Korenaren

Des konings dochter is geheel verheerlijkt inwendig; haar kleding is van gouden borduursel. In gestikte klederen zal zij tot de Koning geleid worden.
Psalm 45:14, 15

Zodanig is de beschrijving van de bruidskleding van de kerk als koningin. Met goud moest haar kleding geborduurd, haar klederen gestikt zijn, met de bedoeling dat haar gewaad van rechtvaardigmakende gerechtigheid als het ware stuk voor stuk gestikt was, en ook dat elke draad geborduurd was met goud. Hier hebben wij de draad van de mensheid verenigd met het goud van de Godheid, en het is zodanig verenigd dat het één draad is. De schoonheid is in de gouden draad, de waarde is in het goud, en toch hoe nauw verenigd! Goud op zichzelf kan niet tot borduursel gemaakt worden. Zo ook kan de Godheid niet lijden, bloed storten of sterven, maar wel de mensheid in vereniging met haar.

Terwijl onze gezegende Heiland het ganse werk dat de Vader Hem gegeven had te doen, volbracht, bezegelde Zijn Godheid, verenigd met Zijn gehoorzame, lijdende mensheid, al Zijn bewegingen, terwijl Hij Zijn werk volbracht, met al de waarde en kracht van Zijn Goddelijkheid. Het is de vereniging van de Godheid met de mensheid die het werk van de verlossende liefde zo onuitsprekelijk heerlijk en zo verdienstelijk en krachtig maakt. Zoals Hart zegt:

„Almachtige God, zuchtte de menselijke borst.”

Het is inderdaad een verborgenheid; maar „groot is de verborgenheid der godzaligheid, God geopenbaard in het vlees.” O heerlijke verborgenheid!

„Te klein is ’t hoogste hemelwelf;
’t Is dieper dan de afgrond zelf,
’t Is meer dan ’t menselijk brein kan vatten,
De hoop verwacht, ’t geloof kan schatten.”

Gods verborgen omgang vinden
zielen waar zijn vrees in woont.

Ps. 25:7

Des konings dochter is geheel verheerlijkt inwendig; haar kleding is van gouden borduursel. In gestikte klederen zal zij tot de Koning geleid worden.
Psalm 45:14, 15

Zo wordt de bruidskleding van de kerk als koningin beschreven. Haar kleding moest met goud geborduurd en haar klederen gestikt zijn. Daarmee wordt bedoeld dat haar gewaad van rechtvaardigmakende gerechtigheid als het ware stuk voor stuk gestikt was, en ook dat elke draad met goud geborduurd was. Hier hebben wij de draad van de mensheid verenigd met het goud van de Godheid, en zo verenigd dat het één draad is. De schoonheid zit in de gouden draad, de waarde zit in het goud, en toch zijn ze zo nauw verenigd! Goud op zichzelf kan niet tot borduursel gemaakt worden. Zo kan ook de Godheid niet lijden, bloed vergieten of sterven, maar de mensheid in vereniging met haar wel.

Terwijl onze gezegende Heiland heel het werk volbracht dat de Vader Hem gegeven had om te doen, bezegelde Zijn Godheid, verenigd met Zijn gehoorzame, lijdende mensheid, al Zijn handelingen met heel de waarde en kracht van Zijn Godheid, terwijl Hij Zijn werk volbracht. Het is de vereniging van de Godheid met de mensheid die het werk van de verlossende liefde zo onuitsprekelijk heerlijk, zo verdienstelijk en zo krachtig maakt. Zoals Hart zegt:

„Almachtige God, zuchtte de menselijke borst.”

Het is inderdaad een verborgenheid, maar „groot is de verborgenheid der godzaligheid, God geopenbaard in het vlees.” O heerlijke verborgenheid!

„Te klein is ’t hoogste hemelwelf;
’t Is dieper dan de afgrond zelf,
’t Is meer dan ’t menselijk brein kan vatten,
De hoop verwacht, ’t geloof kan schatten.”

