Korenaren

Gij zijt opgevaren in de hoogte; Gij hebt de gevangenis gevankelijk gevoerd; Gij hebt gaven genomen om uit te delen onder de mensen, ja, ook de wederhorigen, om bij U te wonen, o Heere God!
Psalm 68:19

Hoe pijnlijk is het weerspannig te zijn! Er is bijna geen pijnlijker gevoel voor een mens wiens geweten vertederd is in de vreze Gods. Weerspannig te zijn tegen een heilig en wijs God; weerspannig tegen Zijn wegen en Zijn voorzienigheid; tegen Zijn onderwijs in de genade, omdat wij niet meer zien van het licht Zijns aanschijns! Wij weten dat God in niet één Zijner wegen dwalen kan, en toch van tijd tot tijd in zulk een vreselijke opstand tegen God te zijn, o, hoe pijnlijk is dat!

De minste kleinigheid kan die opstand doen ontstaan. Er is geen storm of rukwind nodig om zijn trotse golven te doen verheffen. Het minste windje, het zachtste koeltje dat waait, zal somtijds de baren van het weerspannig hart doen stijgen en met de grootste onstuimigheid doen zwellen. Maar welk een barmhartigheid is het voor de arme ziel, die kermt en treurt onder een weerspannig hart, dat die opgevaren Middelaar gaven voor haar ontvangen heeft!

Het is niet uw geduld, uw zachtmoedigheid en goedaardigheid, noch uw zachte en stille gemoedsgesteldheid, die de genade doet nederdalen in uw harten; maar God de Vader heeft al de genade en alle giften van de Geest in Zijn lieve Zoon gelegd, en zij worden u gegeven omdat gij deel hebt aan Zijn bloed en Zijn gerechtigheid. Dat leert ons de Heere. Zo wij altijd geduldig, volgzaam, heilig en onderworpen waren, nooit verontrust werden door de duivel en nimmer de werkingen van het bederf in ons gevoelden, zouden wij beginnen te geloven dat wij in staat waren Gode in onszelf te behagen. Maar zo wij door een pijnlijke ervaring geleerd hebben welk een ontaarde natuur en welk een weerspannig hart wij in ons omdragen, dan weten wij door genade vanwaar dat komt, en leren wij een afschuw aan onszelf krijgen en Zijn heilige Naam verheerlijken.

Gij deedt mij veel benauwdheid smaken
en drukkend harteleed,
maar tot mijn hulp gereed
zult Gij mij weder levend maken,
mij uit de afgrond trekken
en met uw vleug’len dekken.

Ps. 71:15

Gij zijt opgevaren in de hoogte; Gij hebt de gevangenis gevankelijk gevoerd; Gij hebt gaven genomen om uit te delen onder de mensen, ja, ook de wederhorigen, om bij U te wonen, o Heere God!
Psalm 68:19

Hoe pijnlijk is het weerspannig te zijn! Er is bijna geen pijnlijker gevoel voor iemand wiens geweten in de vreze Gods teder is gemaakt. Weerspannig te zijn tegen een heilig en wijs God; weerspannig tegen Zijn wegen en Zijn voorzienigheid; tegen Zijn onderwijs in de genade, omdat wij niet meer zien van het licht van Zijn aangezicht! Wij weten dat God in geen enkele van Zijn wegen kan dwalen, en toch zijn wij van tijd tot tijd in zo’n vreselijke opstand tegen God. O, hoe pijnlijk is dat!

Het geringste kan die opstand doen ontstaan. Er is geen storm of rukwind nodig om zijn trotse golven te doen opsteken. Het minste windje, het zachtste briesje kan soms de golven van het weerspannige hart doen stijgen en met de grootste onstuimigheid doen zwellen. Maar wat een barmhartigheid is het voor de arme ziel die kermt en treurt onder een weerspannig hart, dat die opgevaren Middelaar gaven voor haar ontvangen heeft!

