Enduring Monuments

Door J. C. Philpot

Het verlangen om niet geheel te verdwijnen, maar voort te leven in de herinnering van hen die we achterlaten, is diep verankerd in het menselijk hart. Zelfs wanneer ons sterfelijk lichaam terugkeert tot het stof, blijft de wens bestaan om niet vergeten te worden. Dit gevoel leeft niet alleen in het individu zelf, maar wordt ook gedeeld door nabestaanden en vrienden. Van een eenvoudige grafsteen op een dorpskerkhof tot een indrukwekkend mausoleum in het park van een edelman, of een rijk versierd monument in Westminster Abbey: overal zien we de uitdrukking van dit universele verlangen dat de overledenen niet volledig uit het geheugen van de aarde verdwijnen.

Toch zijn van alle monumenten de meest blijvende die, welke de overledenen zelf hebben nagelaten door hun talent of hun werk. Steen slijt, brons roest, en zelfs als dat niet zo was, zouden namen alleen snel vergeten worden. Maar de werken waarin het genie zijn onuitwisbare stempel heeft gedrukt, blijven vaak generaties lang voortleven. Dit geldt niet alleen voor de natuur, maar ook voor de genade: niet alleen voor literaire schatten die van hand tot hand gaan, maar ook voor de geschriften van gelovigen die generaties van Gods familie onderwijzen en opbouwen. Vele heiligen uit het verleden hebben geleefd zonder dat er nog een spoor van hen te vinden is; vele geliefde predikanten hebben gesproken, wier namen nu vergeten zijn. Maar God, die in hun harten werkte, heeft anderen ertoe aangezet hun ervaringen en getuigenissen op te schrijven. Zo spreken zij, hoewel gestorven, nog steeds tot de kerk van Christus via hun geschriften. Hun lichamen zijn tot stof vergaan, hun zielen tot rust gekomen, maar hun woorden leven voort en raken ons hart en geweten door de hand van de grote Meester.

Degenen die hun leven enkel voor zichzelf hebben geleefd, proberen soms hun nagedachtenis te vereeuwigen met monumenten van steen en brons, omdat er geen levende getuigen zijn die hun goedheid prijzen. Maar de vervaagde letters en verweerde stenen tonen al snel dat hun gedenkteken met hen is verdwenen.

Wanneer echter genade het talent heiligt en inzet voor Gods glorie en het welzijn van Zijn volk, worden zulke schrijvers niet alleen herinnerd in het hart van de rechtvaardigen, maar blijven hun werken tot zegen zolang ze bestaan. Er leefden in de zeventiende eeuw wellicht predikers die even krachtig waren als Bunyan, of even diepzinnig als Owen, maar zij lieten geen “Pilgrim’s Progress” of “Communion with God” na om de kerk te onderwijzen. In latere tijden waren Hart, Newton en Berridge niet de enigen met hun bijzondere levensweg, maar hun geschriften leven voort, terwijl anderen, zonder blijvend getuigenis, op aarde vergeten zijn.

A desire not wholly in death to die, but after the mortal frame is returned to its native dust, still to survive in the mind and memory of those whom we leave behind, is evidently a feeling deeply imbedded in the human bosom. Nor is this desire confined to the individual heart which seems to covet for itself an enduring remembrance even when it shall cease to beat; it is equally shared in by surviving relatives and friends. From the lowliest gravestone in the country churchyard to the noble mausoleum in the nobleman’s park, or the richly-sculptured monument in Westminster Abbey, the desire is equally made manifest, as an all-pervading feeling, that the departed should not be utterly forgotten on earth.

But of all enduring monuments, none abide the corroding tooth of time like those memorials which the deceased have reared to themselves by their own genius or their own abilities. Stone decays, brass rusts; and were it not so, names as names are soon forgotten; but the works on which genius has impressed its ineffaceable stamp live from generation to generation. This is true not merely in nature, but in grace, and applies not only to those works which are handed down by applauding hands, from age to age as a nation’s literary treasures, but to those writings also of gracious men which instruct and edify successive generations of the family of God. Many eminent saints have lived of whose former existence no trace now remains; many deeply-taught, and highly-favored ministers have preached whose very names are now utterly lost. But the same God of all grace, who wrought in their hearts to believe, prompted others of his saints and servants to leave on written record either their experience or their testimony to his truth; and thus, though dead, they yet speak, in their writings, to the church of Christ. Their souls have long entered into rest, and their bodies have long moldered into dust; but they still live in their writings; and their words, which otherwise would have perished with them, are even now as goads and as nails fastened in our consciences by the great Master of assemblies.

Men who have lived to themselves all their lives, and never done any real service to God or man, as if they would grasp earth even when forced by death to leave it, seek to perpetuate their memory by monuments of stone and brass, for no living witnesses of their bounty or their benefits rise up to call them blessed; but the faded letters and mouldering stones soon testify that their memorial has perished with them.

But where grace has sanctified genius or talent, and employed them in the service of the sanctuary, as laboring with the pen for the glory of God and the profit of his people, not only are the names of such writers embalmed in the memory of the righteous, but as long as their writings endure God is glorified and his church edified by their works. There might have lived in the seventeenth century preachers as powerful as Bunyan, and ministers as deeply led into the mysteries of truth as Owen; but they have left behind no “Pilgrim’s Progress,” or “Communion with God,” to instruct and edify the church of Christ for succeeding generations. In the last century Hart was not the only reclaimed backslider; Newton not the only converted infidel; Berridge not the only pharisee brought to Jesus’ feet; but these men of God still live in their writings, while their fellow-sinners, and yet fellow-saints, for lack of such enduring memorials, are on earth remembered no more.