Korenaren

Dat wij, verlost zijnde uit de hand onzer vijanden, Hem dienen zouden zonder vreze, in heiligheid en gerechtigheid voor Hem, alle de dagen onzes levens.
Lucas 1:74, 75

Heiligheid bestaat hoofdzakelijk uit twee punten. 1°. Dat men deelgenoot gemaakt is van de Geest der heiligheid, waardoor wij, als uit God geboren, bekwaam gemaakt worden deelgenoot te zijn van de erfenis der heiligen in het licht; dat ons verlangen gericht is naar de dingen daarboven, waar Christus zit aan de rechterhand Gods; dat onze omgang is in de hemel; dat wij de nieuwe mens hebben aangedaan, welke vernieuwd is in kennis naar het beeld van Hem, Die hem geschapen heeft; dat wij een leven leiden van geloof in de Zoon van God, en, als in een spiegel de heerlijkheid des Heeren aanschouwende, veranderd zijn in hetzelfde beeld van heerlijkheid tot heerlijkheid, als door des Heeren Geest.

Zo tot God gebracht te zijn, door Zijn lieve Zoon, zo geestelijk gezind te zijn, voor Hem te wandelen in het licht Zijns aanschijns, en iets te kennen van geestelijke gemeenschap met de Heere des levens en der heerlijkheid, gezeten op Zijn genadetroon in de volheid Zijner opstandingskracht, en in de hoogte, diepte, lengte en breedte Zijner stervende liefde, is te smaken, te tasten, te ervaren en te genieten; is deelgenoot gemaakt te zijn van Zijn heiligheid, en geheiligd te zijn door de Geest Gods als een inwonend Leermeester, Leidsman, Voorspraak en Trooster. En zo wij niets van deze dingen verstaan, ten minste in enige kleine mate, of er niet naar uitzien en verlangen dat zij door een Goddelijke kracht in ons hart gebracht worden, geven wij maar weinig bewijs dat de genade Gods ons hart heeft bereikt en ons vernieuwd heeft in de geest van ons gemoed.

2°. Het tweede punt van heiligheid is een leven, een gedrag en een wandel naar de voorschriften des Evangelies; en het ene ontstaat uit het andere. „Maak de boom goed,” zegt onze gezegende Heere, „en zijn vrucht is ook goed; want men kent de boom aan zijn vruchten.” De vrucht des Evangelies moet groeien op de boom des Evangelies; dus moeten de vruchten van een heilig en Goddelijk leven voortkomen uit die Goddelijke werkingen van de Heilige Geest op het hart, waarvan wij zoëven gesproken hebben.

Leven en handelen is, om zo te zeggen, „heilig zijn in alle wandel”, dat is: in onze dagelijkse wandel; een nakomen van het voorschrift dat God weleer aan Zijn volk Israël gaf en dat in het Nieuwe Testament is aangehaald, om te doen zien dat het geestelijk vervuld is in dat uitverkoren volk dat Hij door Zijn grote genade onder het Evangelie geroepen heeft.

Ps. 84:5

Dat wij, verlost zijnde uit de hand onzer vijanden, Hem dienen zouden zonder vreze, in heiligheid en gerechtigheid voor Hem, alle de dagen onzes levens.
Lucas 1:74, 75

Heiligheid bestaat hoofdzakelijk uit twee punten. 1°. Dat men deelgenoot gemaakt is van de Geest van heiligheid, door Wie wij, als uit God geboren, bekwaam gemaakt worden om deel te hebben aan de erfenis van de heiligen in het licht. Dat ons verlangen gericht is op de dingen daarboven, waar Christus zit aan de rechterhand van God, en dat onze omgang in de hemel is. Dat wij de nieuwe mens hebben aangedaan, die vernieuwd wordt tot kennis naar het beeld van Hem Die hem geschapen heeft. Dat wij een leven leiden van geloof in de Zoon van God, en, terwijl wij als in een spiegel de heerlijkheid van de Heere aanschouwen, veranderd worden naar hetzelfde beeld, van heerlijkheid tot heerlijkheid, als door de Geest van de Heere.

