De ellendigen in behoudenis gezet
“Om de verwoesting der ellendigen, om het kermen der nooddruftigen zal Ik nu opstaan; zegt de Heere. Ik zal in behoudenis zetten dien hij aanblaast“, Psalm 12:5
(Engelse bijbelvertaling: Ik zal hem in behoudenis zetten voor hem die tegen hem aanblaast)
De leden van het levend gemaakte huisgezin des Heeren lijken in alle tijden en in alle plaatsen veel op elkaar. De gelaatstrekken en het uiterlijk voorkomen kunnen weliswaar wat van elkaar verschillen, maar dezelfde familietrek is op hen allen ingedrukt. Door dezelfde bezoekingen en beproevingen waar de heiligen nu moeten gaan moesten ze in vroeger tijd ook doorgaan. En dezelfde verlossingen die zij nu ontvangen ontvingen zij of zij verlangden die ook te ontvangen in de eeuwen die gepasseerd zijn. Het is deze overeenkomst in de bevinding die in de Schrift geschetst wordt en die het woord van God tot zulke rijke borsten van vertroosting maakt voor het arme en nooddruftige huisgezin des Heeren.
“Om de verwoesting der ellendigen, om het kermen der nooddruftigen zal Ik nu opstaan, zegt de Heere. Ik zal in Behoudenis zetten dien hij aanblaast.”
In Gods woord wordt gesproken over en het richt zich tot zekere kenmerken van genade. De namen van de uitverkorenen zijn in het boek des levens des Lams daarboven, maar de kentekenen van de uitverkorenen zijn in de Schrift der waarheid hier beneden. Niemand kan weten dat ‘zijn naam geschreven is in de hemelen’, Lukas 10:20, als zijn kenteken niet omschreven is in het boek dat wij op aarde hebben. Over kentekenen dus, en niet over namen, behoren de dienaren van het woord te preken. En hun werk is om de karakters van de geestelijk onderwezen familie zo te omschrijven dat ze zichzelf aangenaam maken bij al de gewetens van de mensen, in de tegenwoordigheid Gods, 2 Kor. 4:2
In de tekst worden twee van deze karakters genoemd.
1 De een wordt genoemd: ‘ellendigen’ waarvan gezegd wordt dat zij verdrukt worden’. (Engels: armen die verdrukt worden)
2 De ander wordt genoemd: ‘Nooddruftigen’ waarvan gezegd wordt ‘dat zij kermen’.
3 Vanwege de verdrukking van de een vanwege het kermen van de ander verklaart de Heere: ‘dat Hij zal opstaan’,
4 om dat werk voor hen en in hen te doen wat hen alleen maar kan verlossen en in een veilige en beschutte plaats brengen.
1 Het eerste kenteken waarvan in de tekst gesproken wordt is ‘de ellendigen’. Wij zijn niet van gedachte dat deze uitdrukking alleen maar enkele personen aantoont in het huisgezin des Heeren die arm en verachtelijk zijn en gekenmerkt worden door geestelijke tegenspoed, terwijl anderen vrij uitgaan. Neen, dit is het merkteken wat op al de levende kinderen gedrukt is, zonder een enkele uitzondering. De heiligen Gods zijn niet allen lichamelijk ellendig, maar ze zijn wel allen geestelijk arm. De Heere verklaart dit als Hij zegt: “Zalig zijn de armen van geest, want hunner is het koninkrijk der hemelen”, Matth. 5:3, waarbij Hij duidelijk te kennen geeft dat het koninkrijk der hemelen hun toebehoort en van hen alleen.
Maar wat is het dat een vat der barmhartigheid zo geestelijk arm maakt, en in haar ziel een gevoel heeft van haar diepe ellende, uiterste behoefte, volkomen berooidheid en totale verarming? Het is de Heere Die de ogen van ons geestelijk verstand opent om te zien wat ware rijkdommen zijn. Als iemand ogen niet in een zekere mate verlicht worden, -wat alleen Gods werk is, en wat men persoonlijk moet ondervinden voordat hij hier Christus kent en hiernamaals Hem aanschouwt gelijk Hij is-, indien het niet met gewicht en kracht op zijn consciëntie wordt gelegd wat hij moet proeven, smaken en geestelijk beseffen van het koninkrijk Gods in zijn ziel, voordat hij kenbaar een erfgenaam van de zaligheid is, zal hij nooit vernederd worden tot de diepte van zielsarmoe.
Zodat de ziel tot deze geestelijke armoe gebracht wordt door een dubbele behandeling, ten eerste door het wegnemen van al haar ingebeelde rijkdom en daarna door de krachtdadige openbaring aan haar wat ware rijkdom is. Iemand is nooit geestelijk arm totdat hij uitgestroopt is van al zijn kracht, al zijn wijsheid, al zijn rechtvaardigheid, al zijn hopen, vermakingen en ijdel vertrouwen; en als alles weggenomen is waarop hij met voldoening kan zien en met troost erop kan rusten. Maar zonder dat de Heere Zelf Zijn hand uitstrekt en ons uitstroopt zullen we nooit gebracht worden in de diepte van zielsarmoe. Wij mogen onszelf inbeelden dat we er al heel wat van kennen, maar voordat de Heere ons neerwerpt van onze verheven standplaats, onze zandgrond wegneemt en ons in de puinhopen neerlegt voor Hem, weten wij niets van wat het is volslagen arm te zijn. Echter de Heere heeft geen bijzondere weg uitgeschetst waardoor Hij Zijn volk alleen door leidt tot deze staat. Weliswaar dat ze er allen gebracht worden. Iedere uitverkorene zal geestelijk arm gemaakt worden. Zij zullen allen neerliggen zonder een vodje om zich te bedekken. Ze zullen allen zichzelf geheel en al ombekwaam vinden tot enig goed. Ze zullen allen afgetobd neervallen in de diepte van zielsontbloting opdat ze voelen dat er van nature geen greintje in hen ligt wat zuiver, heilig en aangenaam voor God is. Maar de Heere heeft geen bepaald pad uitgestippeld waarin al de uitverkorenen wandelen zonder een haarbreedte daarvan te verschillen. Hij heeft voor Zichzelf geen bijzondere manier voorgeschreven waardoor Hij Zijn voornemen uitvoert. Maar op de een of andere manier zal Hij ervoor zorgen dat heel Zijn verloste huisgezin gebracht wordt in de diepte van zielsarmoe.
Zo maakt Hij sommigen arm door alle valse hoop af te scheuren; anderen door een ontzagwekkend vonnis in hun consciëntie af te kondigen dat hun eigengerechtigheid afsnijdt; anderen door hen bekend te maken aan de vreselijke hoogmoed, bedrog en verleiding waaraan ze zich schuldig gemaakt hebben; anderen door hen voor ogen te
stellen hun langdurige belijdenis van de waarheid zonder de ondervinding van de ware godzaligheid; anderen door hen toe te laten dat ze langs de rand van de zonde gaan opdat ze leren welk een hopeloos, goddeloos hart ze omdragen; anderen dor hen toe te laten dat ze een tijdlang wandelen in de lage begeerten van hun gevallen natuur, opdat ze mochten weten ‘dat het kwaad en bitter is tegen God te zondigen; en anderen door hen te laten worstelen met krachtige verzoekingen opdat ze, lerende hun zwakheid en hulpeloosheid daartegen, daadwerkelijk uitgestroopt worden van al hun ingebeelde sterkte, wijsheid en rechtvaardigheid.
Geestelijke armoe dus is een rampzalig gevoel van ellende, van zielsleegheid voor God, een inwendige gewaarwording dat er geen geestelijk goed in ons hart is, niets wat ons kan verlossen van de rechtvaardige en verdiende toorn van God, noch ons kan behouden van de diepten der hel.
Deze smartelijke gewaarwording van schuld en veroordeling gaat samen met een verborgen geestelijk besef dat de uitverkorenen zich mogen verheugen in de Geest van aanneming tot kinderen, dat ze zoete ondervinding hebben van Goddelijke openbaringen dat het bloed van Jezus is gpsprengd op de consciëntie van de verlosten om hen te reinigen van schuld en onreinheid. En zo, door zijn eigen gemis te vergelijken met zijn zegeningen en inwendig verlicht zijnde om de waarheid van Gods woord te zien en inwendig leven te bezitten om haar te ervaren, waadt een ziel door de diepte van geestelijk armoe en wordt ze gebracht om te beleven dat alleen de openbaring van het licht van Gods aangezicht haar kan verlossen; dat het getuigenis gesproken met Gods eigen lippen tot het hart haar allen kan behouden en dat het gemis hiervan inhoudt dat men alles mist, maar de ondervinding hiervan bewijst dat men een ‘vat der barmhartigheid’ is, en hier wordt voorbereid om in de eeuwige heerlijkheid en zaligheid hierna gebracht te worden. Dus, arm te zijn is die diepe ongelukkige toestand van onze geest en deze naaktheid en behoefte van ziel voor God te gevoelen.
