by it to God as your Refuge, so that in solemn moments you have fallen down before God and said, “Thou art my refuge and my portion in the land of the living” (Psalm 142:5)? If you have ever felt this in your soul, you are a child of God. The Lord is a refuge for the oppressed. But He never opens His arms and never bows down His ear except to His own poor and needy children.

You have known “times of trouble,” have you not? I do not mean natural troubles (though you will have had your share of those too), but soul trouble. Do you remember when it was? Do you remember how it arose? How long did it last? How heavy did it prove to be? And above all: what was its effect? Did it bring you to God as your Refuge? Did it drive you out of a refuge of lies, out of a name to live, out of formal religion, out of an outward profession?

We must look to the issue. Troubles do not prove that you are a Christian, but your making God your Refuge in times of trouble does prove it. Cain had troubles—Saul had troubles—Ahab had troubles—Judas had troubles—and they never drove them to God. But the trouble of God’s children leads them to God, for they have no other support, no other Refuge. Have you not found it so? If it is so, it is a blessing to you.

Have you any evidence that you know God’s Name? Have His glorious perfections ever been opened up in your heart? Have you ever received the love of the truth, and seen the glory of God shining in the face of His beloved Son? And has this had such an effect on your conscience that you have put your trust, placed your hope and anchored your soul in these glorious perfections? If so, you are a child of God: none but living souls know these inward exercises.

Reading: Proverbs 18:1-10

Y será Jehová refugio al pobre, refugio para el tiempo de angustia. Y en Ti confiarán los que conocen Tu Nombre; por cuanto Tú, oh Jehová, no desamparaste a los que Te buscaron.
Salmo 9:9-10

¿Ha estado usted alguna vez oprimido, o ha conocido alguna vez una verdadera carga de pecado? ¿Ha sido alguna vez asaltado por el diablo, alguna vez atormentado por un cuerpo de pecado y de muerte? ¿Se ha lamentado y ha gemido alguna vez por el pecado que mora en usted? Si es así, quisiera hacerle algunas preguntas más. ¿Le ha llevado esto a Dios como su Refugio? Ese es el punto decisivo. Un hombre puede tener muchas convicciones, temores y angustias que solo endurecen su corazón, que le alejan de Dios en lugar de atraerle a Dios.

Pero ¿cómo le ha ido a su alma? ¿Ha sido llevado por ello a Dios como su Refugio, de modo que en momentos solemnes se ha postrado delante de Dios y ha dicho: “Tú eres mi esperanza y mi porción en la tierra de los vivientes” (Salmo 142:5)? Si alguna vez ha sentido esto en su alma, usted es un hijo de Dios. Jehová es refugio al pobre. Pero nunca abre Sus brazos ni inclina Su oído sino a Sus propios hijos pobres y necesitados.

Usted ha conocido “tiempos de angustia”, ¿no es así? No me refiero a angustias naturales (aunque también habrá tenido su parte de ellas), sino a la angustia del alma. ¿Recuerda cuándo fue? ¿Recuerda cómo surgió? ¿Cuánto duró? ¿Cuán pesada resultó ser? Y sobre todo: ¿cuál fue su efecto? ¿Le llevó a Dios como su Refugio? ¿Le sacó de un refugio de mentira, de un nombre de que vive, de una religión formal, de una profesión exterior?

Debemos mirar al resultado. Las angustias no prueban que usted sea cristiano, pero el hacer de Dios su Refugio en tiempos de angustia sí lo prueba. Caín tuvo angustias, Saúl tuvo angustias, Acab tuvo angustias, Judas tuvo angustias, y nunca los llevaron a Dios. Pero la angustia de los hijos de Dios los lleva a Dios, porque no tienen otro sostén, ningún otro Refugio. ¿No lo ha hallado usted así? Si es así, es una bendición para usted.

¿Tiene alguna evidencia de que conoce el Nombre de Dios? ¿Se han abierto alguna vez Sus gloriosas perfecciones en su corazón? ¿Ha recibido alguna vez el amor de la verdad, y ha visto la gloria de Dios resplandecer en el rostro de Su Hijo amado? ¿Y ha tenido esto tal efecto en su conciencia que ha puesto su confianza, colocado su esperanza y anclado su alma en estas gloriosas perfecciones? Si es así, usted es un hijo de Dios: nadie sino las almas vivientes conoce estos ejercicios interiores.

Lectura: Proverbios 18:1-10

Want de liefde is uit God.
1 Johannes 4:7

De liefde is een gave die de herrezen Middelaar ontvangen heeft, en die Hij vrijelijk uit Zijn volheid aan Zijn volk mag mededelen. En wij moeten ertoe gebracht worden om te beseffen dat het een gift is. Konden wij de liefde voortbrengen of in ons hart onderhouden, dan zouden wij onze eigen bedrevenheid bewieroken. Misschien zullen sommigen nauwelijks geloven dat een kind van God in zijn hart vijandschap kan gevoelen tegen Christus, maar zijn vleselijk gemoed is onverdeeld vijandschap tegen Hem.