Gods verborgen omgang vinden
zielen waar zijn vrees in woont.

Ps. 25:7

The king’s daughter is all glorious within: her clothing is of wrought gold. She shall be brought unto the king in raiment of needlework.
Psalm 45:13-14

This is a beautiful description of the bridal garments of the Church as the queen. The gold was to be wrought into her clothing, the clothing to be of needlework, intimating that her robe of justifying righteousness was wrought, as it were, as in needlework, stitch by stitch; yet that every thread was embroidered with gold. Here we have the thread of the humanity, in union with the gold of Deity—and yet each in such close union that the thread is but one. In gold thread the beauty, the value is in the gold; yet how close the union. Gold by itself could not be made into embroidery.

So Deity cannot suffer, bleed, or die; but humanity can in union with it. Thus, as our blessed Lord went through the whole work which the Father gave Him to do, His Deity, being in union with His obeying, suffering humanity, stamped each successive movement, as He went through it, with all the value and validity of Godhead. It is this union of Deity with humanity which made the work of redeeming love so unspeakably glorious, and so meritoriously efficacious. As Deer says, “Almighty God sighed human breath.”

It is indeed a mystery; but “great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh.” O glorious mystery!

“The highest heavens are short of this;
’Tis deeper than the vast abyss;
’Tis more than thought can e’er conceive,
Or hope expect, or faith believe.”

Toda ilustre es de dentro la hija del rey: de brocado de oro es su vestido. Con vestidos bordados será llevada al rey.
Salmo 45:13-14

Esta es una hermosa descripción de las vestiduras nupciales de la Iglesia como reina. El oro había de ser labrado en su vestido, y el vestido había de ser de bordado, dando a entender que su manto de justicia justificadora fue labrado, por así decirlo, como en bordado, puntada a puntada; y sin embargo, cada hilo estaba bordado de oro. Aquí tenemos el hilo de la humanidad en unión con el oro de la Deidad, y cada uno en tan estrecha unión que el hilo es uno solo. En el hilo de oro la hermosura y el valor están en el oro; y sin embargo, ¡cuán estrecha es la unión! El oro por sí solo no podría convertirse en bordado.

Así la Deidad no puede sufrir, sangrar ni morir; pero la humanidad sí puede, en unión con ella. Así, mientras nuestro bendito Señor llevaba a cabo toda la obra que el Padre le dio que hiciese, Su Deidad, estando en unión con Su humanidad obediente y sufriente, imprimía a cada paso sucesivo, conforme lo daba, todo el valor y la validez de la Divinidad. Es esta unión de la Deidad con la humanidad lo que hizo la obra del amor redentor tan indeciblemente gloriosa y tan meritoriamente eficaz. Como dice Deer: “El Dios Todopoderoso suspiró con aliento humano”.

Es en verdad un misterio; pero “grande es el misterio de la piedad: Dios ha sido manifestado en carne”. ¡Oh glorioso misterio!

“Los más altos cielos no alcanzan esto;
es más profundo que el vasto abismo;
es más de lo que el pensamiento jamás puede concebir,
o la esperanza esperar, o la fe creer.”

Daarom dan ook, alzo wij zo groot een wolk der getuigen rondom ons hebben liggende, laat ons afleggen alle last, en de zonde, die ons lichtelijk omringt, en laat ons met lijdzaamheid lopen de loopbaan, die ons voorgesteld is.
Hebreeën 12:1

Als iemand zich had verplicht een wedstrijd te lopen, niet voor een wereldse kroon, niet voor een armzalige geldbeloning, maar om voor zijn leven te rennen; te rennen als iemand die zijn buurman per ongeluk had gedood en die door de bloedwreker op de hielen werd gezeten, dan zou zo iemand zichzelf beslist niet met veel lasten bezwaren. Hij zou geen extra kleren dragen; hij zou geen zware schoenen aantrekken of zelfs een zware geldbuidel in zijn zak meenemen. Maar hij zou liever alle overbodige kleding, voor zover mogelijk, uittrekken. Als hij bij de start dan nog een bepaalde hoeveelheid kleding zou dragen en er onderweg achter kwam dat deze hem hinderde en dat hij er steeds zwakker door werd, zou hij kledingstuk na kledingstuk afwerpen, opdat hij niet overweldigd zou raken door het gewicht ervan.

