Korenaren

Doch wij hebben niet ontvangen de geest der wereld, maar de Geest Die uit God is; opdat wij zouden weten de dingen, die ons van God geschonken zijn.
1 Korinthe 2:12

Welke dikke wolken van donkerheid verspreiden zich somtijds over onze ziel; niets kan er gezien worden; onze bakens en tekenen zijn als het ware in een mist begraven. Het is als een zeemist, die uit het diepst der uitgestrekte wateren opkomt en alle voorwerpen voor het oog verbergt. De schepen zijn op de zee, maar die dikke mist belet ze te zien. Zo is het ook somtijds met onze ziel: alles is mistig, beneveld, en geen tekens van de werkingen Gods op ons hart kunnen gezien worden. En toch „kennen” wij ze, door de Geest Gods te ontvangen, want dit is de enige weg door welke zij kunnen gekend worden.

Wij kunnen het licht alleen zien in Gods licht; slechts geloven in het geloof Gods; slechts liefhebben door de liefde Gods; daarom kunnen de dingen die ons vrijwillig van God gegeven zijn, alleen gekend worden door de openbaring des Geestes. Wat wij weten van behoudenis, van ervaring, kennen wij alleen door Goddelijk onderwijs. Hoe donker onze ziel ook dikwijls zij, hoe diep wij somtijds zinken, het is alleen de Zoon van God Die ons kan doen opstaan; alleen door de openbaring des Geestes kunnen wij geloven dat wij Zijn eigendom zijn. Wij weten dat Hij God is wanneer Hij Zijn aangezicht doet lichten, zoals wij weten dat de zon er is wanneer zij aan de zomerhemel schijnt.

We kennen Hem door de onderwijzing des Geestes, maar kunnen Hem niet zien vóórdat onze ogen door God Zelf geopend zijn. De zon moge schijnen in al haar glans — maar geeft dat licht aan de ogen der blinden, of verwarmt zij het lijk dat op de doodsbaar ligt? De blinde ziet niet; de dode hoort niet; de levende, en de levende alleen, ziet en kent de Zoon van God.

’k Zal gedenken, hoe voor dezen
ons de Heer heeft gunst bewezen;
’k zal de wond’ren gadeslaan,
die Gij hebt van ouds gedaan.

Ps. 77:7

Doch wij hebben niet ontvangen de geest der wereld, maar de Geest Die uit God is; opdat wij zouden weten de dingen, die ons van God geschonken zijn.
1 Korinthe 2:12

Wat een dikke wolken van duisternis trekken soms over onze ziel! Er is niets te zien; onze bakens en kenmerken zijn als het ware in een mist begraven. Het is als een zeemist die opstijgt uit de diepte van de uitgestrekte wateren en alles voor het oog verbergt. De schepen zijn op zee, maar die dikke mist maakt dat men ze niet kan zien. Zo is het soms ook met onze ziel: alles is mistig en beneveld, en er zijn geen tekenen te zien van Gods werk in ons hart. En toch „weten” wij ze, doordat wij de Geest van God ontvangen hebben, want dat is de enige weg waarlangs zij gekend kunnen worden.

Wij kunnen het licht alleen zien in Gods licht, alleen geloven door het geloof dat God geeft, alleen liefhebben door de liefde van God. Daarom kunnen de dingen die God ons uit vrije genade gegeven heeft, alleen gekend worden door de openbaring van de Geest. Wat wij weten van behoudenis en van bevinding, kennen wij alleen door goddelijk onderwijs. Hoe donker het vaak ook in onze ziel is en hoe diep wij soms zinken, alleen de Zoon van God kan ons doen opstaan; alleen door de openbaring van de Geest kunnen wij geloven dat wij Zijn eigendom zijn. Wij weten dat Hij God is wanneer Hij Zijn aangezicht doet lichten, zoals wij weten dat de zon er is wanneer zij aan de zomerhemel schijnt.

Wij kennen Hem door het onderwijs van de Geest, maar wij kunnen Hem niet zien voordat onze ogen door God Zelf geopend zijn. De zon mag schijnen in al haar glans, maar geeft zij licht aan de ogen van de blinden, of verwarmt zij het lijk dat op de baar ligt? De blinde ziet niet, de dode hoort niet; de levende, en alleen de levende, ziet en kent de Zoon van God.