En o, wat een bittere gewaarwording is het voor een navolger van het Lam, een beginsel te hebben dat Christus haat, Zijn Persoon bitter haat, Zijn heiligheid en reinheid haat; en dat hij zich zou kunnen aansluiten bij de uitroep: „Kruist Hem! Kruist Hem!”, en Hem met de Romeinse soldaten en het Joodse gepeupel zou kunnen steken en slaan. Tenzij smartelijke ondervinding ons niet overtuigde dat er zulk een vreselijk beginsel in ons was, wij zouden het niet geloven dat er deze duivelse vijandschap in ons hart was tegen Hem Die onze zielen wensen te beminnen en te aanbidden. Maar wat kennen wij van de liefde, indien wij al deze vijandschap, vleselijkheid en koudheid niet hadden om haar te beproeven? Wanneer wij door al deze ellendige gewaarwordingen geoefend zijn, en de Heere begint dan een weinig barmhartigheid en genade in onze harten te openbaren en onze genegenheden uit te halen tot Hem, dan beginnen wij te verstaan wat een kostelijke genadegift de liefde is.

De liefde is de zoetste balsem die men vinden kan in dit leven. Zij is zo natuurlijk. Er is zoetigheid in de liefde. Wanneer wij onze vrouwen, onze kinderen, onze vrienden liefhebben, dan is er zulk een zoetigheid en tederheid in het gevoel daarvan, dat het — zoals zedeleraren ons zeggen — haar eigen beloning is. Koudheid, afkerigheid, nijd, vooroordeel, jaloezie, gemelijkheid, twist, wantrouwen: deze spranken van de hel branden en pijnigen elke plaats waar zij voorkomen.

Evenzo, indien er ooit een hel in des mensen ziel is, dan is het wanneer men vervuld is van haat tegen God en Zijn volk. Maar zo wij ooit een voorsmaakje van de hemel proeven, dan is het wanneer de Heere in ons een vertedering der liefde verwekt, en in een uitwinnen van onze genegenheden tot Jezus en tot hen die de Zijnen zijn. Dan vlieden de vijandschap en het vooroordeel weg, en wij ontwaren iets alsof wij al het volk van God aan ons hart zouden willen drukken en zeggen: „Uw volk is mijn volk en uw God mijn God.”

Want de liefde is uit God.
1 Johannes 4:7

De liefde is een gave die de opgestane Middelaar ontvangen heeft, en die Hij vrij uit Zijn volheid aan Zijn volk mag meedelen. En wij moeten ertoe gebracht worden te beseffen dat het een gave is. Als wij de liefde zelf konden voortbrengen of in ons hart in stand houden, dan zouden wij onze eigen bekwaamheid bewieroken. Misschien zullen sommigen nauwelijks geloven dat een kind van God in zijn hart vijandschap tegen Christus kan voelen, maar zijn vleselijk gemoed is onverdeeld vijandschap tegen Hem.

En o, wat een bitter gevoel is het voor een navolger van het Lam een beginsel in zich te hebben dat Christus haat, Zijn Persoon bitter haat, Zijn heiligheid en reinheid haat. Een beginsel waardoor hij zou kunnen instemmen met de uitroep: „Kruist Hem! Kruist Hem!”, en Hem met de Romeinse soldaten en het Joodse volk zou kunnen steken en slaan. Als smartelijke ervaring ons er niet van overtuigde dat er zo’n vreselijk beginsel in ons was, zouden wij niet geloven dat er zo’n duivelse vijandschap in ons hart was tegen Hem Die onze zielen wensen te beminnen en te aanbidden. Maar wat zouden wij van de liefde weten, als wij al deze vijandschap, vleselijkheid en koudheid niet hadden om haar te beproeven? Wanneer wij door al deze ellendige gevoelens geoefend zijn, en de Heere dan een weinig barmhartigheid en genade in ons hart begint te openbaren en onze genegenheden naar Zich toe trekt, dan beginnen wij te verstaan wat een kostbare genadegave de liefde is.

De liefde is de zoetste balsem die in dit leven te vinden is. Zij is zo natuurlijk. Er is zoetheid in de liefde. Wanneer wij onze vrouw, onze kinderen en onze vrienden liefhebben, dan ligt er zo’n zoetheid en tederheid in dat gevoel, dat het — zoals zedenleraren ons zeggen — haar eigen beloning is. Koudheid, afkerigheid, nijd, vooroordeel, jaloezie, chagrijnigheid, twist, wantrouwen: deze vonken uit de hel branden en pijnigen overal waar zij voorkomen.