Zo geestelijk gezind te zijn, zo door Zijn geliefde Zoon tot God gebracht te zijn, voor Hem te wandelen in het licht van Zijn aangezicht, en iets te kennen van geestelijke gemeenschap met de Heere van leven en heerlijkheid, Die op Zijn genadetroon zit in de volle kracht van Zijn opstanding, en van de hoogte, diepte, lengte en breedte van Zijn stervende liefde: dat betekent smaken, tasten, ervaren en genieten. Het betekent deelgenoot gemaakt te zijn van Zijn heiligheid, en geheiligd te zijn door de Geest van God als inwonende Leermeester, Leidsman, Voorspraak en Trooster. En als wij niets van deze dingen begrijpen, in elk geval in enige kleine mate, of er niet naar uitzien en verlangen dat zij door Goddelijke kracht in ons hart gebracht worden, geven wij maar weinig bewijs dat de genade van God ons hart heeft bereikt en ons heeft vernieuwd in de geest van ons gemoed.

2°. Het tweede punt van heiligheid is een leven, een gedrag en een wandel naar de voorschriften van het Evangelie; en het een komt voort uit het ander. „Maak de boom goed,” zegt onze gezegende Heere, „en zijn vrucht is ook goed; want men kent de boom aan zijn vruchten.” De vrucht van het Evangelie moet groeien aan de boom van het Evangelie. Zo moeten de vruchten van een heilig en Goddelijk leven voortkomen uit de Goddelijke werkingen van de Heilige Geest op het hart, waarover wij zojuist gesproken hebben.

Zo leven en handelen is als het ware „heilig zijn in alle wandel”, dat wil zeggen: in onze dagelijkse wandel. Het is het opvolgen van het voorschrift dat God vroeger aan Zijn volk Israël gaf, en dat in het Nieuwe Testament wordt aangehaald om te laten zien dat het geestelijk vervuld wordt in het uitverkoren volk dat Hij door Zijn grote genade onder het Evangelie geroepen heeft.

Ps. 84:5

That He would grant unto us, that we being delivered out of the hand of our enemies might serve Him without fear, in holiness and righteousness before Him, all the days of our life.
Luke 1:74-75

Holiness consists mainly of two points—

1. being made a partaker of the spirit of holiness whereby, as born of God, we are made fit to be partakers of the inheritance of the saints in light; set our affections on things above, where Christ sits on the right hand of God; have our conversation in heaven; put on the new man which is renewed in knowledge after the image of Him which created him; live a life of faith in the Son of God, and beholding, as in a mirror, the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory, even as by the Spirit of the Lord.

To be thus spiritually-minded, to be thus brought near unto God through His dear Son, to walk before Him in the light of His countenance, and to know something of spiritual communion with the Lord of life and glory as sitting on His mercy-seat in the fullness of His risen power, and in the heights, depths, lengths, and breadths of His dying love—thus to taste, to handle, to experience, and to enjoy is to be made a partaker of true holiness, and to be sanctified by the Spirit of God as an indwelling Teacher, Guide, Advocate, and Comforter. And if we know nothing of these things, at least in some small measure, or are not looking after and longing for them to be brought into our heart by a divine power, we give but little evidence that the grace of God has reached our heart and renewed us in the spirit of our mind.

2. The second branch of holiness is a life, conduct, and conversation agreeable to the precepts of the gospel; and the one springs out of the other. “Make the tree good,” said our blessed Lord, “and his fruit good, for the tree is known by his fruit.” Gospel fruit must grow upon a gospel tree, and thus the fruits of a holy and godly life must spring out of those divine operations of the Holy Spirit upon the heart of which we have just spoken. Thus to speak, live, and act is to be “holy in all manner of conversation,” that is in our daily walk; and is a fulfilling of the precept which God gave of old to His typical people Israel, and quoted in the New Testament to show that it is spiritually fulfilled in that peculiar people whom He calls by His distinguishing grace under the gospel.