Het is niet uw geduld, uw zachtmoedigheid en goedaardigheid, of uw zachte en stille gemoedsgesteldheid, die de genade in uw hart doet neerdalen. Nee, God de Vader heeft alle genade en alle gaven van de Geest in Zijn lieve Zoon gelegd, en zij worden u gegeven omdat u deel hebt aan Zijn bloed en Zijn gerechtigheid. Dat leert de Heere ons. Als wij altijd geduldig, volgzaam, heilig en onderworpen waren, nooit verontrust werden door de duivel en nooit de werkingen van het bederf in ons voelden, dan zouden wij gaan geloven dat wij in staat waren God uit onszelf te behagen. Maar wanneer wij door een pijnlijke bevinding geleerd hebben wat een verdorven natuur en wat een weerspannig hart wij met ons meedragen, dan weten wij door genade waar het vandaan komt, en leren wij van onszelf te walgen en Zijn heilige Naam te verheerlijken.

Gij deedt mij veel benauwdheid smaken
en drukkend harteleed,
maar tot mijn hulp gereed
zult Gij mij weder levend maken,
mij uit de afgrond trekken
en met uw vleug’len dekken.

Ps. 71:15

Thou hast ascended on high, Thou hast led captivity captive: Thou hast received gifts for men; yea, for the rebellious also, that the LORD God might dwell among them.
Psalm 68:18

What a painful thing it is to be rebellious! There is hardly any feeling worse than rebellion to a man whose conscience is made tender in God’s fear. To have rebellion against a holy and wise God; rebellion against His dealings with us in providence; against His teachings in grace; because we have not more of the light of His countenance; because we have not more and clearer testimonies and manifestations! We know in our judgment that God cannot err in any of His dealings, and yet to find at times such dreadful rebellion against God, O how painful it is!

The least trifle can work up rebellion. It does not need a storm or a gale to lift up its proud waves. The slightest breath, the faintest breeze that blows, will at times stir up the billows of the rebellious heart, and make it swell with tumultuous heavings.

But what a mercy it is to the poor souls that groan and grieve under a rebellious heart, that this ascended Mediator has received gifts for them! It is not your patience, meekness, and good temper, nor your gentle and quiet disposition, that bring down grace into your hearts; but God the Father has lodged all the graces and gifts of the Spirit in His dear Son, and they are given to you because you have a saving interest in His blood and righteousness.

The Lord teaches us this. If we were always patient, meek, holy, submissive, never harassed by the devil, and never felt the workings of corruption, we would begin to think we had some power to please God in ourselves, and would slight and neglect a precious Saviour. But when taught by painful experience what a depraved nature and rebellious heart we carry in our bosom, when the Lord lets down a little mercy and grace into our soul, we then know the blessed quarter whence it comes, and learn to abhor ourselves and bless His holy name.

Subiste a lo alto, cautivaste la cautividad, tomaste dones para los hombres, y también los rebeldes, para que habite entre ellos JAH Dios.
Salmo 68:18

¡Qué cosa tan dolorosa es ser rebelde! Apenas hay sentimiento peor que la rebelión para un hombre cuya conciencia ha sido hecha tierna en el temor de Dios. ¡Tener rebelión contra un Dios santo y sabio; rebelión contra Sus tratos con nosotros en la providencia; contra Sus enseñanzas en la gracia; porque no tenemos más de la luz de Su rostro; porque no tenemos más testimonios y manifestaciones, ni más claros! Sabemos en nuestro juicio que Dios no puede errar en ninguno de Sus tratos, y sin embargo hallar a veces una rebelión tan espantosa contra Dios, ¡oh, cuán doloroso es!

La menor bagatela puede levantar la rebelión. No necesita una tempestad ni un vendaval para alzar sus olas orgullosas. El soplo más leve, la brisa más tenue que sople, removerá a veces las olas del corazón rebelde y lo hará hincharse con agitaciones tumultuosas.

¡Pero qué misericordia es para las pobres almas que gimen y se afligen bajo un corazón rebelde, que este Mediador ascendido haya tomado dones para ellas! No es su paciencia, su mansedumbre y su buen carácter, ni su disposición apacible y sosegada, lo que trae la gracia a sus corazones; sino que Dios el Padre ha depositado todas las gracias y dones del Espíritu en Su amado Hijo, y se le dan a usted porque tiene una parte salvadora en Su sangre y en Su justicia.