Zo is het ook met het lopen van de geestelijke loopbaan. Voordat we van start gaan, zijn we al met lasten bezwaard. Meteen vanaf het begin liggen er moeilijkheden en obstakels op het pad, en deze zijn zo groot dat velen die lijken te willen rennen, ze nooit overwinnen. En dit lijkt vooral het geval te zijn bij het kind Gods. Wat staan hem toch voortdurend, als de genade Gods voor het eerst het zondaarshart beroert, moeilijkheden in de weg die onoverkomelijk lijken!

De tegenwerking van relaties, misschien van een vader die hem liever naar zijn graf zou volgen dan hem een godvruchtige te zien worden; misschien de vervolging door zijn geliefde levensgezel(lin); de vijandigheid en de onverhulde minachting van zijn eigen kinderen; zijn levensomstandigheden, met alle vooruitzichten; zijn zaak of beroep, die van dien aard kunnen zijn dat elke belijdenis van godvruchtigheid zijn werelds welzijn ernstig in gevaar brengt en hemzelf en zijn gezin tot armoede brengt – wat wordt iemand vaak geconfronteerd met dit soort moeilijkheden als hij voor het eerst naar de dingen Gods begint te verlangen!

Bovendien, hoe hoger iemands positie in het leven is, des te groter zijn de moeilijkheden. De armen kennen hun moeilijkheden en worden soms enigszins vervolgd, maar lang niet zo erg als degenen die een hogere positie op de maatschappelijke ladder innemen. Daarom zei de Heere: „Het is lichter, dat een kemel gaat door het oog van een naald, dan dat een rijke inga in het Koninkrijk Gods” (Matth. 19:24; Mark. 10:25).

Lezen: Hebreeën 12:1-15

Daarom dan ook, alzo wij zo groot een wolk der getuigen rondom ons hebben liggende, laat ons afleggen alle last, en de zonde, die ons lichtelijk omringt, en laat ons met lijdzaamheid lopen de loopbaan, die ons voorgesteld is.
Hebreeën 12:1

Stel dat iemand zich had verplicht een wedloop te lopen, niet voor een wereldse kroon en niet voor een armzalige geldprijs, maar om zijn leven te redden. Stel dat hij moest rennen als iemand die zijn naaste per ongeluk had gedood en door de bloedwreker op de hielen werd gezeten. Zo iemand zou zich zeker niet met veel lasten bezwaren. Hij zou geen extra kleren dragen, geen zware schoenen aantrekken en zelfs geen zware geldbuidel in zijn zak meenemen. Hij zou juist alle overbodige kleding, voor zover mogelijk, uittrekken. En als hij bij de start toch nog wat kleding droeg en onderweg merkte dat die hem hinderde en steeds zwakker maakte, zou hij het ene kledingstuk na het andere afwerpen, om niet door het gewicht ervan overmand te worden.

Zo is het ook met het lopen van de geestelijke loopbaan. Voordat we van start gaan, zijn we al met lasten bezwaard. Meteen vanaf het begin liggen er moeilijkheden en hindernissen op het pad, en die zijn zo groot dat velen die lijken te willen lopen, ze nooit overwinnen. Dit lijkt vooral zo te zijn bij het kind van God. Wat een moeilijkheden, die onoverkomelijk lijken, staan hem toch voortdurend in de weg wanneer de genade van God voor het eerst het hart van de zondaar aanraakt!