Misschien wordt dit nooit beter gevoeld dan in de eenzame nachtwaken wanneer geen oog ons kan zien en geen oor ons kan horen, dan het oog en oor van Jehowah. In deze indrukwekkende ogenblikken van diepe overdenking, als de stilte en de duisternis ons omgeven, als een beeld van de stilte en donkerheid van de ziel, voelt hij die geestelijk arm is dikwijls hoe leeg hij van alles is wat hemels en Goddelijk is, ja als een zinkend rampzalige zonder een greintje godzaligheid. Zonder al te streng een lijn van uitsluiting te trekken mogen we zonder aarzeling zeggen dat hij die niet weet wat het is om zo te zuchten voor de Heere met een uitroep in het hart als een nooddruftige, naakte, goddeloze, dat hij die nooit zijn diepe ellendestaat en onwaarde in de ogen van een hart doorzoekend God gevoelde, nog geen ondervinding heeft van een arme van geest.
2. Maar er wordt iets meer gekend dan arm te zijn. We lezen van de verwoesting der ellendigen’. (Engelse vertaling: ‘de onderdrukking van de armen’.)
Nu, het is armoe die de gelegenheid geeft voor onderdrukking. Het is letterlijk en lichamelijk zo. Rijken worden niet onderdrukt. Die huizen en landerijen hebben of enige andere bezittingen zijn beveiligd tegen de ijzeren roede van onderdrukking. Hun geld stelt hen boven het bereik daarvan. Maar het zijn de armen die onderdrukt worden. En hoe erger de natuurlijke armoe van de mens is des te meer ligt hij open om uitgemergeld te worden en des te meer is hij er hulpeloos en onbeschermd tegen. Onderdrukken is het misbruiken van macht en met kracht de hulpelozen te overheersen. Zodat armoe letterlijk de deur opent voor verdrukking.
En zoals het letterlijk en natuurlijk is, zo gaat het ook geestelijk en bovennatuurlijk. Niemand weet wat het is om geestelijk onderdrukt te worden, totdat hij gebracht wordt tot geestelijke armoe. Zolang iemand zich nog inbeeldt enige kracht te bezitten kan hij onderdrukking nog weerstaan. Zolang lij een voorraad van gewaande rijkdom bezit, kan hij het nog op een afstand houden. Dan is hij als een rijk man in ‘ t burgerlijke leven, hij lacht om onderdrukking, zijn grote beurs weert die van hem af, haar machtige hand komt niet in zijn nabijheid. Maar laat deze man in de diepte van natuurlijke armoe zinken, onmiddellijk geeft dit de gelegenheid tot onderdrukking. De buigende handelaar die hem in waarde hield in zijn voorspoedige dagen, zal de eerste zijn om hem te onderdrukken in de dagen van tegenslag.
Zo is het ook geestelijk. Armoe geeft de gelegenheid tot onderdrukking. Zo was het met Hiskia. Toen Hiskia op zijn ziekbed lag en de dood hem in het aangezicht staarde en hij verwachte om afgesneden en in het graf gelegd te worden, opende dit de gelegenheid voor onderdrukking en zei hij: “Heere, ik word onderdrukt, wees Gij mijn Borg.” Het koude doodszweet stond op zijn voorhoofd en hopeloosheid drukte op zijn ziel. Al zijn vleselijke godsdienst verdween in een ogenblik en hij had maar net genoeg geloof en kracht om onder de wurgende greep van onderdrukking uit te roepen: ‘Wees Gij mijn Borg”, Jesaja 38:14.
Dus, iemand weet niet wat het is om beladen, onderdrukt en neergeworpen te worden, totdat hij gebracht wordt in geestelijke armoe. De wet, bijvoorbeeld, gelegd op de consciëntie van de mens doet hem niet neerzinken voordat ze hem eerst arm gemaakt heeft. Maar als hij gebracht wordt in de diepte van zielsarmoe en geen greintje waarheid meer bezit, wanneer Gods toorn in zijn geweten geopenbaard wordt, dan staat de wet op en srij slaat de stervenden dood’, zoals Josef Hart zegt. Zij werpt een last op hem die reeds aan het zinken is. Zij voegt onderdrukking bij armoe.
Dus, als iemand voelt dat hij niets meer in zijn hart heeft dat het stempel draagt van ware godsvrucht, dan legt de wet al zijn vroegere afwijkingen als een toegevoegde last op zijn geweten. Zo ook al de misstappen en dwaasheden waaraan hij in- en uitwendig schuldig staat en brengt die allen in herinnering en legt ze als het gewicht van een ton op zijn zinkende ziel. De wet is als een harde schuldeiser die met een grote rekening aankomt en vraagt om onmiddellijke betaling van iemand die juist zijn zakken omgekeerd heeft en er geen penning meer in vond. Armoe en gebrek is erg genoeg zonder dat de oude rekening nog voor de dag komt, maar verdrukking wordt aan armoe toegevoegd als in het licht gebracht wordt hetgeen men jaren geleden gezegd en gedaan heeft, zoals de zonden van de kinderjaren, van de jeugd en de mannelijke jaren, de overtredingen die al lang in de vergetelheid begraven waren, de dwaze dingen, de schijnheilige dingen, de voorbarige dingen, het vermetel bedrog, de lage wellusten waaraan hij zich schuldig gemaakt heeft; deze allen worden als een zware last gelegd op hem die reeds begon te zinken.
Onderdrukking is dus een gewicht en een last toegevoegd boven armoe. Het is niet hetzelfde als armoe maar het is een toegevoegd lijden bij armoe. Iemand kan arm zijn zonder verdrukking, maar als hij arm en ook verdrukt wordt, dat maakt zijn armoe tienmaal groter dan tevoren. Zo handelt de Heere met Zijn volk om hen te vernederen. Eerst stroopt Hij hen uit en maakt hen arm en als Hij hen arm heeft gemaakt en hen gebracht heeft in hun diepe zielsgebrek, dan legt Hij lasten op hen als een zwaar gewicht wat hen in een nimmer eindigende rampzaligheid zou doen verzinken. Maar hier is een teken van leven: het kreunen, snakken, zuchten en het roepen van de ziel onder de lasten. Die dood zijn in de zonden gevoelen niets, de huichelaars in Sion gevoelen niets, en degenen die gerust zijn in vleselijke godsdienst voelen niets. Ze kunnen sterke verzoekingen hebben, ze mogen ontstellende vrezen hebben dat ze naar de hel gaan maar wat betreft het uitstorten van het hart voor God, of verkwikking in de zielesmarten in het zuchten en roepen tot de Heere om Zijn barmhartigheid, om van vrede te spreken en om een zoete openbaring van vergevende liefde, – en daar dag en nacht in bezig te zijn totdat de Heere verschijnt- dit zijn ondervindingen die onbekend zijn aan de doden. Zij zijn eigen aan het levende huisgezin.
Iemand kan ‘schreeuwen van weedom des harten en huilen van verbreking des geestes’, Jes. 65:14, maar het is zoals de profeet spreekt: “Zij roepen niet tot God met hun hart, wanneer zij huilen op hun legers”, Hos. 7:14. Maar het heigen en snakken naar de Heere, het kermen en zuchten vanwege de onderdrukking, te worstelen met de Zaligmaker en Hem geen rust te geven voordat hij in de ziel verschijnt, dit inwendig werk is alleen eigen aan de uitverkorenen en is buiten het bereik van hen die de naam hebben dat ze leven maar dood zijn. Dit is de vrucht van de uitstorting van de Geest der genade en der gebeden in hun ziel. Het is het werk van de Heilige Geest in hun hart, hun zwakheden te hulp komende en bidt in hen met onuitsprekelijke zuchtingen.
II. “Om het kermen der nooddruftigen.” Er schijnt een onderscheid te zijn tussen de armen en de nooddruftigen, want we mogen er zeker van zijn dat de Heilige Geest geen gebruik maakt van ijdele herhalingen. De uitdrukking ‘armen’ houdt een negatieve aanduiding in. Het betekent een gemis van geld, een toestand van gebrek. Maar de uitdrukking ‘nooddruftigen’ heeft een positieve bedoeling. Het wil zeggen een dat men verkeert in een gevoelig gebrek aan levensbehoeften. Iemand kan in zekere zin arm zijn, zonder nooddruftig te zijn. Maar hij kan nooit nooddruftig zijn, zonder ook arm te wezen. Bijvoorbeeld, zij zien soms in onze stad arme idioten in lompen gehuld, maar hij weet het niet, hij heeft geen begrip van zijn toestand. Hij heeft ook geen kennis aan een toestand die beter is dan hetgeen hij bezit. Maar hij is tevreden met zijn armoe. Hier is een persoon die arm is maar niet nooddruftig, want hij mist niets omdat hij geen begrip en geen verstand heeft van de vele behoeften en verlangens die zijn ouders voelen naar beter voedsel, of kleding of loon.