’k Zal gedenken, hoe voor dezen
ons de Heer heeft gunst bewezen;
’k zal de wond’ren gadeslaan,
die Gij hebt van ouds gedaan.

Ps. 77:7

Now we have received, not the spirit of the world, but the Spirit which is of God; that we might know the things that are freely given to us of God.
1 Corinthians 2:12

What thick clouds of darkness spread themselves at times over our souls; all things out of sight; our signs and tokens buried, as it were, in mist. It is like a sea fog, that comes out of the bosom of the vasty deep, and hides all objects from view. The ships are on the sea, notwithstanding, but this deep fog prevents their being seen.

So with our souls at times—all is misty, cloudy, and no signs can be seen of the work of God upon our hearts. And yet we “know” them, by receiving the Spirit of God, for it is the only way whereby they can be known. We can only see light in God’s light; only believe by God’s faith; only love by God’s love; therefore can only know the things freely given to us of God by the revelation of the Spirit.

What we know savingly, experimentally, feelingly, we know only by divine teaching. How dark our mind often is; how low we sink at times; it is only the Son of God that can enable us to rise; only by the revelation of His Spirit can we believe that we are His. We know He is God when He shines forth, as we know the sun when it blazes forth in the summer sky. We know Him by the teaching of the Spirit, but cannot see Him until our eyes are divinely opened. The sun may shine in all its glory—does that communicate light to the eyes of the blind? or warm the corpse lying in the coffin? The blind see not; the dead hear not; the living, the living alone see and know the Son of God.

Y nosotros hemos recibido, no el espíritu del mundo, sino el Espíritu que es de Dios, para que conozcamos lo que Dios nos ha dado.
1 Corintios 2:12

¡Qué densas nubes de tinieblas se extienden a veces sobre nuestras almas; todo fuera de la vista; nuestras señales y prendas sepultadas, por así decirlo, en la neblina! Es como una niebla marina que sale del seno del vasto abismo y oculta a la vista todos los objetos. Los barcos están en el mar, no obstante, pero esta niebla espesa impide que se vean.

Así sucede a veces con nuestras almas: todo es neblina y nubes, y no se ve ninguna señal de la obra de Dios en nuestro corazón. Y sin embargo las “conocemos”, por haber recibido el Espíritu de Dios, porque es el único medio por el cual pueden ser conocidas. Solo podemos ver la luz en la luz de Dios; solo creer por la fe de Dios; solo amar por el amor de Dios; por tanto, solo podemos conocer lo que Dios nos ha dado gratuitamente por la revelación del Espíritu.

Lo que conocemos de manera salvadora, experimental y sentida, lo conocemos solo por enseñanza divina. ¡Cuán oscura está a menudo nuestra mente; cuán bajo nos hundimos a veces! Solo el Hijo de Dios puede capacitarnos para levantarnos; solo por la revelación de Su Espíritu podemos creer que somos Suyos. Sabemos que Él es Dios cuando resplandece, como conocemos el sol cuando brilla con fuerza en el cielo de verano. Le conocemos por la enseñanza del Espíritu, pero no podemos verle hasta que nuestros ojos sean abiertos divinamente. El sol puede brillar en toda su gloria; ¿comunica eso luz a los ojos del ciego? ¿o calienta el cadáver que yace en el ataúd? Los ciegos no ven; los muertos no oyen; los vivos, solo los vivos ven y conocen al Hijo de Dios.

Voorwaar, zeg Ik u: Heden zult gij met Mij in het Paradijs zijn.
Lukas 23:43

Ik wil nu verder gaan met het antwoord dat de Heere Jezus gaf aan de stervende moordenaar. En o, wat een antwoord was dit! Hoe bemoedigend is het voor arme zielen! Kunt u door de Heilige Schrift te doorzoeken één enkel voorbeeld vinden waarin een ziel oprecht, eerlijk en ernstig naar de Heere Jezus Christus uitriep toen Hij op aarde was, en Hij doof voor zijn uitroep was? Het is waar dat toen sommigen naar Hem toekwamen en zeiden: „Wat moet ik doen?” de Heere hen naar de wet verwees. Maar we vinden geen enkel voorbeeld van een arme, schuldige stakker die naar Zijn voetenbank kwam en riep en zuchtte om genade, van wie Hij Zich afkeerde.