Daar is de tegenstand van verwanten: misschien van een vader die hem liever naar het graf zou brengen dan hem godvrezend te zien worden; misschien de vervolging door zijn geliefde levensgezel; de vijandschap en de openlijke minachting van zijn eigen kinderen; zijn levensomstandigheden met alle vooruitzichten; zijn zaak of beroep, die zo kunnen zijn dat elke belijdenis van godsvrucht zijn wereldse welzijn ernstig in gevaar brengt en hemzelf en zijn gezin tot armoede brengt. Hoe vaak komt iemand voor zulke moeilijkheden te staan wanneer hij voor het eerst naar de dingen van God begint te verlangen!

Bovendien: hoe hoger iemands positie in het leven is, des te groter zijn de moeilijkheden. De armen kennen hun moeilijkheden en worden soms ook enigszins vervolgd, maar lang niet zo erg als wie een hogere plaats in de samenleving inneemt. Daarom zei de Heere: „Het is lichter, dat een kemel gaat door het oog van een naald, dan dat een rijke inga in het Koninkrijk Gods” (Matth. 19:24; Mark. 10:25).

Lezen: Hebreeën 12:1-15

Wherefore seeing we also are compassed about with so great a cloud of witnesses, let us lay aside every weight, and the sin which doth so easily beset us, and let us run with patience the race that is set before us.
Hebrews 12:1

Suppose a man had bound himself to run a race, not for an earthly crown nor for a paltry money prize, but to save his life. Suppose he had to run like one who had slain his neighbour unawares and was pursued hard at his heels by the avenger of blood. Such a man would certainly not burden himself with many weights. He would wear no extra clothes, put on no heavy shoes and not even carry a heavy purse in his pocket. He would rather strip off all needless clothing, as far as possible. And if at the start he still wore some clothing and found on the way that it hindered him and made him weaker and weaker, he would throw off one garment after another, so as not to be overcome by its weight.

So it is also with running the spiritual race. Before we set out, we are already burdened with weights. Right from the beginning difficulties and hindrances lie in the path, and these are so great that many who seem willing to run never overcome them. This seems especially so with the child of God. What difficulties, which seem insurmountable, continually stand in his way when the grace of God first touches the sinner’s heart!

There is the opposition of relatives: perhaps of a father who would rather carry him to the grave than see him become God-fearing; perhaps the persecution of his beloved partner in life; the enmity and open contempt of his own children; his circumstances in life with all their prospects; his trade or profession, which may be such that any profession of godliness seriously endangers his worldly welfare and brings himself and his family to poverty. How often a man is faced with such difficulties when he first begins to long after the things of God!

Moreover, the higher a man’s position in life, the greater the difficulties. The poor know their difficulties and are sometimes persecuted a little too, but not nearly so much as one who occupies a higher place in society. Therefore the Lord said, “It is easier for a camel to go through the eye of a needle, than for a rich man to enter into the kingdom of God” (Matt. 19:24; Mark 10:25).

Reading: Hebrews 12:1-15

Por tanto nosotros también, teniendo en derredor nuestro una tan grande nube de testigos, dejando todo el peso del pecado que nos rodea, corramos con paciencia la carrera que nos es propuesta.
Hebreos 12:1

Supongamos que un hombre se hubiera comprometido a correr una carrera, no por una corona terrenal ni por un mezquino premio en dinero, sino para salvar su vida. Supongamos que tuviera que correr como uno que hubiera matado a su prójimo sin querer y fuera perseguido de cerca, pisándole los talones, por el vengador de la sangre. Tal hombre ciertamente no se cargaría con muchos pesos. No llevaría ropa de más, no se pondría zapatos pesados y ni siquiera llevaría una bolsa pesada en el bolsillo. Más bien se despojaría de toda ropa innecesaria, en cuanto fuera posible. Y si al principio aún llevaba alguna ropa y hallaba en el camino que le estorbaba y le hacía cada vez más débil, se quitaría una prenda tras otra, para no ser vencido por su peso.