Zo kan iemand ook in godsdienstig opzicht arm zijn en toch niet nooddruftig. Dat wil zeggen, zijn ogen kunnen geopend zijn om te zien wat de ware godsdienst is. Hij kan overtuigd zijn dat deze of gene een kind van God is en dat hij toch in zijn ziel zich ervan bewust is dat hij zelf geen wezenlijke godsdienst bezit. Ik geloof dat er zulke mensen in deze kerk zijn, die ten volle overreed zijn dat ze geen ware godsdienst bezitten en toch hebben ze niets van het roepen en zuchten, niets van het verlangen noch van het kermen, noch de vurige smekingen om barmhartigheid die in een levende ziel gevonden worden. Ja, zijn de levende ‘vaten der barmhartigheid’ niet dikwijls in een toestand dat ze arm zijn maar niet nooddruftig, als ze hun onvruchtbaarheid en gebrek aan alle goed beseffen en toch de wil en de kracht missen om één begeerte op te wekken en om één zegen te roepen?
1. De nooddruftigen dus zijn degenen die niet alleen arm, leeg en naakt voor God zijn, maar die een levendig verlangen hebben naar geestelijke zegeningen toegepast aan hun ziel. Sommige mensen kunnen rusten op verzoekingen en beschouwen verzoekingen als hun kenmerken. Anderen bouwen op hun twijfelingen en vrezen en rusten daarop als kenmerken, anderen nemen sterke overtuigingen van vroeger of van heden en leunen daarop als bewijzen. Anderen zien op hun geloofsbelijdenis en nemen dat als een bewijs. Maar een levendige ziel heeft hemelse zegeningen nodig, die onmiddellijk meegedeeld worden aan zijn hart en geweten door de mond des Heeren. Hij heeft verlossing nodig, geopenbaard aan zijn ziel als een wezenlijkheid. Hij heeft het bloed van Jezus nodig, gesprengd op zijn geweten met Goddelijke kracht om hem te reinigen van zondige en dode werken. Hij heeft nodig dat zijn ogen gezalfd worden met ogenzalf om Jezus te zien. Ja, zijn ziel hijgt om in de zoete gemeenschap met Jezus gebracht te worden.
Hij voelt de noodzaak om in een geestelijke gemeenschap met Christus te komen, opdat hij Hem mag zien met de ogen van zijn ziel, opdat hij mag zien op Hem Die hij doorstoken heeft; en over en voor en met Hem moge wenen en een vaste, zoete, geestelijke en bovennatuurlijke openbaring van Zijn stervende liefde aan zijn ziel mag ontvangen. Een Christus in naam kan nooit een nooddruftige zondaar voldoen, maar het moet de Christus Gods zijn, geestelijk bekend gemaakt door de werking van de Heilige Geest, lieflijk geopenbaard en intrek nemend in zijn hart met al Zijn gezegende vruchten en schijnende in zijn ziel, gelijk de zon in haar kracht; voortbrengend gezegende vruchten van genade en barmhartigheid. Niets dan dit zal ooit een levende ziel kunnen verzadigen.
Het kenmerkende karakter van een nooddruftige is dus vol zielennood te zijn. Dag aan dag gevoelt hij de noodzaak dat de Goddelijke waarheden aan zijn ziel geopenbaard worden, om de zoete stem van barmhartigheid te horen, als van de lippen des Heeren dat hij een aangenomen kind is, opdat hij zich als ‘ t ware mag baden in de zoete liefde en barmhartigheid Gods. Hij gelooft dat het merg van alle ware godsvrucht en godzaligheid bestaat in de vervulling van zijn nooddruft. Zodat hij niet geholpen is met zijn tegenwoordige toestand om alleen de nood te gevoelen. Als hij in twijfelingen en vrezen verkeert of door hevige verzoekingen gaat en ‘bittere dingen tegen zichzelf schrijft’ kan hij niet zeggen: ‘dit is ware godsdienst’, want wat hij begeerd is zo geheel anders dan wat hij gevoelt. Hij begeert de gezegende getuigenissen en openbaringen dat hij een lid is van des Heeren eigen dierbare huisgezin. Ik ben er zeer goed van overtuigd uit eigen zielservaring dat niets dan de toepassing van hemelse zegeningen aan de ziel iemand kan verzadigen in wiens hart het leven geplant is door de hand van God.
2. Daarom lezen we van deze nooddruftige persoon dat hij kermt (engels: zucht). “Om de verwoesting der ellendigen, om het kermen der nooddruftigen.” Hij zucht naar God, kermt in de diepten waarin zijn ziel verkeert naar het opgaan van het licht van Gods aangezicht; hij zucht onder het gewicht van het ongeloof, de last van ongelovigheid, de kracht der verzoeking, de goddeloosheid van zijn hart, de vleselijkheid van zijn gemoed, de onvruchtbaarheid van zijn toestand; zijn onzinnigheid, zijn geesteloosheid, vuilheid en verdorvenheid. Hij zucht tot de Heere, belast onder deze dingen die als een last op zijn geweten rust en smeekt de Heere dat Hij slechts het licht van Zijn aangezicht over hem doe opgaan, dat hij slechts een lieflijk getuigenis belieft te geven, dat hij slechts een woord belieft te spreken tot zijn ziel, vergezeld met een lieflijke verlossing, hem uitvoerende tot het licht, leven, vrijheid en vrede van het heerlijk Evangelie van de zalige God.
III. Maar wat lezen we als antwoord op dit roepen? “Om de verwoesting der ellendigen, om het kermen der nooddruftigen, zal Ik nu opstaan, zegt de Heere.” Het veronderstelt dat de Heere al die tijd stil gezeten, slechts toeziende en er ogenschijnlijk geen aandacht aan schonk. Het is -als ik zo’n vergelijking met eerbied mag gebruiken- evenals een ouder die in zijn huis zit en door de ramen naar zijn kind kijkt, wat op straat valt. Hij bewaakt zijn kind met een bezorgd oog en neemt al zijn bewegingen waar, maar het schijnt als of hij er geen aandacht aan besteedt. Maar als de vader vermoedt dat het kind in gevaar komt als hij het ziet naderen tot de rand van een kanaal of een vijver, ja nog erger, als hij ziet dat het erin valt,… De vader springt van zijn stoel, rent het huis uit en vliegt naar de rand van het kanaal of van de vijver en trekt zijn kind uit het water. Maar hij had het reeds lang bewaakt, gadegeslagen door het raam, ofschoon hij er ogenschijnlijk geen aandacht aan schonk. “Zo zegt de Heere: nu zal Ik opstaan”, ofschoon Hij stil zat en er blijkbaar geen aandacht er aan gaf, de ziel aan zichzelf overgaf zodat haar vijanden haar vastgrepen en in het stof wierpen, schijnbaar onverschillig; evenwel is Hij ten allen tijde waakzaam en wacht alleen op de bestemde tijd om tussen te treden.
“Nu zal Ik opstaan, zegt de Heere.” Nu is de tijd gekomen, ‘de bestemde tijd om Sion genadig te zijn’, het ogenblik is aangebroken voor de Heere om tussen te treden; het tijdstip dat Hij naar voren komt om te helpen. Nu, de Heere wacht tot dit ogenblik. Hij zegt: “Om de verwoesting de ellendigen, om het kermen der nooddruftigen zal ik nu opstaan”, zegt de Heere, Ik zal in behoudenis zetten dien hij aanblaast. Het ogenblik is eindelijk gekomen, de gezegende tijd om Sion genadig te zijn; de voorbestemde, de van eeuwigheid vastgestelde tijd voor de Heer om op te staan van Zijn zetel en naar voren te komen om zijn arm en nooddruftig kind te helpen.
Het is dit stilzitten van de Heere wat Gods beminde huisgezin zo in raadselen brengt; verlegen, verward en benauwd maakt. Indien de Heere aanstonds zou verschijnen als zij arm en verdrukt worden, aanstonds als zij nooddruftig worden en kermen, het zou hen niet zo radeloos en verlegen maken. Maar dit is het wat de kinderen des Heeren zo ontstelt en verwart dat het schijnt alsof Hij geen aandacht aan hen besteedt en dat al hun roepen en zuchten, kermen en tranen niet meer nut schijnen te hebben dan of ze tegen een dode muur spraken, alsof de oren van de Heere Zebaoth hun geroep niet in Zich opneemt; alsof Hij doof voor hen is, zoals Hij dat is voor het huilen van de verworpenen of de Godslasteringen van de gevallen geesten in de hel. Het is dit verbergen van Hem achter een dikke wolk, dit stil zitten zonder aandacht te geven noch Zijn hand uit te strekken om tussen beide te komen, wat Gods arme en verdrukte kinderen zo oefent en ten einde raad maakt. Maar Hij zal niet altijd zo blijven: Nu zal Ik opstaan, zegt de Heere.” Er is een vastgestelde tijd dat Hij zal opstaan tot hun hulp als Hij zijn zetel zal verlaten en naar voren zal komen om Zijn hand uit te strekken om hen ‘uit de ruisende kuil en het modderig slijk op te trekken’. En zo brengt Hij hen in het licht van Zijn aangezicht en in de aangename blijdschap van een volle, vrije en heerlijke zaligheid.
