7 april

En wij allen, met ongedekten aangezichte de heerlijkheid des Heeren als in een spiegel aanschouwende, worden naar hetzelfde beeld in gedaante veranderd van heerlijkheid tot heerlijkheid, als van des Heeren Geest.
2 Corinthe 3:18

Een blik op Christus’ heerlijkheid en een voorsmaak van de zoetheid en zaligheid die daaruit vloeit, heeft een herscheppende en verlevendigende kracht op de ziel. Wij zijn van nature hoogmoedig, vervuld met boze lusten, werelds, dikwijls terzijde afgeleid door en droevig verward in verscheidene begeerlijkheden; geneigd tot het kwade, afkerig van het goede, spoedig opgeblazen in een weg van voorspoed, spoedig terneergeslagen in een weg van tegenspoed, gemelijk onder beproevingen, opstandig onder zware slagen, ondankbaar onder de dagelijkse weldaden van voedsel en kleding, en in vele andere wegen betonen wij ons zoals wij oorspronkelijk zijn. Om van onder de heerschappij van deze ongestalten uit te komen en pasklaar gemaakt te worden voor de erve der heiligen in het licht, hebben wij nodig veranderd te worden door de vernieuwing van ons gemoed en zo den beelde Christi gelijkvormig te worden.

Nu, dit kan alleen plaatshebben door het beschouwen van Zijn heerlijkheid door het geloof, gelijk de apostel spreekt: „Doch wij allen, met ongedekten aangezichte de heerlijkheid des Heeren als in een spiegel aanschouwende, worden naar datzelfde beeld veranderd van heerlijkheid tot heerlijkheid, als van des Heeren Geest.” Het is dit geloofsaanschouwen van de heerlijkheid van Christus dat ons ondersteunt onder hevige beproevingen en dat nederigheid en onderwerping aan de wil van God teweegbrengt. Daarom worden wij vermaand op Hem te zien, Die de tegenspreking der zondaren tegen Zich heeft verdragen, opdat wij niet zouden bezwijken in ons gemoed en dat wij met lijdzaamheid zouden lopen de loopbaan die ons is voorgesteld, ziende op Jezus.

Wij behoeven ook bijzondere ondersteuning wanneer wij somtijds in ziekte geraken en het uurglas van onze tijd bijna is uitgelopen. Wij kunnen het glas niet omkeren; onze dagen gaan henen als jachtschepen, gelijk een arend zich haast tot de roof; de dood en de eeuwigheid komen met vaste tred op ons aan. Wanneer het lichaam als het ware wegzinkt onder zware pijn en ongesteldheid, en alle bronnen van geluk en blijdschap, van gezondheid en kracht worden toegesloten; als vlees en hart bezwijken, terwijl de oogzenuwen door de dood gebroken worden, wat anders kan dan de ziel ondersteunen of veilig door de zwellende Jordaanstroom heen helpen dan een blik op de heerlijkheid van Christus? Die alleen maakt ons ziek van de wereld, van de zonde en van het eigen ik en doet ons gewillig zijn om het zwakke en vergankelijke lichaam aan het graf toe te vertrouwen, opdat het voor eeuwig zich moge verlustigen in Zijn heerlijkheid en liefde.

Zo zien wij dus hoe de heerlijkheid van Christus niet slechts in de hemel het onuitsprekelijk vermaak is der heiligen, wier verheerlijkte zielen en lichamen dan zullen dragen een uitnemend en eeuwig gewicht der heerlijkheid, maar zelfs hier op aarde, in hun dagen van verdrukking en smart, deze zelfde heerlijkheid wordt geopenbaard in hun harten, hetwelk hen ondersteunt en hun voetstappen vast doet zijn. Dit trekt hen van de wereld af, verlost hen van de kracht der zonde, geeft hun vereniging en gemeenschap met Christus, maakt hen Zijn beeld gelijkvormig, vertroost hen in de dood en doet hen aanlanden in de heerlijkheid. Wij zien dus Christus als de zon, niet slechts de hemel verlichtende door Zijn heerlijkheid, het vermaak des Vaders, de blijdschap van de geesten der gerechtvaardigden, de aanbidding van de legerscharen der engelen; maar wij zien Hem ook verlichten het pad der rechtvaardigen op aarde, Zijn gezegende stralen werpende op al hun wederwaardigheden en smarten, en verlichtende de weg waarin zij hun Heere volgen van het lijden van het kruis tot de kroon der overwinning.