El Señor nos enseña esto. Si fuéramos siempre pacientes, mansos, santos, sumisos, nunca acosados por el diablo, y nunca sintiéramos las obras de la corrupción, comenzaríamos a pensar que tenemos en nosotros mismos algún poder para agradar a Dios, y menospreciaríamos y descuidaríamos a un Salvador precioso. Pero cuando la experiencia dolorosa nos ha enseñado qué naturaleza depravada y qué corazón rebelde llevamos en el pecho, y el Señor deja descender un poco de misericordia y gracia a nuestra alma, entonces conocemos el bendito lugar de donde viene, y aprendemos a aborrecernos a nosotros mismos y a bendecir Su santo Nombre.

Genees mij, HEERE, zo zal ik genezen worden; behoud mij, zo zal ik behouden worden, want Gij zijt mijn lof.
Jeremia 17:14

De volgende twee dingen gaan altijd samen: als ik geen ziekte voel, wens ik geen geneesmiddel; als ik geen veroordeling voel, wens ik geen verlossing; als ik niet word beproefd door een besef van innerlijke schuld en nood, wens ik geen dierbaar bloed dat op mijn geweten wordt gesprenkeld; wens ik geen liefde die wordt uitgestort; wens ik geen gezegend bezoek van de Heere des levens en der heerlijkheid; wens ik geen zoete belofte die haar dauw in mijn ziel brengt; wens ik niets dat de Heere mij kan verlenen. Ik kan mijn geest bezighouden met tijdelijke en zintuiglijke dingen, en vleselijk, zinnelijk en aards zijn.

Maar als de verschillende oefeningen opnieuw beginnen in de ziel, en als de Heere het genadewerk in het hart doet herleven, dan wil ik iets goddelijks, dan wil ik iets ondervinden, dan wil ik iets toegepast krijgen, dan wil ik dat iets in mijn ziel wordt gedaan dat Hij alleen voor mij kan doen. Wat kan innerlijke vroomheid voor mij betekenen zonder deze oefeningen, zonder kennis van de vreselijke ziekte, zonder sterke verzoekingen, zonder dagelijkse strijd?

Als ik niet word geoefend, kan ik het stellen zonder innerlijke, ondervindelijke godsdienst; zonder de macht van Christus te voelen; zonder Christus, zonder de gezegende Geest, zonder de Bijbel. Maar als ik in omstandigheden van schuld, van oefening, van nood, van verdriet en van moeilijkheden, en in de verschillende verwarringen die het kind van God omringen, word geplaatst, en als de Heere mijn gemoed door middel hiervan tot smeken beweegt, dan zal mijn ziel iedere zegen willen hebben die God kan verlenen. Het kind van God zal afgescheiden zijn van de wereld en een leven van geloof en gebed leiden; het zal omgang hebben met God; het zal van het schepsel in al zijn vormen en gedaanten loskomen en eenvoudig en uitsluitend op de Heere Jezus Christus zien.

Zodat, wanneer wij de kennis van de kwaal in al haar verschillende vormen hebben en kennis hebben aan verzoeking, schuld, zonde, schaamte en verdriet – wanneer deze dingen toegang tot de kostbare waarheden van God verschaffen en hun hemelse invloed een plek in ons hart geven – dan komen wij tot de kennis van het geneesmiddel.

Lezen: Romeinen 7:1-13

Genees mij, HEERE, zo zal ik genezen worden; behoud mij, zo zal ik behouden worden, want Gij zijt mijn lof.
Jeremia 17:14

De volgende twee dingen gaan altijd samen. Als ik geen ziekte voel, wens ik geen geneesmiddel; als ik geen veroordeling voel, wens ik geen verlossing. Als ik niet beproefd word door een besef van innerlijke schuld en nood, wens ik geen dierbaar bloed dat op mijn geweten wordt gesprenkeld. Dan wens ik geen liefde die wordt uitgestort, geen gezegend bezoek van de Heere van het leven en van de heerlijkheid, en geen zoete belofte die haar dauw in mijn ziel brengt; dan wens ik niets wat de Heere mij kan geven. Dan kan ik mijn geest bezighouden met tijdelijke en zichtbare dingen, en vleselijk, zinnelijk en aards zijn.