IV. “Nu zal Ik opstaan, zegt de Heere. Ik zal in behoudenis brengen dien hij aanblaast.” (Engelse vertaling: Ik zal hem behoudenis zetten voor hem die tegen hem blaast.)
Dit opent een ander deel van de ondervinding van Gods geliefde kinderen. Wij hebben tot nu toe gelezen van hun armoe en van hun verdrukking in hun armoe; wij hebben ondervonden dat zij ook nooddruftig zijn en wij hebben hun kermen onder hun gebrek gehoord; en dat de Heere beloofde om op te staan. Maar nu wordt er een ander venster geopend wat licht werpt in deze duistere kamer; een andere deur wordt geopend in deze verborgen kamer van inwendige ondervinding. Wij lezen van iemand die tegen hem blaast. Dus wij merken dat het kenteken in onze tekst niet alleen arm en onderdrukt is, maar ook om aangeblazen te worden. Hier wordt een vijand, een persoonlijke tegenstander aangetoond die tegen hem briest. Nu, deze beschrijving is van toepassing op verschillende vijanden die allen daadwerkelijk een arm kind van God aanblazen, hetzij dat het een zondaar of een heilige doet, of de duivel.
1. Satan is er een van die tegen een arm kind van God blaast, wanneer hij door verdrukking gaat en als hij zucht onder deze diepe armoe. En wat houdt dat blazen in? Het betekent het blazen van de wind, een krachtige windstoot veroorzaken.
Als de Heilige Geest een ‘vat der barmhartigheid’ onderwijst leert Hij hem door een gezegende invloeiing. Hij blaast licht, leven vrijheid en vrede in de ziel. Tegenovergesteld is het met deze tegenwind, dit werk wat de Heilige Geest tegenstaat. Als de duivel probeert te werken op het vleselijk gemoed van een levend kind van God, blaast hij in hem wat ik wel noemen mag: een zwarte geest. Er is een Goddelijke invloed van de Heilige Geest die in de ziel hemels licht, leven en liefde blaast en er is een zwarte invloed van de Satan die in het vleselijk gemoed blaast de duisternis, godslastering en de vijandschap van de hel.
Een arm en verdrukt kind van God, nooddruftig en kermende, is blootgesteld aan deze aanblazingen, deze rukwinden uit de hel die, als ze in het vleselijk gemoed aanstormen, zich er over verspreiden en het overdekken met duisternis en somberheid. Het is als een dichte mist die neervalt op de toppen van de krijtrotsen; of als een dikke rookwolk uit een oven die elk voorwerp aan het oog onttrekt. Als wij in het midden van die dicht mist of van die rookwolk verkeren kunnen we niets daarbuiten zien. Zo is het ook als de Satan zijn zwarte geest blaast in het vleselijk gemoed en deze dampen uit zijn hels gebied die gevuld zijn met die vijandschap, die boosaardigheid, die godslastering waarmee de Satan zelf vervuld is. Als hij die blaast tegen een arm kind van God om hem te vervullen met schandelijke dingen, Job 10:15, dan verduistert hij zijn kentekenen, bewolkt zijn verwachting en steekt de hele vijandschap van zijn gevallen natuur in brand opdat hij verbijsterd zal worden met een deel van die ongedurige kwelling waarmee Satans eigen duivelse natuur eeuwig door geslingerd wordt.
Nu, de Heere zegt: “Ik zal hem in behoudenis zetten tegen hem die hem aanblaast.” Hij zal niet altijd zo’n arm, gekweld, onderdrukt schepsel zijn die door de duivel aangeblazen wordt om zijn vleselijk gemoed te vullen met Satans eigen toorn en vijandschap. “Ik zal opstaan, zegt de Heere, en hem in behoudenis zetten.” En hoe zet hij hem anders in behoudenis dan door hem te brengen in Zijn eigen zalige tegenwoordigheid? Hier kan Satan niet komen, hij is daar uitgeworpen. Hij kan nooit komen buiten zijn bepaalde plaats. Waar de tegenwoordigheid des Heeren geopenbaard wordt, daar wordt de Satan terug gedreven naar de hel, waar hij vandaan komt. En zo zet de Heere Zijn arm kind in veiligheid voor hem die tegen hem aanblaast door hem te brengen in Zijn tegenwoordigheid, vervullende zijn ziel met leven licht en vrijheid.
2. Maar de woorden gaan verder dan dit. Zondaars, vooral belijdende zondaars die dood zijn in hun belijdenis, blazen ook tegen Gods kinderen. Zij die altijd gerust zijn te Sion en nooit benauwd worden door inwendige veroordeling of duivelse verzoekingen, als zij een arm kind van God in gemoedsvertwijfeling zien of behoefte gevoelen aan de verzekering en geloofsvertrouwen, -waarvan zij menen dat ze het zelf bezitten- zullen
ongetwijfeld tegen hem aanblazen. Het woord aanblazen houdt een verachting in. Het was onder de Joden een gewoonte om met hun lippen tegen iemand te blazen als een teken van verachting alsof hij geen adem waard was, of anders dat hij slecht lucht was en niets meer. Daarom lezen we in Psalm 10:5: “Al zijn vijanden blaast hij aan”, dat betekent uit verachting. Zo zullen zij die dood in hun belijdenis zijn soms blazen tegen Gods volk alsof ze willen zeggen: ‘al uw godsdienst is alleen maar lucht en wind’. En als ze een arm kind van God in zielsverwarring zien, omdat ze zelf nooit door deze ondervinding gegaan zijn, dan blazen ze tegen dit arme, geoefende schepsel alsof ze hem weg willen blazen. Maar de Heere zegt: “Ik zal hem in behoudenis zetten tegen hem die hem aanblaast.” Dat wil zeggen, Ik zal hem brengen in die zalige plaats waar al die verachtelijke uitdrukkingen op hem met minder nadeel zullen aanvallen dan een zuchtje wind dat doet in iemands gezicht. Ik zal hem in veiligheid zetten door hem zo’n zalige verzekering van zijn aandeel aan Christus te geven dat al het geblaas van zijn vijanden hem niet van zijn hoop kunnen wegdrijven.
2. Maar, nogmaals, heiligen kunnen ook tegen iemand blazen, zowel als zondaren. O. de ijdelheid, de hoogmoed, de aanmatiging, het voordeel, de huichelarij, de eigen eer, die gevonden worden in Gods kinderen! Zoveel zelfverheffing en zoveel aanblazen tegen de oprechte leden van het huisgezin des Heeren! Die in banden zijn blazen tegen hen die in vrijheid wandelen. De sterken blazen hun wantrouwen tegen de zwakken en de zwakken blazen hun twijfelingen tegen de sterken. De meer geoefenden blazen tegen de oppervlakkigheid van minder diep onderwezenen en de minder diep geoefenden blazen tegen de inconsequentie van de diep geoefenden. Hoogmoed en onkunde voorzien beide kanten van breedvoerige stof voor deze woordenstrijd. Niets kan deze winderige strijd beëindigen dan liefde en vernedering.
Nu, de Heere zegt: “Ik zal hem in behoudenis zetten tegen hem die hem aanblaast.” De Heere zegt niet: ‘Ik zal hem ervan verlossen’, maar ‘Ik zal hem in een veilige plaats zetten’. Nu, zelfs het blazen van de heiligen Gods tegen ons gebruikt de Heere om ons in deze veilige plaats te zetten. Wanneer achtenswaardige kinderen Gods blazen op anderen van de levende familie en het leidt hen tot zelfonderzoek, tot zielsworsteling en het doet hen roepen tot de Heere om hun hart oprecht te maken; wanneer het hen tot de Heere brengt in oprechte gemoedsvreze, in ware armoe van geest en hen opwekt om zijn barmhartigheid en genade af te smeken en dat Hij het licht van Zijn aangezicht over ons doet schijnen, dan zijn ze reeds in behoudenis gezet. Dat is een zeer veilige plaats om te verblijven, zuchtend en roepend tot de Heere opdat Hij in ontferming op hen mag neerzien. Wanneer de arm gemaakte kinderen des Heeren worden aangeblazen maakt de Heere juist deze aanblazingen nuttig voor hen opdat ze, gaande door deze scherpe zielsoefening, zouden roepen: “Doorzoek mij Heere en beproef mij en zie of er bij mij een schadelijke weg zij@
Maar het woord blazen heeft nog een andere betekenis. Er is een opblazen door vleierij. Een heilige kan soms, evenals die man in de fabel, hete- zowel als koude lucht blazen. Er zijn mensen in het levende huisgezin die sommige broeders opblazen met de warme adem van toejuiching, zowel als anderen die blazen met de lucht van bitterheid en veroordeling. Ja, zelfs gaat dit meestal samen. Dezelfde geest die iemand drijft om sommigen te veroordelen drijft hem om anderen ten onrechte te verheffen. Nu, als het ene kind van God zijn mond zet op het oor van een ander en zijn vleierijen in zijn ziel blaast, dan doet dat hem tienmaal meer schade dan als zijn vijand tegen hem blaast. Daarom staat er op de kanttekening aangetekend: “Ik zal hem in behoudenis zetten tegen hem die hem mocht verstrikken.” En welke strik is groter dan vleierij?