Que nos había de dar, que sin temor librados de nuestros enemigos, Le serviríamos en santidad y en justicia delante de Él, todos los días nuestros.
Lucas 1:74-75

La santidad consiste principalmente en dos puntos:

1. ser hechos partícipes del espíritu de santidad, por el cual, como nacidos de Dios, somos hechos aptos para participar de la herencia de los santos en luz; ponemos la mira en las cosas de arriba, donde está Cristo sentado a la diestra de Dios; tenemos nuestra conversación en los cielos; nos vestimos del nuevo hombre, que se renueva para conocimiento conforme a la imagen del que lo creó; vivimos una vida de fe en el Hijo de Dios, y mirando como en un espejo la gloria del Señor, somos transformados de gloria en gloria en la misma semejanza, como por el Espíritu del Señor.

Ser así espiritualmente de mente, ser así acercados a Dios por medio de Su amado Hijo, andar delante de Él a la luz de Su rostro, y saber algo de la comunión espiritual con el Señor de la vida y de la gloria, sentado en Su propiciatorio en la plenitud de Su poder de resucitado, y en las alturas, profundidades, longitudes y anchuras de Su amor que muere: así gustar, palpar, experimentar y gozar es ser hechos partícipes de la verdadera santidad, y ser santificados por el Espíritu de Dios como Maestro, Guía, Abogado y Consolador que mora en nosotros. Y si no sabemos nada de estas cosas, al menos en alguna pequeña medida, o no las buscamos ni anhelamos que sean traídas a nuestro corazón por un poder divino, damos poca evidencia de que la gracia de Dios ha llegado a nuestro corazón y nos ha renovado en el espíritu de nuestra mente.

2. La segunda rama de la santidad es una vida, una conducta y una conversación conformes a los preceptos del evangelio; y la una brota de la otra. “O haced el árbol bueno, y su fruto bueno”, dijo nuestro bendito Señor, “porque por el fruto es conocido el árbol”. El fruto del evangelio tiene que crecer en un árbol del evangelio, y así los frutos de una vida santa y piadosa tienen que brotar de aquellas operaciones divinas del Espíritu Santo en el corazón de las que acabamos de hablar. Hablar, vivir y obrar así es ser “santos en toda conversación”, es decir, en nuestro andar diario; y es el cumplimiento del precepto que Dios dio antiguamente a Su pueblo típico Israel, y que se cita en el Nuevo Testamento para mostrar que se cumple espiritualmente en aquel pueblo peculiar al que Él llama por Su gracia distintiva bajo el evangelio.

O Heere! Behoud; die Koning verhore ons, ten dage van ons roepen.
Psalm 20:10

Als de Kerk zegt: „Die Koning verhore ons ten dage van ons roepen”, heeft ze het over Jezus als haar Heere, Die in haar ziel regeert, haar gedachten leidt, in haar hart plaats heeft als haar Vorst en Heerser, en over haar heerst door middel van Zijn wil en Woord. Ze verkeerde echter in nood en verwarring; in haar beleving voelde ze nog steeds haar behoefte, haar steeds groter wordende behoefte aan Hem. Kijk eens naar haar woorden: „Die Koning verhore ons ten dage van ons roepen”, niet alleen als we bidden, als we vragen, als we verlangen. Het woord roepen houdt een besef van de noodzaak in, een uiterste nood die onmiddellijke verlossing vereist.

We roepen om hulp, als iemand die bezig is te verdrinken in een rivier; we roepen om verlossing, als een man die door rovers wordt belaagd, of als een vrouw die wordt beledigd en bedreigd en die van haar kwelgeest wil worden verlost. Daarom houdt de uitdrukking „roepen” dringende behoefte in. Als de Kerk derhalve zegt: „Die Koning verhore ons ten dage van ons roepen”, bedoelt ze dat ze in nood en in verwarring verkeert, waardoor de ziel tot uitroepen wordt gedwongen.

Slaat dit de ijdele verwachting niet in stukken, dat we ooit zover zullen komen dat we de Heere niet nodig hebben? Als de Heere onze Leraar is, zullen we Hem steeds vaker nodig hebben. Naarmate we zwakker en zwakker worden, naarmate we een dieper inzicht in onszelf krijgen en een hogere aanblik op Jezus, zullen we Hem elke dag meer nodig hebben. Wee ons, wee ons, als we ooit zover komen dat we Christus niet nodig hebben. Wees ervan verzekerd: we zijn in een land van de dood gekomen, buiten bereik van het werk van de Geest aan ons hart, als we zover komen dat we Christus nooit meer nodig hebben.

