Korenaren

De wijze vreest en wijkt van het kwade, maar de zot is oplopende toornig en zorgeloos.
Spreuken 14:16

Ik geloof dat geen levende ziel zich tevreden kan stellen met een denkbeeldige godsdienst; ofschoon hij een ellendig afzwerver is, in de woestijn gedreven om zwijnen te hoeden, kan hij zich niet voeden met hun draf, maar verlangt hij naar het brood in het huis van zijn Vader. Als zijn ogen opgeklaard zijn om de aard der zonde, de rechtvaardigheid en heiligheid Gods en zijn eigen onreinheid te zien, kan de levendgemaakte geen rust in iets anders vinden dan in de heerlijke ontdekking van het Lam Gods; en hoe meer de ziel geoefend wordt door beproevingen, verzoekingen, twijfelingen en aanvechtingen van allerlei aard, des te meer voelt zij behoefte aan dat bloed der besprenging, dat betere dingen spreekt dan dat van Abel.

Wat is de waarde van een christen zonder een inwendig sterven en strijden? Hoe dood en zielloos zijn onze gebeden, hoe koud en vormelijk, wanneer de ziel niet steeds beziggehouden wordt met inwendige strijd! Wat betekenen de zuchten, de kreten, het gekerm, het worstelen en het hijgen van een ziel die rustig is in Sion? De wereld is alles en Christus niets, wanneer wij rusten op onze droesem en niet van vat tot vat worden geledigd; maar inwendige strijd, vrees, benauwdheid en verzoekingen sporen de ziel aan tot roepen, tot bidden, tot vragen om erbarming. Dan worden de zekerheid, de kracht en de wezenlijkheid der eeuwige dingen gevoeld, wanneer schuld en toorn en vrees en onrust de ziel aangrijpen.

Loutere denkbeelden van Christus, valse hoop, een dood geloof, een eigenmachtig vertrouwen, een onreine gerustheid, alles wordt weggevaagd als even zoveel toevluchtsoorden van leugens, wanneer de ziel toebereid is om haar naaktheid en nietigheid, haar schuld en hulpeloosheid voor God te voelen. Zo baant al die inwendige strijd de weg tot het vinden van Christus – dat zien van Zijn bloed en Zijn gerechtigheid, die bij ervaring verkregen kennis van Zijn Persoon, Zijn liefde, Zijn genade en Zijn werk, hetwelk is leven en vrede.

Mijn geroep, uit angst en vrezen,
klimt tot God, het Opperwezen.

Ps. 77:1

De wijze vreest en wijkt van het kwade, maar de zot is oplopende toornig en zorgeloos.
Spreuken 14:16

Ik geloof dat geen levende ziel zich tevreden kan stellen met een denkbeeldige godsdienst. Ook al is hij een ellendige zwerver, in de woestijn gedreven om zwijnen te hoeden, hij kan zich niet voeden met hun draf, maar verlangt naar het brood in het huis van zijn Vader. Als zijn ogen geopend zijn om de aard van de zonde, de rechtvaardigheid en heiligheid van God en zijn eigen onreinheid te zien, kan de levendgemaakte in niets anders rust vinden dan in de heerlijke ontdekking van het Lam van God. En hoe meer de ziel geoefend wordt door beproevingen, verzoekingen, twijfels en aanvechtingen van allerlei aard, des te meer voelt zij behoefte aan dat bloed der besprenging, dat betere dingen spreekt dan dat van Abel.

Wat is de waarde van een christen zonder een innerlijk sterven en strijden? Hoe dood en zielloos zijn onze gebeden, hoe koud en vormelijk, wanneer de ziel niet steeds bezig wordt gehouden door innerlijke strijd! Wat betekenen de zuchten, de kreten, het gekerm, het worstelen en het hijgen voor een ziel die gerust is in Sion? De wereld is alles en Christus niets, wanneer wij rusten op onze droesem en niet van vat tot vat worden overgegoten. Maar innerlijke strijd, vrees, benauwdheid en verzoekingen sporen de ziel aan tot roepen, tot bidden en tot vragen om ontferming. Dan worden de zekerheid, de kracht en de werkelijkheid van de eeuwige dingen gevoeld, wanneer schuld en toorn en vrees en onrust de ziel aangrijpen.