Ik ben in beide omstandigheden geweest en heb het opblazen door vleierij ondervonden en het aanblazen tot veroordeling. Ik kan uit persoonlijke ondervinding getuigen dat het ene veel gevaarlijker is dan het andere. De sterkste aanblazing van bitterheid en toorn Bbn ik heb een goed deel ervan gehad van de heiligen zowel als de zondaars- hebben mij veel minder kwaad gedaan dan de zachtste wind van vleierij en toejuiching. Maar welk geblaas het ook mag wezen, de Heere kan ons in een veilige plaats zetten. En de veilige plaats waar Hij hem inzet is dat hij de vleierij hatelijk voor die ziel maakt door hem zo’n gevoel te geven van zijn eigen vuilheid en dwaasheid dat hij deze vleierijen met afkeer verwerpt en tot de Heere roept om Zijn lieflijk en zalig getuigenis in zijn consciëntie. De Heere verklaart nadrukkelijk: “Ik zal hem in behoudenis zetten van hem die hem aanblaast”, welke lucht het ook mag zijn!
Maar de behoudenis is niet altijd die plaats waar wij menen veilig te zijn. Bijvoorbeeld, een moeder ziet haar kind op het dak van een huis klauteren. O, als haar moederhart kon spreken! Als de kracht ervoor had zou ze naar het topje van het huis vliegen en haar kind naar de grond brengen. De grond en niet het dak van het huis is in dit geval de veilige plaats; en om dat te bereiken moet het ondeugend rakkertje omlaag gebracht worden.
Maar aan de andere kant, als het kind in een put is gevallen, dezelfde innige bezorgdheid en moederlijke liefde die haar vaardig maakte om was het mogelijk naar de punt van het dak te vliegen zou haar ook behendig maken om in een put te dalen en haar kind op haar armen eruit te halen. De grond is ook in dit geval de veilige plaats waar het kind naar toe gebracht moet worden. Past dit in het geestelijke toe. Als een kind van God een ander opblaast met vleierij, dat is hem naar het dak van een huis doen klimmen. Dat is een gevaarlijke plaats! Maar zijn hemelse Vader brengt hem naar beneden in een veilige plaats. Nogmaals, als een kind van God wordt aangeblazen dat hij een huichelaar is, en de adem van verdenking vermengd wordt met zijn eigen twijfelingen en vrezen, hem doet zinken in mistroostigheid, Dezelfde goedertieren hemelse Vader haalt hem op uit het wantrouwen door het toelachen van Zijn aangezicht.
Mijn vrienden, u kunt verwachten aangeblazen te worden, aangeblazen door heiligen en aangeblazen door zondaars en aangeblazen door de duivel. Verwacht niet door het leven te gaan, zelfs geen week, zonder aangeblazen te worden met vijandschap, het geblaas van veroordeling of het geblaas van vleierij. Maar de Heere zegt: “Ik zal in behoudenis zetten dien hij aanblaast.” En als het de Heere behaagt om ons te vergunnen met een getuigenis dat ons hart oprecht is voor Hem en ons begunstigt met enige ontdekking van Zijn goedheid en barmhartigheid, dan zet Hij ons op doeltreffende wijze in veiligheid voor hem die ons aanblaast.
Wij zien dus het pad wat de Heere heeft afgebakend voor een levende ziel om daarin te wandelen. Maar wat een beproevend en verborgen pad is dit! Wat is het bijvoorbeeld, een pijnlijk werk om te middernacht te waken en gewaar te worden dat ge niet een greintje godzaligheid hebt in uw hart, bovendien verdrukt te worden en dat al uw zonden u te binnen komen en als een zware last op uw geweten wordt gelegd! Wie wil er graag in dit pad wandelen? Ik weet dat ik het niet begeer. Wat ik zou willen is stil in ‘ t gebed in mijn leunstoel te zitten en dat de Heere Zijn waarheid in mijn ziel uitgiet, evenals ik een beker water in mijn keel giet. Maar de Heere zegt: ‘Neen, Ik zal komen, maar in Mijn eigen weg, niet in de uwe. Door veel verdrukkingen zult gij het koninkrijk ingaan’.
En wie begeert er nooddruftig te zijn? Wie wilt dag aan dag zuchtend door het veld of rond het huis wandelen de Heere vragend om de toepassing van het bloed van verzoening in zijn ziel? Wie wil graag in dit pad wandelen? Zou het niet aangenamer en meer naar onze zin zijn om tot de Bijbel te gaan en het zo in een keer uit de Bijbel te krijgen? Maar het te ontvangen van de Heere door ziele worstelingen, met veel kermen en zuchten, en dan nog na al ons bedelen nauwelijks een drupje te krijgen, wel, wat een vreemde, verborgen weg is dit om daarop te wandelen! En dan nog aangeblazen te worden, een duivel te hebben die zijn godslasteringen in ons vleselijk gemoed blaast; te maken krijgen met hen die dood in de belijdenis zijn -waarvan we weten dat ze op de brede weg naar de hel wandelen- en die hun verdenking op ons blazen; en zelfs enkelen van Gods kinderen die ons aanblazen; wie kiest er zo’n pad uit om op te wandelen? Niemand uit zichzelf. Maar God brengt Zijn volk uit zichzelf voordat ze daarop kunnen wandelen. Ik bedoel met ‘uit zichzelf niet letterlijk, maar in zover het geestelijke zaken betreft. En dan staat Hij op tot hun hulp en brengt hen in die zalige plaats waar ze alleen in waarheid veilig zijn. Dat is het pad van diep berouw en vernedering; het pad van levende gemeenschap met Christus, ‘verborgen onder de schaduw van Zijn hand tegen de hoogmoed en verachting, voor de pestilentie die in de donkerheid wandelt en voor het verderf dat op de middag verwoest’, Psalm 91.
“Om de verwoesting der ellendigen, om het kermen der nooddruftigen zal ik nu opstaan, zegt de Heere. Ik zal in behoudenis zetten dien hij aanblaast.” “Heere, vervul Uw woord. Gij hebt gezegd: Nu zal Ik opstaan. O, dat dit de zalige tijd moge zijn dat Gij zult opstaan en ons in behoudenis zult zetten tegen allen die ons aanblazen.”
Amen.
Preached on Lord’s Day Evening, August 29th, 1841, at Allington, near Devizes.
“For the oppression of the poor, for the sighing of the needy, now will I arise, saith the Lord; I will set him in safety from him that puffeth at him” — Ps 12:5
THE members of the quickened family of God have at all times and in all places closely resembled each other. The features indeed and complexion may somewhat differ in each; but the same family likeness is stamped upon them all. Just the same trials and exercises that the saints have to pass through now, they passed through in times of old; and just the same deliverances that they receive, or are longing to receive now, did they receive, or long to receive, in the ages that are past. It is this similarity of experience, as traced out in the Scriptures, that makes the Word of God to be so rich a breast of consolation to God’s poor and needy family.
“For the oppression of the poor, for the sighing of the needy, now will I arise, saith the Lord; I will set him in safety from him that puffeth at him.”
God’s Word deals with and is addressed to characters. The names of the elect are in the Lamb’s book of life above, but the characters of the elect are in the Scriptures of truth below; nor can anyone know his name to be “written in heaven” Lu 10:20 whose character is not traced out in the book that we have upon earth. With characters then, and not with names, have ministers to deal; and their work is so to trace out the characters of the spiritually taught family as “to commend themselves to every man’s conscience in the sight of God” 2Co 4:2.
We have two such characters mentioned in the text; one called “poor”, and said to be oppressed, and another called “needy”, and said to sigh; and the Lord, on account of the oppression of the one, and on account of the sighing of the other, declares that He will arise to do that work for them and in them, which alone can deliver them, and set them in a place of security and safety.