Wat was het antwoord? „Voorwaar, zeg Ik u: Heden zult gij met Mij in het Paradijs zijn.” In één tel kwam het woord: „Voorwaar” – „Amen, zeg Ik u, gij kwaaddoener, gij die terechtstaat voor duizend misdaden, gij die de toorn Gods vreest, gij die uw verdoemenis hebt verdiend – Ik zeg u.” O, de woorden moeten als honing in het hart van de arme zondaar zijn neergekomen! Welk een vrede en vreugde zijn in zijn ziel gevloeid toen de woorden van de lippen van de Verlosser neervielen! „Voorwaar, Ik zeg u.”

En onmiddellijk werd het geloof zonder twijfel opgewekt in zijn ziel. Hij ontving de belofte, ervoer de heerlijkheid ervan, en stierf tijdens het genieten ervan. Gezegende man! Gezegend geloof! Maar bovenal, gezegende Verlosser, Die het geloof gaf en de man verloste!

Lezen: Jesaja 51:1-11

Voorwaar, zeg Ik u: Heden zult gij met Mij in het Paradijs zijn.
Lukas 23:43

Ik wil nu verdergaan met het antwoord dat de Heere Jezus aan de stervende moordenaar gaf. En o, wat een antwoord was dat! Hoe bemoedigend is het voor arme zielen! Kunt u, als u de Heilige Schrift doorzoekt, één enkel voorbeeld vinden van een ziel die oprecht, eerlijk en ernstig tot de Heere Jezus Christus riep toen Hij op aarde was, terwijl Hij doof was voor dat roepen? Het is waar dat de Heere sommigen, die naar Hem toekwamen en zeiden: „Wat moet ik doen?”, naar de wet verwees. Maar we vinden geen enkel voorbeeld van een arme, schuldige stakker die aan Zijn voetbank kwam en riep en zuchtte om genade, en van wie Hij Zich afkeerde.

Wat was het antwoord? „Voorwaar, zeg Ik u: Heden zult gij met Mij in het Paradijs zijn.” In een oogwenk kwam het woord: „Voorwaar” – „Amen, zeg Ik u, gij kwaaddoener, gij die terechtstaat voor duizend misdaden, gij die de toorn Gods vreest, gij die uw verdoemenis hebt verdiend – Ik zeg u.” O, die woorden moeten als honing in het hart van de arme zondaar zijn neergedaald! Wat een vrede en vreugde moeten er in zijn ziel gestroomd zijn toen de woorden van de lippen van de Verlosser vielen! „Voorwaar, Ik zeg u.”

En onmiddellijk werd het geloof zonder twijfel in zijn ziel opgewekt. Hij ontving de belofte, ervoer de heerlijkheid ervan en stierf terwijl hij ervan genoot. Gezegende man! Gezegend geloof! Maar bovenal: gezegende Verlosser, Die het geloof gaf en de man verloste!

Lezen: Jesaja 51:1-11

Verily I say unto thee, To day shalt thou be with Me in paradise.
Luke 23:43

I wish now to go on to the answer that the Lord Jesus gave to the dying thief. And oh, what an answer that was! How encouraging it is for poor souls! Can you, as you search the Holy Scriptures, find one single instance of a soul that cried sincerely, honestly and earnestly to the Lord Jesus Christ when He was upon earth, while He was deaf to that cry? It is true that the Lord referred some who came to Him and said, “What must I do?” to the law. But we find not one instance of a poor, guilty wretch who came to His footstool and cried and sighed for mercy, and from whom He turned away.

What was the answer? “Verily I say unto thee, To day shalt thou be with Me in paradise.” In the twinkling of an eye came the word: “Verily” — “Amen, I say unto thee, thou malefactor, thou who art arraigned for a thousand crimes, thou who fearest the wrath of God, thou who hast deserved thy condemnation — I say unto thee.” Oh, those words must have dropped like honey into the poor sinner’s heart! What peace and joy must have flowed into his soul as the words fell from the Redeemer’s lips! “Verily I say unto thee.”

And immediately faith was raised up in his soul without a doubt. He received the promise, experienced its glory and died enjoying it. Blessed man! Blessed faith! But above all: blessed Redeemer, Who gave the faith and saved the man!