Loutere denkbeelden van Christus, valse hoop, een dood geloof, een eigenmachtig vertrouwen, een onreine gerustheid: alles wordt weggevaagd als zoveel toevluchten van leugens, wanneer de ziel toebereid is om haar naaktheid en nietigheid, haar schuld en hulpeloosheid voor God te voelen. Zo baant al die innerlijke strijd de weg tot het vinden van Christus: tot dat zien van Zijn bloed en Zijn gerechtigheid, tot die bevindelijke kennis van Zijn Persoon, Zijn liefde, Zijn genade en Zijn werk, die leven en vrede is.

Mijn geroep, uit angst en vrezen,
klimt tot God, het Opperwezen.

Ps. 77:1

A wise man feareth, and departeth from evil: but the fool rageth, and is confident.
Proverbs 14:16

I believe no true Christian can be satisfied with a notional religion—though a miserable backslider, and driven into the fields to feed swine, he cannot feed on their husks, but sighs after the bread of his Father’s house. The eyes being enlightened to see the nature of sin, the justice and holiness of God, and the miserable filthiness of self, the quickened soul can find no rest in anything short of a precious discovery of the Lamb of God; and the more that the soul is exercised with trials, difficulties, temptations, doubts, and besetments of various kinds, the more does it feel its need of that blood of sprinkling that speaks better things than that of Abel.

What is a Christian worth without inward trials and afflictions? How dead and lifeless are our prayers; how cold and formal when the soul is not kept alive by inward exercises! Where are the sighs, cries, groanings, wrestlings, and breathings of a soul that is at ease in Zion? The world is everything and Christ nothing, when we become settled on our lees, and are not emptied from vessel to vessel; but inward exercises, fears, straits, and temptations stir up the soul to cry, and pray, and beg for mercy. The certainty, the power, the reality of eternal things are then felt—when guilt, and wrath, and fear, and disquietude lay hold of the soul.

Mere notions alone of Christ, false hope, a dead faith, a presumptuous confidence, a rotten assurance, are all swept away as so many refuges of lies, when the soul is made to feel its nakedness and nothingness, its guilt and helplessness before God. And thus all these inward exercises pave the way for discoveries of Christ—those views of His blood and righteousness, that experimental acquaintance with His Person, love, grace, and work, which is life and peace.

El sabio teme, y se aparta del mal: mas el necio se arrebata, y confía.
Proverbios 14:16

Creo que ningún verdadero cristiano puede contentarse con una religión de nociones; aunque sea un miserable descarriado, echado a los campos a apacentar cerdos, no puede alimentarse de sus algarrobas, sino que suspira por el pan de la casa de su Padre. Estando los ojos iluminados para ver la naturaleza del pecado, la justicia y santidad de Dios, y la miserable inmundicia del yo, el alma vivificada no puede hallar descanso en nada que sea menos que un precioso descubrimiento del Cordero de Dios; y cuanto más es ejercitada el alma con pruebas, dificultades, tentaciones, dudas y asedios de diversas clases, tanto más siente su necesidad de aquella sangre del esparcimiento que habla mejor que la de Abel.

¿Qué vale un cristiano sin pruebas y aflicciones interiores? ¡Cuán muertas y sin vida son nuestras oraciones; cuán frías y formales cuando el alma no es mantenida viva por ejercicios interiores! ¿Dónde están los suspiros, los clamores, los gemidos, las luchas y los anhelos de un alma que está reposada en Sion? El mundo lo es todo y Cristo nada cuando reposamos sobre nuestra hez y no somos trasegados de vaso en vaso; pero los ejercicios interiores, los temores, las estrecheces y las tentaciones despiertan el alma a clamar, orar y rogar misericordia. La certeza, el poder y la realidad de las cosas eternas se sienten entonces, cuando la culpa, la ira, el temor y la inquietud se apoderan del alma.