Maar als de verschillende oefeningen opnieuw in de ziel beginnen, en als de Heere het genadewerk in het hart laat herleven, dan wil ik iets goddelijks. Dan wil ik iets ervaren, dan wil ik dat mij iets wordt toegepast, dan wil ik dat er in mijn ziel iets gebeurt wat Hij alleen voor mij kan doen. Wat kan innerlijke godsvrucht voor mij betekenen zonder deze oefeningen, zonder kennis van de vreselijke ziekte, zonder sterke verzoekingen en zonder dagelijkse strijd?

Als ik niet geoefend word, kan ik het stellen zonder innerlijke, bevindelijke godsdienst, zonder de kracht van Christus te voelen, zonder Christus, zonder de gezegende Geest en zonder de Bijbel. Maar als ik terechtkom in omstandigheden van schuld, oefening, nood, verdriet en moeite, en in de verschillende verwarringen die het kind van God omringen, en als de Heere mijn hart daardoor tot smeken beweegt, dan zal mijn ziel iedere zegen willen hebben die God kan geven. Het kind van God zal dan afgescheiden zijn van de wereld en een leven van geloof en gebed leiden. Het zal omgang hebben met God, het zal loskomen van het schepsel in al zijn vormen en gedaanten, en eenvoudig en alleen op de Heere Jezus Christus zien.

Wanneer wij dus de kennis van de kwaal in al haar verschillende vormen hebben, en verzoeking, schuld, zonde, schaamte en verdriet kennen – wanneer deze dingen de kostbare waarheden van God toegang geven en hun hemelse invloed een plaats in ons hart geven – dan komen wij tot de kennis van het geneesmiddel.

Lezen: Romeinen 7:1-13

Heal me, O LORD, and I shall be healed; save me, and I shall be saved: for Thou art my praise.
Jeremiah 17:14

The following two things always go together. If I feel no disease, I desire no remedy; if I feel no condemnation, I desire no salvation. If I am not exercised by a sense of inward guilt and distress, I desire no precious blood to be sprinkled upon my conscience. Then I desire no love to be shed abroad, no blessed visit from the Lord of life and glory, and no sweet promise bringing its dew into my soul; then I desire nothing that the Lord can give me. Then I can occupy my mind with things temporal and visible, and be carnal, sensual and earthly.

But when the various exercises begin again in the soul, and when the Lord revives the work of grace in the heart, then I want something divine. Then I want to experience something, then I want something applied to me, then I want something to take place in my soul which He alone can do for me. What can inward godliness mean to me without these exercises, without a knowledge of the dreadful disease, without powerful temptations and without daily conflict?

If I am not exercised, I can do without inward, experimental religion, without feeling the power of Christ, without Christ, without the blessed Spirit and without the Bible. But when I am brought into circumstances of guilt, exercise, distress, sorrow and trouble, and into the various perplexities that surround the child of God, and when the Lord thereby moves my heart to supplication, then my soul will want every blessing that God can give. The child of God will then be separated from the world and lead a life of faith and prayer. He will have communion with God, he will be weaned from the creature in all its forms and shapes, and look simply and solely to the Lord Jesus Christ.

When, therefore, we have the knowledge of the malady in all its various forms, and know temptation, guilt, sin, shame and sorrow—when these things give God’s precious truths an entrance and make room in our heart for their heavenly influence—then we come to the knowledge of the remedy.

Reading: Romans 7:1-13

Sáname, oh Jehová, y seré sano; sálvame, y seré salvo: porque Tú eres mi alabanza.
Jeremías 17:14

Las dos cosas siguientes van siempre juntas. Si no siento enfermedad, no deseo remedio; si no siento condenación, no deseo salvación. Si no estoy ejercitado por un sentimiento de culpa y angustia interior, no deseo que la preciosa sangre sea rociada sobre mi conciencia. Entonces no deseo que se derrame amor, ni una bendita visita del Señor de la vida y de la gloria, ni una dulce promesa que traiga su rocío a mi alma; entonces no deseo nada que el Señor pueda darme. Entonces puedo ocupar mi mente en las cosas temporales y visibles, y ser carnal, sensual y terrenal.