„Die Koning verhore ons,” zegt de Kerk dus, „ten dage van ons roepen. Als onze ziel is geoefend; als we in nood verkeren door de verschillende verwarringen die we onderweg tegenkomen; als we willen dat Hij ons in moeilijke tijden helpt, laat de Koning ons dan verhoren; laten onze gebeden Zijn oren bereiken; laten onze uitroepen tot Hem, Die machtig is te verlossen, verlichting brengen.”

Lezen: Psalm 61

O Heere! Behoud; die Koning verhore ons, ten dage van ons roepen.
Psalm 20:10

Als de Kerk zegt: „Die Koning verhore ons ten dage van ons roepen”, spreekt zij over Jezus als haar Heere, Die in haar ziel regeert, haar gedachten leidt, in haar hart de plaats inneemt van haar Vorst en Heerser, en over haar heerst door Zijn wil en Woord. Toch verkeerde zij in nood en verwarring; in haar bevinding voelde zij nog steeds haar gebrek, haar steeds groter wordende behoefte aan Hem. Let op haar woorden: „Die Koning verhore ons ten dage van ons roepen”, niet alleen als we bidden, als we vragen, als we verlangen. Het woord roepen houdt een besef van nood in, een uiterste nood die om onmiddellijke verlossing vraagt.

We roepen om hulp, zoals iemand die in een rivier dreigt te verdrinken. We roepen om verlossing, zoals een man die door rovers wordt overvallen, of zoals een vrouw die beledigd en bedreigd wordt en van haar kwelgeest verlost wil worden. Daarom houdt het woord „roepen” dringende nood in. Als de Kerk dus zegt: „Die Koning verhore ons ten dage van ons roepen”, bedoelt zij dat zij in nood en verwarring verkeert, zodat de ziel gedwongen wordt het uit te roepen.

Slaat dit de ijdele verwachting niet in stukken dat we ooit zover zullen komen dat we de Heere niet meer nodig hebben? Als de Heere onze Leraar is, zullen we Hem steeds meer nodig hebben. Naarmate we zwakker en zwakker worden, naarmate we dieper inzicht in onszelf krijgen en een hoger zicht op Jezus, zullen we Hem elke dag meer nodig hebben. Wee ons, wee ons, als we ooit zover komen dat we Christus niet nodig hebben. Wees ervan verzekerd: we zijn dan in een land van de dood gekomen, buiten het bereik van het werk van de Geest in ons hart, als we zover komen dat we Christus nooit meer nodig hebben.

„Die Koning verhore ons,” zegt de Kerk dus, „ten dage van ons roepen. Als onze ziel is geoefend; als we in nood verkeren door de verschillende verwarringen die we onderweg tegenkomen; als we willen dat Hij ons in moeilijke tijden helpt, laat de Koning ons dan verhoren; laten onze gebeden Zijn oren bereiken; laten onze uitroepen tot Hem, Die machtig is te verlossen, verlichting brengen.”

Lezen: Psalm 61

Save, LORD: let the king hear us when we call.
Psalm 20:9

When the Church says, “Let the King hear us when we call,” she speaks of Jesus as her Lord, Who reigns in her soul, guides her thoughts, takes the place in her heart of her Sovereign and Ruler, and rules over her by His will and Word. Yet she was in distress and perplexity; in her experience she still felt her want, her ever-increasing need of Him. Mark her words: “Let the King hear us when we call,” not merely when we pray, when we ask, when we desire. The word call implies a sense of distress, an extreme need that demands immediate deliverance.

We call for help, like a man in danger of drowning in a river. We call for deliverance, like a man set upon by robbers, or like a woman insulted and threatened who wants to be delivered from her tormentor. Therefore the word “call” implies urgent need. When the Church, then, says, “Let the King hear us when we call,” she means that she is in distress and perplexity, so that the soul is compelled to cry out.

Does not this break to pieces the vain expectation that we shall ever come to the point where we no longer need the Lord? If the Lord is our Teacher, we shall need Him more and more. As we become weaker and weaker, as we get a deeper insight into ourselves and a higher view of Jesus, we shall need Him more every day. Woe to us, woe to us, if we ever come to the point where we do not need Christ. Be assured of this: we have then come into a land of death, out of the reach of the work of the Spirit in our heart, if we come to the point where we never need Christ any more.