I. The first character then spoken of in the text is “the poor.” We are not to suppose that this expression merely points out a few individuals out of God’s family-a few poor abject creatures marked out for spiritual adversity, whilst the rest escape free. No; it is a character stamped upon all the quickened children without a single exception. All the saints of God are not poor temporally, but they are all poor spiritually. The Lord implied this when He said, “Blessed are the poor in spirit, for theirs is the kingdom of heaven” Mt 5:3, clearly intimating thereby that the kingdom of heaven is theirs, and theirs only.
But what is it which makes a vessel of mercy thus spiritually poor, and brings into the soul a sense of its deep poverty, utter destitution, complete beggary, and thorough bankruptcy? It is the Lord opening the eyes of our spiritual understanding to see what true riches are. If a man’s eyes are not in a measure enlightened to see what heavenly riches and vital godliness are, what is the work of the Spirit, and what he himself must personally experience, before he can know Christ, here, and behold Him as He is hereafter; if it is not laid with weight and power on his conscience what he must taste, enjoy, and divinely realise of the kingdom of God in his soul, before he is manifestly an heir of glory, he will never be brought down into the depths of soul poverty.
So that the soul is brought to be spiritually poor by a kind of double process, first, by the taking away of all its fancied riches, and then by the opening up to it with power what true riches are. A man is never spiritually poor until he is stripped of all his strength, all his wisdom, all his righteousness, all his hopes, pleas, and vain confidence, and has everything taken from him on which he can look with satisfaction, or rest upon with comfort. But until the Lord stretches forth His hand, and strips us Himself, we are never brought into the depths of soul poverty. We may fancy that we know a great deal about it; but till the Lord pulls us down from our lofty station, breaks our bank, and lays us in ruins before Him, we know nothing of what it is to be thoroughly poor.
Now the Lord has not chalked out for Himself any particular road by which He shall bring His people to this state. They shall all be brought there, that is most certain; every one of the elect shall be made spiritually poor; they shall all stand without a rag to cover them; they shall all feel themselves to be utterly destitute of any one good thing; they shall all be broken down into the depths of soul destitution, so as to feel that they have not a single grain of anything in them by nature that is pure, holy, or acceptable to God. But the Lord has not tracked out a certain path in which every one of the elect shall walk, without deviating from it one hair’s breadth. He has prescribed to Himself no one particular mode whereby to bring to pass His own designs; but, in one way or the other, He will take care that all His redeemed family shall be brought into the depths of soul poverty.
Thus some He makes poor by stripping away every false hope; others, by bringing a terrible sentence into their consciences, so as to cut up their self-righteousness; others, by manifesting to them the awful pride, deceit, and hypocrisy of which they have been guilty; others, by holding up before their eyes a long profession of religion without the experience of vital godliness; others, by suffering them to go to the very edge of sin, in order to teach them what desperately wicked hearts they have; others, by allowing them for a time to walk in the base appetites of their fallen nature, that they may know what an evil and bitter thing it is to sin against God; and others, by leaving them to grapple with powerful temptations, that by learning their weakness and helplessness against them, they may be effectually stripped of all their fancied strength, wisdom, and righteousness.
Spiritual poverty, then, is a miserable feeling of soul emptiness before God, an inward sinking sensation that there is nothing in our hearts spiritually good, nothing which can deliver us from the justly merited wrath of God, or save us from the nethermost hell. And intimately blended with the poignant feelings of guilt and condemnation, there is a spiritual consciousness that there is such a thing enjoyed by the elect as the Spirit of adoption, that there are such sweet realities as divine manifestations, that the blood of Jesus is sprinkled by the Holy Ghost upon the consciences of the redeemed to cleanse them from all guilt and filth. And thus by comparing its own wants with their helplessness; so that poverty literally opens the door for blessings, and having an inward light wherein the truth of God’s Word is seen, and an inward life whereby it is felt, a soul wading in the depths of spiritual poverty, is brought to feel that it must be the manifestation of the light of God’s countenance which can alone deliver; that it must be the testimony of God spoken by His own lips to the heart that alone can save; and that the want of this is the want of everything that can manifest it to be a vessel of mercy here, and fit it for, as well as carry it into, eternal glory and bliss hereafter.
To be poor, then, is to have this wretched emptiness of spirit, this nakedness and destitution of soul before God. Nor is it, perhaps, ever more deeply felt than in the lonely watches of the night, when no eye can see, nor ear hear, but the eye and ear of Jehovah; in these solemn moments of deep recollection, when the stillness and darkness around us are but the counterpart to the stillness and darkness of the soul, he that is spiritually poor often feels how empty he is of everything heavenly and divine-a sinking wretch without a grain of godliness-and without drawing too rigid a line of exclusion, we may unhesitatingly say that he who has never thus known what it is to groan before the Lord with breakings-forth of heart as a needy naked wretch, he that has never felt his miserable destitution and emptiness before the eyes of a heart-searching God, has not yet experienced what it is to be spiritually poor.
2. But there is something more to be known than poverty: we read of “the oppression of the poor”. Now it is poverty which gives room for oppression. It is so literally and temporally. The rich are not oppressed. Those who have houses and lands, or any other property, are safe from the iron rod of oppression. Their money sets them above its reach. But it is the poor that are oppressed; and the deeper a man’s natural poverty is, the more open is he to grinding oppression, and the more helpless and unprotected is he against it. Oppression is the exercise of strength against weakness, the triumph of power over helplessness; so that poverty literally opens the door for oppression.
And as it is literally and naturally, so it is spiritually and supernaturally. Soul poverty opens the door for soul oppression; and no man knows what it is to be spiritually oppressed until he is brought into spiritual poverty. As long as he has any fancied strength, he can resist oppression; as long as he has a stock of imaginary riches, he can keep it at a distance. He is like a rich man naturally, who can laugh at oppression; the length of his purse wards it off; its heavy hand comes not near him; the door has not been thrown open for the grinder to come in upon him. But let this rich man by some sudden reverse sink into the depths of poverty literally, and it opens the door of oppression immediately; and the bowing tradesman who courted him in the days of his prosperity, will be the first to press him down in the days of his adversity.
Thus it is also spiritually. Poverty opens the way for oppression. It was so with Hezekiah. When Hezekiah was laid on his bed of sickness, death stared him in the face, and he expected he should be cut off, and cast into perdition. This opened the door for oppression; says he, “Lord, I am oppressed; undertake for me.” The cold damps of death stood upon his forehead, and despair pressed upon his soul. All his fleshly religion vanished in a moment; and he had but just faith and strength enough to cry out under the gripe of the oppressor’s hand at his throat, “Undertake for me” Isa 38:14.
A soul, then, does not know what it is to be burdened, oppressed, and weighed down, till it is brought into spiritual poverty. The law, for instance, laid on a man’s conscience, does not sink him down till it first has made him poor; but when he is brought into the depths of soul poverty, so as not to have a single grain of religion, then, when there is the manifestation of God’s wrath in his conscience, as Hart says, “it strikes the dying dead”. It is putting a load on him who before was sinking; it is adding oppression to poverty.
So when a man feels that he has not in his heart anything that bears the stamp of vital godliness, then to have all his past backslidings laid as an additional load on his conscience, with all the slips and follies that he has been guilty of inwardly and outwardly; then to have them all brought up to recollection, and put as a ton-weight upon his sinking soul, it is like a hard-hearted creditor coming with a long bill and a demand of immediate payment upon a poor man who has just turned his pockets out, and not found a penny in them. Poverty and want are bad enough without the old score being brought to view; but oppression is added to poverty when the things that a man has said and done years ago-the sins of childhood, youth, and manhood, transgressions long ago buried in oblivion, are brought to light; and the foolish things, the hypocritical things, the presumptuous things, the daring deceitfullness, the base wantonness of which he has been guilty-are all laid as a heavy load on him who is ready to sink already.
Oppression, then, is a weight and a burden superadded to poverty. It is not the same thing as poverty, but it is an additional affliction to poverty. A man may be poor without being oppressed; but when he is poor and oppressed too, it makes the poverty tenfold greater than before. Thus the Lord, in His dealings with His people in order to bring them down, first strips them and makes them poor; and when He has made them poor, and brought them into the depths of soul destitution, then He causes burdens to lie on them as heavy loads, as though they would sink them into a never-ending hell. But here is the mark of life-the groaning, panting, sighing, and crying of the soul under the burden.