Las meras nociones de Cristo, la esperanza falsa, la fe muerta, la confianza presuntuosa, la seguridad podrida, todas son barridas como otros tantos refugios de mentira cuando se hace sentir al alma su desnudez y su nada, su culpa y su impotencia delante de Dios. Y así todos estos ejercicios interiores preparan el camino para los descubrimientos de Cristo: aquellas vistas de Su sangre y justicia, aquel conocimiento experimental de Su Persona, Su amor, Su gracia y Su obra, que es vida y paz.

Elk der takken loopt over de muur.
Genesis 49:22

Er wordt nog iets opmerkenswaardigs over Jozef gezegd: „Elk der takken loopt over de muur.” Men ziet dat de vruchtbaarheid die hem was verleend, niet alleen zorgde voor bladeren en vruchten, maar ook voor de lengte van de tak. Van alle bomen en struiken is de wijnstok het zwakst, zoals de profeet Ezechiël zegt: „Wordt daarvan hout genomen, om een stuk werk te maken? Neemt men daarvan een pin, om enig vat daaraan te hangen?” (Ez. 15:3). De wijnstok is hulpeloos en kruipend, en heeft daarom latwerk of een muur nodig om aan te hangen en tot zijn uiterste lengte uit te groeien. Wat is deze muur? Is het nodig dat ik het antwoord geef? U heeft het al in uw eigen gemoed gegeven: Jezus Christus, de Zoon van God!

Hij is de muur, zoals de Heilige Geest de fontein is; en zoals de takken van Jozef, de vruchtbare tak, over de muur liepen en er met al hun gewicht op rustten, zo rusten en hangen geloof, hoop en liefde en alle zich verspreidende ranken en takken van ware godsdienst aan de muur, Christus. Welnu, de groei van de wijnstok kent geen andere grens dan de lengte van de muur. Ik heb een wijnstok gezien die tien of twaalf huizen bedekte. Hij kan zo ver uitgroeien als de muur groot is, en de takken lopen eroverheen alsof ze het heerlijk vinden zich zo ver als ze kunnen te verspreiden.

Zo is het ook met het geloof, de hoop en de liefde van een kind van God. Als hij de stevige fundering vindt die de Zoon van God, God en Mens in één Persoon, Immanuël, God met ons, het geloof verschaft, breidt hij zijn hele ziel over Hem uit. Wat is de wijnstok zonder een muur? Kruipend, liggend op de grond. En wat zijn de vruchten zonder muur? Verpletterd in het stof, vertrapt onder de voeten van elke voorbijganger, gesleept door modder en vuil. Maar als hij door een muur wordt gesteund, worden de vruchten niet verpletterd, niet vertrapt, maar blijven zij behouden in al hun overvloed en schoonheid. We dragen geen vrucht ter ere van God, ten bate van Zijn volk en ten gunste van Zijn Kerk, tenzij we op Christus rusten.

Lezen: Jesaja 32:1-8

Elk der takken loopt over de muur.
Genesis 49:22

Er wordt over Jozef nog iets opmerkelijks gezegd: „Elk der takken loopt over de muur.” We zien dat de vruchtbaarheid die hem was geschonken, niet alleen zorgde voor bladeren en vruchten, maar ook voor de lengte van de tak. Van alle bomen en struiken is de wijnstok de zwakste, zoals de profeet Ezechiël zegt: „Wordt daarvan hout genomen, om een stuk werk te maken? Neemt men daarvan een pin, om enig vat daaraan te hangen?” (Ez. 15:3). De wijnstok is hulpeloos en kruipt over de grond, en heeft daarom latwerk of een muur nodig om zich aan vast te houden en tot zijn volle lengte uit te groeien. Wat is deze muur? Moet ik het antwoord nog geven? U hebt het in uw eigen hart al gegeven: Jezus Christus, de Zoon van God!