En wij allen, met ongedekten aangezichte de heerlijkheid des Heeren als in een spiegel aanschouwende, worden naar hetzelfde beeld in gedaante veranderd van heerlijkheid tot heerlijkheid, als van des Heeren Geest.
2 Corinthe 3:18

Een blik op de heerlijkheid van Christus en een voorsmaak van de zoetheid en zaligheid die daaruit voortvloeit, heeft een herscheppende en verlevendigende kracht op de ziel. Van nature zijn wij hoogmoedig, vol boze lusten en werelds. Vaak worden we op een zijspoor gebracht en raken we droevig verward in allerlei begeerten. We zijn geneigd tot het kwade en afkerig van het goede, snel opgeblazen in tijden van voorspoed en snel terneergeslagen in tijden van tegenspoed. We zijn knorrig onder beproevingen, opstandig onder zware slagen en ondankbaar voor de dagelijkse weldaden van voedsel en kleding, en op nog veel meer manieren laten we zien wat we van oorsprong zijn. Om onder de heerschappij van deze verkeerde gestalten uit te komen en geschikt gemaakt te worden voor de erve der heiligen in het licht, moeten wij veranderd worden door de vernieuwing van ons gemoed en zo aan het beeld van Christus gelijkvormig worden.

Dit kan alleen gebeuren door het aanschouwen van Zijn heerlijkheid door het geloof, zoals de apostel zegt: „Doch wij allen, met ongedekten aangezichte de heerlijkheid des Heeren als in een spiegel aanschouwende, worden naar datzelfde beeld veranderd van heerlijkheid tot heerlijkheid, als van des Heeren Geest.” Het is dit aanschouwen van de heerlijkheid van Christus door het geloof dat ons ondersteunt onder hevige beproevingen en dat nederigheid en onderwerping aan de wil van God teweegbrengt. Daarom worden wij vermaand om te zien op Hem, Die de tegenspreking van de zondaren tegen Zich heeft verdragen, zodat wij niet zouden bezwijken in ons gemoed en met volharding de loopbaan zouden lopen die ons is voorgesteld, ziend op Jezus.

Wij hebben ook bijzondere ondersteuning nodig wanneer wij soms ziek worden en het uurglas van onze tijd bijna is uitgelopen. Wij kunnen het glas niet omkeren. Onze dagen gaan voorbij als snelle schepen, zoals een arend zich haast naar zijn prooi; de dood en de eeuwigheid komen met vaste tred op ons af. Het lichaam zinkt als het ware weg onder zware pijn en ziekte, alle bronnen van geluk en blijdschap, van gezondheid en kracht worden afgesloten, vlees en hart bezwijken en de ogen breken in de dood. Wat anders kan de ziel dan ondersteunen of veilig door de zwellende Jordaanstroom heen helpen dan een blik op de heerlijkheid van Christus? Alleen die maakt ons ziek van de wereld, van de zonde en van het eigen ik, en maakt ons gewillig om het zwakke en vergankelijke lichaam aan het graf toe te vertrouwen, zodat het zich voor eeuwig mag verlustigen in Zijn heerlijkheid en liefde.

Zo zien we hoe de heerlijkheid van Christus niet alleen in de hemel de onuitsprekelijke vreugde is van de heiligen, wier verheerlijkte zielen en lichamen dan een uitnemend en eeuwig gewicht van heerlijkheid zullen dragen. Ook hier op aarde, in hun dagen van verdrukking en smart, wordt deze zelfde heerlijkheid in hun harten geopenbaard; dat ondersteunt hen en maakt hun voetstappen vast. Dit trekt hen van de wereld af, verlost hen van de kracht van de zonde, geeft hun vereniging en gemeenschap met Christus, maakt hen aan Zijn beeld gelijkvormig, troost hen in de dood en doet hen aankomen in de heerlijkheid.

Wij zien Christus dus als de zon. Hij verlicht niet alleen de hemel met Zijn heerlijkheid, Hij is niet alleen de vreugde van de Vader, de blijdschap van de geesten van de rechtvaardigen en Degene Die door de legerscharen van de engelen wordt aanbeden. Wij zien Hem ook het pad van de rechtvaardigen op aarde verlichten. Hij werpt Zijn gezegende stralen op al hun tegenspoed en smarten, en verlicht de weg waarop zij hun Heere volgen, van het lijden van het kruis tot de kroon van de overwinning.

“But we all, with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory, even as by the Spirit of the Lord.”
2 Corinthians 3:18

A view of Christ’s glory, and a foretaste of the bliss and blessedness it communicates, has a transforming effect upon the soul. We are naturally proud, covetous, and worldly, often led aside by, and grievously entangled in various lusts and passions, prone to evil, averse to good, easily elated by prosperity, soon dejected by adversity, peevish under trials, rebellious under heavy strokes, unthankful for daily mercies of food and clothing, and in other ways ever manifesting our vile origin. To be brought from under the power of these abounding evils, and be made “fit for the inheritance of the saints in light,” we need to be “transformed by the renewing of our mind,” and conformed to the image of Christ.

Now this can only be by beholding His glory by faith, as the Apostle speaks, “But we all, with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory, even as by the Spirit of the Lord.” It is this believing view of the glory of Christ which supports under heavy TRIALS, producing meekness and resignation to the will of God. We are, therefore, bidden to “consider Him Who endured such contradiction of sinners against Himself, lest we be wearied and faint in our minds;” and to “run with patience the race that is set before us, looking unto Jesus.”