Reading: Isaiah 51:1-11

De cierto te digo, que hoy estarás Conmigo en el paraíso.
Lucas 23:43

Quiero pasar ahora a la respuesta que el Señor Jesús dio al ladrón moribundo. ¡Y oh, qué respuesta fue! ¡Cuán alentadora es para las pobres almas! ¿Puede usted, al escudriñar las Sagradas Escrituras, encontrar un solo ejemplo de un alma que clamara sincera, honesta y fervientemente al Señor Jesucristo cuando Él estaba en la tierra, mientras Él se hacía sordo a ese clamor? Es cierto que el Señor remitió a la ley a algunos que vinieron a Él y dijeron: “¿Qué haré?”. Pero no hallamos un solo ejemplo de un pobre miserable culpable que viniera al estrado de Sus pies y clamara y suspirara por misericordia, y de quien Él se apartara.

¿Cuál fue la respuesta? “De cierto te digo, que hoy estarás Conmigo en el paraíso.” En un abrir y cerrar de ojos vino la palabra: “De cierto”: “Amén, te digo a ti, malhechor, a ti que estás acusado de mil crímenes, a ti que temes la ira de Dios, a ti que has merecido tu condenación: te digo a ti”. ¡Oh, esas palabras debieron de destilar como miel en el corazón del pobre pecador! ¡Qué paz y qué gozo debieron de fluir en su alma cuando las palabras salieron de los labios del Redentor! “De cierto te digo.”

E inmediatamente la fe fue suscitada en su alma sin una duda. Recibió la promesa, experimentó su gloria y murió gozándola. ¡Bienaventurado hombre! ¡Bienaventurada fe! Pero sobre todo: ¡bendito Redentor, que dio la fe y salvó al hombre!

Lectura: Isaías 51:1-11

Zou iets voor de Heere te wonderlijk zijn?
Genesis 18:14

De Heere wil het ons leren, dat Zijn arm niet is verkort, dat Hij niet zou kunnen redden, noch Zijn oor is zwaar geworden, dat het niet zou kunnen horen. Hij wil echter gevraagd worden. Hij is werkelijk een God, Die wonderen werkt. Ogenschijnlijke onmogelijkheden zijn Hem niet te zwaar; Hij heeft maar te spreken en het is er. Doch Hij wil ons Zijn kracht doen verstaan door ons gevoelig te maken voor onze zwakheid.

Hij zal Zich menigmaal op een grote afstand houden, en dit zelfs voor een geruime tijd, opdat wij de waarde van Zijn tegenwoordigheid zouden leren hoogschatten. Hij wil ons doen smaken de bitterheid der gal en alsem van de zonde, opdat wij zouden kennen de zoetheid der geopenbaarde vergeving. Hij wil ons onderwijzen, opdat wij van onszelf zouden walgen in eigen oog, en ons verfoeien vanwege onze ongerechtigheden, vóórdat wij ons gewassen weten in Zijn bloed, bekleed met Zijn gerechtigheid en voor Hem te staan zonder vlek of rimpel of iets dergelijks.

In één opzicht is de Heere gemakkelijk genaakbaar: op Zijn genadetroon. In een ander opzicht is het zeer moeilijk tot Hem te komen. Hij nodigt Zijn beminde volk tot Hem te komen en hun behoeften voor Zijn aangezicht uit te spreiden. Hij nodigt hen te dien einde uit door duizenden beloften. Hij zegt in onze tekst: „Zou iets voor de Heere te wonderlijk zijn?” Doch Hij zal ons Zijn bezoeken op hoge prijs doen stellen. Zij worden ons daarom niet zo gemakkelijk of zeer dikwijls gegeven, opdat wij ze niet zouden gering achten. Het is niet: vraag en ontvang direct.

Wij moeten leren wat de zonden onze beminde Verlosser gekost hebben. Wij moeten de heiligheid en de majesteit Gods beschouwen; wij moeten leren dat, ofschoon de genade een vrije gift is en de genade veel meer overvloedig is dan de veelheid der zonde, zij moest verkregen worden na vele worstelingen, vele sterke roepingen, vele zuchtingen en smekingen en vele ernstige gebeden; dat, ofschoon al de volheid woont in het Lam Gods en Hij ons nodigt om tot Hem te komen en het water des levens te nemen om niet, het toch van alle zijden door vele dingen omgeven is die ons zouden terugdrijven. En aldus onderwijst Hij ons Zijn genade met de bezoeken van Zijn vriendelijk aangezicht en de woorden Zijner lippen te waarderen.