“Let the King hear us,” says the Church, then, “when we call. When our soul is exercised; when we are in distress through the various perplexities we meet with on the way; when we want Him to help us in times of trouble, then let the King hear us; let our prayers reach His ears; let our cries to Him, Who is mighty to save, bring relief.”

Reading: Psalm 61

Salva, Jehová: que el Rey nos oiga el día que lo invocáremos.
Salmo 20:9

Cuando la Iglesia dice: “Que el Rey nos oiga el día que lo invocáremos”, habla de Jesús como su Señor, Quien reina en su alma, guía sus pensamientos, ocupa en su corazón el lugar de Soberano y Gobernante, y la rige por Su voluntad y Su Palabra. Sin embargo, ella estaba en angustia y perplejidad; en su experiencia seguía sintiendo su falta, su necesidad siempre creciente de Él. Fíjese en sus palabras: “Que el Rey nos oiga el día que lo invocáremos”, no solo cuando oramos, cuando pedimos, cuando deseamos. La palabra invocar, clamar, implica un sentimiento de angustia, una necesidad extrema que exige liberación inmediata.

Clamamos pidiendo ayuda, como un hombre en peligro de ahogarse en un río. Clamamos pidiendo liberación, como un hombre asaltado por ladrones, o como una mujer ultrajada y amenazada que quiere ser librada de su atormentador. Por eso la palabra “clamar” implica una necesidad apremiante. Cuando la Iglesia, pues, dice: “Que el Rey nos oiga el día que lo invocáremos”, quiere decir que está en angustia y perplejidad, de modo que el alma se ve obligada a clamar.

¿No hace pedazos esto la vana expectativa de que alguna vez llegaremos al punto en que ya no necesitemos al Señor? Si el Señor es nuestro Maestro, lo necesitaremos más y más. A medida que nos volvemos más y más débiles, a medida que obtenemos una visión más profunda de nosotros mismos y una visión más alta de Jesús, lo necesitaremos más cada día. ¡Ay de nosotros, ay de nosotros, si alguna vez llegamos al punto en que no necesitemos a Cristo! Tenga esto por seguro: si llegamos al punto en que ya nunca necesitamos a Cristo, hemos entrado entonces en una tierra de muerte, fuera del alcance de la obra del Espíritu en nuestro corazón.

“Que el Rey nos oiga”, dice, pues, la Iglesia, “el día que lo invocáremos. Cuando nuestra alma esté ejercitada; cuando estemos en angustia por las diversas perplejidades que encontramos en el camino; cuando queramos que Él nos ayude en tiempos de aflicción, entonces que el Rey nos oiga; que nuestras oraciones lleguen a Sus oídos; que nuestros clamores a Él, Quien es poderoso para salvar, nos traigan alivio”.

Lectura: Salmo 61

En stel mij niet tot een smaad der dwazen.
Psalm 39:8

Wie zijn deze dwazen? Ik geloof dat het beste antwoord hierop gegeven is door de Heere Zelf in de gelijkenis van de wijze en de dwaze maagden. De dwazen waren zij die olie in hun lampen hadden, maar niet in hun vaten. Wij kunnen derhalve onder de dwazen in de tekst hen verstaan die licht van kennis in hun hoofden hebben en de lamp der belijdenis in hun hand, maar geen olie van genade in hun harten. Zij zijn dwaas, omdat zij noch God, noch zichzelf kennen, noch zonde, noch zaligheid, noch de diepte van de val, noch de grootheid van het geneesmiddel.

Zij zijn dwaas ten opzichte van zichzelf, gelovende dat licht en kennis hen zullen behouden zonder leven en genade; en zij zijn dwaas ten opzichte van anderen, uit gebrek aan een bevindelijke kennismaking met het hart. Zij kennen derhalve niets van de verzoekingen van een kind van God: hoe het van alle zijden benauwd wordt, hoe de satan het dreigt of verlokt, hoe zijn eigen hart hem aanspoort tot het kwaad en hoe hem van alle zijden strikken voor de voeten worden gespannen. De dwazen weten niets van deze beproevingen. Zij zijn Farizeeën, die het buitenste des drinkbekers reinigen, die de graven witpleisteren en versieren, terwijl zij van binnen vol doodsbeenderen en onreinheid zijn.