SICKNESSES, also, sometimes befall us, when we need special support; the sands of our time are fast running out, and there is no turning the glass; our “days are passing away as the swift ships, as the eagle that hastens to the prey;” and death and eternity are fast hastening on. When the body sinks under a load of pain and disease, and all sources of happiness and enjoyment from health and strength are cut off; when flesh and heart fail, and the eye-strings are breaking in death, what can support the soul or bear it safe through Jordan’s swelling flood, but those discoveries of the glory of Christ, that shall make it sick of earth, sin and self, and willing to lay the poor body in the grave, that it may be forever ravished with His glory and His love?

Thus we see how the glory of Christ is not only in heaven the unspeakable delight of the saints, whose glorified souls and bodies will then bear “an exceeding and eternal weight of glory;” but here on earth, in their days of tribulation and sorrow, this same glory, as revealed to their hearts, supports and upholds their steps, draws them out of the world, delivers them from the power of sin, gives them union and communion with Christ, conforms them to His image, comforts them in death, and lands them in glory.

We thus see Christ, like the sun, not only illuminating all heaven with His glory, the delight of the Father, the joy of the spirits of just men made perfect, and the adoration of all the angelic host, but irradiating also the path of the just on earth, casting His blessed beams on all their troubles and sorrows, and lighting up the way wherein they follow their Lord from the suffering cross to the triumphant crown.

Por tanto, nosotros todos, mirando a cara descubierta como en un espejo la gloria del Señor, somos transformados de gloria en gloria en la misma semejanza, como por el Espíritu del Señor.
2 Corintios 3:18

Una visión de la gloria de Cristo, y un anticipo de la dicha y bienaventuranza que ella comunica, tiene un efecto transformador sobre el alma. Somos por naturaleza orgullosos, codiciosos y mundanos, a menudo desviados por diversas concupiscencias y pasiones y gravemente enredados en ellas, inclinados al mal, reacios al bien, fácilmente envanecidos por la prosperidad, pronto abatidos por la adversidad, malhumorados en las pruebas, rebeldes bajo los golpes duros, ingratos por las misericordias diarias del alimento y el vestido, y de otras maneras manifestando siempre nuestro vil origen. Para ser sacados de debajo del poder de estos males que abundan, y ser hechos “aptos para participar de la suerte de los santos en luz”, necesitamos ser “transformados por la renovación de nuestro entendimiento”, y conformados a la imagen de Cristo.

Ahora bien, esto solo puede ser contemplando Su gloria por la fe, como habla el apóstol: “Por tanto, nosotros todos, mirando a cara descubierta como en un espejo la gloria del Señor, somos transformados de gloria en gloria en la misma semejanza, como por el Espíritu del Señor.” Es esta visión creyente de la gloria de Cristo la que sostiene bajo las PRUEBAS pesadas, produciendo mansedumbre y resignación a la voluntad de Dios. Por eso se nos manda que “reduzcamos a nuestro pensamiento a Aquel que sufrió tal contradicción de pecadores contra Sí mismo, para que no nos fatiguemos en nuestros ánimos desmayando”; y que “corramos con paciencia la carrera que nos es propuesta, puestos los ojos en Jesús”.

También nos sobrevienen a veces ENFERMEDADES, cuando necesitamos un sostén especial; las arenas de nuestro tiempo se escurren rápidamente, y no hay manera de dar la vuelta al reloj; nuestros “días pasan cual navíos veloces, como el águila que se arroja a la comida”; y la muerte y la eternidad se acercan aprisa. Cuando el cuerpo se hunde bajo una carga de dolor y enfermedad, y todas las fuentes de felicidad y gozo que vienen de la salud y la fuerza quedan cortadas; cuando desfallecen la carne y el corazón, y los ojos se quiebran en la muerte, ¿qué puede sostener al alma o llevarla a salvo a través de la crecida del Jordán, sino aquellas revelaciones de la gloria de Cristo que la hagan hastiarse de la tierra, del pecado y del yo, y estar dispuesta a depositar el pobre cuerpo en la tumba, para ser arrebatada para siempre por Su gloria y Su amor?

Así vemos cómo la gloria de Cristo no es solo en el cielo el deleite inefable de los santos, cuyas almas y cuerpos glorificados llevarán entonces “un sobremanera alto y eterno peso de gloria”; sino que aquí en la tierra, en sus días de tribulación y tristeza, esta misma gloria, revelada a su corazón, sostiene y afirma sus pasos, los saca del mundo, los libra del poder del pecado, les da unión y comunión con Cristo, los conforma a Su imagen, los consuela en la muerte y los lleva a la gloria.

Así vemos a Cristo, como el sol, no solo iluminando todo el cielo con Su gloria, el deleite del Padre, el gozo de los espíritus de los justos hechos perfectos y la adoración de toda la hueste angélica, sino irradiando también la senda de los justos en la tierra, derramando Sus benditos rayos sobre todas sus angustias y tristezas, e iluminando el camino por el cual siguen a su Señor desde la cruz del sufrimiento hasta la corona del triunfo.