The dead in sin feel nothing; the hypocrites in Zion feel nothing, and those that are at ease in a fleshly religion feel nothing. They may have powerful temptations; they may have alarming fears of going to hell; but as to any heavings up of a quickened conscience under the weight of oppression, as to any pouring out of the heart before God, or any giving vent to the distresses of the soul in sighs and cries unto the Lord to have mercy, to speak peace, and bring in a sweet manifestation of pardon and love, and to keep at this day after day, and night after night, till the Lord appears-these are exercises unknown to the dead, and peculiar to the living family. A man may “cry for sorrow of heart, and howl for vexation of spirit” Isa 65:14; but as the prophet speaks, “they do not cry unto God with their heart, when they howl upon their beds” Ho 7:14. But to breathe and pant after the Lord, to groan and sigh because of oppression, to wrestle with the Saviour and give Him no rest until He appears in the soul-this inward work is known only to the elect, and is out of the reach of all who have a name to live while they are dead.
It is the fruit of the pouring out of the Spirit of grace and supplications into their soul; it is the work of the Holy Ghost in the heart, helping its infirmities, and making intercession in it with groanings which cannot be uttered.
II. “For the sighing of the needy.” There seems to be a distinction between the poor and the needy, for we may be sure that the Holy Ghost does not use vain repetitions. The expression “poor” has a negative meaning, that is, it implies an absence of money, a state of destitution; but the expression “needy” has a positive meaning, that is, it implies the presence of wants and cravings. A man may in some sense be poor without being needy; but he never can be needy without being poor. For instance, we see sometimes in our villages a poor idiot, clothed in rags; but he knows it not; he has no idea of his state; he has no knowledge of a condition superior to his own, but is content with his poverty. Here, then, is a person who is poor, but not needy, because he wants nothing; he has no understanding, no intellect to enter into the numerous wants and cravings that are felt by his parents after better food, or clothing, or wages.
So a man may be poor religiously, and yet not be needy; that is to say, he may have his eyes opened to see what true religion is, and to know who are the people that have it; he may be convinced that this person is a man of God, and the other person is a child of God, and yet be sensible in his own soul that he himself has no vital religion. There are such persons, I believe, who are quite convinced that they have no vital religion; and yet have none of the cries and sighs, none of the wants, nor the groans, nor the fervent petitions after mercy, which are in a living soul. Nay, are not the quickened vessels of mercy themselves often in that state when they are poor, but not needy-when they are conscious of their barrenness and emptiness of all good, and yet have neither will nor power to lift up a desire, or put up a cry after a blessing?
1. The needy, then, is a character who is not merely poor, empty, and naked before God, but who is feelingly in want of spiritual blessings applied to his soul. Some persons can rest on temptations, and take temptations as evidences. Others can build on doubts and fears, and rest on doubts and fears as evidences. Others can take powerful past convictions, or present convictions, and lean on them as evidences. Others can look to a profession of religion, and take that as an evidence.
But a living soul must have heavenly blessings communicated immediately to his heart and conscience from the mouth of God. He must have deliverance manifested to his soul as a reality; he must have the blood of Jesus sprinkled on his conscience with divine power, to purge it from filth and dead works; he must have his eyes anointed with eye-salve to see Jesus; yea, his soul pants to be led up into sweet communion with Jesus; he wants to be taken spiritually into fellowship with Christ, that he may see Him with the eyes of his soul, that he may look upon Him whom he has pierced, mourn over Him, and for Him, and with Him, and have some sweet, spiritual, and supernatural manifestation of His dying love to his soul. A nominal Christ will never do for a needy sinner, but it must be the Christ of God made spiritually known by the power of the Holy Ghost, sweetly revealed and coming into his heart with all His blessed efficacy, and shining into his soul like the sun in his strength, beaming forth blessed rays of grace and mercy. Nothing but this will ever satisfy a soul that has life in it.
The distinguishing mark, then, and character of this needy soul is to be full of needs. Day after day he wants divine realities to be revealed to his soul, to hear the sweet voice of mercy speaking into his heart, as from the lips of God Himself, that he is an accepted child, that he may bathe, as it were, in sweet manifestations of the love and mercy of God. In the supply of want he believes the marrow of all true religion and vital godliness to consist. So that he cannot take up with his present state of need for religion. If he is in doubts and fears, or is passing through heavy temptations, and is writing bitter things against himself, he cannot say, “This is religion;” but what he wants is something different from what he feels, even the blessed testimonies and manifestations that he is one of the Lord’s own dear family: and I am very well assured from soul experience, that nothing but the application of heavenly blessings to the soul can ever satisfy the man who has had life implanted in his heart by the hand of God Himself.
2. We therefore read of this needy person that he sighs: “For the oppression of the poor, for the sighing of the needy.” He is sighing after God; groaning in the depths of his soul after the lifting up of the light of God’s countenance; sighing under the weight of unbelief, the burden of infidelity, the power of temptation, the wretchedness of his heart, the carnality of his mind, the barrenness of his frame, his stupidity, his brutality, filth, and corruption. He is sighing to the Lord under the burden of these things lying as a load on his conscience, and begging the Lord that He would only lift up the light of His countenance, that He would only drop one sweet testimony, that He would speak but one word to his soul, to bring with it sweet deliverance, and lift him out into all the light, and life, and liberty, and peace of the glorious gospel of the blessed God.
III. But what read we in answer to these cries? “For the oppression of the poor, for the sighing of the needy, now will I arise, saith the Lord.” What is the meaning of this expression-”Now will I arise, saith the Lord?” It implies that the Lord had been sitting still all the time, looking on, and apparently taking no notice. It is if I may use without irreverence such a comparison like a parent sitting in the house, and looking through the window at his child, who is engaged about something in the street. He is watching the child with anxious eye, and observing all its movements, but appears as if he were taking no notice of it. But let the father perceive that child in danger; let him see it approaching the brink of a canal or a pond; still more, let him see it falling into it: the parent starts from his seat, rushes from the house, flies to the brink of the canal or the pond, and pulls his child out of the water. But he had been watching it all along, observing it through the window, though apparently taking no notice.
So the Lord says, “Now will I arise:” as though He had been sitting still, appearing to take no notice, leaving the poor soul to itself, suffering its enemies to grapple with it and beat it down into the dust, apparently indifferent, though watching it all the time, and only waiting for the proper season to interfere. “Now will I arise, saith the Lord.” As though the time were now come, the set season to favour Zion; as though the special moment were now arrived for the Lord to interfere; the special crisis when He must come forward to help.
Now, the Lord is watching this moment. He says, “For the oppression of the poor, for the sighing of the needy, now will I arise, saith the Lord; I will set him in safety from him that puffeth at him.” The moment is at last come, the blessed time to favour Zion, the predestinated, the eternally appointed season for the Lord to arise from His seat, to come forward to the help of His poor, needy child.
It is this sitting still of the Lord that so baffles, puzzles, perplexes, and troubles God’s dear family, If directly they were poor and oppressed, if directly they were needy and sighed, the Lord would appear, it would not so baffle them, it would not so confound them: but it is this which so perplexes and puzzles the Lord’s little ones, that He seems to take no notice of them, and that all their cries and sighs and groans and tears appear to have no more effect than if they were addressed to a dead wall; as though the ears of the Lord of Sabaoth never drank in their cries; as though He were as deaf to them as He is to the howlings of the reprobate, or to the blasphemies of the fallen spirits in hell. It is this hiding Himself behind a thick cloud, this sitting still and taking no notice, nor putting forth His hand to interfere, which so exercises and perplexes God’s poor oppressed children.
But He will not be always so. “Now will I arise, saith the Lord.” A time is fixed when He will “arise” for their help, when He will leave His seat, and come forward to stretch forth His hand, and lift them out of the horrible pit and the miry clay, and thus bring them into the light of His countenance, and into the sweet enjoyment of a full, free, and glorious salvation.
IV. “Now will I arise, saith the Lord; I will set him in safety from him that puffeth at him.” This opens up another part of the experience of God’s dear children. We have thus far read of their being poor, and of their being oppressed in their poverty; we have found that they are needy too, and have heard their sighs under their necessity; and the Lord has promised to arise. But now there is another window thrown open to cast light into this dark room; another door is opened into this mysterious chamber of inward experience. We read of one “that puffeth at him.” Thus we find that the character in our text is not merely “poor” and “oppressed,” but also “puffed at.” Here an enemy, a personal antagonist is pointed out-”from him that puffeth at him.”
But this description applies to several characters-in fact to every character, be it a sinner, be it a saint, or be it the devil, that puffs at the poor child of God.
1. Satan then is one that puffs at the poor child of God, when he is passing through this oppression, and when he is sighing under this deep poverty. And what is contained in the idea of puffing? It implies a breath coming, a blast rushing forth. When the Holy Ghost teaches a vessel of mercy He teaches him by blessed inspiration. He breathes light, and life, and liberty, and peace into his soul. Thus it is also with this counterblast, this opposite work to that of the Holy Ghost. When the devil seeks to work on the carnal mind of a living child, he puffs into him what I may call “a black inspiration.” There is a divine inspiration from the Holy Ghost, breathing into the soul the light, life, and love of heaven; and there is a black inspiration from Satan, breathing into the carnal mind the darkness blasphemy, and enmity of hell.