Hij is de muur, zoals de Heilige Geest de fontein is. Zoals de takken van Jozef, de vruchtbare tak, over de muur liepen en er met al hun gewicht op rustten, zo rusten en hangen geloof, hoop en liefde en alle zich uitbreidende ranken en takken van ware godsdienst aan de muur, die Christus is. De groei van de wijnstok kent geen andere grens dan de lengte van de muur. Ik heb een wijnstok gezien die tien of twaalf huizen bedekte. Hij kan zo ver uitgroeien als de muur groot is, en de takken lopen eroverheen alsof ze het heerlijk vinden zich zo ver mogelijk uit te breiden.

Zo is het ook met het geloof, de hoop en de liefde van een kind van God. Wanneer hij de vaste grond vindt die de Zoon van God, God en Mens in één Persoon, Immanuël, God met ons, aan het geloof geeft, breidt hij zijn hele ziel over Hem uit. Wat is de wijnstok zonder muur? Kruipend, liggend op de grond. En wat zijn de vruchten zonder muur? Verpletterd in het stof, vertrapt onder de voeten van iedere voorbijganger, door modder en vuil gesleept. Maar als hij door een muur wordt gesteund, worden de vruchten niet verpletterd en niet vertrapt, maar blijven zij bewaard in al hun overvloed en schoonheid. We dragen geen vrucht tot eer van God, tot nut van Zijn volk en tot welzijn van Zijn Kerk, als we niet op Christus rusten.

Lezen: Jesaja 32:1-8

Whose branches run over the wall.
Genesis 49:22

Something else remarkable is said of Joseph: “whose branches run over the wall.” We see that the fruitfulness given to him produced not only leaves and fruit, but also length of branch. Of all trees and shrubs the vine is the weakest, as the prophet Ezekiel says: “Shall wood be taken thereof to do any work? or will men take a pin of it to hang any vessel thereon?” (Ezek. 15:3). The vine is helpless and creeps along the ground, and therefore needs a trellis or a wall to cling to and to grow out to its full length. What is this wall? Need I give the answer? You have already given it in your own heart: Jesus Christ, the Son of God!

He is the wall, as the Holy Ghost is the well. As the branches of Joseph, the fruitful bough, ran over the wall and rested on it with all their weight, so faith, hope and love and all the spreading shoots and branches of true religion rest and hang upon the wall, which is Christ. The growth of the vine knows no other limit than the length of the wall. I have seen a vine that covered ten or twelve houses. It can grow out as far as the wall is large, and the branches run over it as though they delighted to spread out as far as possible.

So it is with the faith, hope and love of a child of God. When he finds the firm ground that the Son of God, God and Man in one Person, Immanuel, God with us, gives to faith, he spreads his whole soul over Him. What is the vine without a wall? Creeping, lying on the ground. And what is the fruit without a wall? Crushed in the dust, trodden under the feet of every passer-by, dragged through mud and dirt. But when the vine is supported by a wall, the fruit is not crushed and not trodden down, but is preserved in all its abundance and beauty. We bear no fruit to the glory of God, to the profit of His people and to the good of His Church, unless we rest upon Christ.

Reading: Isaiah 32:1-8

Cuyos vástagos se extienden sobre el muro.
Génesis 49:22

Se dice de José algo más que es notable: “cuyos vástagos se extienden sobre el muro”. Vemos que la fecundidad que le fue dada no solo produjo hojas y fruto, sino también largura de rama. De todos los árboles y arbustos la vid es el más débil, como dice el profeta Ezequiel: “¿Tomarán de ella madera para hacer alguna obra? ¿Tomarán de ella una estaca para colgar en ella algún vaso?” (Ez. 15:3). La vid es impotente y se arrastra por el suelo, y por eso necesita una espaldera o un muro al cual asirse y crecer hasta su plena longitud. ¿Qué es este muro? ¿Necesito dar la respuesta? Usted ya la ha dado en su propio corazón: ¡Jesucristo, el Hijo de Dios!