Zij hebben de beminde Verlosser de zwaarste folteringen van lichaam en ziel gekost, waarvan geen eindig verstand enig begrip kan vormen. En daarom worden zij ons niet zonder onderwijzing geschonken, opdat wij mochten weten door welk kanaal zij ons toevloeien en wat het de dierbare Zoon van God gekost heeft om uit Zijn volheid deze overvloedige genade te schenken, door welke Hij onze noden vervult.

Zou iets voor de Heere te wonderlijk zijn?
Genesis 18:14

De Heere wil ons leren dat Zijn arm niet verkort is, zodat Hij niet zou kunnen redden, en dat Zijn oor niet zwaar geworden is, zodat het niet zou kunnen horen. Maar Hij wil wel gevraagd worden. Hij is werkelijk een God Die wonderen doet. Schijnbare onmogelijkheden zijn Hem niet te zwaar; Hij hoeft maar te spreken en het is er. Maar Hij wil ons Zijn kracht laten verstaan door ons gevoelig te maken voor onze zwakheid.

Vaak zal Hij Zich op grote afstand houden, en dat zelfs geruime tijd, opdat wij de waarde van Zijn tegenwoordigheid hoog leren schatten. Hij wil ons de bitterheid van de gal en alsem van de zonde laten proeven, opdat wij de zoetheid van de geopenbaarde vergeving zouden kennen. Hij wil ons onderwijzen, zodat wij in onze eigen ogen van onszelf walgen en onszelf verfoeien om onze ongerechtigheden, voordat wij weten dat wij gewassen zijn in Zijn bloed, bekleed met Zijn gerechtigheid, en dat wij voor Hem staan zonder vlek of rimpel of iets dergelijks.

In één opzicht is de Heere gemakkelijk te naderen: op Zijn genadetroon. In een ander opzicht is het zeer moeilijk tot Hem te komen. Hij nodigt Zijn geliefde volk uit om tot Hem te komen en hun noden voor Zijn aangezicht uit te spreiden. Daartoe nodigt Hij hen uit door duizenden beloften. Hij zegt in onze tekst: „Zou iets voor de Heere te wonderlijk zijn?” Maar Hij wil dat wij Zijn bezoeken op hoge prijs stellen. Daarom worden zij ons niet zo gemakkelijk of zo vaak gegeven, opdat wij ze niet gering zouden achten. Het is niet: vraag en ontvang direct.

Wij moeten leren wat de zonden onze geliefde Verlosser gekost hebben. Wij moeten de heiligheid en de majesteit van God aanschouwen. Wij moeten leren dat de genade, hoewel zij een vrije gave is en veel overvloediger is dan de veelheid van de zonde, verkregen moest worden na veel worstelingen, veel sterke roepingen, veel zuchten en smeken en veel ernstige gebeden. En wij moeten leren dat, hoewel al de volheid woont in het Lam van God en Hij ons uitnodigt om tot Hem te komen en het water des levens om niet te nemen, het toch aan alle kanten omringd is door veel dingen die ons zouden terugdrijven. Zo leert Hij ons Zijn genade, de bezoeken van Zijn vriendelijk aangezicht en de woorden van Zijn lippen te waarderen.

Zij hebben de geliefde Verlosser de zwaarste folteringen naar lichaam en ziel gekost, waarvan geen eindig verstand zich enig begrip kan vormen. Daarom worden zij ons niet geschonken zonder dat wij onderwezen worden, opdat wij zouden weten door welk kanaal zij naar ons toe stromen en wat het de dierbare Zoon van God gekost heeft om uit Zijn volheid deze overvloedige genade te schenken, waarmee Hij in onze noden voorziet.

“Is any thing too hard for the Lord?”
Genesis 18:14

The Lord will make us feel that though His arm is not shortened that it cannot save, nor His ear heavy that it cannot hear, yet He is to be enquired of. He is indeed a God that works wonders; apparent impossibilities are nothing with Him; He has but to speak and it is done. But He will make us know His power by making us feel our weakness. He will often keep at a great distance, and for a long time, in order to make us value His presence. He will make us sink very low that He may lift us very high.