David wist het wel, en elk kind van God eveneens, dat, wanneer hij werd toegelaten om uit te glijden of iets te zeggen of te doen wat niet bepaald stichtelijk was, dezen hem allereerst daarvan verwijt zouden doen. De dwaas kan en wil niets door de vingers zien ten opzichte van de geringste misstap, hetzij van tong of voet, want hijzelf is onbekend met de zwakheid van het vlees, met de geslepenheid van satan, met de kracht der zonde en van de verzoeking. Zou hij struikelen of vallen, dan zou de dwaas hem zonder twijfel met de vinger nawijzen.

Wanneer hij dan deze smeking opzendt, mogen wij wel veronderstellen dat hij wil zeggen: „Heere, welke verzoekingen ik zal moeten doormaken, welke strikken van satan of welke begeerten van het vlees mij van voren en van achteren mogen bezetten, o, bewaar mij, bewaar mij, dat ik niet worde tot een smaad der dwazen; dat zij niet iets zouden kunnen vinden waarop zij de hand kunnen leggen, uit welke oorzaak zij mij tot een spotrede zouden stellen en Uw Naam en zaak en waarheid daarom gelasterd zouden worden.”

En stel mij niet tot een smaad der dwazen.
Psalm 39:8

Wie zijn deze dwazen? Ik geloof dat het beste antwoord hierop door de Heere Zelf gegeven is in de gelijkenis van de wijze en de dwaze maagden. De dwazen waren zij die olie in hun lampen hadden, maar niet in hun vaten. Onder de dwazen in de tekst kunnen wij daarom hen verstaan die het licht van kennis in hun hoofd hebben en de lamp van de belijdenis in hun hand, maar geen olie van genade in hun hart. Zij zijn dwaas, omdat zij noch God, noch zichzelf kennen, noch zonde, noch zaligheid, noch de diepte van de val, noch de grootheid van het geneesmiddel.

Zij zijn dwaas met betrekking tot zichzelf, omdat zij geloven dat licht en kennis hen zonder leven en genade zullen behouden. En zij zijn dwaas met betrekking tot anderen, omdat het hun ontbreekt aan een bevindelijke kennis van het hart. Daarom weten zij niets van de verzoekingen van een kind van God: hoe het van alle kanten benauwd wordt, hoe satan het bedreigt of verlokt, hoe zijn eigen hart hem tot het kwaad aanzet en hoe er van alle kanten strikken voor zijn voeten worden gespannen. De dwazen weten niets van deze beproevingen. Zij zijn Farizeeën, die de buitenkant van de drinkbeker reinigen, die de graven witten en versieren, terwijl zij vanbinnen vol doodsbeenderen en onreinheid zijn.

David wist heel goed, en ieder kind van God weet het evengoed, dat wanneer hij werd toegelaten uit te glijden of iets te zeggen of te doen wat niet bepaald stichtelijk was, juist zij hem dat als eersten zouden verwijten. De dwaas kan en wil niets door de vingers zien, zelfs niet de kleinste misstap van tong of voet, want hij is zelf onbekend met de zwakheid van het vlees, met de sluwheid van satan, met de kracht van de zonde en van de verzoeking. Als hij zou struikelen of vallen, zou de dwaas hem zonder twijfel met de vinger nawijzen.

Wanneer hij dan deze smeking opzendt, mogen wij wel aannemen dat hij wil zeggen: „Heere, welke verzoekingen ik ook zal moeten doormaken, welke strikken van satan of welke begeerten van het vlees mij ook van voren en van achteren mogen belagen, o, bewaar mij, bewaar mij, dat ik niet word tot een smaad der dwazen; dat zij niets zouden kunnen vinden waar zij de hand op kunnen leggen, waardoor zij mij tot een spotrede zouden maken en Uw Naam en zaak en waarheid daarom gelasterd zouden worden.”