Pero cuando los diversos ejercicios comienzan de nuevo en el alma, y cuando el Señor aviva la obra de la gracia en el corazón, entonces quiero algo divino. Entonces quiero experimentar algo, entonces quiero que algo me sea aplicado, entonces quiero que tenga lugar en mi alma algo que solo Él puede hacer por mí. ¿Qué puede significar para mí la piedad interior sin estos ejercicios, sin un conocimiento de la terrible enfermedad, sin tentaciones poderosas y sin lucha diaria?

Si no estoy ejercitado, puedo pasar sin religión interior y experimental, sin sentir el poder de Cristo, sin Cristo, sin el bendito Espíritu y sin la Biblia. Pero cuando soy llevado a circunstancias de culpa, ejercicio, angustia, tristeza y aflicción, y a las diversas perplejidades que rodean al hijo de Dios, y cuando el Señor mueve por ello mi corazón a la súplica, entonces mi alma querrá toda bendición que Dios pueda dar. El hijo de Dios será entonces apartado del mundo y llevará una vida de fe y oración. Tendrá comunión con Dios, será destetado de la criatura en todas sus formas y figuras, y mirará sencilla y únicamente al Señor Jesucristo.

Cuando, por tanto, tenemos el conocimiento del mal en todas sus diversas formas, y conocemos la tentación, la culpa, el pecado, la vergüenza y la tristeza —cuando estas cosas dan entrada a las preciosas verdades de Dios y hacen lugar en nuestro corazón para su influencia celestial—, entonces llegamos al conocimiento del remedio.

Lectura: Romanos 7:1-13

En gij zult de waarheid verstaan, en de waarheid zal u vrij maken.
Johannes 8:32

De waarheden van het Evangelie, ofschoon zij voor een verlicht oog als met een straal van licht door het gehele Woord schijnen, zijn toch voor het merendeel als in verborgen aderen opgelegd. „Gewisselijk, er is voor het zilver een uitgang, en een plaats voor het goud, dat zij smelten. Uit de aarde komt het brood voort, en onder zich wordt zij veranderd, alsof zij vuur ware. Haar stenen zijn de plaats van de saffier, en zij heeft stofjes van goud” (Job 28:5, 6). Doch waar is de plaats van de saffier? En waar zijn de stofjes van goud? In het pad dat geen roofvogel, geen onkuise belijder kent, en hetwelk het oog der kraai, scherp als het uitziet naar het dode aas der wereld, niet heeft gezien.

Maar voor een geestelijk gemoed is het een zoete en zichzelf belonende taak, indien het een taak genoemd kan worden, het Woord na te speuren als naar verborgen schatten. Geen zoeter, geen beter werkzaamheid kan hart en hand bezighouden, dan in de geest des gebeds en der meditatie, die der afzondering van de wereld, van een heilige vrees, van een begeren om de wil van God te kennen en te betrachten, in de geest van nederigheid, eenvoudigheid en goddelijke oprechtheid, te zoeken in te gaan in deze hemelse verborgenheden, die in de Schriften zijn opgelegd. En dit niet om het hoofd met kennis te verrijken, doch om de ziel te vullen met het brood des levens.

De waarheid in haar kracht en liefde te ontvangen, onderricht en bevestigt het oordeel, vernedert het hart en doet het smelten, verwarmt de genegenheden en trekt ze naar omhoog; zij maakt en houdt de consciëntie levendig en teder; zij is voedsel voor het geloof, de kracht der hoop en de hoofdader der liefde. De waarheid te kennen is een waar discipel te zijn en daardoor te zijn vrijgemaakt. Vrij van dwaling en van de vuile ketterij, waarvan het overal wemelt; vrij van onbeschaamdheid en eigengerechtigheid. Vrij van de vloek en de dienstbaarheid der wet en de veroordeling van een schuldige consciëntie. Vrij van slaafse vrees en het oordeel der mensen en de verachting en hoon van de wereld en wereldse belijders.

Vrij van de menigte te volgen in het kwaad doen; vrij van de omgang met degenen die een naam hebben dat zij leven, maar dood zijn. Maar ook vrij om de Heere en Zijn volk te beminnen; vrij om goed van Zijn Naam te spreken; vrij om Hem te verheerlijken met lichaam en ziel, die Hem toebehoren. Vrij in het toegaan tot een troon der genade en tot een met bloed besprengde genadestoel; vrij tot elk goed woord en werk. Vrij om te oefenen al wat waarachtig is, al wat eerlijk is, al wat rechtvaardig is, al wat rein is, al wat liefelijk is, al wat wel luidt.