He will make us taste the bitterness of the gall and wormwood of sin that we may know the sweetness of manifested pardon. He will teach us to abhor ourselves in our own sight, and loathe ourselves for our abominations, before we shall see and know ourselves washed in His blood, clothed in His righteousness, and to stand before Him without spot or wrinkle or any such thing.

The Lord in one sense is easy of access upon His throne of grace, but in another very hard to be got at. He invites His dear people to come and spread their needs before Him; He encourages them with a thousand promises; He says in our text, “Is any thing too hard for the Lord?” But He will make us set a due value upon His visitations; they shall not be given to us very easily or very frequently that we may not hold them cheap. It is not “ask and have” immediately.

We have to learn what sin cost our dear Redeemer; we have to see the holiness and majesty of God; we have to learn that though mercy is free, and grace superabounds over the aboundings of sin, yet it must be got at after many a struggle, many a cry, many a sigh and groan, and many a fervent petition; that though all fullness dwells in the Lord the Lamb, and He invites us to come and take of the water of life freely, yet it is guarded on every side by many things that would drive us back.

And thus He teaches us to put due value upon His grace, upon the visitations of His countenance and the words of His lips. They cost the dear Redeemer the deepest agonies of body and soul, and sufferings of which no finite mind can form a conception; and, therefore, are not to be given out without teaching us to know through what channel they came, nor what it cost the blessed Son of God to give out of His fullness those supplies of grace by which He enriches our need.

“¿Hay para Dios alguna cosa difícil?”
Génesis 18:14

El Señor nos hará sentir que, aunque Su mano no se ha acortado para salvar, ni se ha agravado Su oído para oír, Él quiere ser solicitado. Es en verdad un Dios que hace maravillas; las aparentes imposibilidades no son nada para Él; no tiene más que hablar, y está hecho. Pero nos hará conocer Su poder haciéndonos sentir nuestra debilidad. A menudo se mantendrá a gran distancia, y por mucho tiempo, para hacernos estimar Su presencia. Nos hará hundirnos muy bajo para levantarnos muy alto.

Nos hará gustar la amargura de la hiel y el ajenjo del pecado, para que conozcamos la dulzura del perdón manifestado. Nos enseñará a aborrecernos a nuestros propios ojos y a avergonzarnos de nosotros mismos por nuestras abominaciones, antes de que nos veamos y sepamos lavados en Su sangre, vestidos de Su justicia, y en pie delante de Él sin mancha ni arruga ni cosa semejante.

El Señor, en un sentido, es de fácil acceso en Su trono de la gracia, pero en otro es muy difícil llegar a Él. Invita a Su amado pueblo a venir y exponer ante Él sus necesidades; los anima con mil promesas; dice en nuestro texto: “¿Hay para Dios alguna cosa difícil?” Pero Él nos hará dar el debido valor a Sus visitaciones; no nos serán dadas muy fácilmente ni muy a menudo, para que no las tengamos en poco. No es “pedir y tener” al instante.

Tenemos que aprender lo que el pecado le costó a nuestro amado Redentor; tenemos que ver la santidad y la majestad de Dios; tenemos que aprender que, aunque la misericordia es gratuita y la gracia sobreabunda sobre la abundancia del pecado, sin embargo hay que alcanzarla tras muchas luchas, muchos clamores, muchos suspiros y gemidos y muchas peticiones fervientes; que, aunque toda plenitud habita en el Señor, el Cordero, y Él nos invita a venir y tomar del agua de la vida de balde, sin embargo está guardada por todos lados por muchas cosas que querrían hacernos retroceder.

Y así nos enseña a dar el debido valor a Su gracia, a las visitaciones de Su rostro y a las palabras de Sus labios. Le costaron al amado Redentor las más hondas agonías del cuerpo y del alma, y padecimientos de los que ninguna mente finita puede formarse idea; y por eso no han de darse sin enseñarnos a conocer por qué cauce vinieron, ni lo que le costó al bendito Hijo de Dios dar de Su plenitud aquellas provisiones de gracia con que enriquece nuestra necesidad.