“Make me not the reproach of the foolish.”
Psalm 39:8

Who are these “foolish?” I think the best answer to this question is given by our Lord Himself, in the parable of the wise and foolish virgins. “The foolish” were those who had oil in their lamps, but none in their vessels. By “the foolish” in the text, therefore, we may understand those who have the light of knowledge in their heads, and the lamp of profession in their hands, but no oil of grace in their hearts. They are “foolish,” because they know neither God nor themselves, neither sin nor salvation, neither the depth of the fall nor the greatness of the remedy.

They are “foolish,” as regards themselves, in thinking that light and knowledge will save them, without life and grace; and they are “foolish,” as regards others, for lack of an experimental acquaintance with the heart. They know nothing, therefore, of the temptations of a child of God; how he is beset on every hand; how Satan is ever thrusting at or enticing him; how his own heart is continually prompting him to evil; and how snares are in every direction laid for his feet. “The foolish” know nothing of these trials; they are Pharisees, who “make clean the outside of the cup and platter,” who whitewash and adorn the sepulcher outside, while within it is “full of dead men’s bones and all uncleanness.”

David knew well, and every child of God knows well, that if he were allowed to slip, if he were allowed to say or do anything unbecoming, these would be the very first to make him an open reproach. “The foolish” can, and will, make no allowances for the least slip of tongue or foot, for they themselves are ignorant of the weakness of the flesh, the subtlety of Satan, the strength of sin, and the power of temptation. Were he to stumble and fall, “the foolish” would be sure to point the finger of scorn at him.

In breathing forth, then, this petition, we may well suppose him to say, “Lord, whatever temptations I may be called upon to endure, whatever snares of Satan or lusts of the flesh may beset my path behind and before, O keep me, keep me that I may not be ‘the reproach of the foolish;’ that they may have nothing to take hold of, to make me a bye-word, and through me to reproach Your Name, cause, and truth.”

“No me pongas por escarnio del insensato.”
Salmo 39:8

¿Quiénes son estos “insensatos”? Creo que la mejor respuesta a esta pregunta la da nuestro Señor mismo, en la parábola de las vírgenes prudentes y las insensatas. “Las insensatas” eran las que tenían aceite en sus lámparas, pero ninguno en sus vasos. Por “el insensato” del texto, por tanto, podemos entender a aquellos que tienen la luz del conocimiento en la cabeza y la lámpara de la profesión en la mano, pero ningún aceite de gracia en el corazón. Son “insensatos” porque no conocen ni a Dios ni a sí mismos, ni el pecado ni la salvación, ni la profundidad de la caída ni la grandeza del remedio.

Son “insensatos” en cuanto a sí mismos, al pensar que la luz y el conocimiento los salvarán sin vida y sin gracia; y son “insensatos” en cuanto a los demás, por falta de un conocimiento experimental del corazón. No saben nada, por tanto, de las tentaciones de un hijo de Dios; de cómo está asediado por todos lados; de cómo Satanás siempre le está acometiendo o tentándole; de cómo su propio corazón le incita continuamente al mal; y de cómo se tienden lazos a sus pies en todas direcciones. “Los insensatos” no saben nada de estas pruebas; son fariseos, que “limpian lo que está de fuera del vaso y del plato”, que blanquean y adornan el sepulcro por fuera, mientras que por dentro está “lleno de huesos de muertos y de toda suciedad”.

David sabía bien, y todo hijo de Dios sabe bien, que si se le permitiera resbalar, si se le permitiera decir o hacer algo indecoroso, estos serían los primeros en hacerle un escarnio público. “Los insensatos” no pueden ni quieren tener indulgencia con el menor resbalón de la lengua o del pie, porque ellos mismos ignoran la debilidad de la carne, la astucia de Satanás, la fuerza del pecado y el poder de la tentación. Si él tropezara y cayera, “los insensatos” no dejarían de señalarle con el dedo del desprecio.

Al exhalar, pues, esta petición, bien podemos suponer que dice: “Señor, cualesquiera que sean las tentaciones que se me llame a soportar, cualesquiera que sean los lazos de Satanás o las concupiscencias de la carne que asedien mi senda por detrás y por delante, oh guárdame, guárdame, para que no sea ‘escarnio del insensato’; para que no tengan nada de qué asirse para hacer de mí un refrán y, por medio de mí, vituperar Tu Nombre, Tu causa y Tu verdad.”