En gij zult de waarheid verstaan, en de waarheid zal u vrij maken.
Johannes 8:32

De waarheden van het Evangelie schijnen voor een verlicht oog als een lichtstraal door het hele Woord, maar toch liggen zij grotendeels als in verborgen aderen opgeslagen. „Gewisselijk, er is voor het zilver een uitgang, en een plaats voor het goud, dat zij smelten. Uit de aarde komt het brood voort, en onder zich wordt zij veranderd, alsof zij vuur ware. Haar stenen zijn de plaats van de saffier, en zij heeft stofjes van goud” (Job 28:5, 6). Maar waar is de plaats van de saffier? En waar zijn de stofjes van goud? Op het pad dat geen roofvogel, geen onkuise belijder kent, en dat het oog van de kraai niet heeft gezien, hoe scherp het ook uitziet naar het dode aas van de wereld.

Maar voor een geestelijk gezind hart is het een zoete taak, die zichzelf beloont – als het al een taak genoemd kan worden – om het Woord te doorzoeken als naar verborgen schatten. Er is geen zoeter en geen beter bezigheid voor hart en hand dan te proberen in te gaan in deze hemelse verborgenheden, die in de Schriften zijn opgeslagen. Dat gebeurt in de geest van gebed en overdenking, in de geest van afzondering van de wereld, van een heilige vrees en van een verlangen om de wil van God te kennen en te doen, in de geest van nederigheid, eenvoud en Goddelijke oprechtheid. En dat niet om het hoofd met kennis te verrijken, maar om de ziel te vullen met het brood des levens.

De waarheid ontvangen in haar kracht en liefde onderwijst en bevestigt het oordeel, vernedert het hart en doet het smelten, verwarmt de genegenheden en trekt ze omhoog. Zij maakt en houdt het geweten levend en teder; zij is voedsel voor het geloof, de kracht van de hoop en de hoofdader van de liefde. De waarheid kennen is een waar discipel zijn en daardoor vrijgemaakt zijn. Vrij van dwaling en van de vuile ketterij, waarvan het overal wemelt; vrij van onbeschaamdheid en eigengerechtigheid. Vrij van de vloek en de dienstbaarheid van de wet en van de veroordeling van een schuldig geweten. Vrij van slaafse vrees, van het oordeel van mensen en van de verachting en hoon van de wereld en van wereldse belijders.

Vrij van het volgen van de menigte in het kwaaddoen; vrij van de omgang met hen die de naam hebben dat zij leven, maar dood zijn. Maar ook vrij om de Heere en Zijn volk lief te hebben; vrij om goed te spreken van Zijn Naam; vrij om Hem te verheerlijken met lichaam en ziel, die van Hem zijn. Vrij in het naderen tot een troon van genade en tot een met bloed besprengde genadetroon; vrij tot elk goed woord en werk. Vrij om te doen al wat waarachtig is, al wat eerlijk is, al wat rechtvaardig is, al wat rein is, al wat liefelijk is, al wat wel luidt.

“And ye shall know the truth, and the truth shall make you free.”
John 8:32

“The earth, from which food comes,
is transformed below as by fire;
sapphires come from its rocks,
and its dust contains nuggets of gold.
No bird of prey knows that hidden path,
no vulture’s eye has seen it.
Proud beasts do not set foot on it,
and no lion prowls there.”
Job 28:5-8

The truths of the gospel, though to an enlightened eye they shine as with a ray of light all through the Word, yet are they, for the most part, laid up as in deep veins—“Surely there is a vein for the silver, and a place where gold is refined.” “The earth, from which food comes, is transformed below as by fire; sapphires come from its rocks, and its dust contains nuggets of gold.” (Job 28:5-6).

But where is “the place of sapphires?” and where these “nuggets of gold?” “In the path which no bird of prey,” no unclean professor, “knows, and which the vulture’s eye,” keen though it be after this world’s carrion, “has not seen.”