Así es también al correr la carrera espiritual. Antes de partir, ya estamos cargados de pesos. Desde el mismo principio hay dificultades y estorbos en el camino, y son tan grandes que muchos que parecen dispuestos a correr nunca los vencen. Esto parece ser así especialmente con el hijo de Dios. ¡Qué dificultades, que parecen insuperables, se le ponen continuamente en el camino cuando la gracia de Dios toca por primera vez el corazón del pecador!

Está la oposición de los parientes: quizá de un padre que preferiría llevarle a la tumba antes que verle temeroso de Dios; quizá la persecución de su amado compañero de vida; la enemistad y el desprecio abierto de sus propios hijos; sus circunstancias en la vida con todas sus perspectivas; su oficio o profesión, que puede ser tal que cualquier profesión de piedad ponga seriamente en peligro su bienestar terrenal y lleve a él y a su familia a la pobreza. ¡Cuántas veces se ve un hombre ante tales dificultades cuando comienza a anhelar las cosas de Dios!

Además, cuanto más alta es la posición de un hombre en la vida, mayores son las dificultades. Los pobres conocen sus dificultades y a veces también son un poco perseguidos, pero ni de lejos tanto como uno que ocupa un lugar más alto en la sociedad. Por eso dijo el Señor: “Más liviano trabajo es pasar un camello por el ojo de una aguja, que entrar un rico en el reino de Dios” (Mt. 19:24; Mr. 10:25).

Lectura: Hebreos 12:1-15

Laat ons met lijdzaamheid lopen de loopbaan, die ons voorgesteld is.
Hebreeën 12:1

Niemand kan deze loopbaan lopen dan de heiligen van God; want het pad daarvan is heilig land, waarvan wij lezen: En geen onrein beest zal daarop gevonden worden. Alleen de verlosten wandelen daarop, en niemand heeft ooit de prijs gekregen dan diegenen die deze hemelse loopbaan gelopen hebben, als verlost door het dierbaar bloed. Zodra wij door het geloof de loopbaan zien die ons voorgesteld is, beginnen wij te lopen. En gelijk Christen in de „Christenreis” vlieden wij van de stad des verderfs, onze stappen gevleugeld met vrees en beving.

Dit alles, inzonderheid bij het begin, houdt in: beweging, werkzaamheid, een voortspoeden, lopende als het ware om onzes levens wil; als een Lot, zoekende te ontkomen naar het gebergte; vliedende, gelijk de profeet daarvan spreekt: „Gelijk gij vlood voor de aardbeving in de dagen van Uzzia” (Zach. 14:5); of als een doodslager, vliedende tot de vrijstad vanwege de bloedwreker. Gelijk dan de loper zijn handen, voeten en hoofd vooruitstrekt en alleen voor ogen heeft om het eerst het eindpunt te bereiken, zo is het eveneens in de geestelijke loopbaan. Er is een uitstrekken van de vermogens der wedergeboren ziel naar de voorgestelde hemelse prijs. Er is een zich uitstrekken van het geestelijk verstand om een klaar inzicht te krijgen in de hemelse waarheid.

Er is een uitstrekken van de begeerten des harten om de liefde Gods te mogen smaken en een toenadering tot Hem door het bloed der besprenging; om de weg der zaligheid voor zichzelf te kennen en een vaste overtuiging dat onze voeten daarop wandelen. Kortom, om een teken ten goede te mogen ontvangen en een openbaring van de vergevende liefde Gods; om te mogen wandelen in Zijn vrees, te leven tot Zijn eer, en de vereniging en gemeenschap met de Heere te mogen genieten. En er is een uitstrekken van de genegenheden des harten naar Jezus en naar de waarheid zoals die in Jezus is, met veel verlangen, ademtochten, ernstige beden en vurige worstelingen aan de troon der genade, om de waarheid te mogen kennen en door de waarheid geheiligd en vrijgemaakt te worden.