Él es el muro, como el Espíritu Santo es la fuente. Así como los vástagos de José, el ramo fructífero, se extendían sobre el muro y descansaban en él con todo su peso, así la fe, la esperanza y el amor y todos los brotes y ramas extendidos de la verdadera religión descansan y penden del muro, que es Cristo. El crecimiento de la vid no conoce otro límite que la longitud del muro. He visto una vid que cubría diez o doce casas. Puede extenderse tanto como grande es el muro, y los vástagos se extienden sobre él como si se deleitaran en esparcirse lo más posible.

Así sucede con la fe, la esperanza y el amor de un hijo de Dios. Cuando halla el terreno firme que el Hijo de Dios, Dios y Hombre en una Persona, Emmanuel, Dios con nosotros, da a la fe, extiende toda su alma sobre Él. ¿Qué es la vid sin muro? Arrastrándose, tendida en el suelo. ¿Y qué es el fruto sin muro? Aplastado en el polvo, pisoteado por los pies de todo transeúnte, arrastrado por el barro y la suciedad. Pero cuando la vid está sostenida por un muro, el fruto no es aplastado ni pisoteado, sino que se conserva en toda su abundancia y hermosura. No llevamos fruto para la gloria de Dios, para provecho de Su pueblo y para bien de Su Iglesia, a menos que descansemos en Cristo.

Lectura: Isaías 32:1-8

Grijp naar het eeuwige leven.
1 Tim. 6:12

De hoofdwerkzaamheid van de hand is te grijpen, een voorwerp vast te pakken. De hand van de mens is het meesterstuk van de ontleedkunde; de vingers en de daar vlak tegenoverstaande duim zijn daartoe met een bepaald doel door hun Goddelijke Kunstenaar geformeerd, namelijk om een voorwerp te grijpen en vast te houden. Daarom spannen iedere spier, slagader, ader en zenuw tezamen om deze bestemde handeling uit te voeren. Is er ook in de oefening des geloofs niet iets wat daarmede overeenstemt? Wat zegt de Heere? „Of hij moest Mijn sterkte aangrijpen; hij zal vrede met Mij maken; vrede zal hij met Mij maken.” Er is dus een aangrijpen van Gods sterkte.

Geschiedt dit niet door het geloof? Is er een andere genade van de Geest die de Heere aangrijpt, gelijk Jacob de worstelende engel aangreep, en een zinkende Petrus de hand van de Heere Jezus? „Grijp naar het eeuwige leven”, is Paulus’ bevel aan Timotheüs. Maar hoe wordt het eeuwige leven, en in het bijzonder Jezus, „het Leven”, aangegrepen anders dan door het geloof? „Die in Mij gelooft,” zegt Jezus, „heeft het eeuwige leven.” Hij heeft het door Hem aan te grijpen.

Zo lezen wij ook: „Die de toevlucht genomen hebben om de voorgestelde hoop vast te houden” (Hebr. 6:18). Gelijk de doodslager om een toevlucht vlood naar de aangewezen stad, en behouden was als hij de deur der poort had vastgegrepen, zo is het ook gelegen met schuldige zondaren, als zij om toevlucht vlieden tot de Heere Jezus en door het geloof de voorgestelde hoop in het Evangelie der genade Gods vasthouden.

Grijp naar het eeuwige leven.
1 Tim. 6:12

De voornaamste taak van de hand is grijpen, een voorwerp vastpakken. De hand van de mens is het meesterstuk van de anatomie; de vingers en de duim die daar recht tegenover staat, zijn door hun Goddelijke Kunstenaar met een bepaald doel gevormd, namelijk om een voorwerp te grijpen en vast te houden. Daarom werken iedere spier, slagader, ader en zenuw samen om deze bestemde handeling uit te voeren. Is er ook in de oefening van het geloof niet iets wat daarmee overeenkomt? Wat zegt de Heere? „Of hij moest Mijn sterkte aangrijpen; hij zal vrede met Mij maken; vrede zal hij met Mij maken.” Er is dus een aangrijpen van Gods sterkte.