But to a spiritual mind sweet and self-rewarding is the task, if task it can be called, of searching the Word as for hidden treasure. No sweeter, no better employment can engage heart and hands than, in the spirit of prayer and meditation, of separation from the world, of holy fear, of a desire to know the will of God and do it, of humility, simplicity, and godly sincerity, to seek to enter into those heavenly mysteries which are stored up in the Scriptures; and this, not to furnish the head with notions, but to feed the soul with the bread of life.

Truth, received in the love and power of it, informs and establishes the judgment, softens and melts the heart, warms and draws upward the affections, makes and keeps the conscience alive and tender, is the food of faith, the strength of hope, and the mainspring of love.

To know the truth is to be “a disciple indeed,” and to be made blessedly free; free from error, and the vile heresies which everywhere abound; free from presumption and self-righteousness; free from the curse and bondage of the law and the condemnation of a guilty conscience; free from a slavish fear of the opinion of men and the contempt and scorn of the world and worldly professors; free from following a multitude to do evil; free from companionship with those who have a name to live but are dead. But free to love the Lord and His dear people; free to speak well of His Name; free to glorify Him with our body and soul, which are His; free to a throne of grace and to a blood-besprinkled mercy-seat; free to every good word and work; free to “whatever things are good, whatever things are honest, whatever things are just, whatever things are pure, whatever things are lovely, whatever things are of good report.”

Y conoceréis la verdad, y la verdad os libertará.
Juan 8:32

“De la tierra nacía el pan,
y debajo de ella estaba como convertida en fuego.
Lugar hay cuyas piedras son zafiro,
y sus polvos de oro.
Senda que nunca la conoció ave,
ni ojo de buitre la vio:
nunca la pisaron animales fieros,
ni león pasó por ella.”
Job 28:5-8

Las verdades del evangelio, aunque para un ojo iluminado brillan como con un rayo de luz a lo largo de toda la Palabra, están, sin embargo, en su mayor parte guardadas como en vetas profundas: “Ciertamente la plata tiene sus veneros, y el oro lugar donde se forma.” “De la tierra nacía el pan, y debajo de ella estaba como convertida en fuego. Lugar hay cuyas piedras son zafiro, y sus polvos de oro” (Job 28:5-6).

Pero ¿dónde está “el lugar” cuyas piedras son “zafiro”? ¿Y dónde estos “polvos de oro”? En la “senda que nunca la conoció ave”, ningún profesante inmundo, “ni ojo de buitre la vio”, por agudo que sea tras la carroña de este mundo.

Pero para una mente espiritual es dulce y trae en sí misma su recompensa la tarea, si tarea puede llamarse, de escudriñar la Palabra como quien busca un tesoro escondido. Ninguna ocupación más dulce ni mejor puede ocupar el corazón y las manos que procurar entrar, con espíritu de oración y meditación, de separación del mundo, de santo temor, de deseo de conocer la voluntad de Dios y hacerla, de humildad, sencillez y sinceridad piadosa, en aquellos misterios celestiales que están atesorados en las Escrituras; y esto, no para llenar la cabeza de nociones, sino para alimentar el alma con el pan de vida.

La verdad, recibida en su amor y su poder, instruye y afirma el juicio, ablanda y derrite el corazón, calienta y atrae hacia arriba los afectos, hace y mantiene viva y tierna la conciencia; es el alimento de la fe, la fuerza de la esperanza y el resorte principal del amor.

Conocer la verdad es ser “verdaderamente discípulo”, y ser hecho bienaventuradamente libre: libre del error y de las viles herejías que abundan por doquier; libre de la presunción y de la justicia propia; libre de la maldición y la servidumbre de la ley y de la condenación de una conciencia culpable; libre de un temor servil a la opinión de los hombres y al desprecio y escarnio del mundo y de los profesantes mundanos; libre de seguir a la multitud para hacer el mal; libre de la compañía de quienes tienen nombre de que viven, pero están muertos. Pero libre para amar al Señor y a Su pueblo amado; libre para hablar bien de Su Nombre; libre para glorificarle en nuestro cuerpo y en nuestra alma, que son Suyos; libre para acudir a un trono de gracia y a un propiciatorio rociado con sangre; libre para toda buena palabra y obra; libre para “todo lo que es verdadero, todo lo honesto, todo lo justo, todo lo puro, todo lo amable, todo lo que es de buen nombre”.