Zodat, wanneer gij het woord „loopbaan” als zinnebeeld van het pad van een christen begrijpt, gij verstaat dat het niet enkel een beweging van het lichaam voorstelt, wat de apostel een lichamelijke oefening noemt, maar dat bedoeld wordt een inwendige beweging der ziel, of liever van de genade die God in uw boezem gelegd heeft en waaraan geestelijke vermogens medegedeeld worden, waardoor zij voorwaarts schrijdt in de wegen Gods, onder de invloeden van de gezegende Geest.

Laat ons met lijdzaamheid lopen de loopbaan, die ons voorgesteld is.
Hebreeën 12:1

Niemand kan deze loopbaan lopen dan de heiligen van God, want het pad ervan is heilig land, waarvan wij lezen: En geen onrein beest zal daarop gevonden worden. Alleen de verlosten wandelen daarop, en niemand heeft ooit de prijs gekregen dan zij die deze hemelse loopbaan gelopen hebben, als verlosten door het dierbaar bloed. Zodra wij door het geloof de loopbaan zien die ons voorgesteld is, beginnen wij te lopen. En zoals Christen in de „Christenreis” vluchten wij uit de stad van het verderf, onze stappen gevleugeld door vrees en beven.

Dit alles houdt, vooral in het begin, in: beweging, bezigheid, voortsnellen, lopen als het ware voor ons leven; zoals Lot, die probeerde te ontkomen naar het gebergte; vluchten, zoals de profeet daarover spreekt: „Gelijk gij vlood voor de aardbeving in de dagen van Uzzia” (Zach. 14:5); of zoals een doodslager die vanwege de bloedwreker naar de vrijstad vlucht. Zoals de hardloper zijn handen, voeten en hoofd vooruitsteekt en maar één doel voor ogen heeft, namelijk als eerste de eindstreep te bereiken, zo is het ook in de geestelijke loopbaan. Er is een uitstrekken van de vermogens van de wedergeboren ziel naar de hemelse prijs die voorgesteld is. Er is een zich uitstrekken van het geestelijk verstand om een helder inzicht te krijgen in de hemelse waarheid.

Er is een uitstrekken van de begeerten van het hart om de liefde van God te mogen smaken en tot Hem te naderen door het bloed der besprenging; om de weg van de zaligheid voor zichzelf te kennen en vast overtuigd te zijn dat onze voeten daarop wandelen. Kortom, om een teken ten goede te mogen ontvangen en een openbaring van de vergevende liefde van God; om te mogen wandelen in Zijn vreze, te leven tot Zijn eer, en de vereniging en gemeenschap met de Heere te mogen genieten. En er is een uitstrekken van de genegenheden van het hart naar Jezus en naar de waarheid zoals die in Jezus is, met veel verlangen, zuchten, ernstige gebeden en vurig worstelen aan de troon van de genade, om de waarheid te mogen kennen en door de waarheid geheiligd en vrijgemaakt te worden.

Wanneer u het woord „loopbaan” dus begrijpt als beeld van het pad van een christen, dan verstaat u dat het niet alleen een beweging van het lichaam voorstelt, wat de apostel een lichamelijke oefening noemt. Er wordt een innerlijke beweging van de ziel mee bedoeld, of liever van de genade die God in uw hart gelegd heeft en waaraan geestelijke vermogens worden meegedeeld, waardoor zij onder de invloed van de gezegende Geest voortgaat op de wegen van God.

Let us run with patience the race that is set before us.
Hebrews 12:1

None can run this race but the saints of God, for the ground itself is holy ground, of which we read that “no unclean beast is to be found therein.” None but the redeemed walk there; and none have ever won the prize but those who have run this heavenly race—as redeemed by precious blood.

Now no sooner do we see by faith the race set before us than we begin to run; and, like Christian in the “Pilgrim’s Progress,” we run from the City of Destruction, our steps being winged with fear and apprehension. All this, especially in the outset, implies energy, movement, activity, pressing forward; running, as it were, for our life; escaping, as Lot, to the mountain; fleeing, as the prophet speaks, “like as you fled from before the earthquake in the days of Uzziah” (Zech. 14:5); or as the manslayer fled to the city of refuge from the avenger of blood.