Zo is het ook: als er ooit een hel in de ziel van een mens is, dan is het wanneer hij vervuld is van haat tegen God en Zijn volk. Maar als wij ooit een voorsmaak van de hemel proeven, dan is het wanneer de Heere in ons een vertedering van liefde wekt en onze genegenheden uittrekt naar Jezus en naar hen die de Zijnen zijn. Dan vluchten de vijandschap en het vooroordeel weg, en ervaren wij iets alsof wij heel het volk van God aan ons hart zouden willen drukken en zeggen: „Uw volk is mijn volk en uw God mijn God.”

“Love is of God.”
1 John 4:7

Love is a gift which the risen Mediator has received that He may freely communicate it out of His fullness to His people. And we must be brought to feel that it is a gift. Could we produce or keep it alive in our own hearts, we would burn incense to our own skill or our own care. Some perhaps will scarcely believe that a child of God can feel enmity against Christ; but his carnal mind is unmitigated enmity against Him.

And oh, what a cutting feeling it is for a follower of the Lamb to have a principle in him which hates Christ; hates, bitterly hates His Person, hates His holiness and purity; which could join in the cry, “Crucify Him, crucify Him,” and push and strike Him with the Roman soldiers and the Jewish rabble. Unless painful experience convinced us that there was such a dreadful principle within, we could not believe that there was this devilish enmity in our heart against Him Whom our souls desire to love and adore.

But what know we about love, if we have not all this enmity, carnality, and coldness to try it? When we have been exercised with all these wretched feelings, and the Lord begins to drop into our hearts a little mercy and grace, and to draw forth our affections unto Him, we then begin to feel what a sweet thing love is. Love is the sweetest balm man can taste in this life. It is so naturally. There is a sweetness in love. When we love our wives, our children, our friends, there is a sweetness and tenderness in the very feeling, that is—as moralists say of virtue—its own reward.

Coldness, dislike, envy, prejudice, jealousy, suspicion, peevishness, quarreling—these sparks of hell burn and torture every spot on which they fall. And so, if ever there is a hell in a man’s bosom, it is when full of hatred against God and His people. But if ever we feel a foretaste of heaven, it is when the Lord kindles some meltings of love, some drawings of affection toward Jesus and to those who are His. Then enmity and prejudice flee away; and we feel as if we could take all the people of God into our bosom, and say, “Your people shall be my people, and your God my God.”

El amor es de Dios.
1 Juan 4:7

El amor es un don que el Mediador resucitado ha recibido para comunicarlo libremente de Su plenitud a Su pueblo. Y hemos de ser llevados a sentir que es un don. Si pudiéramos producirlo o mantenerlo vivo en nuestro propio corazón, ofreceríamos incienso a nuestra propia habilidad o a nuestro propio cuidado. Algunos quizá apenas creerán que un hijo de Dios pueda sentir enemistad contra Cristo; pero su mente carnal es enemistad sin mezcla contra Él.

¡Y oh, qué sentimiento tan cortante es para un seguidor del Cordero tener en sí un principio que aborrece a Cristo; que aborrece, que aborrece amargamente Su Persona, aborrece Su santidad y pureza; que podría unirse al grito: “¡Crucifícale, crucifícale!”, y empujarle y golpearle junto con los soldados romanos y la chusma judía! Si una experiencia dolorosa no nos convenciera de que hay dentro un principio tan terrible, no podríamos creer que hubiera en nuestro corazón esta enemistad diabólica contra Aquel a quien nuestra alma desea amar y adorar.

Pero ¿qué sabríamos del amor si no tuviéramos toda esta enemistad, carnalidad y frialdad para probarlo? Cuando hemos sido ejercitados con todos estos miserables sentimientos, y el Señor comienza a destilar en nuestro corazón un poco de misericordia y gracia, y a atraer nuestros afectos hacia Él, entonces empezamos a sentir qué cosa tan dulce es el amor. El amor es el bálsamo más dulce que el hombre puede gustar en esta vida. Lo es aun en lo natural. Hay una dulzura en el amor. Cuando amamos a nuestras esposas, a nuestros hijos, a nuestros amigos, hay una dulzura y una ternura en el mismo sentimiento que es, como dicen los moralistas de la virtud, su propia recompensa.

La frialdad, la aversión, la envidia, el prejuicio, los celos, la sospecha, el mal humor, las contiendas: estas chispas del infierno queman y atormentan cada lugar donde caen. Y así, si alguna vez hay un infierno en el pecho de un hombre, es cuando está lleno de odio contra Dios y Su pueblo. Pero si alguna vez sentimos un anticipo del cielo, es cuando el Señor enciende algún derretimiento de amor, alguna atracción de afecto hacia Jesús y hacia los que son Suyos. Entonces la enemistad y el prejuicio huyen; y sentimos como si pudiéramos estrechar en nuestro pecho a todo el pueblo de Dios y decir: “Tu pueblo será mi pueblo, y tu Dios mi Dios.”