Gebeurt dat niet door het geloof? Is er een andere genade van de Geest die de Heere aangrijpt, zoals Jakob de worstelende engel aangreep, en een zinkende Petrus de hand van de Heere Jezus? „Grijp naar het eeuwige leven”, is het bevel van Paulus aan Timotheüs. Maar hoe wordt het eeuwige leven, en in het bijzonder Jezus, „het Leven”, anders aangegrepen dan door het geloof? „Die in Mij gelooft,” zegt Jezus, „heeft het eeuwige leven.” Hij heeft het doordat hij Hem aangrijpt.

Zo lezen wij ook: „Die de toevlucht genomen hebben om de voorgestelde hoop vast te houden” (Hebr. 6:18). Zoals de doodslager naar de aangewezen stad vluchtte om een toevlucht te vinden, en behouden was wanneer hij de deur van de poort had vastgegrepen, zo is het ook met schuldige zondaren wanneer zij hun toevlucht nemen tot de Heere Jezus en door het geloof de hoop vasthouden die in het Evangelie van Gods genade wordt voorgesteld.

Lay hold on eternal life.
1 Timothy 6:12

The main office of the hand is to take hold of and grasp an object. The human hand is a masterpiece of anatomy, the fingers and the strong matching thumb being expressly constructed by their Divine Craftsman to seize and retain objects; and therefore every muscle, artery, vein, and nerve conspire together to fulfill this destined office. Is there not in the office of faith something analogous to and corresponding with this? What says the Lord? “Let him take hold of My strength that he may make peace with Me, and he shall make peace with Me.” There is a taking hold, then, of God’s strength. Is not this by faith?

Is there any other grace of the Spirit which takes hold of the Lord, as Jacob took hold of the wrestling angel, or as sinking Peter laid hold of the hand of Jesus? “Lay hold on eternal life,” is Paul’s charge to Timothy. But how is eternal life, and especially Jesus, “the Life,” laid hold of, except by faith? “He that believes on Me,” says Jesus, “has everlasting life.” He has it by laying hold of it.

So we read also of “fleeing for refuge to lay hold upon the hope set before us” (Heb. 6:18). As the manslayer fled for refuge to the appointed city, and when his hand grasped the gates was safe, so guilty sinners flee for refuge to the Lord Jesus, and by faith lay hold upon the hope set before them in the gospel of the grace of God.

Echa mano de la vida eterna.
1 Timoteo 6:12

El oficio principal de la mano es tomar y asir un objeto. La mano humana es una obra maestra de la anatomía; los dedos y el pulgar fuerte que les corresponde han sido construidos expresamente por su divino Artífice para asir y retener objetos; y por eso cada músculo, arteria, vena y nervio concurren a cumplir este oficio al que están destinados. ¿No hay en el oficio de la fe algo análogo y correspondiente a esto? ¿Qué dice el Señor? “Eche mano de Mi fortaleza, y haga conmigo paz; sí, haga paz conmigo.” Hay, pues, un echar mano de la fortaleza de Dios. ¿No es esto por la fe?

¿Hay alguna otra gracia del Espíritu que eche mano del Señor, como Jacob echó mano del ángel que luchaba con él, o como Pedro, hundiéndose, echó mano de la mano de Jesús? “Echa mano de la vida eterna”, es el encargo de Pablo a Timoteo. Pero ¿cómo se echa mano de la vida eterna, y especialmente de Jesús, “la Vida”, sino por la fe? “El que cree en Mí”, dice Jesús, “tiene vida eterna.” La tiene echando mano de ella.

Así leemos también de los que “nos acogemos a trabarnos de la esperanza propuesta” (Hebreos 6:18). Así como el homicida huía a la ciudad señalada en busca de refugio, y cuando su mano asía las puertas estaba a salvo, así los pecadores culpables huyen en busca de refugio al Señor Jesús, y por la fe echan mano de la esperanza que se les propone en el evangelio de la gracia de Dios.