The child of God, then, who is poor and oppressed, needy and sighing, is exposed to these puffs, these blasts from hell, which, as they roll forth into his carnal mind, spread themselves over it, and cover it with darkness and gloom. It is like a thick fog resting on the top of the chalk downs just by; or a dense cloud of smoke issuing forth from a furnace, that wraps up every object from view. Were we in the midst of that thick mist, or that dense smoke, we should see nothing out of it. So when Satan breathes his black inspiration into the carnal mind, this puff from the infernal regions fills it with that enmity, that malice, that blasphemy which Satan himself feels; and he puffs at the poor child of God in order to fill him with confusion Job 10:15, darken his evidences, becloud his prospects, and set on fire all the enmity of his fallen nature, that he may be agitated with a measure of that restless misery with which Satan’s own devilish nature is tossed continually.
Now the Lord says, “I will set him in safety from him that puffeth at him.” He shall not always be a poor, wretched, oppressed creature that the devil shall puff at, and fill his carnal mind with his own infernal wrath and enmity. “I will arise,” saith the Lord, “and set him in safety.” And how does He set him in safety but by bringing him into His own blessed presence? Satan cannot come in there; he is thrown back; he never can come beyond a certain spot. Wherever the presence of the Lord is manifested, it drives Satan back to hell whence he came; and thus the Lord sets His poor child “in safety from him that puffeth at him,” by bringing him into His own presence, filling his soul with life and light and liberty, and thus beating back Satan into his infernal den.
2. But the word goes further than this. Sinners also puff at God’s children, especially professing sinners; that is, sinners who are dead in a profession. These, who are always at ease in Zion, and are never troubled with inward condemnation or the devil’s temptations, when they see a poor child of God in distress of mind, or destitute of that assurance and confidence which they believe themselves to be possessed of, are sure to puff at him. The word “puff” implies contempt. It was a custom among the Jews to puff at a person with their lips, as an expression of contempt, as if he were not worth a puff, or as if he were a breath, and no more. Thus we read Ps 10:5, “As for all his enemies, he puffeth at them,” that is with contempt. So those who are dead in a profession will sometimes puff at God’s people, as though they would say, “All your religion is only a puff of breath.” And when they see a poor child of God in distress of soul, then, never having passed through the same experience, they puff at this poor exercised creature as though they would puff him away.
But the Lord says, “I will set him in safety from him that puffeth at him.” That is, “I will bring him into that blessed spot where all these contemptuous expressions shall fall on him with no more injury than a puff of wind on a man’s face. I will set him in safety by giving him such a blessed assurance of his standing in Christ, that all the puffs of his enemies shall not drive him from his hope.”
3. But again, saints can puff as well as sinners. O the vanity, the pride, the arrogance, the presumption, the hypocrisy, the self-esteem, which are to be found in God’s children! Such self-exaltation, and such puffing even against the real family of God! Those who are in bondage will puff at those in liberty, and those in liberty at those in bondage; the strong will blow their suspicions at the weak, and the weak will breathe their doubts against the strong; the deep-experienced will puff at the shallowness of the less deeply taught, and the shallow-experienced will puff at the inconsistencies of the deep-experienced. Pride and ignorance furnish on both sides ample materials for this contest of puffs. Nor can anything stop this windy battle but love and humility.
Now the Lord says, “I will set him in safety from him that puffeth at him.” It is a remarkable expression. The Lord does not say, “I will deliver him,” but “I will put him into a safe spot.” Now the very puffing of the saints of God against us, the Lord makes use of to put us into this safe spot. When those who are esteemed children of God puff at others of the living family, and it leads them to heart-searching, soul exercise, and crying to the Lord to make their hearts right before Him; when it brings them to the Lord in real trouble of mind, in true poverty of spirit, and stirs them up to supplicate His mercy and His grace, and that He would lift up the light of His countenance upon them; they are already set in safety. That is a very safe spot to be in-to be sighing and crying unto the Lord, that He would look down on them in mercy. Thus the Lord, when His poor children are puffed at, will often make this very puffing useful to them by causing them to pass through sharp exercises of soul, and in them to cry, “Search me, O Lord, and try me; and see if there be any wicked way in me.”
But the word carries with it another sense. There is the puff of flattery. A saint, like the man in the fable, can sometimes blow hot as well as cold; and there are those among the living family who can puff up some brethren with the breath of applause, as well as puff at others with the blast of bitterness and contempt. Nay, they generally go together, for the same spirit that leads a man unduly to condemn some, will lead him unduly to exalt others. Now when one child of God gets his mouth to the ear of another, and begins to puff his flatteries into his mind, it does him ten times more harm than if he puffed his enmity at him. The margin, therefore, reads, from him “that would ensnare him;” and where is there a greater snare than flattery? I have been in both spots, and have had the puff of flattery and the puff of contempt, and can testify from personal experience that the one is far more dangerous than the other. The strongest puffs of bitterness and wrath and I have had a good share of them from saints, as well as sinners have done me less injury than the lightest breath of flattery and applause.
But whatever be the puff, the Lord can put us into a safe spot. “I will put him in safety from him that puffeth at him.” And the safe spot that He puts him into is, to make these flatteries hateful to his soul; to give him such a sense of his own dreadful filth and folly, as to make him reject these flatteries with hatred, and to cry to the Lord for His sweet and blessed testimonies in his conscience. The Lord positively declares, “I will put him in safety from him that puffeth at him,” whatever that puff may be.
But the place of safety is not always the spot where we think safety is. For instance, a mother might see her child walking on the roof of a house. O, if her maternal bosom could speak! If she had the power, she would fly to the top of the house and bring the child to the ground. The ground in that case, not the roof of the house, is the place of safety, and to reach it, the truant urchin must be brought down. But, on the other hand, if the child were down in a well, the same fond anxiety and maternal love which would prompt her to fly to the top of the roof, would prompt her to fly down the well and bring the child up in her arms. The ground is still the place of safety, but in this case the child must be brought up to it. Apply this spiritually. When one child of God puffs up another with flattery, it is setting him to walk on the roof of a house. It is the spot of danger; and his heavenly Parent removes him to the place of safety, by bringing him down. Again, when a child of God is puffed at as being a hypocrite, and this breath of suspicion, mingling with his own doubts and fears, sinks him into despondency, the same kind, heavenly Parent lifts him up out of despair, by raising him up with a smile of His countenance.
Expect, friends, to be puffed at; to be puffed at by saints, to be puffed at by sinners, to be puffed at by the devil. Never expect to pass through life, no, not for a week, without being puffed at; some puff of enmity, some puff of contempt, or some puff of flattery. But the Lord says, “I will set him in safety from him that puffeth at him.” And when the Lord is pleased to indulge us with some testimony that our hearts are right before Him, and to favour us with some discovery of His goodness and mercy-He sets us most effectually in safety from him that puffeth at us.
We see, then, the path which the Lord has traced out for the living soul to walk in. But what a trying, mysterious path it is! What cutting work, for instance, is it to awake at midnight, and feel as if you had not a grain of godliness in your soul; to be oppressed, and have all your sins brought to mind, and laid as a heavy burden on your conscience! Who would walk in this path? I know I would not. What I should like is to sit quietly and prayerfully in my arm-chair, and for the Lord to pour His religion into my soul, just as I pour a tumbler of water down my throat. But the Lord says, “No; it shall come, but it shall come in My channel, not yours. Through much tribulation you shall enter the kingdom.” And who would be needy, who would go groaning about the fields from day to day, or about the house, asking the Lord to apply the blood of atonement to his soul? -who wants to walk in that path? Would it not be sweeter, according to our apprehension, to go at once to the Bible, and to get it from the Bible? But to have to get it from the Lord with heart labour, with many groans and sighs, and then, after all our begging, to get scarcely a drop-why, what a strange, mysterious path this is to walk in!
And to be puffed at! -to have the devil puffing his blasphemies into our carnal mind; to have those who are dead in a profession, whom we know to be in the broad way to hell, puffing their contempt at us; and to have even some of the children of God puffing at us too-who would choose to walk in this path? No man in his senses. But God makes His people out of their senses before they can walk in it; I mean to say, out of their senses, not literally, but so far as spiritual things are concerned. And then He arises for their help, and brings them into that blessed spot where alone they find real safety; the path of contrition and humility, the path of living communion with Christ, hid in the hollow of His hand from pride and presumption, from the pestilence that walketh in darkness, and from the arrow that flieth at noonday.
“For the oppression of the poor, for the sighing of the needy, now will I arise, saith the Lord.” Lord, fulfil Thy word. Thou hast said, “Now will I arise.” O that this may be the blessed season when Thou wilt arise and set us in safety from all that puff at us!