As, then, the runner stretches forward hands, and feet, and head, intent only on being first to reach the goal, so in the spiritual race there is a stretching forth of the faculties of the new-born soul to win the heavenly prize. There is a stretching forth of the spiritual understanding to become possessed of clear views of heavenly truth. There is a stretching forth of the desires of the heart to experience the love of God; to feel acceptance with Him through the blood of sprinkling; to know the way of salvation for ourselves, and to have clear evidences that our feet are in it; to receive tokens for good, and manifestations of the pardoning love of God; to walk in His fear, live to His praise, and enjoy union and communion with the blessed Lord.

And there is a stretching forth of the affections of the heart after Jesus and the truth as it is in Jesus, with many longings, breathings, earnest cries, and fervent wrestlings at the throne of grace, that we may know the truth and by the truth be sanctified and made free. So that when you look at the word “race” as emblematic of a Christian’s path, you see that it is not any movement of the body, what the Apostle calls “bodily exercise,” that is intended, but an inward movement of the soul, or rather of the grace that God has lodged in your bosom, and to which are communicated spiritual faculties, whereby it moves forward in the ways of God, under the influences of the blessed Spirit.

Corramos con paciencia la carrera que nos es propuesta.
Hebreos 12:1

Nadie puede correr esta carrera sino los santos de Dios, porque el terreno mismo es terreno santo, del cual leemos que “no pasará por él inmundo” y que ninguna bestia fiera se hallará allí. Nadie sino los redimidos caminan por allí; y nadie ha ganado jamás el premio sino los que han corrido esta carrera celestial, como redimidos por la sangre preciosa.

Ahora bien, tan pronto como vemos por la fe la carrera que nos es propuesta, comenzamos a correr; y, como Cristiano en “El progreso del peregrino”, huimos de la Ciudad de Destrucción, con los pasos alados por el temor y la aprensión. Todo esto, especialmente al principio, implica energía, movimiento, actividad, un avanzar con empeño; un correr, por así decirlo, para salvar la vida; un escapar, como Lot, al monte; un huir, como dice el profeta, “como huisteis por causa del terremoto en los días de Uzías” (Zacarías 14:5); o como el homicida huía del vengador de la sangre a la ciudad de refugio.

Así pues, como el corredor extiende hacia adelante las manos, los pies y la cabeza, atento solo a llegar el primero a la meta, así en la carrera espiritual hay un extenderse de las facultades del alma nacida de nuevo para ganar el premio celestial. Hay un extenderse del entendimiento espiritual para llegar a poseer ideas claras de la verdad celestial. Hay un extenderse de los deseos del corazón por experimentar el amor de Dios; por sentir la aceptación ante Él por la sangre del esparcimiento; por conocer el camino de la salvación para nosotros mismos y tener evidencias claras de que nuestros pies están en él; por recibir señales para bien y manifestaciones del amor perdonador de Dios; por andar en Su temor, vivir para Su alabanza y gozar de unión y comunión con el bendito Señor.

Y hay un extenderse de los afectos del corazón tras Jesús y la verdad tal como está en Jesús, con muchos anhelos, suspiros, clamores fervientes y luchas ardientes ante el trono de la gracia, para que conozcamos la verdad y por la verdad seamos santificados y hechos libres. De modo que, cuando usted mira la palabra “carrera” como figura del camino del cristiano, ve que no se trata de un movimiento cualquiera del cuerpo, lo que el apóstol llama “el ejercicio corporal”, sino de un movimiento interior del alma, o más bien de la gracia que Dios ha depositado en su pecho y a la cual se le comunican facultades espirituales, por las cuales avanza en los caminos de Dios bajo las influencias del bendito Espíritu.